# غوج (غ-و-ج) — Arapça kök

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D9%88%D8%AC
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%BA%D9%88%D8%AC

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Harfler: غ - و - ج
- Bu kök Kur'an'da geçmiyor.
- 8 sözlük

## Sözlükler (8)

### [Kitâbu'l-'Ayn](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D9%88%D8%AC/sozluk/kitab_ayn.md) — Halîl b. Ahmed · 8. yy

باب الغين والجيم
غوج: لا يأتلفُ مع الغين والجيم إلا غَوْج، وجَمَلٌ غَوْجٌ أي عريض الصدر، وفرس غَوْجُ اللبانِ، قال:
غَوْجُ اللبَّانِ يقادُ

##### Türkçe

باب **الغين** و**الجيم**
**غوج**: **الغين** ve **الجيم** ile ancak **غَوْج** uyuşur; ve **جَمَلٌ غَوْجٌ** yani geniş göğüslü; ve **فرس غَوْجُ اللبانِ**. Dedi ki:
**غَوْجُ اللبَّانِ** sevk olunur.

### [es-Sıhâh](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D9%88%D8%AC/sozluk/sihah.md) — Cevherî · 10. yy

فَرسٌ غَوْجُ اللَبانِ، أي واسع جِلْد الصدر، ولا يكون كذلك إلا وهو سهل المَعْطِف. وغاجَ يَغوجُ، أي تَثنَّى وتَعطَّف. قال أبو ذؤيب:
عَشِيَّةَ قامت بالفِناءِ كأنَّـهـاعَقيلَة نَهْبٍ تُصطَفى وتَغوج
أي تتعرض لرئيس الجيش ليتخذها لنفسه.

##### Türkçe

**فَرسٌ غَوْجُ اللَبانِ**: yani göğüs derisi geniş; ve ancak **سهل المَعْطِف** olduğu hâlde böyle olur. Ve **غاجَ يَغوجُ**: yani büküldü ve kıvrıldı. Ebû Züeyb dedi ki:
عَشِيَّةَ قامت بالفِناءِ كأنَّـهـاعَقيلَة نَهْبٍ تُصطَفى وتَغوج
yani kendisini ordunun reisine arz eder; onu kendisi için alsın diye.

### [Tehzîbu'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D9%88%D8%AC/sozluk/tehzib.md) — Ezherî · 10. yy

باب الغين والجيم
غوج
استعمل منه : الغوْج .
غوج : قال الليث : جملٌ غَوْجٌ وفرسٌ غوجٌ : عريض الصدر ، وأنشد :
بعيد مَساف الخطو غوجٌ شَمردلٌ
يُقَطِّع أنفاس المهاري تلاتِله
وقال ابن شميل : الغوج : اللَّيِّنُ الأعطاف من الخيل .
وقال أبو سعيد : فَرس غوْج موْج ، وهو الواسعُ جِلْدِ الصَّدْرِ ، ويجمع الغوْج غَوجاً كما يقال جَارية خَوْد ، وجمعها خُود .

##### Türkçe

باب **الغين** و**الجيم**
**غوج**
Ondan kullanılan: **الغوْج**.
**غوج**: Leys dedi: **جملٌ غَوْجٌ** ve **فرسٌ غوجٌ**: geniş göğüslü; ve şu beyti okudu:
بعيد مَساف الخطو غوجٌ شَمردلٌ
يُقَطِّع أنفاس المهاري تلاتِله
İbn Şümeyl dedi: **الغوج**: atlardan yanları yumuşak olan.
Ebû Saîd dedi: **فَرس غوْج موْج**; o, göğsünün derisi geniş olandır; ve **الغوْج** “**غَوجاً**” olarak çoğul yapılır; tıpkı **جَارية خَوْد** denildiği gibi; onun çoğulu da **خُود**dur.

### [Mekâyîsü'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D9%88%D8%AC/sozluk/mekayis.md) — İbn Fâris · 11. yy

(باب الغين والواو وما يثلثهما)
(غوي) الغين والواو والحرف المعتلّ بعدهما أصلانِ: أحدهما يدلُّ على خِلاف الرُّشد وإظلام الأَمْر، والآخرُ على فسادٍ في شيء.
فالأوَّل الغَيّ، وهو خلاف الرُّشد، والجَهلُ بالأمر، والانهماكُ في الباطل. يقال غَوى يَغْوي غَيَّاً([1]) . قال:
فمن يَلْقَ خَيراً يَحمَدِ النّاسُ أمرَه *** ومَن يَغْوَ لا يَعْدَمْ على الغَيِّ لائما([2])
وذلك عندنا مشتقٌّ من الغَيَاية، وهي الغُبْرة والظلمةُ تَغشيان، كأنَّ ذا الغَيِّ قد غَشِيه ما لا يرى معه سبيلَ حقّ. ويقال: تغايَا([3]) القومُ فوق رأس فلانٍ بالسُّيوف، كأنَّهم أظلّوه بها. ويقال: وقَعَ القوم في أُغْوِيّة، أي داهية وأمرٍ مظلم. والتَّغاوي: التجمُّع، ولا يكون ذلك في سبيلِ رُشْدٍ. والمُغَوَّاة: حُفرةُ الصَّائد، والجمع مُغَوَّيات. وفي الحديث: "يحبّون أن يكونوا مُغَوَّياتٍ([4]) "، يراد أنَّهم يحتّجِنون الأموال، كالصَّائد الذي يَصيد.
فأمَّا الغَايَة فهي الرَّاية، وسمِّيت بذلك لأنّها تُظِلُّ مَن تحتَها. قال:
قد بِتُّ سامِرَها وغايَةِ تاجرٍ *** وافيتُ إِذْ رُفِعَت وعَزَّ مُدامُها([5])
ثم سميِّت نهايةُ الشَّيء غايةً. وهذا من المحمول على غيرِه، إِنِّما سميت غايةً بغاية الحرب، وهي الرّاية، لأنَّه يُنْتَهَى إليها كما يَرجِع القومُ إلى رايَتِهم في الحرب.
والأصل الآخر: قولهم: غَوِيَ الفَصيلُ، إذا أكثر من شُربِ اللّبَن ففَسَد جوفُه. والمصدر الغَوَى. قال:
مُعطَّفةُ الأثناء ليس فصيلُها *** بَرازِئِها دَرّاً ولا ميِّتٍ غَوَى([6])
(غوث) الغين والواو والثاء كلمةٌ واحدة، وهي الغوث من الإغاثة، وهي الإغاثة والنُّصرة عند الشِّدة. وغَوْثٌ: قبيلة.
(غوج) الغين والواو والجيم كلمةٌ واحدة، وهي الفَرَس الغَوج. إذا كان عريضَ الصَّدر. وربَّما سمَّوا كلَّ ليِّنٍ غَوْجاً.
(غور) الغين والواو والراء أصلانِ صحيحان: أحدهما خُفوضٌ في الشَّيء وانحطاطٌ وتطامن، والأصل الآخر إقدامٌ على أخذِ مالٍ قَهْراً أو حَرَباً.
فالأوَّل قولهم لقَعْر الشيء: غَوره. ويقال: غَارَ الماءُ غَوْراً، وغارت عينُه غُؤوراً([7]). قال الله تعالى: ﴿قُلْ أَرَأَيْتُمْ إنْ أَصْبَحَ مَاؤُكُمْ غَوْراً﴾  [الملك 30]. ويقال: غارَت الشَّمْسُ غِياراً: غابت. قال الهُذَلِيّ([8]) :
هل الدّهْرُ إِلاَّ ليلةٌ ونَهَارُها  *** وإلاّ طُلوع الشَّمس ثمَّ غِيَارُها
والغَوْر: تِهَامَةُ وما يلي اليَمن، سمِّيت بذلك لأنَّها خِلافُ النَّجْد. والنَّجْد: مرتَفِعٌ من الأرض. يقال: غَارَ الرّجُل، إذا أتَى الغَوْر، وأغار. قال:
نبيٌّ يرَى ما لا تَرَوْنَ وذكرُه  *** أغارَ لَعَمْري في البلادِ وأنْجَدَا([9])
وغَوّر الرّجُل، إذا نزَلَ للقائلة، كأنَّه [نزل] مكاناً هابطاً. ولا يكادون يفعلون إلاّ كذا. وغَوْرُ القُرْحَةِ من هذا أيضاً.
والأصل الآخَر الإغارة. يقال: أَغارَ بنو فلانٍ على بني فلان إغارةً وغارة. وإغارة الثَّعلب: عَدْوه. وهو *من هذا أيضاً.
(غوص) الغين والواو والصاد أصلٌ صحيحٌ يدلُّ على هجومٍ على أمرٍ متسفِّلٍ من ذلك الغَوْص: الدُّخول تحتَ الماء. [والهاجم([10]) ] على الشيء غائص. وغاصَ على العلمِ الغامِضِ حتى استنبطه.
(غوط) الغين والواو والطاء أصلٌ صحيح يدلُّ على اطمئنانٍ وغَور. من ذلك الغائط: المطمئِنُّ من الأرض، والجمع غِيطان وأغواط. وغُوطَة دِمَشْقَ يقالُ إنها مِن هذا، كأنها أرضٌ منخفضة. وربما قالوا: انغاطَ العُودُ([11]) ، إذا تثَنَّى، وإذا تثنى فقد انخفَضَ، وقياسُه صحيح.
(غول) الغين والواو واللام أصلٌ صحيح يدلُّ على خَتْل وأخْذٍ من حيث لا يدري. يقال: غالَهُ يَغُوله: أخَذَهُ من حيث لم يدرِ. قالوا: والغَوْل: بُعْدُ المَفَازَة، لأنَّه يغتالُ من مَرَّ به. قال:
* به تمَطَّتْ غَوْلَ كلِّ مِيلَهِ([12]) *
والغُول من السَّعالي سمِّيت لأنها تغتال. والغِيلة: الاغتيال، والياء واوٌ في الأصل. والمِغْوَل: سيفٌ دقيق له قَفَاً؛ وأظنه سمِّي مِغْوَلاً لأنَّهُ يُسْتَرُ بقرابٍ حتى لا يُدرى ما فيه. والله أعلم.
(غود) الغين والواو والدال([13]) أُصَيلٌ يدلُّ على لينِ شيءٍ وتثنٍّ. فالأغْيَد: الوَسنانُ المائل العُنُق، والجمع غِيدٌ. والغَيْداء: الفتاةُ النَّاعمة، كأنَّها تتثنَّى. والمصدر الغَيَد.
--------------ــــ
([1]) يقال غوى يغوي: من بابي رمى وفرح.
([2]) البيت لمرقش الأصغر في المفضليات (2: 47) واللسان (غوى) وإصلاح المنطق 227. وسبق في (عير).
([3]) في الأصل: "غايا"، صوابه في المجمل واللسان.
([4]) في اللسان: "روي عن عمر رضي الله عنه أنه قال: إن قريشاً تريد أن تكون مغويات لمال الله. قال أبو عبيد: هكذا روي بالتخفيف وكسر الواو. قال: وأما الذي تكلمت به العرب فالمغويات بالتشديد وفتح الواو".
([5]) البيت للبيد في معلقته المشهورة.
([6]) البيت في صفة قوس، كما في اللسان (غوى) واصلاح المنطق 213، 327 والمخصص (7: 41، 180/ 15: 162).
([7]) في الأصل: "غوراً"، صوابه في المجمل واللسان.
([8])هو أبو ذؤيب الهذلي. ديوان الهذليين (1: 21) واللسان (غور).
([9])ديوان الأعشى 103 واللسان (غور).
([10]) هذه التكملة من المجمل واللسان (غوص).
([11]) وردت في القاموس، ولم ترد في اللسان.
([12]) لرؤبة في ديوانه 167 واللسان (مطا، غول، وله).
([13]) أجمعت المعاجم على أنها (غيد)، ولكن كذا وردت.

ـ

##### Türkçe

(غayn, vav ve onları üçleyen şeyler bâbı)
(**غوي**) **الغين** ve **الواو** ve onların ardından gelen illetli harf iki asıldır: birisi **الرشد**’ün zıddına ve işin kararmasına delâlet eder; diğeri ise bir şeyde bozulmaya.
Birincisi **الغَيّ**’dir; o, **الرشد**’ün zıddıdır; işte cehalet ve bâtıla dalıp gitmektir. Denir: **غَوى يَغْوي غَيَّاً**([1]). Dedi ki:
فمن يَلْقَ خَيراً يَحمَدِ النّاسُ أمرَه *** ومَن يَغْوَ لا يَعْدَمْ على الغَيِّ لائما([2])
Bu, bizim katımızda **الغَيَاية**’den türemiştir; o, toz ve karanlıktır; ikisi örter; sanki **ذا الغَيِّ**’yi, onunla birlikte hak yolunu göremeyeceği bir şey örtmüştür. Ve denir: **تغايَا**([3]) kavim, falanın başı üzerinde kılıçlarla; sanki onu onlarla gölgelemişlerdir. Ve denir: Kavim **أُغْوِيّة** içine düştü; yani bir felâket ve karanlık bir iş. **التَّغاوي**: toplanmadır; bu, **رُشْد** yolunda olmaz. **المُغَوَّاة**: avcının çukurudur; çoğulu **مُغَوَّيات**. Hadiste: “**مُغَوَّياتٍ**([4]) olmayı severler”; murad, onların malları biriktirmeleridir; avcının avlaması gibi.
أما **الغَايَة** ise bayraktır; bununla adlandırıldı, çünkü altındakini gölgeler. Dedi ki:
قد بِتُّ سامِرَها وغايَةِ تاجرٍ *** وافيتُ إِذْ رُفِعَت وعَزَّ مُدامُها([5])
Sonra bir şeyin sonu **غاية** diye adlandırıldı. Bu, başkasına taşınmış olandandır; ancak **غاية** diye adlandırıldı, savaşın **غاية**’siyle, o da bayraktır; çünkü ona varılır; tıpkı kavmin savaşta bayraklarına dönmesi gibi.
Diğer asıl: onların sözü: **غَوِيَ الفَصيلُ**; yani süt içmeyi çoğalttığında, içi bozuldu. Masdar **الغَوَى**’dır. Dedi ki:
مُعطَّفةُ الأثناء ليس فصيلُها *** بَرازِئِها دَرّاً ولا ميِّتٍ غَوَى([6])

(**غوث**) **الغين** ve **الواو** ve **الثاء** tek bir kelimedir; o, **الغوث**’tur, **الإغاثة**’dendir; o da şiddet anında yardım ve nusrettir. Ve **غَوْثٌ**: bir kabiledir.

(**غوج**) **الغين** ve **الواو** ve **الجيم** tek bir kelimedir; o, **الفَرَس الغَوج**’dur; göğsü geniş olduğunda. Bazen her yumuşağa **غَوْجاً** adını verirler.

(**غور**) **الغين** ve **الواو** ve **الراء** iki sahih asıldır: birisi şeyde alçalma, aşağı inme ve çöküklük; diğer asıl ise bir malı zorla yahut savaşla almaya girişmektir.
Birincisi, onların bir şeyin dibine söyledikleri: **غَوره**. Ve denir: **غَارَ الماءُ غَوْراً**; ve gözü **غُؤوراً**([7]) çöktü. Allah Teâlâ dedi ki: ﴿قُلْ أَرَأَيْتُمْ إنْ أَصْبَحَ مَاؤُكُمْ غَوْراً﴾ [الملك 30]. Ve denir: **غارَت الشَّمْسُ غِياراً**: battı. **الهُذَلِيّ**([8]) dedi ki:
هل الدّهْرُ إِلاَّ ليلةٌ ونَهَارُها  *** وإلاّ طُلوع الشَّمس ثمَّ غِيَارُها
Ve **الغَوْر**: **تِهَامَةُ** ve Yemen’e bitişik olan yerlerdir; bununla adlandırıldı, çünkü **النَّجْد**’in zıddıdır. **النَّجْد**: yerden yüksek olandır. Denir: **غَارَ الرّجُل**; yani **الغَوْر**’a geldi; ve **أغار**. Dedi ki:
نبيٌّ يرَى ما لا تَرَوْنَ وذكرُه  *** أغارَ لَعَمْري في البلادِ وأنْجَدَا([9])
Ve denir: **غَوّر** adam; yani öğle uykusu için indi; sanki [indiği] yer alçak bir yerdir. Neredeyse ancak böyle yaparlar. Ve **غَوْرُ القُرْحَةِ** da bundan (kökten)dir.
Diğer asıl **الإغارة**’dır. Denir: **أَغارَ** falanoğulları falanoğullarına **إغارةً** ve **غارة**. Ve tilkinin **إغارة**’si: koşmasıdır. Bu da bundan (kökten)dir.

(**غوص**) **الغين** ve **الواو** ve **الصاد** sahih bir asıldır; aşağıda olan bir işe saldırmaya delâlet eder; bundan **الغَوْص**: suyun altına girmektir. Ve [**والهاجم**([10])] bir şeye saldıran **غائص**’tır. Ve gizli ilme daldı; ta onu çıkardı.

(**غوط**) **الغين** ve **الواو** ve **الطاء** sahih bir asıldır; yerleşiklik ve çukurluğa delâlet eder. Bundan **الغائط**: yerin çukur olanıdır; çoğulu **غِيطان** ve **أغواط**. Ve **غُوطَة دِمَشْقَ**’ın bundan olduğu söylenir; sanki o, alçak bir arazidir. Bazen derler: **انغاطَ العُودُ**([11]); yani büküldü; bükülünce alçalmış olur; kıyası sahihdir.

(**غول**) **الغين** ve **الواو** ve **اللام** sahih bir asıldır; hile ve kişinin bilmediği yerden almaya delâlet eder. Denir: **غالَهُ يَغُوله**: onu, bilmediği yerden aldı. Dediler: **الغَوْل**: çölün uzaklığıdır; çünkü ondan geçen kimseyi gizlice alır. Dedi ki:
* به تمَطَّتْ غَوْلَ كلِّ مِيلَهِ([12]) *
Ve **الغُول** cinlerden (sâ‘âlîden)dir; gizlice aldığı için böyle adlandırıldı. Ve **الغِيلة**: gizlice öldürmedir; **الياء** aslında **واو**’dur. Ve **المِغْوَل**: arkası (kıçı) olan ince bir kılıçtır; ve ben onu **مِغْوَلاً** diye adlandırıldığını sanıyorum; çünkü bir kınla örtülür de içinde ne olduğu bilinmez. Allah daha iyi bilir.

(**غود**) **الغين** ve **الواو** ve **الدال**([13]) küçük bir asıldır; bir şeyin yumuşaklığına ve bükülmesine delâlet eder. **الأغْيَد**: uykulu, boynu eğik olandır; çoğulu **غِيدٌ**. Ve **الغَيْداء**: yumuşak kızdır; sanki bükülür. Masdar **الغَيَد**’dir.

--------------ــــ
([1]) Denir: **غوى يغوي**: **رمى** ve **فرح** bâblarındandır.
([2]) Beyit, **مرقش الأصغر**’ındır; **المفضليات** (2: 47) ve **اللسان** (**غوى**) ve **إصلاح المنطق** 227’dedir. Daha önce (**عير**)’de geçti.
([3]) Asılda: “**غايا**”; doğrusu **المجمل** ve **اللسان**’dadır.
([4]) **اللسان**’da: “Ömer’den, Allah ondan razı olsun, rivayet edildi: ‘Kureyş, Allah’ın malı için **مغويات** olmayı istiyor.’ Ebû Ubeyd dedi: Böyle, hafifletmeyle ve **الواو**’u kesreli olarak rivayet edildi. Dedi: Arapların konuştuğu ise, şeddeli ve **الواو**’u fethalı olarak **المغويات**’tır.”
([5]) Beyit, meşhur muallakasında **لبيد**’indir.
([6]) Beyit, yay vasfındadır; **اللسان** (**غوى**) ve **اصلاح المنطق** 213, 327 ve **المخصص** (7: 41، 180/ 15: 162)’de olduğu gibi.
([7]) Asılda: “**غوراً**”; doğrusu **المجمل** ve **اللسان**’dadır.
([8]) O, **أبو ذؤيب الهذلي**’dir. **ديوان الهذليين** (1: 21) ve **اللسان** (**غور**).
([9]) **ديوان الأعشى** 103 ve **اللسان** (**غور**).
([10]) Bu tamamlama **المجمل** ve **اللسان** (**غوص**)’tandır.
([11]) **القاموس**’ta geçti; **اللسان**’da geçmedi.
([12]) **رؤبة**’nın divanında 167 ve **اللسان** (**مطا**، **غول**، **وله**).
([13]) Sözlükler, onun (**غيد**) olduğunda ittifak etti; fakat böyle vârid olmuştur.

ـ

### [Lisânü'l-Arab](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D9%88%D8%AC/sozluk/lisan.md) — İbn Manzûr · 13. yy

جَمَل غَوْجٌ: عريض الصدر. وفرَس غَوْجُ اللَّبان أَي واسع جلدة الصَّدْرِ؛ وقيل: سهل المِعْطَف. وفرسٌ غَوْجٌ مَوْجٌ؛ غَوْجٌ: جواد، ومَوْجٌ إِتْباعٌ؛ وقيل: هو الطويل القَصَب؛ وقيل: هو الذي ينثني يذهب ويَجِيءُ؛ وقال غيره: هو الواسع جِلْد الصدر، قال: ولا يكون كذلك إِلا وهو سهل المِعْطَف؛ وأَنشد الليث:
بَعِيدُ مَسافِ الخَطْوِ غَوْجٌ شَمَرْدَلٌ،
يُقَطِّعُ أَنْفاسَ المَهَارى تَلاتِلُهْ
وقال أَبو وَجْزة:
مُقَارِب حِينَ يَحْزَوْزِي على جَدَدٍ،
رِسْلٍ بِمُغْتَلِجَاتِ الرَّمْلِ غَوَّاج
وقال النضر: الغَوْجُ اللَّيِّنُ الأَعْطاف من الخيْل، وجمع غَوجٍ غُوْجٌ، كما يقال جارية خَوْدٌ، والجمع خُودٌ.
وتَغَوَّجَ الرجل في مِشْيته: تثنَّى وتعطَّف وتمايَل. غَاجَ يَغُوجُ؛ قال أَبو ذؤيب:
عَشِيَّةَ قامَتْ بالفِنَاء، كأَنَّها
عَقِيلَةُ نَهْبٍ، تُصْطَفَى وتَغُوجُ
أَي تتعرض لرئيس الجيش ليتخذها لنفسه.
ورجل غَوْجٌ: مُسْترخٍ من النُّعاسِ.

##### Türkçe

**جَمَل غَوْجٌ**: göğsü geniş. Ve **فرَس غَوْجُ اللَّبان** yani göğüs derisi geniş; ve denildi: omuz dönüşü kolay. Ve bir at **غَوْجٌ مَوْجٌ**; **غَوْجٌ**: cömert (iyi) at, ve **مَوْجٌ**: tâbi kılmadır; ve denildi: o, kamışı (bacakları) uzun olandır; ve denildi: o, bükülüp gider ve gelir olandır; başkası dedi: o, göğüs derisi geniş olandır; dedi ki: ve o, ancak omuz dönüşü kolay iken böyle olur; ve Leys inşad etti:
بَعِيدُ مَسافِ الخَطْوِ غَوْجٌ شَمَرْدَلٌ،
يُقَطِّعُ أَنْفاسَ المَهَارى تَلاتِلُهْ

Ve Ebû Vecze dedi:
مُقَارِب حِينَ يَحْزَوْزِي على جَدَدٍ،
رِسْلٍ بِمُغْتَلِجَاتِ الرَّمْلِ غَوَّاج

Ve Nadr dedi: **الغَوْجُ** atlardan yumuşak yanlı olandır; ve **غَوجٍ**’ün çoğulu **غُوْجٌ**dur; nitekim **جارية خَوْدٌ** denir, çoğulu **خُودٌ**dur.

Ve adam yürüyüşünde **تَغَوَّجَ** etti: büküldü, yana döndü ve salındı. **غَاجَ يَغُوجُ**; Ebû Züeyb dedi:
عَشِيَّةَ قامَتْ بالفِنَاء، كأَنَّها
عَقِيلَةُ نَهْبٍ، تُصْطَفَى وتَغُوجُ

Yani ordu reisinin karşısına çıkar ki onu kendisi için alsın.

Ve **رجل غَوْجٌ**: uyuklamadan gevşek (sarkmış) olan.

### [Tâcü'l-Arûs](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D9%88%D8%AC/sozluk/tac.md) — Zebîdî · 18. yy

غاج  الرجل في مشيته يغوج. إذا  تثنى وتعطف  وتمايل  كتغوج  تغوجا.  وفرس غوج  موج. غوج: جواد. وموج إتباع. وغوج  اللبان: واسع جلد  -وفي نسخة: جلدة-  الصدر  ، وقيل: هو سهل المعطف. قال الجوهري: ولا يكون كذلك إلا وهو سهل المعطف. وقيل: هو الطويل القصب. وقيل: هو الذي ينثني: يذهب ويجيء، وأنشد الليث:
  بعيد مساف الخطو غوج شمردل                      يقطع أنفاس المهاري تلاتـلـه وقال أبو وجزة:
  مقارب حين يحزوزي على جدد                      رسل بمغتلجات الرمل غـواج وقال النضر: الغوج: اللين الأعطاف من الخيل، وجمعه غوج، كما يقال جارية خود، والجمع خود. وقال أبو ذؤيب:
  عشية قامت بالفناء كأنـهـا                      عقيلة نهب تصطفى وتغوج أي تتعرض لرئيس الجيش ليتخذها لنفسه. ورجل غوج: مسترخ من النعاس. وجمل غوج: عريض الصدر.

##### Türkçe

**غاج** adam yürüyüşünde **يغوج**: eğer bükülür, kıvrılır ve sallanırsa; **كتغوج** **تغوجا** gibi. Ve **فرس غوج موج**. **غوج**: **جواد**. Ve **موج** tâbî kılmadır. Ve **غوج اللبان**: göğsün derisi geniş olan —ve bir nüshada: **جلدة**—; ve denildi: o, omuz başı yumuşak olandır. Cevherî dedi: ancak omuz başı yumuşak iken öyle olur. Ve denildi: o, kamışı uzun olandır. Ve denildi: o, bükülen kimsedir: gider ve gelir; ve Leys inşad etti:
  Adımın mesafesi uzak, **غوج** **شمردل**                      **تلاتـلـه** (hâlinde) **المهاري**’nin nefeslerini keser
Ve Ebû Vecze dedi:
  Yakın (gider) iken, **يحزوزي** üzerinde **جدد**                      kumun **مغتلجات**’inde salıverilmiş, **غـواج**
Ve Nadr dedi: **الغوج**: atlardan yanları yumuşak olan; onun çoğulu **غوج**’dur; nitekim **جارية خود** denir, çoğul **خود**. Ve Ebû Züeyb dedi:
  Avluda akşamleyin kalktı; sanki o                      seçilip **تغوج** eden bir yağma esiri soylu kadın
Yani, onu kendisine alsın diye ordunun reisinin karşısına çıkar. Ve **رجل غوج**: uyuklamadan gevşek olan. Ve **جمل غوج**: göğsü geniş olan.

### [Lane's Lexicon](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D9%88%D8%AC/sozluk/lexicon.md) — Edward W. Lane · 19. yy

غَاجَ
1 غَاجَ ذ , (S, O, K,) aor. يَغُوجُ, (S, O,) said of a man; (TA;) and ↓ تغوّج, (O, K,) likewise, (TA,) or this is said of a horse; (O;) He affected a bending of his body, syn. تَثَنَّى and تَعَطَّفَ, (S, O, K, TA,) and inclined from side to side, in his gait. (TA.) Aboo-Dhu-eyb says,
عَشِيَّةَ قَامَتْ بِالفِنَآءِ كَأَنَّهَا
عَقِيلَةُ نَهْبٍ تُصْطَفَى وَتَغُوجُ
[In the evening when she arose, in the yard of the dwelling, as though she were the most excellent portion of booty, to be selected therefrom, and affecting a bending of her body, and inclining from side to side]: i. e. displaying herself to the chief of the army, in order that he might take her for himself. (S, O.)

5 تَغَوَّجَ see the preceding paragraph.

غَوْجٌ
غَوْجٌ ذ , applied to a horse, Pliant, pliable, limber, or lithe; syn. لَيِّنُ الأَعْطَافِ: pl. غُوجٌ. (En-Nadr, TA.) ― -b2- And A man relaxed by reason of drowsiness. (TA.) ― -b3- And A broad-breasted camel. (TA.) ― -b4- And غَوْجُ اللَّبَانِ A horse ample in the skin of the breast, (S, O, K,) but not unless he be سَهْلُ المَعْطِفِ [i. e. pliant, pliable, limber, or lithe]: (S, O, TA:) or a horse long in the قَصَب [or bones of the legs]: or that bends, going and coming. (TA.) ― -b5- And غَوْجٌ مَوْجٌ, the latter word being an imitative sequent, A horse fleet, or swift; excellent in running; or that outstrips others. (TA.)

غَوَّاجٌ
غَوَّاجٌ ذ That goes with energy: an epithet applied by Aboo-Wejzeh to a camel. (O.)

##### Türkçe

غَاجَ
1 **غَاجَ** ذ , (S, O, K,) muzâri‘i **يَغُوجُ**, (S, O,) bir adam hakkında söylenir; (TA;) ve ↓ **تغوّج**, (O, K,) aynı şekilde, (TA,) yahut bu bir at hakkında söylenir; (O;) O, bedeninin bükülmesini yaptı (öyleymiş gibi davrandı), eşanlamlısı **تَثَنَّى** ve **تَعَطَّفَ**, (S, O, K, TA,) ve yürüyüşünde bir yandan bir yana meyletti. (TA.) Ebû-Ḏu-eyb der ki,
عَشِيَّةَ قَامَتْ بِالفِنَآءِ كَأَنَّهَا
عَقِيلَةُ نَهْبٍ تُصْطَفَى وَتَغُوجُ
[Akşamleyin, meskenin avlusunda kalktığı vakit, sanki o, ganimetin en seçkin kısmı idi; ondan seçilip alınacak; ve bedeninin bükülmesini yaparak ve bir yandan bir yana meylederek]: yani ordu kumandanına kendini göstererek, onun da onu kendisi için alması için. (S, O.)

5 **تَغَوَّجَ** önceki paragrafa bak.

غَوْجٌ
**غَوْجٌ** ذ , bir ata uygulanır: Yumuşak, bükülebilir, esnek, yahut çevik; eşanlamlısı **لَيِّنُ الأَعْطَافِ**: çoğulu **غُوجٌ**. (En-Nadr, TA.) ― -b2- Ve uyuklama sebebiyle gevşemiş bir adam. (TA.) ― -b3- Ve geniş göğüslü bir deve. (TA.) ― -b4- Ve **غَوْجُ اللَّبَانِ**: göğüs derisi geniş olan bir at, (S, O, K,) fakat ancak o **سَهْلُ المَعْطِفِ** [yani yumuşak, bükülebilir, esnek, yahut çevik] olmadıkça değil: (S, O, TA:) yahut **قَصَب**’da [yahut bacakların kemiklerinde] uzun olan bir at: yahut gidip gelirken bükülen. (TA.) ― -b5- Ve **غَوْجٌ مَوْجٌ**, ikinci kelime taklitî bir ardıl olmak üzere: koşuşta süratli, yahut hızlı bir at; koşmada mükemmel; yahut başkalarını geçen. (TA.)

غَوَّاجٌ
**غَوَّاجٌ** ذ: kuvvetle giden: Ebû-Wejzeh tarafından bir deveye uygulanan bir sıfat. (O.)

### [Salmone](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D9%88%D8%AC/sozluk/salmone.md) — H. Anthony Salmone · 19. yy

غَاجَ
غَاجَ ( w )  U ( n. ac. غَوْج 1 ),
a.  Bent, inclined himself. V,  see I .

غَوْج
غَوْج 1 ,
a.  Pliant, pliable, flexible; lithe, limber.

##### Türkçe

غَاجَ
غَاجَ ( w ) U (isim-fiil: **غَوْج** 1),
a. Eğildi, meyletti. V, I’e bak.

غَوْج
**غَوْج** 1,
a. Bükülebilir, bükülgen, esnek; kıvrak, çevik.
