# غول — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D9%88%D9%84/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%BA%D9%88%D9%84/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [غول](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D9%88%D9%84.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: غول

غاله الشيء يغوله غولا: أهلكه، كاغتاله. غاله: أخذه من حيث لم يدر. وقال ابن الأعرابي: غال الشيء زيدا: إذا ذهب به، يغوله. وقال الليث: غاله الموت: أي أهلكه. والغول: الصداع، وقيل: السكر، وبه فسر قوله تعالى:  لا فيها غول ولا هم عنها ينزفون  أي ليس فيها غائلة الصداع، لأنه تعالى قال في موضع آخر:  لا يصدعون عنها ولا ينزفون  وقال أبو عبيدة: الغول: أن تغتال عقولهم، وأنشد:

  وما زالت الخمر تغتالنا                      وتذهب بالأول الأول وقال محمد بن سلام: لا تغول عقولهم ولا يسكرون، وقال أبو الهيثم: غالت الخمر فلانا: إذا شربها فذهبت بعقله أو بصحة بدنه، وقال الراغب: قال الله تعالى في صفة خمر الجنة:  لا فيها غول  نفيا لكل ما نبه عليه بقوله:  وإثمهما أكبر من نفعهما  وبقوله عز وجل:  رجس من عمل الشيطان فاجتنبوه  الغول: بعد المفازة، لأنه يغتال من يمر به، نقله الجوهري، وأنشد لرؤبة:
  به تمطت غول كل ميله
  بنا حراجيج المهارى النفه وقيل: لأنها تغتال سير القوم، والميله: أرض توله الإنسان، أي تحيره، وقال اللحياني: غول الأرض: أن يسير فيها فلا تنقطع، وقال غيره: إنما سمي بعد الأرض غولا لأنها تغول السابلة، أي تقذف بهم وتسقطهم وتبعدهم، وقال ابن شميل: ما أبعد غول هذه الأرض، أي ما أبعد ذرعها، وإنها لبعيدة الغول، وقال ابن خالويه: أرض ذات غول: بعيدة وإن كانت في مرأى العين قريبة. الغول: المشقة، وبه فسرت الآية أيضا. الغول: ما انهبط من الأرض، وبه فسر قول لبيد:
  عفت الديار محلها فمقامها                      بمنى تأبد غولها فرجامها الغول: جماعة الطلح، لا يشاركه شيء. الغول: التراب الكثير، ومنه قول لبيد يصف ثورا يحفر رملا في أصل أرطاة: ويبري عصيا دونها متلئبة يرى دونها غولا من الرمل غائلا غول، بلا لام: ع، فسر به قول لبيد السابق. وغول الرجام: ع، آخر. الغول، بالضم: الهلكة، وكل ما أهلك الإنسان فهو غول، وقالوا: الغضب غول الحلم، أي أنه يهلكه ويغتاله ويذهب به. الغول: الداهية، كالغائلة. الغول: السعلاة، وهما مترادفان، كما حققه شيخنا، وقال أبو الوفاء الأعرابي: الغول: الذكر من الجن، فسئل عن الأنثى فقال: هي السعلاة، ج: أغوال وغيلان، وفي الحديث:  لا صفر ولا غول  ، قال ابن الأثير: أحد الغيلان، وهي جنس من الشياطين والجن، كانت العرب تزعم أن الغول يتراءى في الفلاة للناس فتغولهم، أي تضلهم عن الطريق، فنفاه النبي صلى الله تعالى عليه وسلم وأبطله، وقيل: قوله: لا غول، ليس نفيا لعين الغول ووجوده، وإنما في إبطال زعم العرب في تلونه بالصور المختلفة واغتياله، أي لا تستطيع أن تضل أحدا. قال الأزهري: العرب تسمي الحية الغول، ج: أغوال، ومنه قول امرئ القيس:
  ومسنونة زرق كأنياب أغوال

  قال أبو حاتم: يريد أن يكبر ذلك ويعظم، ومنه قوله تعالى:  كأنه رؤوس الشياطين  . وقريش لم تر رأس شيطان قط، إنما أراد تعظيم ذلك في صدورهم، وقيل: أراد امرؤ القيس بالأغوال الشياطين، وقيل: أراد الحيات. الغول: ساحرة الجن، ومنه الحديث:  لا غول ولكن سحرة الجن  أي ولكن في الجن سحرة لهم تلبيس وتخييل. الغول: المنية، ومنه قولهم: غالته غول. غول: ع، وهو ماء للضباب بجوف طخفة، به نخل يذكر مع قادم، وهما واديان، قاله نصر. قال النضر: الغول: شيطان يأكل الناس، وقال غيره: كل ما اغتالك من جن وشيطان أو سبع فهو غول، أو هي دابة مهولة ذات أنياب رأتها العرب وعرفتها وقتلها تأبط شرا، جابر بن سفيان الشاعر المشهور. الغول: من يتلون ألوانا من السحرة والجن، وفي الحديث:  إذا تغولت لكم الغيلان فبادروا بالأذان  أي ادفعوا شرها بذكر الله، وذكرت الغيلان عند عمر رضي الله تعالى عنه، فقال: إذا رآها أحدكم فليؤذن فإنه لا يتحول عن خلقه الذي خلق له. الغول: كل ما زال به العقل، وقد غال به غولا، ويفتح. يقال: غالته غول، أي أهلكته هلكة، أو وقع في مهلكة، أو لم يدر أين صقع. والغوائل: الدواهي، جمع غائلة، ومنه قول الشاعر:
  فأنت من الغوائل حين ترمى                      ومن ذم الرجال بمنتـزاح وغائلة الحوض: ما انخرق منه وانثقب فذهب بالماء، قال الفرزدق:
  يا قيس إنكم وجدتم حوضكم                      غال القرى بمثلم مفجـور
  ذهبت غوائله بما أفرغـتـم                      برشاء ضيقة الفروغ قصير وأتى غولا غائلة: أي أمرا داهيا منكرا. قال أبو عمرو: المغاولة: المبادرة في السير وغيره، وفي حديث الإفك: بعدما نزلوا مغاولين، أي مبعدين في السير، وفي حديث عمار أنه أوجز في الصلاة وقال: كنت أغاول حاجة لي. وفي حديث قيس بن عاصم: كنت أغاولهم في الجاهلية، أي أبادرهم بالغارة والشر، ويروى بالراء، وقال الأخطل يذكر رجلا أغارت عليه الخيل:
  عاينت مشعلة الرعال كأنهـا                      طبر تغاول في شمام وكورا والمغول، كمنبر: حديدة تجعل في السوط فيكون لها غلافا، وقال أبو عبيد: هو سوط في جوفه سيف، وقال غيره: سمي مغولا لأن صاحبه يغتال به عدوه، أي يهلكه من حيث لا يحتسبه، وجمعه المغاول، قيل: هو شبه مشمل إلا أنه أدق وأطول منه، ومنه حديث الفيل: حتى أتى مكة فضربوه بالمغول على رأسه. قال أبو حنيفة: هو نصل طويل قليل العرض غليظ المتن، فوصف العرض الذي هو كمية بالقلة التي لا يوصف بها إلا الكيفية، أو سيف قصير يشتمل به الرجل تحت ثيابه، ومنه حديث أم سليم: رآها رسول الله صلى الله تعالى عليه وسلم وبيدها مغول فقال: ما هذا? فقالت: أبعج له بطون الكفار. وقيل: هو حديد دقيق له حد ماض وقفا، يشده الفاتك على وسطه ليغتال به الناس، وفي حديث خوات: انتزعت مغولا فوجأت به كبده. ومغول: اسم رجل. وأبو عبد الله مالك بن مغول بن عاصم بن مالك البجلي: من ثقات أصحاب الحديث. والغولان: حمض كالأشنان، وفي الصحاح عن أبي عبيد: الغولان: نبت من الحمض، زاد أبو حنيفة شبيه بالعنظوان إلا أنه أدق منه، وهو مرعى، قال ذو الرمة:
  حنين اللقاح الخـور حـرق نـاره                      بغولان حوضى فوق أكبادها العشر

  الغولان: ع عن ابن دريد. والتغول: التلون، يقال: تغولت المرأة: إذا تلونت: قال ذو الرمة:
  إذا ذات أهوال ثكول تـغـولـت                      بها الربد فوضى والنعام السوارح وتغولت الغول: تخيلت وتلونت، قال جرير:
  فيوما يوافيني الهوى غير ماضي                      ويوما ترى منهن غولا تغـولا وعيش أغول، وغول، كسكر: أي ناعم، عن ابن عباد. وغويل، كزبير: ع، عن ابن سيده. من المجاز: فرس ذات مغول، كمنبر: أي ذات سبق كأنها تغتال الخيل فتقصر عنها. ومما يستدرك عليه: اغتاله: قتله غيلة. وتغول الأمر: تناكر وتشابه، وهو مجاز. وتغولتهم الغول: توهوا. وأرض غيلة، ككيسة: بعيدة الغول، عن اللحياني. وفلاة تغول تغولا، أي ليست بينة الطرق، فهي تضلل أهلها، وتغولها اشتباهها وتلونها. وأغوال الأرض: أطرافها. وتغولت الأرض بفلان: أهلكته وضللته. وقد غالتهم تلك الأرض: إذا هلكوا فيها. وهذه أرض تغتال المشي: أي لا يستبين فيها المشي من بعدها وسعتها، قال العجاج:
  وبلدة بعيدة النياط
  مجهولة تغتال خطو الخاطي وامرأة ذات غول: طويلة تغول الثياب فتقصر عنها. ويقال للصقر وغيره: هذا صقر لا يغتاله الشبع، أي لا يذهب بقوته وشدة طيرانه الشبع، أو معناه نفي الشبع، وهو مجاز، قال زهير يصف صقرا:
  من مرقب في ذرا خلقاء راسية                      حجن المخالب لا يغتاله الشبع والغوائل: المهالك. والغول: الخيانة. والغائلة: المغيبة أو المسروقة، عن ابن شميل. وأرض غائلة النطاة: أي تغول سالكها ببعدها. وقال أبو عمرو: الغوالين التي تشبه الضلوع في السفينة، الواحد غولان. ويجمع الغول بالضم بمعنى السعلاة أيضا على غولة، بكسر ففتح. وناقة غول النجاء. وأخاف غائلته: أي عاقبته وشره. وتغولت المرأة: تشبهت بالغول. والغول، بالضم: لقب عبد العزيز بن يحيى المكي لقبح وجهه، وكان حسن المذهب والسيرة، أدركه الأصم وغيره، قلت: وكأنه سرج الغول.

### Türkçe

**غاله** şey’ **يغوله** **غولا**: onu helâk etti; **كاغتاله** gibi. **غاله**: onu, bilmediği yerden aldı. İbnü’l-A‘râbî dedi ki: **غال** şey’ Zeyd’i: onu götürdüğü zaman; **يغوله**. Leys dedi ki: **غاله** ölüm: yani onu helâk etti. Ve **الغول**: baş ağrısıdır; ve denildi ki: sarhoşluktur; ve onunla Yüce Allah’ın sözü tefsir edildi: **لا فيها غول ولا هم عنها ينزفون** yani onda baş ağrısının **غائلة**’si yoktur; çünkü O, başka bir yerde dedi: **لا يصدعون عنها ولا ينزفون**. Ebû Ubeyde dedi ki: **الغول**: akıllarını **تغتال** etmesidir; ve şu beyiti okudu:

  Ve şarap bizi durmadan **تغتال** etti
  ve birinciyi birinciyle götürür.

Muhammed b. Selâm dedi ki: akıllarını **تغول** etmez ve sarhoş olmazlar. Ebû’l-Heysem dedi ki: **غالت** şarap falanı: onu içtiği zaman, aklıyla yahut bedeninin sıhhatiyle gittiği vakit. Râgıb dedi ki: Allah Teâlâ cennet şarabının sıfatında dedi: **لا فيها غول**; şu sözüyle işaret ettiği her şeyin nefyidir: **وإثمهما أكبر من نفعهما** ve Aziz ve Celîl’in sözüyle: **رجس من عمل الشيطان فاجتنبوه**. **الغول**: çölün uzaklığıdır; çünkü oradan geçen kimseyi **يغتال** eder; Cevherî onu nakletti; ve Ru’be’ye ait olarak okudu:
  Onunla her milinin **غول**’ü uzadı
  bize, yüksek develerin hıracîc’leri, **النفه**.

Ve denildi ki: çünkü o, kavmin yürüyüşünü **تغتال** eder. Ve **الميله**: insanı **توله** eden, yani onu şaşırtan arazidir. Lihyânî dedi ki: **غول** yer: onda yürür de kesilmez. Başkası dedi ki: yerin uzaklığına ancak **غولا** adı verildi; çünkü o, yolcuları **تغول** eder; yani onları fırlatır, düşürür ve uzaklaştırır. İbn Şümeyl dedi ki: bu yerin **غول**’ü ne kadar uzak! yani ölçüsü ne kadar uzak; ve o, **بعيدة الغول**’dür. İbn Hâlaveyh dedi ki: **أرض ذات غول**: uzaktır; gözün gördüğü yerde yakın olsa bile. **الغول**: meşakkattir; ve onunla âyet de tefsir edildi. **الغول**: yerden alçalan şeydir; ve onunla Lebîd’in sözü tefsir edildi:
  Diyarlar silindi; yeri de ikameti de
  Minâ’da; onun **غول**’ü ebedîleşti, onun **فرجام**’ı da.

**الغول**: talh topluluğudur; ona hiçbir şey ortak olmaz. **الغول**: çok topraktır; Lebîd’in, bir **أرطاة** kökünde kum kazan bir boğayı vasfederken söylediği sözündendir: ve onun önünde, tüylü sopalar yontar; onun önünde, kumdan **غولا** görür, **غائلا**. **غول**, lamsız: **ع**; Lebîd’in önceki sözü onunla tefsir edildi. Ve **غول الرجام**: **ع**; başka. **الغول**, damme ile: helâktir; insanı helâk eden her şey **غول**’dür. Ve dediler ki: öfke, hilm’in **غول**’üdür; yani onu helâk eder, onu **يغتاله** eder ve onunla gider. **الغول**: musibettir; **كالغائلة** gibi. **الغول**: **السعلاة**’dır; ikisi müradiftir; şeyhimiz onu tahkik ettiği üzere. Ebû’l-Vefâ el-A‘râbî dedi ki: **الغول**: cinlerin erkeğidir; dişisi soruldu da dedi ki: o **السعلاة**’dır. **ج**: **أغوال** ve **غيلان**. Hadiste: **لا صفر ولا غول**. İbnü’l-Esîr dedi ki: **الغيلان**’dan biridir; o, şeytanlar ve cinlerden bir cinstir. Araplar, **الغول**’ün ıssız çölde insanlara görünüp onları **تغولهم** ettiğini, yani onları yoldan saptırdığını sanırlardı; Nebî صلى الله تعالى عليه وسلم onu nefyetti ve iptal etti. Ve denildi ki: onun sözü: **لا غول**; **الغول**’ün aynını ve varlığını nefy değildir; ancak Arapların onun çeşitli suretlere bürünmesi ve **اغتياله** hakkındaki zannını iptaldir; yani kimseyi saptırmaya güç yetiremez. Ezherî dedi ki: Araplar yılana **الغول** adını verir; **ج**: **أغوال**. İmruü’l-Kays’ın sözündendir:
  Ve bilenmiş, mavi; sanki **أغوال**’ın dişleri gibi.

Ebû Hâtim dedi ki: bununla onu büyütmek ve azametlendirmek ister. Ondandır Yüce Allah’ın sözü: **كأنه رؤوس الشياطين**. Kureyş, bir şeytan başı hiç görmedi; ancak bunu, onların göğüslerinde onu azametlendirmek istedi. Ve denildi ki: İmruü’l-Kays **بالأغوال** ile şeytanları kastetti. Ve denildi ki: yılanları kastetti. **الغول**: cinlerin büyücüsüdür; hadistendir: **لا غول ولكن سحرة الجن** yani fakat cinlerde, aldatma ve hayal kurdurma sahibi büyücüler vardır. **الغول**: ölümdür; “**غالته غول**” sözlerindendir. **غول**: **ع**; o, **طخفة**’nin iç kısmında kertenkeleler için bir sudur; onda hurma vardır; **قادم** ile birlikte anılır; ikisi de iki vadidir; Nasr bunu söyledi. Nadr dedi ki: **الغول**: insanları yiyen bir şeytandır. Başkası dedi ki: cin, şeytan yahut yırtıcıdan seni **اغتالك** eden her şey **غول**’dür; yahut o, dişleri olan, korkunç bir dabbedir; Araplar onu gördü, tanıdı; ve onu **تأبط شرا** öldürdü: meşhur şair Câbir b. Sufyân. **الغول**: büyücülerden ve cinlerden türlü renklere bürünen kimsedir. Hadiste: **إذا تغولت لكم الغيلان فبادروا بالأذان** yani Allah’ı anmakla onun şerrini defedin. **الغيلان** Ömer رضي الله تعالى عنه yanında anıldı da dedi ki: sizden biri onu görürse ezan okusun; çünkü kendisi için yaratıldığı yaratılıştan dönüşmez. **الغول**: aklın onunla gittiği her şeydir; ve onunla **غالا** etti, **غولا**; ve fetha da yapılır. Denilir: **غالته غول**; yani onu bir helâk ile helâk etti; yahut bir helâkete düştü; yahut nerede bir yer olduğunu bilmedi. Ve **الغوائل**: musibetlerdir; **غائلة**’nin cem‘idir. Şairin sözündendir:
  Sen, atıldığı zaman **الغوائل**’densin
  ve erkekleri yermeden, uzaklaşan bir yerde.

Ve **غائلة الحوض**: ondan yarılıp delinen ve suyu götüren şeydir. Ferazdak dedi ki:
  Ey Kays, siz havuzunuzu buldunuz
  **غال** köyleri, delinmiş bir gedikle.
  Onun **غوائل**’i, boşalttığınız şeyle gitti
  dar ağızlı, kısa bir **برشاء** ile.

**غولا غائلة** getirdi: yani inkâr edilen, musibet bir iş. Ebû Amr dedi ki: **المغاولة**: yürüyüşte ve başkasında acele etmektir. **حديث الإفك**’te: “**مغاولين** indiler”den sonra; yani yürüyüşte uzaklaşanlar. Ammâr hadîsinde: namazda kısalttı ve dedi ki: benim için bir ihtiyacı **أغاول** ediyordum. Kays b. Âsım hadîsinde: cahiliyede onları **أغاول** ederdim; yani baskın ve şer ile onlara acele ederdim. **بالراء** ile de rivayet olunur. Ahtal, üzerine atlıların baskın yaptığı bir adamı anarak dedi ki:
  Sürülerin tutuşturulmuşunu gördüm; sanki o
  **طبر**; **شمام** ve **كورا** içinde **تغاول** eder.

**المغول**, **كمنبر**: kamçıya konulan bir demirdir; ona bir kılıf olur. Ebû Ubeyd dedi ki: o, içi kılıç olan bir kamçıdır. Başkası dedi ki: ona **مغولا** adı verildi; çünkü sahibi onunla düşmanını **يغتال** eder; yani onun ummadığı yerden onu helâk eder. Cem‘i: **المغاول**. Denildi ki: o, **مشمل** benzeridir; ancak ondan daha incedir ve daha uzundur. Ondandır fil hadîsi: Mekke’ye gelince, başına **بالمغول** ile vurdular. Ebû Hanîfe dedi ki: o, eni az, sırtı kalın, uzun bir uçtur; böylece miktar olan eni, ancak keyfiyetle vasfedilen azlıkla vasfetti; yahut adamın elbisesi altında kuşandığı kısa bir kılıçtır. Ondandır Ümmü Süleym hadîsi: Resûlullah صلى الله تعالى عليه وسلم onu gördü; elinde **مغول** vardı; dedi ki: bu nedir? Dedi ki: kâfirlerin karınlarını onunla yararım. Ve denildi ki: o, keskin bir ağzı ve bir sırtı olan ince bir demirdir; katil onu beline bağlar ki onunla insanları **يغتال** etsin. Havvât hadîsinde: bir **مغولا** çekip çıkardım da onunla ciğerini deldim. **مغول**: bir adam adıdır. Ve Ebû Abdillah Mâlik b. **مغول** b. Âsım b. Mâlik el-Becelî: hadis ashabının sika olanlarındandır. Ve **الغولان**: **الأشنان** gibi bir **حمض**’dur. **الصحاح**’ta Ebû Ubeyd’den: **الغولان**: **الحمض**’dan bir bitkidir. Ebû Hanîfe artırdı: **العنظوان**’a benzer; ancak ondan daha incedir; ve o bir otlaktır. Zü’r-Rumme dedi ki:
  Zayıf develerin iniltisi; ateşinin harareti
  **بغولان** **حوضى**’da; onların ciğerleri üzerinde on (deve).

**الغولان**: ع; İbn Düreyd’den. Ve **التغول**: renk değiştirme; denir ki: **تغولت المرأة**: renk değiştirdiği zaman. Zû’r-Rumme dedi:
  Eğer dehşetler sahibi, evlâdını yitirmiş bir kadın renk değiştirdiğinde,                      onda benekli (develer) başıboş, ve otlayan devekuşları (bulunur).

Ve **تغولت الغول**: hayal etti ve renk değiştirdi; Cerîr dedi:
  Bir gün heva bana gelir, geçip gitmiş değil;                      ve bir gün onlardan bir **غول** görürsün, renk değiştirmiş.

Ve **عيش أغول** ve **غول**, **سكر** gibi: yani yumuşak; İbn Abbâd’dan. Ve **غويل**, **زبير** gibi: ع; İbn Sîde’den.

Mecazdan: **فرس ذات مغول**, **منبر** gibi: yani önde gidiş sahibi; sanki atları gizlice alır da onlar ondan kısa kalır.

Ve ona ek olarak istidrâk edilenlerdendir: **اغتاله**: onu hileyle öldürdü. Ve **تغول الأمر**: birbirini tanımaz oldu ve birbirine benzedi; ve o mecazdır. Ve **تغولتهم الغول**: şaşkınlığa düştüler. Ve **أرض غيلة**, **كيسة** gibi: **الغول**’dan uzak; Lihyânî’den. Ve **فلاة تغول تغولا**: yani yolları belli değildir; böylece halkını şaşırtır; ve onun **تغولها**’sı, onun karışıklığı ve renk değiştirmesidir. Ve **أغوال الأرض**: onun uçlarıdır. Ve **تغولت الأرض بفلان**: onu helâk etti ve onu şaşırttı. Ve muhakkak o yer onları **غالتهم**: onda helâk oldukları zaman. Ve bu, yürüyüşü gizlice alan bir yerdir: yani onun uzaklığı ve genişliği sebebiyle onda yürüyüş belirgin olmaz. el-A‘câc dedi:
  Ve bir belde, bağın uzak,
  bilinmez; yürüyüşünü yürüyenin adımını gizlice alır.

Ve **امرأة ذات غول**: uzun; elbiseleri gizlice alır da onlar ondan kısa kalır.

Ve doğan ve başkası için denir: bu, **صقر لا يغتاله الشبع**’dır: yani tokluk, onun kuvvetini ve uçuşunun şiddetini gidermez; yahut manası, tokluğun nefyidir; ve o mecazdır. Züheyr bir doğanı vasfederek dedi:
  Yüksek bir gözetleme yerinden, çıplak, sağlam bir zirvede;                      kancalı pençeli; tokluk onu gizlice almaz.

Ve **الغوائل**: helâklerdir. Ve **الغول**: ihanettir. Ve **الغائلة**: kaybedilmiş yahut çalınmış; İbn Şümeyl’den. Ve **أرض غائلة النطاة**: yani uzaklığıyla yolcusunu gizlice alır. Ebû ‘Amr dedi: **الغوالين**: gemide kaburgalara benzeyenlerdir; teki **غولان**’dır.

Ve **الغول** (ضم ile), **السعلاة** manasında da, **غولة** üzerine (kesr sonra feth ile) cem‘ edilir. Ve **ناقة غول النجاء**. Ve **أخاف غائلته**: yani onun âkıbetini ve şerrini. Ve **تغولت المرأة**: **الغول**’a benzedi.

Ve **الغول** (ضم ile): yüzünün çirkinliği sebebiyle ‘Abdülazîz b. Yahyâ el-Mekkî’nin lakabıdır; ve mezhep ve sîretçe güzeldi; ona el-Asamm ve başkası yetişti. Dedim: ve sanki o, **سرج الغول**’dur.
