# علب — es-Sıhâh

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B9%D9%84%D8%A8/sozluk/sihah
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B9%D9%84%D8%A8/entries/sihah

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [علب](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B9%D9%84%D8%A8.md)
- es-Sıhâh: Cevherî · 10. yy

## Madde başı: علب

العَلْب: واحد العُلوب، وهي الآثار. تقول منه: عَلَبْتُهُ أعلُبُهُ بالضم، إذا وسمته أو خدشته، أو أثَّرت فيه. وكذلك التَعْليبُ. والعَلِبُ: المكان الغليظ. وطريق مَعْلوب: لاحب. والعِلباء: عصب العنق، وهما عِلباوان بينهما منبت العُرف. وإن شئت قلت عِلباءان؛ لأنَّها همزة ملحقة، والعَلابِيُّ. والعَلابِيُّ أيضاً: الرصاصُ، أو جنسٌ منه. وعَلِبَ البعيرُ، إذا أخذه داءٌ في جانبي عنقه. وعَلَبْتُ السيفَ أعْلُبه عَلْباً، إذا حزمتَ قائمه بعِلباء البعير. ويقال: تشنَّج عِلباء الرجل، إذا أسنّ. وتيسٌ عَلِبٌ، وضبٌّ عَلِبٌ، أي مسنٌّ جاسئ. ويقال: عَلِب اللحم بالكسر يَعْلَب، أي اشتدَّ. وعَلِب النبات أيضاً: أي جَسَأ. والعِلاب: وسمٌ في طول العنق، ناقةٌ مُعَلَّبة. والعُلْبة: مِحْلبٌ من جلد، والجمع عُلَب وعِلابٌ. والمُعَلِّب: الذي يتَّخذ العُلْبة. والاعْلِنْباء: أن يشرف الرجل ويُشخص نفسه، كما يفعل عند الخصومة والشَتم. يقال: اعْلَنْبى الديك والكلب وغيرهما إذا تنفَّشَ شعره.

### Türkçe

**العَلْب**: **العُلوب**’un biridir; onlar izlerdir. Ondan şöyle dersin: **عَلَبْتُهُ أعلُبُهُ** (damme ile), onu dağladığın yahut çizdiğin yahut onda iz bıraktığın zaman. Keza **التَعْليبُ** de böyledir. Ve **العَلِبُ**: kalın yer. Ve **مَعْلوب** yol: açık (işlek) yol. Ve **العِلباء**: boyun siniri; ikisi **عِلباوان**dır, aralarında yelenin bittiği yer vardır. Dilersen **عِلباءان** dersin; çünkü o, ilhak edilmiş bir hemzedir; ve **العَلابِيُّ**. Ve **العَلابِيُّ** da: kurşun; yahut ondan bir cinstir. Ve **عَلِبَ** deve, boynunun iki yanında bir hastalık onu tuttuğu zaman. Ve **عَلَبْتُ السيفَ أعْلُبه عَلْباً**, kılıcın kabzasını devenin **عِلباء**’ı ile bağladığın zaman. Ve denir: **تشنَّج عِلباء الرجل**; yaşlandığı zaman. Ve **تيسٌ عَلِبٌ**, ve **ضبٌّ عَلِبٌ**; yani yaşlı, katı. Ve denir: **عَلِب اللحم** (kesre ile) **يَعْلَب**; yani sertleşti. Ve **عَلِب النبات** da: yani katılaştı. Ve **العِلاب**: boynun uzunluğu boyunca bir dağ; **ناقةٌ مُعَلَّبة**. Ve **العُلْبة**: deriden bir sağım kabı; çoğulu **عُلَب** ve **عِلابٌ**. Ve **المُعَلِّب**: **العُلْبة** yapan kimse. Ve **الاعْلِنْباء**: adamın yükselmesi ve kendini dikmesi; çekişme ve sövme sırasında yapıldığı gibi. Denir: **اعْلَنْبى** horoz ve köpek ve başkaları, tüyü kabardığı zaman.
