# غير — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D9%8A%D8%B1/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%BA%D9%8A%D8%B1/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [غير](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D9%8A%D8%B1.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: غير

الغيرة، بالكسر: الميرة كالغيار، ككتاب، من غارهم يغيرهم، وغار لهم، أي مارهم ونفعهم. وذهب فلان يغير أهله غيرا، أي مارهم. ومنه قول بعض الأغفال:
  ما زلت في منكظة وسير                      لصبية أغيرهم بغـيري وغير: بمعنى سوى، والجمع أغيار، وهي كلمة يوصف بها ويستثنى. قال الفراء: وتكون بمعنى لا فتنصبها على الحال، كقوله تعالى: فمن اضطر غير باغ ولا عاد: أي فمن اضطر جائعا لا باغيا، وكقوله تعالى: غير ناظرين إناه. وقوله تعالى: غير محلى الصيد. وقال أيضا: بعض بني أسد وقضاعة ينصبون غيرا إذا كان بمعنى إلا، تم الكلام قبلها أو لم يتم، يقولون: ما جاءني غيرك، وما جاءني أحد غيرك. وفي اللسان: قال الزجاج: من نصب غيرا فهو على وجهين: أحدهما الحال، والآخر الاستثناء. قال الأزهري: ويكون غير بمعنى ليس، كما تقول العرب: كلام الله غير مخلوق، وليس بمخلوق وهو اسم ملازم للإضافة في المعنى، ويقطع عنها لفظا إن فهم معناه، وتقدمت عليها ليس، قيل: وقولهم: لا غير، لحن، وصوبه ابن هشام وهو غير جيد، لأنه مسموع في قول الشاعر ما نصه:
  جوابا به تنجو اعتمد فوربنالعن عمل أسلفت لا غير تسأل

  وقد احتج به إمام النحاة في عصره ابن مالك، وهو شيخ المصنف، في باب القسم من شرح التسهيل، وكأن قولهم: لحن مأخوذ من قول السيرافي ما نصه: الحذف إنما يستعمل إذا كانت إلا وغير بعد ليس، ولو كان مكان ليس غيرها من ألفاظ الجحد لم يجز الحذف، ولا يتجاوز بذلك مورد السماع. انتهى كلامه، أي السيرافي. وقد سمع ذلك قول الشاعر المتقدم ذكره، فلا يكون لحنا، وهذا هو الصواب الذي نقلوه في كتب العربية، وحققوه. ويقال: قبضت عشرة ليس غيرها، بالرفع وبالنصب؛ وليس غير، بالفتح على حذف المضاف وإضمار الاسم، وليس غير، بالضم، ويحتمل كونه ضمة بناء وإعراب؛ وليس غير، بالرفع؛ وليس غيرا، بالنصب، ولا تتعرف غير بالإضافة لشدة إبهامها. ونقل النووي في تهذيب الأسماء واللغات، عن ابن أبي الحسين في شامله: منع قوم دخول الألف واللام على غير وكل وبعض، لأنها لا تتعرف بالإضافة فلا تتعرف باللام. قال وعندي لا مانع من ذلك، لأن اللام ليست فيها للتعريف، ولكنها اللام المعاقبة للإضافة، نحو قوله تعالى: فإن الجنة هي المأوى. أي مأواه، على أن غيرا قد تتعرف بالإضافة في بعض المواضع. وقد يحمل الغير على الضد، والكل على الجملة، والبعض على الجزء، فيصح دخول اللام عليها بهذا المعنى. انتهى. قال البدر القرافي: لكن في هذا خروج عن محل النزاع كما لا يخفى. وإذا وقعت بين ضدين ك غير المغضوب عليهم ضعف إبهامها أو زال، قال الأزهري: خفضت غير هنا لأنها نعت للذين، جاز أن تكون نعتا لمعرفة، لأن الذين غير مصمود صمده، وإن كان فيه الألف واللام. وقال أبو العباس: جعل الفراء الألف واللام فيها بمنزلة النكرة، ويجوز أن يكون غير نعتا للأسماء التي في قوله: أنعمت عليهم. وهي غير مصمود صمدها. قال: وهذا قول بعضهم، والفراء يأبى أن يكون غير نعتا إلا للذين لأنها بمنزلة النكرة. وقال الأخفش: غير بدل. قال ثعلب: وليس بممتنع ما قال، ومعناه التكرير، كأنه أراد صراط غير المغضوب عليهم. وإذا كانت للاستثناء أعربت إعراب الاسم التالي الواقع بعد إلا في ذلك الكلام وذلك أن أصل غير صفة والاستثناء عارض فتنصب في: جاء القوم غير زيد. وتجيز النصب والرفع في: ما جاء أحد غير زيد. وإذا أضيفت لمبنى جاز بناؤها على الفتح كقوله، أي الشاعر:
  لم يمنع الشرب منها غير أن نطقتحمامة في غصون ذات أو قال

  وقد أشبع ابن هشام القول في غير بما لا مزيد عليه. واستدرك البدر الدماميني في شرحه ما ينبغي النظر له، والوقوف بالتأمل لديه. وتغير الشيء عن حاله: تحول. وغيره: جعله غير ما كان. وغيره حوله وبدله، وفي التنزيل العزيز: ذلك بأن الله لم يك مغيرا نعمة أنعمها على قوم حتى يغيروا ما بأنفسهم قال ثعلب: معناه حتى يبدلوا ما أمرهم الله. والاسم من التغيير الغير، عن اللحياني، وأنشد: إذ أنا مغلوب قليل الغير. قال: ولا يقال: إلا غيرت. وذهب اللحياني إلى أن الغير ليس بمصدر، إذ ليس له فعل ثلاثي غير مزيد. وغير الدهر، كعنب: أحداثه وأحواله المغيرة وورد في حديث الاستسقاء: ومن يكفر الله يلق الغير. وقال ابن الأنباري في قولهم: لا أراني الله بك غيرا، الغير من تغير الحال، وهو اسم بمنزلة القطع والعنب وما أشبههما. قال: ويجوز أن يكون جمعا، واحدته غيرة. وأرض مغيرة، بالفتح، ومغيورة، أي مسقية أو ممطورة. وغاره يغيره غيرا: وداه، وقال أبو عبيد: غارني الرجل يغورني ويغيرني، إذا وداك، من الدية. وغاره من أخيه يغيره ويغوره غيرا: أعطاه الدية، والاسم منه الغيرة، بالكسر وج الغير، كعنب وقيل: الغير اسم واحد مذكر، والجمع أغيار، مثل ضلع وأضلاع. وقال أبو عمرو: الغير جمع غيرة، وهي الدية، قال بعض بني عذرة:
  لنجدعن بأيدينـا أنـوفـكـم                      بني أميمة إن لم تقبلوا الغيرا وغيره، إذا أعطاه الدية. وأصلها من المغايرة، وهي المبادلة، لأنها بدل من القتل. قال أبو عبيدة: وإنما سمي الدية غيرا، فيما أرى، لأنه كان يجب القود، فغير القود به، فسميت الدية غيرا، وأصله من التغيير. وقال أبو بكر: سميت الدية غيرا لأنها غيرت عن القود إلى غيره؛ رواه ابن السكيت في الواو والياء. وقال ابن سيده: غار الرجل على امرأته وكذا غارت هي عليه تغار، بعلامة المذكر الغائب ومؤنثه غيرة، بالفتح، وغيرا، بغير هاء، وغارا وغيارا، ككتاب، قال الأعشى:
  لاحه الصيف والغيار وإشفا                      ق على سقبة كقوس الضال وتقدم الاستشهاد على الغار في المادة التي تقدمت، فهو غيران، بالفتح، من قوم غياري، كسكارى، وغيارى، بالضم أيضا، كما قاله الجوهري. قال البدر القرافي: ولم يجئ شئ من الجمع بالضم مع الفتح غيره وغير سكارى وعجالى. وحكى المصنف الكسر في كسالى أيضا، وغيور، كصبور، من قوم غير، بضمتين، صحت الياء لخفتها عليهم وأنهم لا يستثقلون الضمة عليها استثقالهم لها على الواو. ومن قال: رسل، قال: غير والغيور فعول من الغيرة، وهي الحمية والأنفة، ويقال: رجل مغيار، أي شديد الغيرة، من قوم مغايير قال النابغة:
  شمس موانع كل ليلة حرة                      يخلقن ظن الفاحش المغيار

  وهي غيرى، كسكرى، من قوم غيارى، وغيور من غير، ولو قال: وهي غيرى وغيور، والجمع كالجمع، كان أخصر. ويقال: رجل غيور، وامرأة غيور، بلا هاء، لأن فعولا يشترك فيه الذكر والأنثى. وغارهم الله تعالى بمطر يغيرهم غيرا وغيارا: سقاهم وأصابهم بخصب. وغارهم بخير يغيرهم غيرا وغيارا: أعطاهم، وكذا بالرزق. وغار فلانا يغيره غيرا: نفعه، فاغتار هو: انتفع. قال عبد مناف بن ربع الهذلي:
  ماذا يغير ابنتي ربع عويلهمـا                      لا ترقدان ولا بؤسى لمن رقدا يقول: لا يغنى بكاؤهما على أبيهما من طلب ثأره شيئا. وغار الرجل أهله: تزوج عليها فغارت هي؛ حكاه أبو عبضيد عن الأصمعي، وقد تقدم في غ و ر أيضا لأن المادة واوية ويائية. وغايضره بسلعة مغايرة: عارضه بالبيع وبادله. وغاره غيرا: ماره. واغتار: امتار، وخرج يغتار لأهله، أي يمتار؛ نقله الصاغاني عن الفراء. ومن المجاز: بنات غير: الكذب، هكذا في التكملة. وفي الأساس: جاء ببنات غير، أي بأكاذيب، أنشد ابن الأعرابي:
  إذا ما جئت جاء بنات غير                      وإن وليت أسرعن الذهابا والغيار، بالكسر: البدال، مصدر غاير السلعة، قال الأعشى:
  فلا تحسبني لكم كافـرا                      ولا تحسبني أريد الغيارا والغيار أيضا: علامة أهل الذمة، كالزنار للمجوس ونحوه وقيل: هو علامة اليهود. وغيرة، بالفتح: فرس الحارث ابن يزيد الهمذاني؛ نقله الصاغاني. وغيرة كعنبة: اسم، وهو أبو قبيلة. ومما يستدرك عليه: المغير: الذي يغير على بعيره أداته ليخفف عنه ويريحه. قال الأعشى:
  واستحث المغيرون من الـقـو                      م وكان النطاف ما في العزالي وقال ابن الأعرابي: يقال: غير فلان عن بعيره، إذا حط عنه رحله وأصلح من شأنه. ويقال: ترك القوم يغيرون، أي يصلحون الرحال. قال الشاعر:
  جدى فما أنت بأرض تغيير                      واعترفي لدلج وتهجـير وتغايرت الأشياء: اختلفت. وتغيير الشيب: نتفه. وفلان لا يتغير على أهله، أي لا يغار. وتقول العرب: أغير من الحمى: أي أنها تلازم المحموم ملازمة الغيور لبعلها. ورجل غيار، وامرأة غيارة: كثيرة الغيرة والأنفة. وغيرة بن سعد بن ليث بن بكر، جد بني البكير البدريين. وغيرة أيضا: جد لواثلة بن الأسقع. وفي ثقيف غيرة بن عوف بن ثقيف.

### Türkçe

**الغيرة**، kesre ile: **الميرة**; **الغيار** gibi, **كتاب** vezninde; “**غارهم يغيرهم**”dan ve “**غار لهم**”dan; yani onlara azık sağladı ve onlara fayda verdi. Ve falan kimse, ailesine **غيرا** olarak **يغير**e gitti; yani onlara azık sağladı. Ondandır, bazı ahmakların sözü:
  Sürekli bir **منكظة** ve yürüyüş içindeyim                      küçük çocuklara, onları benim azığımla azıklandırırım ve **غير**: **سوى** manasınadır; çoğulu **أغيار**dır; o, onunla vasıflandırılan ve onunla istisna edilen bir kelimedir. **الفراء** dedi: Ve **لا** manasında olur; böylece onu hâl üzere nasb edersin; Yüce Allah’ın sözü gibi: **فمن اضطر غير باغ ولا عاد**: yani kim aç olarak mecbur kalırsa, bağy edici olmaksızın; ve Yüce Allah’ın sözü gibi: **غير ناظرين إناه**. Ve Yüce Allah’ın sözü: **غير محلى الصيد**. Yine dedi: Esed ve Kudâa’dan bazıları, **غيرا**yı, **إلا** manasında olduğu zaman nasb ederler; ondan önce söz tamam olmuş olsun ya da tamam olmamış olsun; derler: “Bana senden başkası gelmedi” ve “Bana senden başka hiç kimse gelmedi.” **اللسان**’da: **الزجاج** dedi: **غيرا**yı nasb eden kimse, iki vecih üzeredir: birincisi hâl, ikincisi istisna. **الأزهري** dedi: Ve **غير** “değildir” manasında olur; Arapların dediği gibi: “Allah’ın kelâmı **غير مخلوق**tur”; “yaratılmış değildir”; o, manada izâfeye lâzım bir isimdir; manası anlaşıldığında lafzen ondan kesilir; ve onun önüne **ليس** geldi. Denildi: Onların “**لا غير**” sözleri lahn’dır; İbn Hişâm onu doğru saydı; o ise iyi değildir; çünkü şairin sözünde işitilmiştir; lafzı şudur:
  Bir cevap olarak, onunla kurtulursun; hemen dayan; belki…                      Önceden yaptığın bir işten dolayı; **لا غير** sorarsın

  Bununla, kendi asrında nahiv imamı İbn Mâlik—müellifin şeyhi—**شرح التسهيل**’in yemin bahsinde delil getirmiştir. Sanki onların “lahn” sözü, Sîrâfî’nin sözünden alınmıştır; lafzı şudur: Hazif ancak **إلا** ve **غير** **ليس**’ten sonra olduğu zaman kullanılır; eğer **ليس**’in yerinde nefy lafızlarından başka bir lafız olsaydı, hazif câiz olmazdı; ve bununla semâın mahalli aşılmaz. Onun sözü bitti; yani Sîrâfî’nin. Hâlbuki bu, yukarıda zikredilen şairin sözü olarak işitilmiştir; öyleyse lahn olmaz; ve bu, Arapça kitaplarında naklettikleri ve tahkik ettikleri doğru olan budur. Ve denir: “On tane aldım, onlardan başkası değil”; ref ile ve nasb ile; ve “**ليس غير**”, fetha ile, muzâfın hazfi ve ismin zamirlenmesi üzere; ve “**ليس غير**”, damme ile; ve onun, bina dammesi ve i‘rab olması muhtemeldir; ve “**ليس غير**”, ref ile; ve “**ليس غيرا**”, nasb ile. Ve **غير**, izâfe ile marife olmaz; şiddetli kapalılığından dolayı. Nevevî, **تهذيب الأسماء واللغات**’ta, İbn Ebî’l-Hüseyn’den, **شامله**’sinde nakletti: Bir kavim, **غير** ve **كل** ve **بعض** üzerine elif-lâmın girmesini men etti; çünkü onlar izâfe ile marife olmazlar; öyleyse lâm ile de marife olmazlar. Dedi: Bana göre buna mâni yoktur; çünkü lâm onda tarif için değildir; fakat o, izâfeye bedel olan lâm’dır; Yüce Allah’ın sözü gibi: **فإن الجنة هي المأوى**; yani “onun barınağı”; şu da var ki **غيرا**, bazı yerlerde izâfe ile marife olabilir. Ve **الغير** zıd manasına, **الكل** cümle manasına, **البعض** parça manasına hamledilebilir; böylece bu mana ile onların üzerine lâmın girmesi sahih olur. Bitti. Bedr el-Karâfî dedi: Lâkin bunda, gizli olmadığı üzere, ihtilaf mahallinden çıkış vardır. Ve iki zıd arasında vâki olduğu zaman—**غير المغضوب عليهم** gibi—onun kapalılığı zayıflar yahut gider. **الأزهري** dedi: Burada **غير** mecrur kılındı; çünkü o, **الذين** için sıfattır; marifeye sıfat olması câiz oldu; çünkü **الذين** onun “maksûd”u değildir; onda elif-lâm olsa bile. Ebû’l-Abbâs dedi: Ferrâ, ondaki elif-lâmı nekre menzilesinde kıldı; ve **غير**in, şu sözdeki isimlere sıfat olması câizdir: **أنعمت عليهم**; ve o, onun “maksûd”u değildir. Dedi: Bu, bazılarının sözüdür; Ferrâ ise, **غير**in ancak **الذين**e sıfat olmasını kabul eder; çünkü o, nekre menzilesindedir. **الأخفش** dedi: **غير** bedeldir. **ثعلب** dedi: Onun dediği imkânsız değildir; manası tekrardır; sanki “**صراط غير المغضوب عليهم**”ı murad etti. Ve istisna için olduğu zaman, o sözde **إلا**’dan sonra vâki olan tâli ismin i‘rabı ile i‘rablanır; çünkü **غير**in aslı sıfattır, istisna ise ârızdır; böylece “Kavim geldi, Zeyd hariç”te nasb edilir: **جاء القوم غير زيد**. Ve “Zeyd hariç hiç kimse gelmedi”de nasb ve refi câiz görürsün: **ما جاء أحد غير زيد**. Ve muzâf kılındığı zaman, mebnî olması sebebiyle fetha üzere bina edilmesi câiz olur; onun sözü gibi—yani şairin:
  Ondan içmeyi engellemedi, ancak bir güvercinin ötmesi…                      dallarda… yahut dedi

  İbn Hişâm, **غير** hakkında sözü, üzerine ziyade olmayacak şekilde doyurmuştur. Bedr ed-Demâmînî, şerhinde, ona bakılması ve üzerinde teemmülle durulması gerekeni istidrâk etti. Ve bir şeyin hâlinden **تغير**i: dönüşmesidir. Ve onu **غيره**: onu olduğu şeyden başka yaptı. Ve onu **غيره**: onu çevirdi ve değiştirdi. Aziz tenzilde: **ذلك بأن الله لم يك مغيرا نعمة أنعمها على قوم حتى يغيروا ما بأنفسهم**. **ثعلب** dedi: Manası, Allah’ın onlara emrettiğini değiştirinceye kadar. Ve değiştirmenin ismi **الغير**dir; Lihyânî’den. Ve şu beyti okudu: “Ben mağlup iken, **قليل الغير**.” Dedi: “Ancak ‘**غيرت**’ denir.” Lihyânî, **الغير**in masdar olmadığı görüşüne gitti; çünkü onun, ziyadesiz üçlü bir fiili yoktur. Ve **غير الدهر**, **عنب** gibi: onun olayları ve değiştirici hâlleridir. Ve istiskâ hadîsinde geldi: “Kim Allah’ı inkâr ederse **الغير**e uğrar.” İbnü’l-Enbârî, onların “Allah bana seninle **غيرا** göstermesin” sözünde dedi: **الغير**, hâlin değişmesindendir; o, “kesme” ve “üzüm” ve benzerleri menzilesinde bir isimdir. Dedi: Cem‘ olması da câizdir; tekili **غيرة**dir. Ve **أرض مغيرة** fetha ile ve **مغيورة**: yani sulanmış yahut yağmur almış. Ve “**غاره يغيره غيرا**”: ona diyet verdi. Ebû Ubeyd dedi: “Adam bana **يغورني** ve **يغيرني**; eğer sana diyet verdiyse”; diyet sebebiyle. Ve “Onu kardeşinden dolayı **يغيره** ve **يغوره غيرا**”: ona diyeti verdi; onun ismi **الغيرة**dir, kesre ile; ve **الغير**in cem‘i, **عنب** gibi. Ve denildi: **الغير** tek bir müzekker isimdir; cem‘i **أغيار**dır; “kaburga ve kaburgalar” gibi. Ebû Amr dedi: **الغير**, **غيرة**nin cem‘idir; o da diyettir. Uzre oğullarından biri dedi:
  Ellerimizle burunlarınızı mutlaka keseceğiz                      Ey Ümeyme oğulları, eğer **الغيرا**yı kabul etmezseniz
  Ve onu **غيره**: ona diyeti verdi. Aslı **المغايرة**dendir; o da mübadeledir; çünkü o, öldürmenin bedelidir. Ebû Ubeyde dedi: Bana göre diyete **غيرا** denilmesi ancak şundandır: çünkü kısas gerekirdi; sonra kısas onunla değiştirildi; böylece diyete **غيرا** denildi; aslı **التغيير**dendir. Ebû Bekr dedi: Diyete **غيرا** denildi; çünkü kısastan başkasına değiştirildi; bunu İbnü’s-Sikkît, **الواو والياء**’da rivayet etti. İbn Sîde dedi: Adam karısı üzerine **غار** etti; ve aynı şekilde o da onun üzerine **تغار** eder; müzekker gâib alâmetiyle; müennesi **غيرة**dir, fetha ile; ve **غيرا**, ه’siz; ve **غارا** ve **غيارا**, **كتاب** gibi. A‘şâ dedi:
  Yaz onu yaktı; ve **الغيار** ve bir korku                      kayıp bir yayın gibi zayıf bir deve yavrusu üzerine
  Ve **الغار** üzerine istişhâd, daha önce geçen maddede geçti; o, **غيران**dır, fetha ile; **غياري** kavminden, **سكارى** gibi; ve **غياري** da, damme ile de; Cevherî’nin dediği gibi. Bedr el-Karâfî dedi: Damme ile, fetha ile birlikte, cem‘den hiçbir şey gelmedi; ancak o ve **سكارى** ve **عجالى**. Müellif, **كسالى**da da kesreyi nakletti. Ve **غيور**, **صبور** gibi; **غير** kavminden; iki damme ile; yâ hafifliğinden dolayı sahih kaldı; çünkü onlar, dammeyi yâ üzerinde, onu vâv üzerinde ağır saydıkları gibi ağır saymazlar. “**رسل**” diyen, “**غير**” der. Ve **الغيور** “**فعول**”dur; **الغيرة**den; o da hamiyet ve izzettir. Ve denir: **رجل مغيار**; yani şiddetli kıskanç; **مغايير** kavminden. Nâbiga dedi:
  Her gece hür birini engelleyen bir güneş                      edepsiz **المغيار**ın zannını yaratırlar

  Ve o, **غيرى**dır, **سكرى** gibi; **غياري** kavminden. Ve **غيور**, **غير**dendir. Eğer “Ve o, **غيرى** ve **غيور**dur; cem‘ de cem‘ gibidir” deseydi, daha kısa olurdu. Ve denir: **رجل غيور** ve **امرأة غيور**; ه’siz; çünkü **فعول**da erkek ve kadın ortaktır. Ve Allah Teâlâ onları bir yağmurla **غارهم**; onları **غيرا** ve **غيارا** olarak **يغيرهم**: onları suladı ve onları bolluğa eriştirdi. Ve onları bir hayırla **غارهم**; onları **غيرا** ve **غيارا** olarak **يغيرهم**: onlara verdi; rızıkla da böyledir. Ve “Falanı **غار** etti; onu **يغيره غيرا**”: ona fayda verdi; böylece o **اغتار** etti: faydalandı. Abd Menâf b. Rub‘ el-Hüzelî dedi:
  İki kızımın ağlayışı neyi **يغير** eder?                      İkisi uyumaz; uyuyana da bir yoksulluk yok
  Diyor ki: İkisinin babaları üzerine ağlaması, onun kanını talep etmekten bir şey gidermez. Ve adam, ailesine karşı **غار** etti: onun üzerine evlendi; böylece o kıskandı; bunu Ebû Ubeyd, Asmaî’den nakletti. Ve bu, **غ و ر**da da geçti; çünkü madde vâvî ve yâîdir. Ve “**غايضره**” onu bir meta ile **مغايرة** olarak: onu satışla karşılıklandırdı ve mübadele etti. Ve onu **غاره غيرا**: ona azık sağladı. Ve **اغتار**: azık edindi. Ve ailesi için **يغتار** olarak çıktı; yani azık edinir; bunu Sâgânî, Ferrâ’dan nakletti. Mecazdandır: **بنات غير**: yalan; **التكملة**’de böyledir. **الأساس**’ta: “**بنات غير** ile geldi”; yani yalanlarla; İbnü’l-A‘râbî şu beyti okudu:
  Ne zaman gelse, **بنات غير** getirir                      ve dönüp giderse, hızlıca gidişe koşarlar
  Ve **الغيار**, kesre ile: **البدال**; “metaı **غاير** etti”nin masdarıdır. A‘şâ dedi:
  Beni sizin için kâfir sanmayın                      ve beni **الغيارا** istemekle sanmayın
  Ve **الغيار** ayrıca: zimmî ehlinin alâmeti; Mecûsîler için **الزنار** gibi ve benzeri. Ve denildi: o, Yahudilerin alâmetidir. Ve **غيرة**, fetha ile: Hâris b. Yezîd el-Hemdânî’nin atı; bunu Sâgânî nakletti. Ve **غيرة** **عنبة** gibi: bir isimdir; o, bir kabilenin babasıdır. Ve onun üzerine istidrâk edilenden: **المغير**: devesi üzerine aletini değiştirip onu hafifleten ve onu rahatlatan kimsedir. A‘şâ dedi:
  **المغيرون** kavimden acele ettirdiler                      ve **النطاف** da **العزالي**de olan şeydi
  İbnü’l-A‘râbî dedi: Denir: “Falan, devesinden dolayı **غير** etti”; eğer ondan semerini indirdi ve onun işini düzeltti ise. Ve denir: “Kavmi **يغيرون** hâlinde bıraktı”; yani semerleri düzeltirler. Şair dedi:
  Ceddim; sen **أرض تغيير**de değilsin                      ve gece yürüyüşünü ve öğle sıcağında yürüyüşü tanı
  Ve şeyler **تغايرت**: ihtilaf etti. Ve ak saçın **تغيير**i: onu yolmaktır. Ve falan kimse, ailesi üzerine **يتغير** etmez; yani kıskanmaz. Ve Araplar der: “**أغير من الحمى**”: yani o, hummalıya, kıskanç kadının kocasına bağlılığı gibi bağlı kalır. Ve **رجل غيار** ve **امرأة غيارة**: kıskançlığı ve izzeti çok olan. Ve **غيرة بن سعد بن ليث بن بكر**: Bedrî Bekîr oğullarının ceddi. Ve **غيرة** ayrıca: **لواثلة بن الأسقع**ın ceddi. Ve Sakîf’te **غيرة بن عوف بن ثقيف** vardır.
