# غبب — es-Sıhâh

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D8%A8%D8%A8/sozluk/sihah
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%BA%D8%A8%D8%A8/entries/sihah

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [غبب](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D8%A8%D8%A8.md)
- es-Sıhâh: Cevherî · 10. yy

## Madde başı: غبب

الغِبّ: أن ترد الإبلُ الماء يوماً وتدعه يوما، تقول: غَبَّت الإبل تَغِبُّ غَبَّا؛ وإبلُ بني فلانٍ غابَّةٌ وغَوابُّ؛ وكذلك الغِبُّ في الحمَّى. قال الكسائي: أَغْبَبْت القومَ، وغَبَبْتُ عنهم أيضاً، إذا جئت يوماً وتركت يوما. قال: فإن أردت أنَّك دفعت عنهم قلت: غَبَّبْت عنهم. والمَغَبَّبَة الشاة تُحلب يوماً وتترك يوما. وغَبَّبَ فلانٌ في الحاجة، إذا لم يُبالغ فيها. والغِبّ في الزيارة، قال الحسن: في كلِّ أسبوع، يقال: زر غِبَّا تزددْ حبَّا. وغِبُّ كل شيء أيضاً: عاقبته، وقد غَبّت الأمورُ، أي صارت إلى أواخرها. وغَبَّ اللحمُ أي أنتَنَ، وغبّ فلانٌ عندنا، أي بات، ومنه سمِّي اللحم البائت: الغابّ. ومنه قولهم: روَيد الشعرَ يَغِبَّ. وأغَبَّنا فلانٌ: أتانا غبَّا. وفي الحديث: "أغِبُّوا في عيادة المريض واربعوا"، يقول: عُدْ يوماً ودعْ يوما، أو دَعْ يومين وعُد اليوم الثالث. وتقول: أغَبَّت الإبل من غِبِّ الوِرد. وأغَبَّت الحمَّى وغَبَّتْ بمعنًى. وفلان لا يُغِبُّنا عطاؤه، أي لا يأتينا يوماً دون يوم، بل يأتينا كلَّ يوم. والغُبُّ: الغامض من الأرض، والجمع أغْباب وغُبوب. والغَبيبة من ألبان الغنم يُحلب غُدوةً ثم يُحلب عليه من الليل، ثم يُمخَض من الغد. والغَبَبُ للبقر والديك: ما تدلَّى تحت حنكهما، وكذلك الغَبْغَبُ.

### Türkçe

**الغِبّ**: develerin suya bir gün gelip bir gün bırakmasıdır; dersin ki: **غَبَّت الإبل تَغِبُّ غَبَّا**; ve falan oğullarının develeri **غابَّةٌ** ve **غَوابُّ**(tur); ve aynı şekilde hummada da **الغِبّ** (vardır). **الكسائي** dedi: **أَغْبَبْت القومَ** ve **غَبَبْتُ عنهم** da, bir gün gelip bir gün bıraktığın zaman (denir). Dedi: eğer onlardan (bir şeyi) defettiğini kast edersen, **غَبَّبْت عنهم** dersin. Ve **المَغَبَّبَة**: bir gün sağılıp bir gün bırakılan koyundur. Ve falan kimse **غَبَّبَ** ihtiyaçta, onda mübalağa etmediği zaman (denir). Ve ziyarette **الغِبّ**; **الحسن** dedi: her hafta; denir ki: **زر غِبَّا تزددْ حبَّا**. Ve ayrıca her şeyin **غِبُّ**’u: onun akıbetidir; ve **غَبّت الأمورُ**; yani sonlarına vardı. Ve **غَبَّ اللحمُ** yani kokuştu; ve falan kimse yanımızda **غبّ**; yani geceledi; bundan dolayı geceleyen et adlandırıldı: **الغابّ**. Ve ondan onların sözü: **روَيد الشعرَ يَغِبَّ**. Ve falan kimse bizi **أغَبَّنا**: bize **غبَّا** geldi. Ve hadiste: “**أغِبُّوا في عيادة المريض واربعوا**”; der ki: bir gün ziyaret et ve bir gün bırak; yahut iki gün bırak ve üçüncü gün ziyaret et. Ve dersin ki: develer **أغَبَّت** **غِبِّ الوِرد**’den. Ve humma **أغَبَّت** ve **غَبَّتْ** anlamca (aynıdır). Ve falan kimsenin ihsanı bizi **لا يُغِبُّنا**; yani bize bir gün olup bir gün olmaksızın gelmez; bilakis bize her gün gelir. Ve **الغُبُّ**: yerin kapalı/örtülü olan kısmıdır; çoğulu **أغْباب** ve **غُبوب**. Ve **الغَبيبة** koyun sütlerindendir: sabah sağılır, sonra geceleyin onun üzerine sağılır, sonra ertesi gün yayıkta çalkalanır. Ve sığır ve horoz için **الغَبَبُ**: ikisinin çenesi altında sarkan şeydir; ve aynı şekilde **الغَبْغَبُ**.
