# غسر (غ-س-ر) — Arapça kök

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D8%B3%D8%B1
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%BA%D8%B3%D8%B1

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Harfler: غ - س - ر
- Bu kök Kur'an'da geçmiyor.
- 6 sözlük

## Sözlükler (6)

### [Kitâbu'l-'Ayn](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D8%B3%D8%B1/sozluk/kitab_ayn.md) — Halîl b. Ahmed · 8. yy

باب الغين والسين والراء معهما
غ س ر، غ ر س، ر غ س، ر س غ، س رغ مستعملات غسر: تَغَسَّر الغَزْلُ: التَبَسَ. والفحل غَسَرَ الناقةَ إذا ضربَها على غير ضَبْعَة.
غرس: الغِراسُ: وقت الغَرْسِ، والمَغْرِسُ موضعه.
والغِراس: فَسيل النَّخْل.
والغَرْسُ: الشَّجَرُ الذي يُغْرَسُ، وجمعه: أغراس.
والغِرْسُ: جُلَيْدَةٌ رقيقةٌ تخرُجُ على رأس الولد إذا حُسَّتِ افثاثَّتْ.
رغس: الرَّغْسُ: البركة والنماء.
وامرأة مَرْوُسةٌ: ولود، ورجل مَرْغُوسٌ: كثير الخير.
وعَيشٌ مُرغِسٌ: واسِعٌ. وهُمْ في مَرْغُوسٍ من أمرِهِم أي: في أخلاط.
رسغ: الرُّسْغ: مَفْصِلُ ما بين الساعد والكف، والساق والقدم.
والرِّساغُ: حبل يشد في رُسْغِ البَعير وهو المَرسَغ وجمعه مَراسِغُ. وإنه لمُرْسَغٌ عليه أي مُوَسَّعٌ. وعيشٌ رسيغٌ. وارتَسِغْ على عيالك.
سرغ سرغ: مَوْضِعٌ

##### Türkçe

باب **الغين** و**السين** و**الراء** معهما
**غ س ر**، **غ ر س**، **ر غ س**، **ر س غ**، **س رغ** مستعملات

**غسر**: **تَغَسَّر** **الغَزْلُ**: karıştı. Ve aygır, deveyi, **ضَبْعَة** olmaksızın üzerine atlayıp vurduğu zaman, deveyi **غَسَرَ** (denir).

**غرس**: **الغِراسُ**: dikme vakti; **المَغْرِسُ** ise onun yeridir.
Ve **الغِراس**: hurma fidanı.
Ve **الغَرْسُ**: dikilen ağaç; çoğulu: **أغراس**.
Ve **الغِرْسُ**: çocuğun başı üzerinde çıkan ince bir deri parçası; dokunulduğu zaman parçalanır.

**رغس**: **الرَّغْسُ**: bereket ve artma.
Ve **امرأة مَرْوُسةٌ**: doğurgan; **رجل مَرْغُوسٌ**: hayrı çok.
Ve **عَيشٌ مُرغِسٌ**: geniş. Ve “Onlar işlerinde bir **مَرْغُوس** içindedirler” yani: karışıklıklar içindedirler.

**رسغ**: **الرُّسْغ**: önkol ile el ayası arasının, ve bacak ile ayak arasının eklemi.
Ve **الرِّساغُ**: devenin **رُسْغِ**’unda sıkıca bağlanan ip; o da **المَرسَغ**’dır; çoğulu **مَراسِغُ**. Ve “O, onun üzerinde elbette **مُرْسَغٌ**’dur” yani genişletilmiş. Ve **عيشٌ رسيغٌ**. Ve “Ailene karşı **ارتَسِغْ**.”

**سرغ سرغ**: bir yer.

### [Tehzîbu'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D8%B3%D8%B1/sozluk/tehzib.md) — Ezherî · 10. yy

غ س ر
غسر ، غرس ، رغس ، رسغ ، سرغ ، سغر : مستعملات .
غسر : قال الليث : تغسَّر الغزل إذا الْتبَسَ ، قلت : هذا حرف صحيح ، ومن العرب مسموع ، وكلُّ أَمر التبس وَعسرَ المخرجُ منه فقد تعسَّر وهذا أَمرٌ غَسِرٌ : أي مُلتبسٌ ملتاثٌ .
ثعلب عن ابن الأعرابي : الغَسْرُ : التَّشديدُ على الغريم بالغين مُعْجمةً ، وهو العَسْرُ أيضاً .
غرس : قال الليث : الْغِرَاسُ : وقت الْغَرْسِ ، والْمغْرِسُ : مَوْضِعُ الْغَرْسِ ، والفعل الْغَرْسُ والغِرَاسَةُ : فَسيلُ النَّخْلُ ، والغَرْسُ : الشَّجَرُ الذي يُغْرَسُ ويجمع على الأغْرَاس .
الحرانيُّ عن ابن السكيت : الغَرْسُ غَرْسُكَ الشجرَ ، والغِرْسُ واحد الأغْراسِ وهو جلدة رَقيقةٌ تخرج مع الولد إذا خرج من بطن أمه ، وأنشد :
يتركنَ في كلِّ مناخٍ أَبْسِ
كلَّ جنين مُشعَرٍ في الغِرْس
وقال أبو حاتم : قال الأصمعيُّ : الغِراسُ ما يُغْرَسُ من الشجرِ ، وأما ما يخرجُ من شارب دَواءِ المَشِيِّ فهو الْغراسُ بفتح الغين .
وقال ابن الأعرابيّ : الغِرْسُ : المشيمةُ ، والغِرْسُ : الغراب الصغيرُ .
رغس : في الحديث : ( أَنَّ رَجُلاً رَغسَهُ اللّهُ مالاً ) .
قال أبو عبيد : قال الأموي : رَغَسَهُ : أكثر له منه وبارك له فيه ، ويقال : رَغسَهُ الله يَرْغَسُهُ رَغساً إذا كان ماله نامياً كثيراً ، وكذلك في الحسب وغيره .
قال العجاجُ يمدح بعض الخلفاء :
خليفةً ساسَ بغير تَعس
إمامَ رَغسٍ في نصابٍ رَغس
وأنشد غيره :
حتى رأينا وجههُ الْمَرغوسَا
وقال الليث : الرَّغْسُ : البركة والنَّماء ، وامرأةٌ مَرْغوسَة إذا كانت وَلُوداً ، ورجلٌ مَرْغوسٌ : كثيرُ الخير .
رسغ : قال الليث : الرُّسْغُ مفصلُ ما بين الساعد والكفِّ ، والساق والقدم ، ومثلُ ذلك كذلك من كل دابةٍ ، والرِّساغُ : مُرَاسَغَةُ الصَّرِيعَيْنِ في الصراع إذا أَخذا أرْساغهما .
وقال ابنُ الأعرابيِّ : أَصابَنَا مَطَرٌ مُرَسَّغٌ إذا ثَرَّى الأرضَ حتى تبلغَ يد الحافر عنه إلى أَرْسَاغهِ .
وقال ابن بزرجَ : ارْتَسَغَ فلانٌ على عياله إذا وَسَّع عليهم النفقة ، ويقال : ارْتَسِغْ على عِيالك ولا تُقَتِّرْ .
وقال غيره : الرِّسَاغُ : حبلٌ يُشدُّ في رُسغي البعير إذا قُيِّدَ به .
وقال أبو مالكِ : عيشٌ رَسيغٌ : واسع ، وطعامٌ رَسيغٌ : كثيرٌ ، وإنه مُرَسَّغٌ عليه في العيش أي موسع عليه .
سرغ : ثعلب عن ابن الأعرابي : سُرُوغُ الكرم قضبانه الرطبةُ ، الواحدُ سَرْغٌ .
وقال أبو نصرٍ عن الأصمعيّ في السُّرُوغِ مِثْلُه بالغين .
وقال ابن الأعرابيِّ : سَرِغ الرَّجلُ إذا أَكل القُطوفَ من العنب بأصولها .
وقال الليث : هي السُّرُوعُ بالعين ، قلت : الغين فيها لُغةٌ مَعْروفةٌ .
سغر : ثعلب عن ابن الأعرابيِّ : السَّغْرُ النفيُ وقد سَغَرَه إذا نفاه .

##### Türkçe

غ س ر
**غسر** ، **غرس** ، **رغس** ، **رسغ** ، **سرغ** ، **سغر** : kullanımdadırlar.

**غسر** : **الليث** dedi: **تغسَّر الغزل**; karıştığı zaman. Dedim: bu sahih bir harftir ve Araplardan işitilmiştir; çıkışı ondan zorlaşıp her iş karıştığı zaman, artık **تعسَّر** olmuştur; ve bu **أَمرٌ غَسِرٌ**: yani karışık, dolaşık.

**ثعلب**’dan, **ابن الأعرابي**’den: **الغَسْرُ**: **الغريم** üzerine şiddet göstermektir; **الغين** **مُعْجمةً** ile; ve o, **العَسْرُ**’dür de.

**غرس** : **الليث** dedi: **الْغِرَاسُ**: **الْغَرْسِ** vakti; **الْمغْرِسُ**: **الْغَرْسِ** yeri; fiil **الْغَرْسُ** ve **الغِرَاسَةُ**: **فَسيلُ النَّخْلُ**; ve **الغَرْسُ**: dikilen ağaçtır; **الأغْرَاس** üzerine cem‘ olunur.

**الحرانيُّ**’den, **ابن السكيت**’ten: **الغَرْسُ** senin ağacı dikmendir; **الغِرْسُ** **الأغْراس**’ın biridir; ve o, ince bir deridir; çocuk annesinin karnından çıktığı zaman onunla birlikte çıkar; ve inşad etti:
يتركنَ في كلِّ مناخٍ أَبْسِ
كلَّ جنين مُشعَرٍ في الغِرْس

Ve **أبو حاتم** dedi: **الأصمعيُّ** dedi: **الغِراسُ** ağaçtan dikilen şeydir; ama **دَواءِ المَشِيِّ** içenin bıyığından çıkan şey ise, o **الْغراسُ**’tır; **الغين**’in fethiyle.

Ve **ابن الأعرابيّ** dedi: **الغِرْسُ**: eş (son)dur; ve **الغِرْسُ**: küçük kargadır.

**رغس** : hadiste: (bir adamı Allah malca **رَغسَهُ** etti).

**أبو عبيد** dedi: **الأموي** dedi: **رَغَسَهُ**: ona ondan çoğalttı ve onda ona bereket verdi; ve denir: Allah onu **رَغسَهُ** eder, **يَرْغَسُهُ** **رَغساً**; malı büyüyen, çok olduğu zaman; ve nesepte ve başkasında da böyledir.

**العجاجُ** bazı halifeleri överek dedi:
خليفةً ساسَ بغير تَعس
إمامَ رَغسٍ في نصابٍ رَغس

Ve başkası inşad etti:
حتى رأينا وجههُ الْمَرغوسَا

Ve **الليث** dedi: **الرَّغْسُ**: bereket ve büyümedir; ve **امرأةٌ مَرْغوسَة**: doğurgan olduğu zaman; ve **رجلٌ مَرْغوسٌ**: hayrı çok.

**رسغ** : **الليث** dedi: **الرُّسْغُ** önkol ile avuç arasındaki, ve baldır ile ayak arasındaki eklemdir; her binek hayvanından da bunun benzeri böyledir; **الرِّساغُ**: güreşte iki yenilenin, **أَرْساغ**larını tuttukları zaman, **مُرَاسَغَةُ الصَّرِيعَيْنِ**’dir.

Ve **ابنُ الأعرابيِّ** dedi: bize **مَطَرٌ مُرَسَّغٌ** isabet etti; toprağı ıslatıp yumuşattığı zaman; ta ki kazanın eli ondan onun **أَرْسَاغ**larına ulaşıncaya kadar.

Ve **ابن بزرجَ** dedi: falan kimse, ailesi üzerine **ارْتَسَغَ** etti; nafakayı onlara genişlettiği zaman; ve denir: ailene karşı **ارْتَسِغْ** et ve kısmaya gitme.

Ve başkası dedi: **الرِّسَاغُ**: deve onunla bağlandığı zaman, devenin **رُسغي**ne bağlanan iptir.

Ve **أبو مالكِ** dedi: **عيشٌ رَسيغٌ**: geniş; **وطعامٌ رَسيغٌ**: çok; ve o, yaşayışta onun üzerine **مُرَسَّغٌ**dur; yani onun üzerine genişletilmiş.

**سرغ** : **ثعلب**’dan, **ابن الأعرابي**’den: **سُرُوغُ الكرم** asmanın taze çubuklarıdır; teki **سَرْغٌ**.

Ve **أبو نصرٍ**’dan, **الأصمعيّ**’den **السُّرُوغِ** hakkında: onun benzeri; **الغين** ile.

Ve **ابن الأعرابيِّ** dedi: adam **سَرِغ** etti; üzümün salkımlarını kökleriyle yediği zaman.

Ve **الليث** dedi: o, **السُّرُوعُ**’dur; **العين** ile. Dedim: onda **الغين** bir bilinen lehçedir.

**سغر** : **ثعلب**’dan, **ابن الأعرابيِّ**’den: **السَّغْرُ** sürgündür; ve onu sürgün etti; onu sürgünlediği zaman.

### [Mekâyîsü'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D8%B3%D8%B1/sozluk/mekayis.md) — İbn Fâris · 11. yy

(باب الغين والسين وما يثلثهما)
(غسل) الغين والسين واللام أصلٌ صحيح يدلُّ على تطهيرِ الشّيء وتنقِيَته. يقال: غَسَلتُ الشَّيءَ غَسْلاً. والغُسْل الاسم. والغَسُول: ما يُغْسَل به الرَّأس من خِطْميٍّ أو غيره. قال:‏
عليَّ حرامٌ لا يَمَسُّنِيَ الغِسْلُ(1) *** فيا لَيْلَ إنَّ الغِسْلَ ما دُمْتِ أيِّماً‏
ويقال: فحلٌ غُسَلَة، إذا كثُر ضِرابُه ولم يُلْقِح. والغِسْلينُ المذكور في كتاب الله تعالى، يقال إنَّه ما يَنْغسلُ من أبدان الكفّار في النار.‏
(غسا) الغين والسين والحرف المعتلّ حرفٌ واحد، يدلُّ على تناهٍ في كِبَرٍ أو غيره. يقال غَسَا اللَّيلُ وأغْسَى. وشيخ غَاسٍ: طال عمرُه. ورُوِي أنَّ قارئاً قرأ: "وَقَدْ بَلَغْتُ من الكِبَر غُسِيّاً(2) ".‏
(غسر) الغين والسين والراء كلمةٌ إنْ صحّت تدلُّ على اختلاطٍ. يقولون: تغَسَّر الغَزْل، إذا التَبَس.‏
قال ابن دريد(3) : "الغَسَر: ما طرحَتْه الريح في الغَدِير. ثم كثُر حتى قالوا: تغسَّرَ الأمر: اختلط".‏
(غسم) الغيم والسين والميم ليس بشيء. وربَّما قالوا الغَسَم، الظُّلْمة.‏
(غسن) الغين والسين والنون كلمةٌ. يقولون إنَّ الغُسَن: خُصَل الشَّعر. ويقال للناصية: غُسْنة.‏
(غسق) الغين والسين والقاف أصلٌ صحيح يدل على ظُلْمة. فالغَسَق: الظلمة. والغاسِق: الليل. ويقال: غَسَقت عينُه: أظلمت. وأغْسَقَ المؤذِّن، إذا أخَّر صلاةَ المغرب إلى غَسَق اللَّيل. وأمّا الغَسَّاق الذي جاء في القرآن، فقال المفسِّرون: ما تقطَّرَ من جلود أهل النار.‏
---------------------
(1) لعبد الرحمن بن دارة، كما في اللسان (غسل). وهو في المجمل بدون نسبة. وفي الأصل: "فيا ليت"، صوابه في المجمل واللسان.‏
(2) لم أجد سنداً لهذه القراءة إلا ما رواه ابن فارس. وقراءة السبعة "عتيا". فقرأ أبو بحرية وابن أبي ليلى والأعمش وحمزة والكسائي بكسر العين, وباقي السبعة بالضم، عبد الله بالفتح. وعن عبد الله ومجاهد: " عسيا" بضم العين والسين مكسورة، وحكاها الداني عن ابن عباس، والزمخشري عن أبي مجاهد. تفسير أبي حيان (6: 175).‏
(3) الجمهرة (2: 332) مع تصرف.‏

ـ

##### Türkçe

(غين, **السين** ve onların üçüncüsü olan şeyler babı)
(**غسل**) **الغين** ve **السين** ve **اللام** sahih bir asıldır; bir şeyin temizlenmesine ve arıtılmasına delâlet eder. Denir: Bir şeyi **غَسْلاً** olarak **غَسَلتُ**. **الغُسْل** isimdir. **الغَسُول**: **خِطْميّ**den veya başkasından başın onunla yıkandığı şeydir. Dedi ki:‏
Bana haramdır, **الغِسْلُ** bana dokunmasın(1) *** Ey gece! Sen dul kaldığın müddetçe, şüphesiz **الغِسْلَ** (vardır)‏
Ve denir: **فحلٌ غُسَلَة**; eğer onun çiftleşmesi çok olur da dölleyemezse. Ve Yüce Allah’ın kitabında zikredilen **الغِسْلينُ**; denir ki o, ateşte kâfirlerin bedenlerinden yıkanıp giden şeydir.‏
(**غسا**) **الغين** ve **السين** ve illetli harf tek bir harftir; büyüklükte veya başkasında bir nihayete delâlet eder. Denir: **غَسَا اللَّيلُ** ve **أغْسَى**. Ve **شيخ غَاسٍ**: ömrü uzadı. Ve rivayet olundu ki bir okuyucu okudu: "وَقَدْ بَلَغْتُ من الكِبَر **غُسِيّاً**(2) ".‏
(**غسر**) **الغين** ve **السين** ve **الراء** bir kelimedir; eğer sahihse bir karışmaya delâlet eder. Derler: **تغَسَّر الغَزْل**; eğer karışırsa.‏
İbn Düreyd(3) dedi: "**الغَسَر**: rüzgârın gölcükte attığı şeydir. Sonra çoğaldı; nihayet dediler: **تغسَّرَ الأمر**: karıştı".‏
(**غسم**) **الغيم** ve **السين** ve **الميم** bir şey değildir. Ve belki derler: **الغَسَم**; karanlık.‏
(**غسن**) **الغين** ve **السين** ve **النون** bir kelimedir. Derler ki **الغُسَن**: saç tutamlarıdır. Ve perçeme denir: **غُسْنة**.‏
(**غسق**) **الغين** ve **السين** ve **القاف** sahih bir asıldır; karanlığa delâlet eder. İşte **الغَسَق**: karanlıktır. **الغاسِق**: gecedir. Ve denir: **غَسَقت عينُه**: karardı. Ve müezzin **أغْسَقَ**; eğer akşam namazını gecenin **غَسَق**ına kadar geciktirirse. Kur’an’da gelen **الغَسَّاق**a gelince; müfessirler dedi: cehennem ehlinin derilerinden damlayıp akan şeydir.‏
---------------------
(1) Abdurrahman b. Dâre’nindir; Lisân’da (**غسل**) maddesinde olduğu üzere. Ve o, el-Mücmel’de nisbesizdir. Ve asılda: "فيا ليت"; doğrusu el-Mücmel ve Lisân’dadır.‏
(2) Bu kıraat için İbn Fâris’in rivayet ettiğinden başka bir sened bulmadım. Yedinin kıraati "عتيا"dır. Ebû Bahriyye, İbn Ebî Leylâ, el-A‘meş, Hamza ve el-Kisâî **العين**’in kesresiyle okudular; yedinin geri kalanı dammeyle; Abdullah fethayla. Abdullah ve Mücâhid’den: " عسيا" **العين**’in dammesiyle ve **السين** kesreli; onu ed-Dânî İbn Abbâs’tan, ez-Zemahşerî Ebû Mücâhid’den hikâye etti. Ebû Hayyân tefsiri (6: 175).‏
(3) el-Cemhere (2: 332), tasarruf ile.‏

ـ

### [Lisânü'l-Arab](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D8%B3%D8%B1/sozluk/lisan.md) — İbn Manzûr · 13. yy

تَغَسَّرَ الأَمرُ: اختلط والْتَبَس. وكل أَمر التبس وعسُر المخرجُ منه، فقد تغَسَّر. وهذا أَمر غَسِرٌ أَي ملتبس مُلْتاثٌ. وتَغَسَّرَ الغزلُ: الْتَوى والْتَبَس ولم يُقْدر على تخليصه؛ قال الأَزهري: وهو حرف صحيح مسموع من العرب. وتَغَسَّر الغَدِير: أَلْقَت الريحُ فيه العِيدانَ؛ ابن الأَعرابي: الغَسْرُ التَّشْدِيد على الغَريم، بالغين معجمة، وهو العَسْر أَيضاً. وقد غَسَره عن الشيء وعَسَره بمعنى واحد؛ وأَنشد أَبو عمرو:فوَثَبَت تأْبِرُ واسْتَعْفاها،
كأَنّها، من غَسْرِه إِيّاها،
سُرِّيّةٌ نَغَّصَها مولاها

##### Türkçe

**تَغَسَّرَ** iş: karıştı ve karışıklaştı. Ve her karışıklaşan ve çıkışı ondan zor olan iş, artık **تغَسَّر** olmuştur. Ve bu, **أَمر غَسِرٌ**dür; yani karışık, dolaşık. Ve **تَغَسَّرَ الغزلُ**: büküldü ve karışıklaştı ve onu çözmeye güç yetirilemedi; el-Ezherî dedi ki: ve o, Araplardan işitilmiş sahih bir harftir. Ve **تَغَسَّر الغَدِير**: rüzgâr onun içine çubukları attı; İbnü’l-A‘râbî: **الغَسْرُ** borçlu üzerine sıkılaştırmadır, **بالغين معجمة** ile; ve o, **العَسْر**dır da. Ve onu şeyden **غَسَره** ve **عَسَره** bir tek mânâdadır; ve Ebû Amr inşâd etti:

فوَثَبَت تأْبِرُ واسْتَعْفاها،
كأَنّها، من غَسْرِه إِيّاها،
سُرِّيّةٌ نَغَّصَها مولاها

### [Tâcü'l-Arûs](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D8%B3%D8%B1/sozluk/tac.md) — Zebîdî · 18. yy

الغسر، بالفتح، أهمله الجوهري، وقال ابن الأعرابي: هو التشديد على الغريم، كالعسر، بالعين. والغسر، ككتف: الأمر الملتبس الملتاث، كالعسر. وقال ابن دريد: الغسر، بالتحريك: ما طرحته الريح من العيدان في الغدير ونحوه. ويقال: غسر الفحل الناقة، إذا ضربها على غير ضبعة، نقله الصاغاني. وقال ابن دريد: يقولون: تغسر الغدير، ثم كثر حتى قالوا: تغسر هذا الأمر: أي التبس واختلط. وقال الليث: تغسر الغزل: التوى والتبس ولم يقدر على تخليصه، وكذلك كل أمر التبس وعسر المخرج منه فقد تغسر. قال الأزهري: وهو حرف صحيح مسموع من العرب. وتغسر الغدير: وقعت فيه العيدان من الريح. وقد غسره عن الشيء وعسره: بمعنى واحد.

##### Türkçe

**الغسر**; fetha ile: el-Cevherî onu ihmal etti. İbnü’l-A‘râbî dedi ki: O, borçlu üzerine sıkılaştırmadır; **العسر** gibi, **العين** ile. Ve **الغسر**, **كتف** gibi: karışık, dolaşık, girift iş; **العسر** gibi. İbn Düreyd dedi ki: **الغسر**, hareke ile: rüzgârın gölcükte ve benzerinde dallardan attığı şey. Ve denilir: **غسر** aygır dişi deveyi; onu, kızgınlık hâli dışında vurduğu zaman; es-Sâgânî onu nakletti. İbn Düreyd dedi ki: Derler: **تغسر** gölcük; sonra çoğaldı da dediler: **تغسر** bu iş: yani karıştı ve birbirine girdi. el-Leys dedi ki: **تغسر** iplik: büküldü ve karıştı ve onu çözmeye güç yetiremedi; yine bunun gibi, karışan ve çıkışı zor olan her iş, muhakkak **تغسر** olmuştur. el-Ezherî dedi ki: O, Araplardan işitilmiş sahih bir harftir. Ve **تغسر** gölcük: rüzgârdan dallar onun içine düştü. Ve onu şeyden **غسره** ve **عسره**: tek bir mânâdadır.

### [Salmone](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D8%B3%D8%B1/sozluk/salmone.md) — H. Anthony Salmone · 19. yy

غَسرَ
غَسرَ U ( n. ac. غَسْر 1 )
a.  [ 'Ala ], Pressed, dunned ( debtor ).

تَغَسَّرَ
تَغَسَّرَ V ,
a.  Was tangled, entangled; was complicated, intricate.

غَسَر
غَسَر 4 ,
a.  Debris, rubbish; غَسِر 5 , Complicated, intricate, confused.

##### Türkçe

غَسرَ
**غَسرَ** U (isim-fiil: **غَسْر** 1)
a. [ **'Ala** ], bastırdı, sıkıştırdı; (borçluyu) sıkıştırdı.

تَغَسَّرَ
**تَغَسَّرَ** V,
a. dolaştı, dolaşık oldu; karmaşık oldu, girift oldu.

غَسَر
**غَسَر** 4,
a. döküntü, çöp; **غَسِر** 5, karmaşık, girift, karışık.
