# عيق — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B9%D9%8A%D9%82/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B9%D9%8A%D9%82/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [عيق](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B9%D9%8A%D9%82.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: عيق

العيقة: ساحل البحر، وناحيته، ذكره أبو عبيد في المصنف، والجمع عيقات. قال ساعدة بن جؤية:
  ساد تجرم في البضيع ثمانيا                      يلوي بعيقات البحار ويجنب

  والعيق: العوق؛ وهو الصرف والحبس. والعيق: النصيب من الماء كما في اللسان. وقال ابن عباد: عيق، بالكسر: زجر. وعيق تعييقا: صوت يقال: هو يعيق في صوته. وقال الليث: العيوق يائي واوي وقد تقدم تعليله في ع و ق. ومما يستدرك عليه: قولهم: ما في سقائه عيقة، أي: وضر من سمن، قاله شمر. وقال غيره: إنما هو عبقة، بالباء الموحدة، وقد تقدم ذلك. والعيقة: الفناء من الأرض. وقيل: الساحة. والعيقة: موضع، وسيأتي في الغين المعجمة. قال أبو محمد الأسود: إذا أتاك عيقة في شعر هذيل فهو بالعين المهملة، وإذا أتاك في شعر كثير فهو بالغين المعجمة.

### Türkçe

**العيقة**: denizin sahili ve onun tarafı; onu Ebû Ubeyd el-Musannef’te zikretti; çoğulu **عيقات**’tır. Sâ‘ide b. Cüveyye dedi ki:
  Sekiz (yıl) **البضيع**’da suç işlerken efendi oldu                      denizlerin **بعيقات**’ı ile kıvırır ve uzak durur

**والعيق**: **العوق**; o da çevirme ve hapsetmedir. **والعيق**: Lisân’da olduğu üzere sudan nasip. İbn Abbâd dedi ki: **عيق**, kesre ile: azarlama. Ve **عيق** **تعييقا**: “o, sesinde **يعيق** ediyor” denilen bir sestir. Leys dedi ki: **العيوق** yâî vâvîdir; ve onun gerekçelendirilmesi **ع و ق**’ta geçmişti. Ve ona istidrâk olunanlardandır: onların sözü: “Onun kırbasında **عيقة** yoktur”; yani: sadeyağdan kir. Bunu Şemmer söyledi. Başkası dedi ki: ancak o **عبقة**’dır, **ب**’i müvahhada ile; ve bu geçmişti. **والعيقة**: yerden avlu. Ve denildi ki: meydan. **والعيقة**: bir yerdir; ve mu‘ceme **غ**’de gelecektir. Ebû Muhammed el-Esved dedi ki: Hüzeyl şiirinde sana **عيقة** gelirse o, muhmele **عين** iledir; ve Kesîr’in şiirinde sana gelirse o, mu‘ceme **غ** iledir.
