# غبص (غ-ب-ص) — Arapça kök

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D8%A8%D8%B5
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%BA%D8%A8%D8%B5

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Harfler: غ - ب - ص
- Bu kök Kur'an'da geçmiyor.
- 4 sözlük

## Sözlükler (4)

### [Tehzîbu'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D8%A8%D8%B5/sozluk/tehzib.md) — Ezherî · 10. yy

غ ص ب
غصب ، غبص ، صبغ ، صغب : ( مستعملة ) .
غبص : قلت : لم أجد في حَرْفِ غبص غيرَ مَا وَجَدْتُهُ في ( نوادر الأعرابِ ) أخَذْتُهُ مُغَابَصةً ومُغافَصَةً : أي : مُعَازَّةً .
غصب : قال الليث : الْغَصْبُ أخْذُ الشيء ظلماً وقهراً ، قلت : وسمعتُ العرب تقول : غَصَبْتُ الْجِلْدَ غَصْباً إذا كَدَدْتَ عنه شعره أو وبرَه قَسْراً ولم تعطنه حتى يسترخي عنه شعرُه أو صُوفهُ فَيُمْرَطَ ، وإذا أرادوا ذلك بَلُّوا الجِلْدَ بالماء وأبوال الإبل ، ثم أعملوه وهو مدرج مَطْوِيّ فيسترخي عنه شعره .
ويقال : اغتَصَبَ فلانٌ فلاناً مَالَهُ اغتِصاباً .
صغب : أهْمَلَهُ الليث .
وقال أبو تراب : سمعت الباهِليَّ يقول : يقال لِبيْضَةِ القَمْلَةِ صُغَابٌ وصُؤَابٌ .
ويقال للجائع سَاغِبٌ وسَغْبانُ وصَغبانُ .
صبغ : قال الليث : الصِّبغُ والصِّباغُ ما يلوَّنُ به الثِّيابُ والصَّبْغُ المصدَرُ ، والصِّبَاغَةُ حِرْفَةُ الصَّبَّاغِ .
قال : والصِّبغُ والصِّباغُ ما يُصْطَبَغُ به من الأُدْمِ .
قال الله جلَّ وعز في الزَّيْتُونِ : ( وَصِبْغٍ لِّلأَكِلِيِنَ ) ( المؤمنون : 20 ) ، يعني : دُهْنَه .
وقال الفراء : يقول الآكلونَ يَصْطَبِغُونَ بالزَّيتِ ، فجعل الصِّبْغَ الزَّيتَ نفسه .
وقال الزجاج : أراد بالصِّبغِ الزَّيتونَ في قول اللَّهِ : ( وَصِبْغٍ لِّلأَكِلِيِنَ ( قلت : وهذا أجوَدُ القَوليْنَ ، لأنه قد ذكر الدُّهْنَ قبله قال : وقوله : ( تَنبُتُ بِالدُّهْنِ ) ( المؤمنون : 20 ) أي : تَنْبُتُ وفيها الدُّهنُ أو ومعها دُهنُ كَقَوْلِكَ : جَاءَني زيد بالسَّيفِ ، أي : جاءني ومعه السَّيْفُ .
وقال غيره : صَبِيغٌ : اسم رجل كان يَتَعَنَّتُ الناس بسُؤالاتٍ مشكلةٍ من القرآن فأمر عمر بن الخطاب بِتَأدِيبِه ونَفْيِهِ إلى البصرةِ وكتَبَ إلى أبي موسى أَنْ ينهى الناس عن مُجالَسَتِهِ .
وقال الليث : والأَصْبَغُ من الطير ما ابْيضَّ أَعلى ذَنبه .
وقال أبو عبيدة : إذا شابت ناصِيةُ الفَرَسِ فهو أسْعَفُ ، فإِذا ابْيَضَّتْ كلها فهو أصبغُ قال : والشَّعَلُ : بَيَاضٌ في عُرضِ الذَّنَبِ فإِن ابيض كلُّه أو أطْرَافه فهو أصبغ قال : والْكَسَع أن تَبْيَضَّ أطراف الثُّنَنِ فإِن ابيَضَّتِ الثُّنَنُ كلها في يَدٍ أو رجْلٍ ولم تَتَّصِلْ بِبَياض التَّحْجيِل فهو أصبغُ أيضاً .
أبو عبيدة عن أبي زَيدٍ قال : إذا ابيَضَّ طَرَف ذَنَبِ النّعْجَةِ فهي صَبْغاءُ ، قلت : والصَّبغاءُ نَبْتٌ معروفٌ .
وجاء في الحديث : ( هل رأيتم الصَّبغاءَ ، ما يلي الظِّل منها أصفَرُ أو أبيض ) ، وذلك أن الطاقَةَ الغضَّةَ من الصَّبغاء حين تطلع الشمس يكون ما يَلي الشمس من أعاليها أبْيضَ وما يلي الظِّلَّ أخْضَرَ كأنَّها شُبِّهَتْ بالنَّعجةِ الصَّبْغاءِ .
وفي الحديث أنهُ قال : ( فَيَنْبتون كما تَنْبتُ الحبَّة في حَمِيل السَّيْلِ ألم ترَوها ما يلي الظِّل منها أصيْفرٌ أو أبيض وما يلي الشمس منها أخَيضِرُ ، وإذا كانت كذلك فهي صبغاء ، قال ابن قتَيبَة : شَبَّهَ نَباتَ لحومهم بعدَ إحْراقِها بِنَبات الطاقة من النَّبتِ حين تطلع وذلك أنها حين تطلع تكون صبغاءَ ، فما يلي الشمس من أعاليها أخضر وما يلي الظِّل أَبيض .
وقال ابن الأنباري في قولهم : قد صَبَغوني في عيْنِك .
قال : معناه : غيرُونِي عندَك وأخبرُوا أني قد تغيّرْتُ عما كنتُ عليه .
قال : والصَّبْغُ في كلام العرب التغييرُ ، ومنه صُبغَ الثوبُ إذا غُيِّرَ لونه وأُزيل عنْ حاله إلى حال سوادٍ أو حمرة أو صُفرة ، قالَ : وقيل : هو مأخوذ مِن قولهم : صَبغوني في عينِك وصَبغوني عندك ، أي أشارُوا إليكَ بأني موْضعٌ لما قصدتني به من قول العرب صَبَغْتُ الرجل بعيني ويدِي أي أشرتُ إليه .
قال الأزهري هذا غَلَطٌ ، إذا أرادَتِ
العربُ الإِشارة بعَيْب أو غيره قالوا : صَبَعْتُ بالعين ، قاله أبو زيد ، قال أبو بكر : وقال أَبو العباس : قال الفراءُ : صَبَغتُ الثوب أصْبُغُه وأصْبَغُهُ وأصبِغه ثلاث لغاتٍ ويقال : ناقةٌ صابِغٌ إذا امتلأ ضَرْعُهَا وحَسَنَ لونهُ ، وقد صَبُغَ ضَرْعُها صُبُوغاً وهي أجودها محلبةً وأحبها إلى الناس ، وصَبَغَتْ عضلَةُ فلان إذا طالت تَصْبُغُ وبالسين أيضاً ، وصَبَغَت الإبلُ في الرعي تَصْبُغُ فهي صَابِغة قال جَنْدَلٌ الطهوي يصفُ إبلاً :
قطَعْتها بِرُجَّع أبْلاءِ
إذا اغْتَمسْنَ مَلَثَ الظُّلماءِ
بالقوم لم يصبُغْن في عَشاءِ
ويروى : لم يصبُؤونَ في عَشاء يقال : صَبأ في الطعام إذا وضَعَ فيه رأسَه .
وقال أبو حاتم : سمعتُ الأصمعيَّ وأبا زيد يقولانِ : صبغتُ الثوْبَ أصبُغه وأصبَغه صِبَغاً حسناً ، الصادُ مكسورةٌ والباءُ متحركة ، والذي يُصبغُ به الصبغُ بسكونِ الباء مثلُ الشِّبَع والشِّبْع .
وأنشد :
واصْبغ ثيابي صِبَغاً تحقيقاً
مِن جيِّد العُصْفُر لا تشرِيقا
والتشرِيقُ : الصَّبْغُ الخفيفُ .
وقال الله تعالى : ( صِبْغَةَ اللَّهِ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً ) ( البقرة : 138 ) .
قال الفراء : إنما قيلَ : صبغةً لأن بعضَ النصارى كانوا إذا وُلدَ المولودُ جعلوه في ماءٍ لهم كالتطهير فيقولون هذا تَطهِيرٌ له كالختانةِ فقال اللَّهُ جل وعزّ : قل ) صِبْغَةَ اللَّهِ ( يأمرُ بها محمداً ( صلى الله عليه وسلم ) وهي الختانَةُ اخْتَتنَ إبراهيم وهي الصِّبغةُ ، فجرتِ الصِّبْغة على الخِتانة لصَبغهمُ الغلمانَ في الماء ونصبَ ) صِبْغَةَ اللَّهِ ( لأنه ردَّها على قوله : بل نتبعُ ملة إبراهيمَ ونتبعُ صبغةَ الله .
وقال غيرُ الفراء : أضمرَ لها فعلاً اعرِفوا صبغةَ الله وتدبَّرُوا صبغة الله وشِبه ذلك ، ويقال : صَبَغَتِ الناقة مشافِرَها في الماء إذا غَمَستها ، وصبغَ يدُه في الماء .
وقال الراجز :
قد صَبَغَتْ مشافِراً كالأشبار
تُرْبى عَلَى ما قُدَّ يفريه الفارْ
مَسْكَ شَبُوبَين لها بأَصبار
قلت : فَسَمَّت النصارى غَمْسَهم أولادَهم في ماء فيه صِبغٌ صَبغاً لغمْسِهم إياهمْ فيه ، والصَّبغُ الغمْسُ .
وقال اللحيانيُّ : تَصَّبَغُ فلانٌ في الدِّينِ تصبُّغاً وصِبْغةً حسنة .
وقال أبو عمرو : كلُّ مَا تُقرِّب به إلى الله فهوَ الصِّبغةُ .
أبو عبيد عن الأصمعي : إذا ألقتِ الناقةُ ولدَها وقد أشعرَ قيلَ : سبّغتْ فهي مُسَبِّغ .
قلتُ : ومن العَربِ من يقول : صَبَّغتْ بالصاد فهيَ مُصَبِّغٌ ، والسينُ أكثرُ ، ويقال : أصبغتِ النخلةُ فهي مُصْبغ ، إذا ظهر في بُسرِها النضجُ ، والبسْرَةُ التي قد نضجَ بعضُها هي الصُّبغةُ تقول : نزعْتُ منها صُبغة أو صُبْغتين .
وقال أبو زيد : يقال : ما تركتُه بصِبْغ الثمن ، أيْ لم أتركهُ بثمنِه الذي هو ثمنُه ، ويقال : ما أخذتُه بصبْغ الثمنِ ، أي لمْ آخذْه بثمنِه الذي هو ثمنه ، ولكني أخذْتُه بِغلاءٍ .

##### Türkçe

غ ص ب
**غصب** ، **غبص** ، **صبغ** ، **صغب** : (kullanılanlar).

**غبص** : Dedim ki: **غبص** harfinde, **( نوادر الأعرابِ )**’da bulduğumdan başka bir şey bulmadım. Onu **مُغَابَصةً** ve **مُغافَصَةً** olarak aldım: yani: **مُعَازَّةً**.

**غصب** : Leys dedi: **الْغَصْبُ** bir şeyi zulümle ve zorla almaktır. Dedim ki: Arapları şöyle derken işittim: **غَصَبْتُ الْجِلْدَ غَصْباً**; deriden onun kılını veya yününü zorla kazıdığın zaman; onu, kılı veya yünü gevşeyip de yolunsun diye yumuşatmadığın hâlde. Bunu istediklerinde deriyi su ve deve idrarlarıyla ıslatırlar, sonra onu, dürülmüş katlanmış hâlde iken işlerler; böylece kılı ondan gevşer.

Ve denilir: Falan, falanın malını **اغتِصاباً** olarak **اغتَصَبَ** etti.

**صغب** : Leys onu ihmal etti.

Ebu Turab dedi: Bahilî’yi şöyle derken işittim: Bit yumurtasına **صُغَابٌ** ve **صُؤَابٌ** denilir.

Ve aç olana **سَاغِبٌ** ve **سَغْبانُ** ve **صَغبانُ** denilir.

**صبغ** : Leys dedi: **الصِّبغُ** ve **الصِّباغُ** elbiselerin onunla renklendirildiği şeydir; **الصَّبْغُ** mastardır; **الصِّبَاغَةُ** boyacının mesleğidir.

Dedi: **الصِّبغُ** ve **الصِّباغُ** derilerden onunla boyanılan şeydir.

Allah, zeytin hakkında ( وَصِبْغٍ لِّلأَكِلِيِنَ ) ( المؤمنون : 20 ) buyurdu; yani: onun yağı.

Ferrar dedi: Yiyenler zeytinyağı ile **يَصْطَبِغُونَ** der; böylece **الصِّبْغَ**i bizzat yağın kendisi kıldı.

Zeccac dedi: Allah’ın ( وَصِبْغٍ لِّلأَكِلِيِنَ ) sözünde **الصِّبغِ** ile zeytini kastetti. (Dedim ki: Bu iki sözün daha iyisidir; çünkü ondan önce yağı zikretmiştir; dedi: ve O’nun ( تَنبُتُ بِالدُّهْنِ ) ( المؤمنون : 20 ) sözü, yani: içinde yağ olduğu hâlde veya onunla birlikte yağ olarak biter; senin “Bana Zeyd kılıçla geldi” sözün gibi; yani: bana geldi ve onunla birlikte kılıç vardı.)

Başka biri dedi: **صَبِيغٌ**: Kur’an’dan müşkil sorularla insanları zorlayan bir adamın adıdır; Ömer b. Hattab onun terbiye edilmesini ve Basra’ya sürülmesini emretti ve Ebu Musa’ya, insanların onunla oturmasını yasaklamasını yazdı.

Leys dedi: Kuşlardan **الأَصْبَغُ**, kuyruğunun üstü beyazlayan şeydir.

Ebu Ubeyde dedi: Atın perçemi ağarırsa o **أسْعَفُ**tur; hepsi beyazlarsa o **أصبغُ**tur. Dedi: **الشَّعَلُ**: kuyruğun eninde bir beyazlıktır; eğer hepsi veya uçları beyazlarsa o **أصبغُ**tur. Dedi: **الْكَسَع**: **الثُّنَنِ** uçlarının beyazlamasıdır; eğer **الثُّنَنُ**’in hepsi bir elde veya bir ayakta beyazlar da **التَّحْجيِل** beyazlığına bitişmezse o da **أصبغُ**tur.

Ebu Ubeyde, Ebu Zeyd’den: Dedi ki: Koyunun kuyruğunun ucu beyazlarsa o **صَبْغاءُ**dır. Dedim ki: **الصَّبغاءُ** bilinen bir bitkidir.

Hadiste geldi: ( **هل رأيتم الصَّبغاءَ ، ما يلي الظِّل منها أصفَرُ أو أبيض** ) ; bu, **الصَّبغاء**’dan taze sürgünün, güneş doğduğunda, güneşe bakan üst taraflarının daha beyaz, gölgeye bakan tarafının daha yeşil olmasıdır; sanki o, **النَّعجةِ الصَّبْغاءِ**ya benzetilmiştir.

Ve hadiste, onun şöyle dediği: ( **فَيَنْبتون كما تَنْبتُ الحبَّة في حَمِيل السَّيْلِ ألم ترَوها ما يلي الظِّل منها أصيْفرٌ أو أبيض وما يلي الشمس منها أخَيضِرُ ، وإذا كانت كذلك فهي صبغاء** ) . İbn Kuteybe dedi: Etlerinin, yakılmalarından sonra bitmesini, bitkiden sürgünün güneş doğduğunda bitmesine benzetti; çünkü o, doğduğunda **صبغاءَ** olur; güneşe bakan üst tarafları yeşil, gölgeye bakan tarafı beyazdır.

İbnü’l-Enbârî, onların “**قد صَبَغوني في عيْنِك**” sözünde dedi: Manası: Sende beni değiştirdiler ve benim, üzerinde bulunduğum hâlden değiştiğimi haber verdiler.

Dedi: Arapların كلامında **الصَّبْغُ** değişikliktir; ondan: elbise **صُبغَ** edildiğinde, rengi değiştirildi ve bir hâlden siyahlık veya kızıllık veya sarılığa bir hâle kaldırıldı. Dedi: Ve denildi ki: O, onların “**صَبغوني في عينِك**” ve “**صَبغوني عندك**” sözünden alınmıştır; yani: Arapların “**صَبَغْتُ الرجل بعيني ويدِي**” sözünden, yani: ona işaret ettim; sana, benim, Arapların beni kastettikleri sözden, bana yönelttikleri şey için bir mevki olduğumu işaret ettiler.

Ezherî dedi: Bu bir yanlıştır; Araplar ayıpla veya başkasıyla işaret etmek istediklerinde “**صَبَعْتُ بالعين**” derler; bunu Ebu Zeyd söyledi. Ebu Bekir dedi: Ve Ebu’l-Abbas dedi: Ferrâ dedi: “**صَبَغتُ الثوب**” onu **أصْبُغُه** ve **أصْبَغُهُ** ve **أصبِغه**: üç lehçedir. Ve denilir: Memesi dolup rengi güzelleştiğinde deve **صَابِغٌ**dur; onun memesi **صَبُغَ** olarak **صُبُوغاً** olmuştur; o, onların sağımı en iyi olanı ve insanlara en sevimli olanıdır. Ve falanın kası uzadığında **صَبَغَتْ**; **تَصْبُغُ**; ve **بالسين** ile de. Ve develer otlamada **صَبَغَتْ**; **تَصْبُغُ**; böylece onlar **صَابِغة**dir. Cendel et-Tahavî develeri vasfederek dedi:

قطَعْتها بِرُجَّع أبْلاءِ
إذا اغْتَمسْنَ مَلَثَ الظُّلماءِ
بالقوم لم يصبُغْن في عَشاءِ

Ve rivayet olunur: “**لم يصبُؤونَ في عَشاء**”. Denilir: Yemeğe **صَبأ** etti; içine başını koyduğunda.

Ebu Hâtim dedi: Asmaî’yi ve Ebu Zeyd’i şöyle derken işittim: “**صبغتُ الثوْبَ**” onu **أصبُغه** ve **أصبَغه** güzel bir **صِبَغاً** ile; **الصادُ** kesrelidir ve **الباءُ** harekelidir. Ve onunla boyanılan şey **الصبغُ**dur; **الباء** sükûnlu; **الشِّبَع** ve **الشِّبْع** gibi.

Ve inşad etti:

واصْبغ ثيابي صِبَغاً تحقيقاً
مِن جيِّد العُصْفُر لا تشرِيقا

Ve **التشرِيقُ**: hafif boyamadır.

Allah تعالى buyurdu: ( صِبْغَةَ اللَّهِ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً ) ( البقرة : 138 ).

Ferrar dedi: Ancak **صبغةً** denildi; çünkü Hristiyanlardan bir kısmı, çocuk doğduğunda onu, kendilerinin bir suyuna, arındırma gibi, koyarlardı; sonra “Bu, ona bir arındırmadır; sünnet gibi” derlerdi. Bunun üzerine Allah جل وعزّ dedi: “De ki: ( **صِبْغَةَ اللَّهِ** )”; onunla Muhammed’e ( صلى الله عليه وسلم ) emrediyor; o da sünnettir. İbrahim sünnet oldu; o **الصِّبغةُ**dır. Böylece **الصِّبْغة** onların oğlan çocuklarını suda boyamalarından dolayı sünnete yürüdü. Ve ( **صِبْغَةَ اللَّهِ** )’ı nasb etti; çünkü onu “Bilakis İbrahim’in milletine uyarız ve Allah’ın boyasına uyarız” sözüne reddetti.

Ferrar’dan başkası dedi: Ona bir fiil gizledi: “**اعرِفوا صبغةَ الله**” ve “**تدبَّرُوا صبغة الله**” ve bunun benzeri. Ve denilir: Deve, dudaklarını suya batırdığında, **صَبَغَتِ الناقة مشافِرَها في الماء**; ve eli suda **صبغَ** etti.

Recez söyleyen dedi:

قد صَبَغَتْ مشافِراً كالأشبار
تُرْبى عَلَى ما قُدَّ يفريه الفارْ
مَسْكَ شَبُوبَين لها بأَصبار

Dedim ki: Hristiyanlar, içinde **صِبغٌ** bulunan bir suda çocuklarını batırmalarını, onları onda batırmalarından dolayı **صبغاً** diye adlandırdılar; ve **الصَّبغُ** batırmadır.

Lihyânî dedi: Falan, dinde **تَصَّبَغُ** etti; **تَصبُّغاً** ve güzel bir **صِبْغةً**.

Ebu Amr dedi: Allah’a onunla yaklaşılan her şey, o **الصِّبغةُ**dır.

Ebu Ubeyd, Asmaî’den: Deve, yavrusunu atar da (yavru) kıllanmış olarak düşerse “**سبّغتْ**” denilir; böylece o **مُسَبِّغ**dir.

Dedim ki: Araplardan kimi “**صَبَّغتْ**” der; **بالصاد**; böylece o **مُصَبِّغٌ**dur; **السينُ** daha çoktur. Ve denilir: Hurma ağacı **أصبغتِ**; böylece o **مُصْبغ**dir; onun **بُسرِها**sında olgunluk göründüğünde. Ve bir kısmı olgunlaşmış olan **البسْرَةُ**, o **الصُّبغةُ**dır. Dersin ki: Ondan bir **صُبغة** veya iki **صُبْغتين** kopardım.

Ebu Zeyd dedi: Denilir: “Onu **بصِبْغ الثمن** ile bırakmadım”; yani: onu, kendi fiyatı olan fiyatıyla bırakmadım. Ve denilir: “Onu **بصبْغ الثمنِ** ile almadım”; yani: onu, kendi fiyatı olan fiyatıyla almadım; fakat onu pahalılıkla aldım.

### [Lisânü'l-Arab](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D8%A8%D8%B5/sozluk/lisan.md) — İbn Manzûr · 13. yy

غَبِصَت عينُه غَبَصاً: كَثُرَ الرَّمَصُ فيها من إِدامَةِ البكاء. وفي نوادر الأَعراب: أَخذْتُه مُغافَصةً ومُغابَصةً ومُرافصةً أَي أَخذته مُعازّةً؛ قال الأَزهري: لم أَجد في غَبص غيرَ قولهم أَخذته مغابصة أَي معازة.

##### Türkçe

**غَبِصَت** onun gözü **غَبَصاً**: onda, ağlamayı sürdürmekten dolayı **الرَّمَصُ** çoğaldı.

Ve **نوادر الأَعراب**’da: Onu **مُغافَصةً** ve **مُغابَصةً** ve **مُرافصةً** olarak aldım; yani onu **مُعازّةً** olarak aldım; **الأَزهري** dedi ki: **غَبص** hakkında, onların “Onu **مغابصة** olarak aldım” sözünden başka bir şey bulmadım; yani **معازة**.

### [Tâcü'l-Arûs](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D8%A8%D8%B5/sozluk/tac.md) — Zebîdî · 18. yy

الغبص، محركة  ، أهمله الجوهري. قال ابن دريد: هو لغة في  الغمص  بالميم. يقال:  غبصت عينه كفرح  ، وغمصت. إذا غارت و  كثر رمصها  من إدامة البكاء، أو من وجع.  والمغابصة: المغافصة  . في نوادر الأعراب: أخذته مغافصة، ومغابصة، ومرافصة: أي أخذته معازة. قال الأزهري: لم أجد في  غبص  غير قولهم: أخذته مغابصة، أي معازة.

##### Türkçe

**الغبص** (harekeli), el-Cevherî onu ihmal etti. İbn Düreyd dedi: O, **الغمص** (mimli) hakkında bir dildir. Denilir: **غبصت عينه** (sevinmek gibi), ve **غمصت**; (bu,) çöktüğü ve sürekli ağlamadan yahut bir ağrıdan dolayı çapaklanmasının çoğaldığı zaman(dır).

**والمغابصة**: **المغافصة**.

A‘râbın nevâdirinde: **أخذته مغافصة** ve **مغابصة** ve **مرافصة**: yani onu **معازة** ile yakaladı.

el-Ezherî dedi: **غبص** hakkında, onların “**أخذته مغابصة**” sözünden başka bir şey bulmadım; yani **معازة**.

### [Salmone](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D8%A8%D8%B5/sozluk/salmone.md) — H. Anthony Salmone · 19. yy

غَبِصَ
غَبِصَ A ( n. ac. غَبَص 4 ),
a.  Was unclean, mattery ( eye ).

غَبَص
غَبَص 4 ,
a.  Matter ( in the eye ).

##### Türkçe

**غَبِصَ**
**غَبِصَ** A (isim mastar: **غَبَص** 4),
fiil. (göz) kirli, çapaklı oldu.

**غَبَص**
**غَبَص** 4,
isim. (gözde) çapak.
