# غلج (غ-ل-ج) — Arapça kök

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D9%84%D8%AC
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%BA%D9%84%D8%AC

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Harfler: غ - ل - ج
- Bu kök Kur'an'da geçmiyor.
- 7 sözlük

## Sözlükler (7)

### [Kitâbu'l-'Ayn](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D9%84%D8%AC/sozluk/kitab_ayn.md) — Halîl b. Ahmed · 8. yy

باب الغين والجيم واللام
معهما غ ل ج يستعمل فقط غلج: عَيَرٌ مِغْلَجٌ شلال للعانة يعني: فحل الحمر يَغْلِجُ في جريه.

##### Türkçe

غayn, cîm ve lâm babı

Onlarla birlikte **غ ل ج** yalnızca kullanılır: **غلج**: **عَيَرٌ مِغْلَجٌ**: ânenin şelâli; yani: eşeklerin aygırı koşusunda **يَغْلِجُ**.

### [es-Sıhâh](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D9%84%D8%AC/sozluk/sihah.md) — Cevherî · 10. yy

فرسٌ مِغْلَجٌ، إذا جرى جرياً لا يختلط فيه. وقد غَلَجَ يَغْلُجُ غَلْجاً. الأموي: التَغَلُّجُ: البَغْي.

##### Türkçe

Bir at **مِغْلَجٌ**dur; koştuğu zaman, içinde karışma olmayan bir koşuşla koşarsa. Ve **غَلَجَ** **يَغْلُجُ** **غَلْجاً**. el-Emevî: **التَغَلُّجُ**: azgınlık.

### [Tehzîbu'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D9%84%D8%AC/sozluk/tehzib.md) — Ezherî · 10. yy

غ ج ل
غلج
استعمل من وجوهه : غلج .
غلج : قال الليثُ وغيره : عَيْرُّ : مِغْلَجٌ : شَلاّلٌ لعانَتِهِ ، وأنْشَدَ :
سَفْواءُ مِرْخَاءٌ تُبارى مِغْلَجَا
( . . . يَعْني : أتاناً تُبارِي عَيْراً ) .
ثعلب عن ابن الأعرابيّ : قال الغَلَجُ : الشَّبابُ الحَسَنُ .
أبو عُبيدِ عن الأَمويّ : التَّغَلُّجُ : البَغْيُ .
وقالَ الأصمعيُّ : غَلَج الفَرَسُ يَغْلِجُ غَلجاً ، إذا خَلَط العَنَق بالْهَمْلَجَةِ .

##### Türkçe

غ ج ل
**غلج**
Şu vecihlerinden kullanılmıştır: **غلج**.
**غلج**: Leys ve başkaları dedi: **عَيْرُّ**: **مِغْلَجٌ**: sağrısı için **شَلاّلٌ** (sarkık), (ve) **لعانَتِهِ** (sağrısı) için; ve inşad etti:
سَفْواءُ مِرْخَاءٌ تُبارى مِغْلَجَا
(… yani: bir **أتاناً** (dişi eşek) ki bir **عَيْراً** (erkek eşek) ile yarışır).
Sa‘leb, İbnü’l-A‘râbî’den: dedi: **الغَلَجُ**: güzel gençliktir.
Ebû ‘Ubeyd, el-Emavî’den: **التَّغَلُّجُ**: azgınlıktır.
Asma‘î dedi: **غَلَج** at **يَغْلِجُ** **غَلجاً**, boynu **الْهَمْلَجَةِ** ile karıştırdığı zaman.

### [Mekâyîsü'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D9%84%D8%AC/sozluk/mekayis.md) — İbn Fâris · 11. yy

(باب الغين واللام وما يثلثهما)
(غلم) الغين واللام والميم أصلٌ صحيحٌ يدلُّ على حَداثةٍ وهَيْجِ شهوة. من ذلك الغُلام، هو الطارُّ الشَّاربِ([1]) . وهو بيِّنُ الغُلومِيّة والغُلُومة، والجمع غِلْمةٌ وغِلْمان. ومن بابه: اغتَلَم الفَحلُ غُلمةً: هاج من شَهوة الضِّراب. والغيْلَم: الجارية الحَدَثة. والغَيْلَم: الشابُّ. والغَيْلَم: ذكر السَّلاحِف. وليس بعيداً أن يكون قياسُه قياسَ الباب.
(غلو/ي) الغين واللام والحرف المعتل أصلٌ صحيحٌ في الأمر يدلُّ على ارتفاع ومجاوَزةِ قَدْر. يقال: غَلاَ السِّعر يغلو غَلاءً، وذلك ارتفاعُه. وغَلاَ الرَّجلُ في الأمر غُلُوّاً، إذا جاوَزَ حدَّه. وغَلاَ بسَهْمِه غَلْوَاً، إذا رَمَى به سَهْماً أقصى غايتِه. قال:
* كالسَّهمِ أرسلَهُ من كفِّهِ الغالي([2]) *
وتَغالَى الرَّجُلان: تفاعَلاَ من ذلك. وكلُّ مَرْماةٍ عند ذلك غَلْوَة. وغَلَت الدّابّةُ في سَيرها غَلْوَاً، واغتلت اغتلاء، وغالت *غِلاء. وفي أمثالهم: "جَرْيُ المذَكِّياتِ غِلاءٌ([3]) ". وتَغالَى النَّبتُ: ارتفَعَ وطال. وتَغالَى لحمُ الدابَّةِ، إذا انحسر عنه وَبَره. وذلك لا يكون إلاَّ عن قوّةٍ وسِمَن وعُلُوٍّ. وغَلَتِ القِدْرُ تَغْلِي غَلَياناً. والغُلَوَاء: أن يمُرَّ على وجهِه جامحاً. قال:
لم تلتفت لِلِداتِها *** ومضَتْ على غُلَوائِها([4])
وأمَّا الغالية من الطِّيب فممكنٌ أن يكون من هذا، أي هي غاليةُ القيمة. يقولون: تغلَّلْت وتغلَّيت من الغالية.
(غلب) الغين واللام والباء أصلٌ صحيح يدلُّ على قوّةٍ وقَهرٍ وشدَّة. من ذلك: غَلَب الرّجلُ غَلْبَاً وغَلَباً وغَلَبة. قال الله تعالى: ﴿وَهُمْ مِنْ بَعْدِ غَلَبِهِم سَيَغْلِبُون﴾  [الروم 3]. والغِلاَب: المغالَبة. والأغلَبُ: الغَليظ الرّقَبة. يقال: غَلِبَ يَغْلَبُ غَلَباً. وهضْبةٌ غَلباء، وعِزَّةٌ غلباء. وكانت تغلِبُ تسمَّى الغلباء. قال:
وأورثَنِي بنو الغَلباء مَجْداً  *** حديثاً بعد مَجدِهمُ القديمِ([5])

واغلولَبَ العُشْب: بلَغَ كلَّ مَبلغ. والمُغَلَّب من الشُّعراء: المغلوب مِراراً. والمُغَلَّب أيضاً: الذي غَلب خَصْمَه أو قِرْنَه، كأنَّه غلَّب على خَصْمِه، أي جُعِلت له الغَلَبة.
(غلت) الغين واللام والتاء فيه كلمة، يقولون: الغَلَت في الحساب: مثل الغَلَط في غيره. وفي بعض الحديث: "لا غَلَت في الإسلام".
(غلث) الغين واللام والثاء أصلٌ صحيحٌ واحد، يدلُّ على الخَلْط والمُخالَطة. من ذلك: غَلَثْتُ الطّعامَ: خلَطت حنطةً وشعيرا([6]) . وهو الغَلِيث. ورجل غَلِثٌ، إذا خالَطَ الأقرانَ في القِتال لَزُوماً لما طَلَب. ويقال: غَلِثَ به، إذا لزِمَه. وغَلِثَ الذِّئبُ بالغَنم: لازَمَها.
فأمَّا قولهم: غَلثَ الزَّندُ، إذا لم يَرِ، فهو كلامٌ غير ملخَّص؛ وذلك أنَّ معناه أنّه زَندٌ منتخَب، وإنَّما هو خِلْطٌ من الزُّنُودِ، قد أُخِذَ من العُرْضِ مُخْتلِطاً بغيره. يراد بالغَلَث خَشَبه، وإذا كان [كذلك] لم يَرِ.
(غلج) الغين واللام والجيم كلمةٌ تدلُّ على البَغْي والسَّطْوة. تقول العرب: هو يَتَغَلَّجُ علينا، أي يبغِي. وعَيْرٌ مِغْلَجٌ: شَلاَّل للعانة. ويكون تغلُّجُه أيضاً أن يَشربَ ويتلمَّظَ بلسانه.
(غلس) الغين واللام والسين كلمةٌ واحدة، وهو الغَلَس، وذلك ظلامُ آخرِ اللَّيل. يقال: غَلَّسْنا، أي سِرنا غَلَسا. قال الأخطل:
كذَبَتْكَ عينُكَ أم رأيتَ بواسطٍ  *** غَلَسَ الظلامِ من الرَّبابِ خيالا([7])
وقولهم: وقع في تُغُلِّسَ([8]) ، أي داهية، هو من هذا، لأنه يقع في أمرٍ مُظلم لا يَعرِف المخرجَ منه.
(غلط) الغين واللام والطاء كلمةٌ واحدة، وهي الغَلط: خلاف الإصابة. يقال: غَلِط يَغْلَط غَلَطاً. وبينهم أُغلوطةٌ، أي شيءٌ يُغالِط به بعضُهم بعضاً.
(غلف) الغين واللام والفاء كلمةٌ واحدةٌ صحيحة، تدلُّ على غِشاوةٍ وغِشيانِ شيء لشيء. يقال: غِلافُ السَّيفِ والسِّكِّين. وقَلبٌ أغلَفُ: كأنَّما أُغشِيَ غِلافاً فهو لا يَعي شيئاً. قال الله تعالى: ﴿وَقَالُوا قُلُوبُنا غُلْفٌ﴾
[البقرة 88]، أي أُغشِيَتْ شيئاً فهي لا تَعي. وقرئت([9]) :﴿غُلُفٌ([10])﴾ ، أي أوعيةٌ للعِلْم. والقياس في ذلك كله واحد. ويقولون: تغَلَّف بالغالية، وليس ببعيدٍ ممّا ذكرناه.
(غلق) الغين واللام والقاف أصلٌ واحد صحيح يدلُّ على نُشوبِ شيءٍ في شيء. من ذلك الغَلَق، يقال منه: أغلقتُ البابَ فهو مُغْلَق. وغَلِقَ الرهنُ في يدِ مُرْتَهِنِه، إذا لم يَفتكَّه([11]) . قال رسول الله صلى الله عليه وآله: "لا يَغْلَقُ الرَّهنُ". قال الفُقهاء: هو أن يقول صاحب الرَّهْنِ لصاحب الدَّين: آنَيتُك بحقِّك([12]) إلى وقت كذا، وإلاَّ فالرَّهنُ لك. فنَهَى النبيُّ صلى الله عليه وآله عن ذلك الاشتراط. وكلُّ شيء لم يُتَخَلَّصْ فقد غَلِق. قال زُهير:
وفارقتْكَ برهنٍ لا فَكاكَ له  *** يومَ الوَداعِ فأمسى الرَّهنُ قد غَلِقا([13])
ويقال المِغْلَق: السَّهم السابعُ في الميسِر، لأنَّه يَستغلِق شيئاً وإن قلَّ. قال لبيد:
وجَزُورِ أيسارٍ دعوتُ لحتْفِها  *** بمَغَالقٍ متشابهٍ أجسامُها([14])
*ويقال: غَلِقَ ظَهرُ البعير فلا يَبْرأُ من الدَّبَر. ومنه غلِقَت النّخلةُ: ذَوَت أصولُ سَعفِها فانقطَع حَمْلُها. والله أعلم بالصّواب.
--------------ــــ
([1]) أي الذي طر شاربه، أي طلع وظهر. وفي الأصل: "الطائر الشارب"، صوابه في المجمل واللسان والقاموس.
([2]) أنشده في اللسان (غلا).
([3]) ويروى: "غلاب" كما سبق في (ذكا)، وكذا في اللسان (ذكا).
([4]) لابن قيس الرّقيات في ديوانه 280 واللسان (غلا).
([5]) أنشده في اللسان (غلب).
([6]) في المجمل: "خلطته حنطة بشعير".
([7]) ديوان الأخطل41 واللسان (غلس). وهو مطلع قصيدة يهجو بها جريراً.
([8]) غير مصروف، علم للداهية. وهو بضم التاء مع الغين وفتحها وكسر اللام المشددة.
([9]) في الأصل: "وقريب"، تحريف.
([10]) هي قراءة ابن محيصن، كما في إتحاف فضلاء البشر 141 وهي جمع غلاف.
([11]) أي إذا لم يفتكه الراهن. وفي المجمل واللسان: "إذا لم يفتك" بالبناء للمفعول.
([12]) آنيتك: أخرتك. وفي الأصل: "أتيتك"، تحريف.
([13]) ديوان زهير 33 واللسان (غلق). وفي الديوان: "فأمسى رهنها غلقا".
([14]) من معلقته المشهورة. وانظر الميسر والقداح لابن قتيبة 87.

ـ

##### Türkçe

(غين ve لام ve onları üçleyen(şey)ler bâbı)
(**غلم**) **الغين** ve **اللام** ve **الميم** sahih bir asıldır; bir gençliğe ve şehvetin coşmasına delâlet eder. Ondan: **الغُلام**; o, bıyığı yeni biten([1])dir. Ve o, **الغُلومِيّة** ve **الغُلُومة** bakımından açıktır; cem‘i **غِلْمةٌ** ve **غِلْمان**dır. Ve onun bâbından: **اغتَلَم** aygır **غُلمةً**: çiftleşme şehvetinden coştu. Ve **الغيْلَم**: genç câriye. Ve **الغَيْلَم**: genç. Ve **الغَيْلَم**: kaplumbağaların erkeği. Ve onun kıyasının bâbın kıyası olması uzak değildir.
(**غلو/ي**) **الغين** ve **اللام** ve illetli harf, işte sahih bir asıldır; bir yükselmeye ve bir ölçüyü aşmaya delâlet eder. Denir: **غَلاَ** fiyat **يغلو** **غَلاءً**; ve bu, onun yükselmesidir. Ve **غَلاَ** adam işte **غُلُوّاً**; eğer haddini aşarsa. Ve **غَلاَ** oku ile **غَلْوَاً**; eğer onunla, okun en uzak gayesine bir ok atarsa. Dedi:
* ok gibi; onu avucundan göndermiştir, **الغالي**([2]) *
Ve **تَغالَى** iki adam: bundan karşılıklı yaptılar. Ve her bir atış yeri o sırada **غَلْوَة**dir. Ve **غَلَت** binek hayvanı yürüyüşünde **غَلْوَاً**; ve **اغتلت** **اغتلاء**; ve **غالت** * **غِلاء**. Ve onların mesellerinde: “**جَرْيُ المذَكِّياتِ غِلاءٌ**([3])”. Ve **تَغالَى** bitki: yükseldi ve uzadı. Ve **تَغالَى** binek hayvanının eti; eğer ondan tüyü sıyrılıp çekilirse. Ve bu ancak kuvvet, semizlik ve yükseklik sebebiyle olur. Ve **غَلَتِ** tencere **تَغْلِي** **غَلَياناً**. Ve **الغُلَوَاء**: azgın olarak yüzü üzere geçmesidir. Dedi:
Dönüp bakmadı yavrularına *** ve **غُلَوائِها** üzere geçti([4])
Ve amma, güzel kokudan **الغالية** ise, bunun(la)dan olması mümkündür; yani o, kıymetçe pahalıdır. Derler: **تغلَّلْت** ve **تغلَّيت** **من الغالية**.
(**غلب**) **الغين** ve **اللام** ve **الباء** sahih bir asıldır; bir kuvvete ve kahra ve şiddete delâlet eder. Ondan: **غَلَب** adam **غَلْبَاً** ve **غَلَباً** ve **غَلَبة**. Allah Teâlâ dedi: ﴿وَهُمْ مِنْ بَعْدِ غَلَبِهِم سَيَغْلِبُون﴾ [الروم 3]. Ve **الغِلاَب**: karşılıklı galebe. Ve **الأغلَبُ**: boynu kalın olan. Denir: **غَلِبَ** **يَغْلَبُ** **غَلَباً**. Ve **هضْبةٌ غَلباء** ve **عِزَّةٌ غلباء**. Ve **تغلِبُ** (kabilesi) **الغلباء** diye adlandırılırdı. Dedi:
Ve bana **بنو الغَلباء** bir şan miras bıraktı  *** onların eski şanından sonra yeni([5])

Ve **اغلولَبَ** ot: her bir erişilecek yere ulaştı. Ve şairlerden **المُغَلَّب**: defalarca mağlup edilmiş olan. Ve **المُغَلَّب** ayrıca: hasmını yahut denkini yenen; sanki hasmına karşı galip kılınmış, yani ona galebe verilmiş.
(**غلت**) **الغين** ve **اللام** ve **التاء** onda bir kelime(dir); derler: hesapta **الغَلَت**: başkasında **الغَلَط** gibidir. Ve bazı hadiste: “İslâm’da **غَلَت** yoktur.”
(**غلث**) **الغين** ve **اللام** ve **الثاء** tek sahih bir asıldır; karıştırmaya ve karışmaya delâlet eder. Ondan: **غَلَثْتُ** yemeği: buğday ve arpayı karıştırdım([6]). Ve o, **الغَلِيث**tir. Ve **رجل غَلِثٌ**: eğer savaşta akranlara karışırsa, talep ettiğine yapışıp kalıcı olarak. Ve denir: **غَلِثَ** onunla; eğer ona yapışıp kalırsa. Ve **غَلِثَ** kurt koyunla: ona musallat olup ayrılmadı.
Şu hâlde onların sözü: **غَلثَ الزَّندُ**, eğer kıvılcım çıkarmazsa, o, hulâsa edilmiş bir söz değildir; çünkü onun mânâsı, onun seçilmiş bir çakmak taşı olmasıdır; hâlbuki o, çakmak taşlarından bir karışımdır; eninden alınmış, başkasıyla karışık olarak. **الغَلَث** ile onun odunu kastedilir; ve eğer [böyle] olursa kıvılcım çıkarmaz.
(**غلج**) **الغين** ve **اللام** ve **الجيم** bir kelime(dir); azgınlığa ve zorbalığa delâlet eder. Araplar der: o bize karşı **يَتَغَلَّجُ**; yani azgınlık eder. Ve **عَيْرٌ مِغْلَجٌ**: kasık için şelâl (çok işeyen). Ve onun **تغلُّجُه** ayrıca, içmesi ve diliyle yalanmasıdır.
(**غلس**) **الغين** ve **اللام** ve **السين** tek bir kelime(dir); ve o, **الغَلَس**tır; ve bu, gecenin sonunun karanlığıdır. Denir: **غَلَّسْنا**; yani **غَلَسا** yürüdük. Ahtal dedi:
Gözün sana yalan mı söyledi, yoksa Vâsıt’ta mı gördün  *** **غَلَسَ الظلامِ**da **الرَّبابِ**dan bir hayal([7])
Ve onların sözü: **وقع في تُغُلِّسَ**([8]); yani bir musibet, bundandır; çünkü çıkış yolunu bilmediği karanlık bir işe düşer.
(**غلط**) **الغين** ve **اللام** ve **الطاء** tek bir kelime(dir); ve o, **الغَلط**tır: isabetin zıddı. Denir: **غَلِط** **يَغْلَط** **غَلَطاً**. Ve aralarında **أُغلوطةٌ** vardır; yani birbirlerini onunla yanıltacakları bir şey.
(**غلف**) **الغين** ve **اللام** ve **الفاء** tek sahih bir kelime(dir); bir örtüye ve bir şeyin bir şeye örtülmesine delâlet eder. Denir: kılıcın ve bıçağın **غِلافُ**u. Ve **قَلبٌ أغلَفُ**: sanki bir kılıfla örtülmüş de hiçbir şeyi idrak etmez. Allah Teâlâ dedi: ﴿وَقَالُوا قُلُوبُنا غُلْفٌ﴾ [البقرة 88]; yani bir şeyle örtülmüştür de idrak etmez. Ve okundu([9]): ﴿**غُلُفٌ**([10])﴾; yani ilim için kaplar. Ve bunun hepsinde kıyas birdir. Ve derler: **تغَلَّف** **بالغالية**; ve zikrettiğimizden uzak değildir.
(**غلق**) **الغين** ve **اللام** ve **القاف** tek sahih bir asıldır; bir şeyin bir şeye takılıp kalmasına delâlet eder. Ondan **الغَلَق**; ondan denir: **أغلقتُ** kapıyı; o da **مُغْلَق**tır. Ve **غَلِقَ** rehin, rehin alanın elinde; eğer onu kurtaramazsa([11]). Resûlullah صلى الله عليه وآله dedi: “**لا يَغْلَقُ الرَّهنُ**”. Fakihler dedi: o, rehin sahibinin alacak sahibine: hakkınla seni **آنَيتُك**([12]) şu vakte kadar; yoksa rehin senindir, demesidir. Böylece Peygamber صلى الله عليه وآله bu şart koşmayı yasakladı. Ve kurtarılamayan her şey **غَلِق** olmuştur. Züheyr dedi:
Senden, kurtuluşu olmayan bir rehinle ayrıldı  *** vedâ gününde; böylece rehin **غَلِقا** oldu([13])
Ve denir: **المِغْلَق**: meysirde yedinci oktur; çünkü az da olsa bir şeyi kapatıp alır. Lebîd dedi:
Ve bir deve(yi), ölümüne çağırdım  *** **بمَغَالقٍ**; cisimleri birbirine benzer([14])
*Ve denir: **غَلِقَ** devenin sırtı; böylece yara(laşma)dan iyileşmez. Ve ondan: **غلِقَت** hurma ağacı: yaprak saplarının dipleri kurudu da yükü kesildi. Ve Allah, doğruyu daha iyi bilendir.
--------------ــــ
([1]) yani bıyığı yeni biten; yani çıktı ve göründü. Asılda: “**الطائر الشارب**”; doğrusu **المجمل** ve **اللسان** ve **القاموس**tadır.
([2]) Onu **اللسان**da (**غلا**) rivayet etti.
([3]) “**غلاب**” diye rivayet edilir; daha önce (**ذكا**)da geçtiği gibi; ve yine **اللسان**da (**ذكا**).
([4]) İbn Kays er-Rukayyât’ındır; divanında 280 ve **اللسان**da (**غلا**).
([5]) Onu **اللسان**da (**غلب**) rivayet etti.
([6]) **المجمل**de: “Onu arpayla buğdayı karıştırarak karıştırdım.”
([7]) Ahtal divanı 41 ve **اللسان**da (**غلس**). O, Cerîr’i hicvettiği bir kasidenin matlaıdır.
([8]) gayr-i munsarif; musibet için özel addır. O, **التاء**ın dammesiyle **الغين** ile ve onun fethasıyla ve şeddeli **اللام**ın kesresiyle(dir).
([9]) asılda: “**وقريب**”; tahrif.
([10]) o, İbn Muhaysın’ın kıraatidir; **إتحاف فضلاء البشر** 141’de olduğu gibi; ve o, **غلاف**ın cem‘idir.
([11]) yani eğer rehin veren onu kurtaramazsa. **المجمل** ve **اللسان**da: “eğer kurtarılmazsa” meçhul bina ile.
([12]) **آنيتك**: seni erteledim. Asılda: “**أتيتك**”; tahrif.
([13]) Züheyr divanı 33 ve **اللسان**da (**غلق**). Divanda: “böylece onun rehni **غلقا** oldu.”
([14]) meşhur muallakasındandır. Ve İbn Kuteybe’nin **الميسر والقداح**’ına bak: 87.

ـ

### [Lisânü'l-Arab](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D9%84%D8%AC/sozluk/lisan.md) — İbn Manzûr · 13. yy

غَلَجَ الفرسُ يَغْلِجُ غَلْجاً وغَلَجاناً: خلط العَنَق
بالهَمْلَجَة.
وفرس مِغْلَجٌ: وقيل: فرس مِغْلَجٌ إِذا جرى جرياً لا يَخْتَلِطُ فيه. وغَلَجَ الحمارُ غَلْجاً: عدا. وحمار مِغْلَجٌ: شَلاَّلٌ لِلْعانة؛ وأَنشد:سَفْواء مَرْخاء تُباري مِغْلَجَا
والتَّغَلُّجُ: البَغْيُ.
وغصن أُغْلُوجٌ: ناعِم.
والغُلُجُ: الشباب الحسن.

##### Türkçe

**غَلَجَ** at, **يَغْلِجُ** **غَلْجاً** ve **غَلَجاناً**: boynu **الهَمْلَجَة** ile karıştırdı.

Ve **مِغْلَجٌ** bir at: ve denildi ki: içinde karışma bulunmayan bir koşuşla koştuğu zaman **مِغْلَجٌ** bir attır.

Ve **غَلَجَ** eşek **غَلْجاً**: koştu. Ve **مِغْلَجٌ** bir eşek: sürü için **شَلاَّلٌ**; ve inşad etti:
سَفْواء مَرْخاء تُباري **مِغْلَجَا**

Ve **التَّغَلُّجُ**: azgınlık.

Ve **أُغْلُوجٌ** bir dal: yumuşak.

Ve **الغُلُجُ**: güzel gençlik.

### [Tâcü'l-Arûs](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D9%84%D8%AC/sozluk/tac.md) — Zebîdî · 18. yy

غلج الفرس يغلج  كضرب غلجا وغلجانا: إذا  جرى  جريا  بلا اختلاط. وهو مغلج، كمنبر  ، إذا كان كذلك. وغلج: خلط العنق بالهملجة.  وتغلج  الرجل: إذا  بغى وظلم  . وغلج  الحمار  : عدا، و  شرب وتلمظ بلسانه  . يقال:  عير مغلج، كمنبر: شلال لعانته  ، وأنشد:
  سفواء مرخاء تباري مغلجا  والأغلوج  بالضم:  الغصن الناعم  .  والغلج، بضمتين: الشباب الحسن  ، ومثله في اللسان، وقد أهمله جملة من الأئمة.

##### Türkçe

**غلج** at, **يغلج** (tıpkı **ضرب** gibi) **غلجا** ve **غلجانا**: eğer karışma olmaksızın bir koşuşla koşarsa. Ve o, böyle olduğu zaman, (tıpkı **منبر** gibi) **مغلج**’dir. Ve **غلج**: boynu **الهملجة** ile karıştırdı. Ve **تغلج** adam: eğer azdı ve zulmettiyse. Ve **غلج** eşek: koştu; ve içti ve diliyle yalandı. Denir ki: (tıpkı **منبر** gibi) **عير مغلج**: onun kasıklarına bir şelâl (sarkma) (vardır); ve inşad etti:

سفواء مرخاء تباري مغلجا

Ve **الأغلوج** (ضم ile): yumuşak dal. Ve **الغلج**, iki ضمة ile: güzel gençlik; ve onun benzeri **اللسان**’dadır; ve imamların bir cemaati onu toptan ihmal etmiştir.

### [Salmone](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D9%84%D8%AC/sozluk/salmone.md) — H. Anthony Salmone · 19. yy

غَلَجَ
غَلَجَ I ( n. ac. غَلْج 1 ),
a.  Ran evenly, steadily.

تَغَلَّجَ
تَغَلَّجَ V
a.  [ 'Ala ], Used violence to.

غُلُج
غُلُج 10 ,
a.  Prime of life.

##### Türkçe

غَلَجَ
**غَلَجَ** I (isim-fiil: **غَلْج** 1),
a. Eşitçe, istikrarlı olarak koştu.

تَغَلَّجَ
**تَغَلَّجَ** V
a. [ 'Ala ], -e karşı şiddet kullandı.

غُلُج
**غُلُج** 10,
a. Hayatın baharı.
