# غيل — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D9%8A%D9%84/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%BA%D9%8A%D9%84/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [غيل](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%BA%D9%8A%D9%84.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: غيل

الغَيْلُ: اللبن الذي ترضِعه المرأَة ولدَها وهي تؤْتَى؛ عن ثعلب؛ قالت أُم تأَبَّط شرًّا تُؤَبِّنُه بعد موته:
ولا أَرضعْته غَيْلا
وقيل: الغَيْل أَن تُرضِع المرأَة ولدَها على حَبَل، واسم ذلك اللبن الغَيْل أَيضاً، وإِذا شربه الولد ضَوِيَ واعْتَلَّ عنه. وأَغالَتِ المرأَة ولدَها، فهي مُغِيلٌ، وأَغْيَلَتْه فهي مُغْيِل: سقَتْه الغَيْل الذي هو لبن المأْتِيَّة أَو لبن الحبلى، وهي مُغيل ومُغْيِل، والولد مُغالٌ ومُغْيَل؛ قال امرؤ القيس:
ومِثْلك حُبْلى قد طَرَقتُ ومُرْضِعاً،
فأَلْهَيْتُها عن ذي تَمائم مُغْيَلِ
(* في المعلّقة: محوِلِ بدل مُغيِلِ).
وأَنشد سيبويه:
ومثلك بكراً قد طرقت وثيِّبا
وأَنشد ابن بري للمتنخل الهذلي:
كالأَيْمِ ذي الطُّرَّة، أَو ناشِئِ الـ
ـبَرْدِيِّ تحت الحَفَإِ المُغْيِل
وأَغال فلان ولده إِذا غشيَ أُمّه وهي ترضعه، واسْتَغْيَلتْ هي نفسها، والاسم الغِيلة. يقال: أَضرَّت الغيلة بولد فلان إِذا أُتيت أُمّه وهي ترضعه، وكذلك إِذا حَمَلت أُمّه وهي ترضعه. وفي الحديث: لقد هَمَمْت أَن أَنْهَى عن الغِيلة ثم أُخبرت أَن فارس والرُّومَ تفعل ذلك فلا يَضِيرهم. ويقال: أَغْيَلَت الغَنم إِذا نُتِجت في السنة مرتين؛ قال: وعليه قول الأَعشى:
وسِيقَ إِليه الباقِر الغُيُلُ
وقال ابن الأَثير في شرح النَّهْي عن الغِيلة، قال: هو أَن يجامع الرجل زوجته إِذا حملت وهي مرضع، ويقال فيه الغِيلَة والغَيْلة بمعنى، وقيل: الكسر للاسم والفتح للمرّة، وقيل: لا يصح الفتح إِلاَّ مع حذف الهاء. والغِيلَة: هو الغَيْل، وذلك أَن يجامع الرجل المرأَة وهي مرضع، وقد أَغال الرجل وأَغْيَل. والغَيْل والمُغْتال: الساعد الريّان الممتلئ؛ قال: لَكاعبٌ مائلة في العِطْفَيْن،
بيضاء ذاتُ ساعِدَين غَيْلَيْن
أَهْوَنُ من ليلي وليلِ الزَّيْدَين،
وعُقَب العِيسِ إِذا تمطَّيْن
وقال المتنخل الهذلي:
كوَشْمِ المِعْصَم المُغْتالِ، غُلَّت
نَواشِزُه بِوَسْمٍ مُسْتَشاطِ
وقال ابن جني: قال الفراء إِنما سمي المِعصم الممتلئ مُغْتالاً لأَنه من الغَوْل، وليس بقويّ لوجُودِنا ساعد غَيْل في معناه. وغلام غَيْل ومُغْتال: عظيم سمين، والأُنثى غَيْلة. والغَيْلة، بالفتح: المرأَة السمينة. أَبو عبيدة: امرأَة غَيْلة عظيمة؛ وقال لبيد:
ويَبْرِي عِصِيًّا دونها مُتْلَئِبَّةً،
يرى دونها غَوْلاً من التُّرْب غائِلا
أَي تُرْباً كثيراً يَنْهال عليه، يعني ثوراً وحشيّاً يتَّخِذ كِناساً في أَصل أَرْطاة والتراب والرمل غَلَبه لكثرته؛ وقال آخر: يتبعْنَ هَيْقاً جافِلاَ مُضَلّلا،
قعُود حنٍّ مستقرّاً أَغْيَلا
(* قوله «قعود حن» هكذا في الأصل).
أَراد بالأَغْيل الممتلئ العظيم. واغْتال الغلامُ أَي غلُظ وسمن. والغَيْل: الماء الجاري على وجه الأَرض. وفي الحديث: ما سقي بالغَيْل فيه العُشر، وما سقي بالدَّلْو ففيه نصف العُشر؛ وقيل: الغَيْل، بالفتح، ما جرى من المياه في الأَنهار والسَّواقي وهو الفَتْحُ، وأَما الغَلَلُ فهو الماء الذي يجري بين الشجر. وقال الليث: الغَيْل مكان من الغَيْضة فيه ماء مَعِين؛ وأَنشد:
حِجارةُ غَيْلٍ وارِشات بطُحْلُب
والغَيْل: كل موضع فيه ماء من واد ونحوه. والغَيْل: العلَم في الثوب، والجمع أَغْيال؛ عن أَبي عمرو؛ وبه فسر قول كثيِّر:
وحَشاً تَعاوَرُها الرِّياح، كأَنها
تَوْشِيح عَصْبِ مُسَهَّم الأَغْيالِ
وقال غيره: الغَيْل الواسع من الثياب، وزعم أَنه يقال: ثوب غَيْل؛ قل ابن سيده: وكلا القولين في الغَيْل ضعيف لم أَسمعه إِلا في هذا التفسير. والغِيلُ: الشجر الكثير الملتفّ، يقال منه: تَغَيَّل الشجر، وقيل: الغِيلُ الشجر الكثير الملتف الذي ليس بشَوك؛ وأَنشد ابن بري لشاعر: أَسَدٌ أَضْبَط، يمشي
بين طَرْفاءٍ وغِيلِ
وقال أَبو حنيفة: الغِيل جماعة القصَب والحَلْفاء؛ قال رؤبة: في غِيل قَصْباءٍ وخِيس مُخْتَلَق
والجمع أَغْيال. والغِيل، بالكسر: الأَجَمة، وموضع الأَسد غِيل مثل خِيسٍ، ولا تدخلها الهاء، والجمع غُيول؛ قال عبد الله بن عجلان النهدي: وحُقَّة مسك من نِساءٍ لبستها
شبابي، وكأْس باكَرَتْني شَمُولُها
جَدِيدةُ سِرْبالِ الشَّبابِ، كأَنها
سَقِيَّةُ بَرْدِيٍّ، نَمَتْها غُيُولُها
قال ابن بري: والغُيول ههنا جمع غَيْل، وهو الماء يجري بين الشجر لأَن الماء يسقي والأَجَمة لا تسقي. وفي حديث قس: أَسدُ غِيِلِ، الغِيل، بالكسر: شجر ملتفّ يستتر فيه كالأَجَمة؛ وفي قصيد كعب:
بِبَطْن عَثَّر غِيلٌ دونهُ غِيلُ
وقول الشاعر:
كَذَوائب الحَفَإِ الرَّطيب عَطابه
غِيلٌ، ومَدَّ بجانِبَيْه الطُّحْلُبُ
غِيلٌ: الماء الجاري على وجه الأَرض.
والمُغَيِّل: النَّابت في الغِيل؛ قال المتنخل الهذلي يصف جارية: كالأَيْمِ ذي الطُّرَّة، أَو ناشِئ الـ
ـبَرْدِيِّ، تحت الحَفَإِ المُغْيِلِ
والمُغَيِّل: كالمُغْيِل، وقيل: كل شجرة كثرت أَفْنانها وتَمَّت والتفَّت فهي مُتَغَيِّلة. والمِغْيال: الشجرة المُلْتَفَّة الأَفْنان الكثيرة الورق الوافِرَة الظِّلّ. وأَغْيَل الشجر وتَغَيَّل واسْتَغْيَل: عظُم والتفَّ. ابن الأَعرابي: الغَوائِل خُروق في الحوض، واحدتها غائِلة؛ وأَنشد:وإِذا الذَّنوب أُحِيل في مُتَثَلِّمٍ،
شُرِبت غَوائل مائِهِ وهُزُوم
والغائلة: الحِقْد الباطن، اسم كالوابِلَة. وفلان قليل الغائلة والمَغالة أَي الشرّ. الكسائي: الغَوائل الدواهي. والغِيلة، بالكسر: الخَدِيعة والاغْتِيال. وقُتِل فلان غِيلة أَي خُدْعة، وهو أَن يخدعه فيذهب به إِلى موضع، فإِذا صار إِليه قتله وقد اغْتِيل. قال أَبو بكر: الغِيلة في كلام العرب إِيصال الشرّ والقتل إِليه من حيث لا يعلم ولا يشعُر. قال أَبو العباس: قتله غِيلة إِذا قتله من حيث لا يعلم، وفَتَك به إِذا قتله من حيث يراه وهو غارٌّ غافِل غير مستعدٍّ. وغال فلاناً كذا وكذا إِذا وصل إِليه منه شرّ؛ وأَنشد:
وغالَ امْرَأً ما كان يخشى غوائِلَه
أَي أَوصل إِليه الشرَّ من حيث لا يعلم فيستعدّ. ويقال: قد اغْتاله إِذا فعل به ذلك. وفي حديث عمر: أَنّ صبيّاً قُتل بصَنْعاء غِيلة فقَتل به عمر سبعة أَي في خُفْية واغْتيال وهو أَن يُخدَع ويُقتَل في موضع لا يراه فيه أَحد. والغِيلة: فِعْلة من الاغتيال. وفي حديث الدعاء: وأَعوذ بك أَن أُغْتال من تحتي أَي أُدْهَى من حيث لا أَشعرُ، يريد به الخَسْف. والغِيلة: الشِّقْشِقَة؛ أَنشد ابن الأَعرابي:
أَصْهَبُ هَدّار لكل أَرْكَبِ،
بغِيلةٍ تنسلُّ نحو الأَنْيبِ
وإِبل غُيُل: كثيرة، وكذلك البقر؛ وأَنشد بيت الأَعشى:
إِنِّي لعَمْر الذي خَطَتْ مَنَاشِبُها
تَخْدِي، وسِيق إِليه الباقِرُ الغُيُلُ
ويروى: خَطَتْ مَناسِمُها، الواحد غَيُول؛ حكى ذلك ابن جني عن أَبي عمرو الشيباني عن جده. وقال أَبو عمرو: الغَيُول المنفرد من كل شيء، وجمعه غُيُل، ويروى العُيُل في البيت بعين غير معجمة، يريد الجماعة أَي سِيق إِليه الباقر الكثير. وقال أَبو منصور: والغُيُل السِّمان أَيضاً. وغَيْلان: اسم رجل. وغَيْلان بن حُرَيث: من شعرائهم، وكذا وقع في كتاب سيبويه، وقيل: غَيْلان حرب، قال: ولست منه على ثقة. واسم ذي الرمة: غَيْلان بن عُقْبة؛ قال ابن بري: من اسمه غَيْلان جماعة: منهم غَيْلان ذو الرمة، وغَيْلان بن حريث الراجز، وغَيْلان بن خَرَشة الضَّبي، وغيلان ابن سلمَة الثقفيّ. وأُمّ غَيْلان: شجر السَّمُر.

### Türkçe

**الغَيْلُ**: kadının, kendisine gelinirken (cinsel ilişki hâlinde iken) çocuğunu emzirdiği süt; Saʿleb’den;
Teʾabbat Şerran’ın annesi, ölümünden sonra onu mersiyeleyerek dedi:
Ve onu **غَيْلا** emzirmedim
Ve denildi ki: **الغَيْل** kadının, hamilelik üzerine çocuğunu emzirmesidir; o sütün adı da
**الغَيْل**’dir ayrıca; çocuk onu içtiğinde zayıflar ve ondan dolayı hastalanır. Kadın **أَغالَتِ**
çocuğunu; o hâlde o **مُغِيلٌ**’dir; ve onu **أَغْيَلَتْه**; o hâlde o **مُغْيِل**’dir: ona **الغَيْل** içirdi ki o,
kendisine gelinenin sütü yahut hamilenin sütüdür; o **مُغيل** ve **مُغْيِل**’dir; çocuk da **مُغالٌ**
ve **مُغْيَل**’dir; İmruʾu’l-Kays dedi:
Ve senin gibisi, hamile bir (kadın) ki ona geldim, ve emziren bir (kadın)a da,
onu, **مُغْيَلِ** temâim sahibi olandan oyaladım
(* Muʿallaqa’da: **محوِلِ** **مُغيِلِ** yerine).
Sîbeveyh şunu inşâd etti:
Ve senin gibisi, bir bakireye geldim ve dul (kadın)a da
İbn Berrî, el-Mutenahhil el-Huzelî için inşâd etti:
Saç perçemli dul gibi, yahut الـ
ـ**بَرْدِيِّ**’nin, **المُغْيِل** **الحَفَإِ** altında yetişeni gibi
Ve falan, çocuğunu **أَغال** eder; annesine, onu emzirirken yaklaşırsa; o da kendisini **اسْتَغْيَلتْ**,
adı **الغِيلة**’dir. Denir: **أَضرَّت الغيلة** falanın çocuğuna; annesine, onu
emzirirken gelinmişse; aynı şekilde annesi, onu emzirirken hamile kalmışsa. Hadiste: “Gerçekten ben
**الغِيلة**’den nehyetmeyi kastettim; sonra bana haber verildi ki Fars ve Rûm bunu yapar da onlara zarar vermez.”
Ve denir: koyun **أَغْيَلَت**; yılda iki defa doğurduğunda; dedi ki: ve bunun üzerine Aʿşâ’nın sözü:
Ve ona **الغُيُلُ** sığırlar sevk edildi
İbnü’l-Esîr, **الغِيلة**’den nehyin şerhinde dedi: o, erkeğin
karısıyla, o hamileyken ve o emzirirken cima etmesidir; ve bunda **الغِيلَة** ve **الغَيْلة** denir, anlamca (aynıdır); ve denildi ki:
kesre isim içindir, fetha bir defa içindir; ve denildi ki: fetha sahih olmaz, ancak هاء’nın hazfi ile.
Ve **الغِيلَة**: o **الغَيْل**’dir; bu da erkeğin, kadına, o emzirirken cima etmesidir; erkek **أَغال**
da eder, **أَغْيَل** de eder. **الغَيْل** ve **المُغْتال**: sulanmış, dolgun kol; dedi ki:
İki yanından eğilen, tomurcuklu (kız),
beyaz, iki **غَيْلَيْن** kola sahip
Benim gecemden ve iki Zeyd’in gecesinden daha hafif,
develerin topukları (gibi), gerindiklerinde
El-Mutenahhil el-Huzelî dedi:
**المُغْتالِ** bileğin dövmesi gibi; bağlandı
çıkıntıları, yakıcı bir damga ile
İbn Cinnî dedi: el-Ferrâ dedi ki: dolgun bileğe ancak **مُغْتالاً** denildi; çünkü o **الغَوْل**’dendir; fakat güçlü değildir; zira bizde, anlamında **غَيْل** kolu vardır. Ve **غَيْل**
ve **مُغْتال** oğlan: iri, semiz; dişisi **غَيْلة**. Ve **الغَيْلة** fetha ile: semiz kadın.
Ebû ʿUbeyde: **غَيْلة** kadın, iri (kadın); Lebîd dedi:
Onun önünde, şişkin (şeyler) olarak değnekler yontar,
onun önünde, topraktan **غَوْلاً** **غائِلا** görür
Yani: üzerine yığılan çok toprak; yani, bir yaban öküzü; **كِناس** edinir
bir **أَرْطاة**’nın dibinde; toprak ve kum, çokluğundan ona galip gelmiştir; başka biri dedi:
Peşlerinden, ürkekçe kaçan, gölgeli bir **هَيْق**’ı izlerler,
**قعُود حنٍّ** yerleşik, **أَغْيَلا**
(* “**قعود حن**” sözü asılda böyledir).
**الأَغْيل** ile dolgun, iri olanı kastetti. Ve oğlan **اغْتال** etti; yani kalınlaştı ve semirdi.
Ve **الغَيْل**: yer yüzü üzerinde akan su. Hadiste: “**الغَيْل** ile sulanan şeyde
öşür vardır; **الدَّلْو** ile sulanan şeyde yarım öşür vardır”; ve denildi ki: **الغَيْل** fetha ile, nehirlerde ve ark(lar)da sulardan akan şeydir; bu fethadır; أما **الغَلَلُ** ise ağaçlar arasında akan sudur. Leys dedi: **الغَيْل** **الغَيْضة**’dan bir yerdir; onda
kaynak suyu vardır; ve inşâd etti:
**غَيْلٍ** taşları, yosunla kaplanmış, **طُحْلُب** ile
Ve **الغَيْل**: vadi ve benzeri yerlerden, içinde su bulunan her yer. Ve **الغَيْل**: elbisedeki alamet (işaret);
çoğulu **أَغْيال**; Ebû ʿAmr’dan; bununla, Kesîr’in sözü tefsir edildi:
Ve rüzgârların nöbetleşe dolaştığı bir **وحَش**; sanki o
**الأَغْيالِ** paylı **عَصْب**’ın süslemesi
Başkası dedi: **الغَيْل** elbiselerden geniş olanıdır; ve zannetti ki denir: **ثوب غَيْل**; İbn Sîde dedi:
**الغَيْل** hakkında iki sözün de zayıf (olduğu); bunu ancak bu tefsirde işittim.
Ve **الغِيلُ**: çok, birbirine dolanmış ağaç; ondan denir: **تَغَيَّل** ağaç; ve denildi ki: **الغِيلُ**
dikensiz, çok, birbirine dolanmış ağaçtır; İbn Berrî bir şair için inşâd etti:
Bir aslan, güçlü pençeli, yürür
**طَرْفاءٍ** ile **غِيلِ** arasında
Ebû Hanîfe dedi: **الغِيل** kamış ve **الحَلْفاء** topluluğudur; Ruʾbe dedi:
**غِيل** **قَصْباءٍ** içinde ve uydurulmuş **خِيس**
Çoğulu **أَغْيال**. Ve **الغِيل** kesre ile: **الأَجَمة**; aslanın yeri **غِيل**’dir, **خِيسٍ** gibi; ona هاء girmez; çoğulu **غُيول**; Abdullah b. ʿAclân en-Nehdî dedi:
Ve kadınlardan bir misk kutusu; onu
gençliğim giydi; ve bir kadeh; onun **شَمُولُها**’sı bana sabah erken geldi
Gençliğin elbisesi yeni; sanki o
**بَرْدِيٍّ**’nin sulaması; onu **غُيُولُها** büyüttü
İbn Berrî dedi: buradaki **الغُيول** **غَيْل**’in çoğuludur; o da ağaçlar arasında akan sudur; çünkü
su sular, **الأَجَمة** sulamaz. Kuss’un hadisinde: “**أَسدُ غِيِلِ**”; **الغِيل**
kesre ile: **الأَجَمة** gibi, içinde gizlenilen dolanık ağaç; Kaʿb’ın kasidesinde:
**بِبَطْن عَثَّر** bir **غِيلٌ**; onun önünde bir **غِيلُ**
Şairin sözü:
Taze **الحَفَإِ**’nin saç tutamları gibi, onun **عَطابه**’sı
bir **غِيلٌ**; iki yanında **الطُّحْلُبُ** uzadı
**غِيلٌ**: yer yüzü üzerinde akan su.
Ve **المُغَيِّل**: **الغِيل** içinde biten; el-Mutenahhil el-Huzelî, bir cariyeyi vasfederek dedi:
Saç perçemli dul gibi, yahut الـ
ـ**بَرْدِيِّ**’nin, **المُغْيِلِ** **الحَفَإِ** altında yetişeni gibi
Ve **المُغَيِّل**: **المُغْيِل** gibidir; ve denildi ki: dalları çoğalan, tamamlanan
ve birbirine dolanan her ağaç **مُتَغَيِّلة**’dir. Ve **المِغْيال**: dalları dolanık, yaprağı çok,
gölgesi bol ağaç. Ve ağaç **أَغْيَل** etti, **تَغَيَّل** etti ve **اسْتَغْيَل** etti: büyüdü
ve dolandı. İbnü’l-Aʿrâbî: **الغَوائِل** havuzda deliklerdir; bir tanesi **غائِلة**’dir;
ve inşâd etti: Ve günahlar, çatlamış bir (şeye) havale edildiğinde,
onun suyunun **غَوائل**’i ve **هُزُوم**’u içildi
Ve **الغائلة**: içteki kin; **الوابِلَة** gibi bir isim. Ve falan, **الغائلة**’si azdır
ve **المَغالة** yani şer. el-Kisâî: **الغَوائل** musibetlerdir. Ve **الغِيلة** kesre ile: hile
ve **الاغْتِيال**. Ve falan **غِيلة** öldürüldü; yani hile ile; o da, onu aldatıp bir yere götürmesidir; oraya varınca onu öldürür; ve o **اغْتِيل** edilmiştir. Ebû Bekr dedi: Arapların كلامında **الغِيلة**,
ona, bilmediği ve fark etmediği yerden şerri ve öldürmeyi ulaştırmaktır. Ebû
el-ʿAbbâs dedi: onu **غِيلة** öldürdü; onu bilmediği yerden öldürdüğünde; ve ona **فَتَك** etti;
onu, gördüğü yerden, o aldanmış, gafil, hazırlıksız iken öldürdüğünde. Ve falan, falana
şunu şunu **غال** etti; yani ondan ona bir şer ulaştı; ve inşâd etti:
Ve bir adama, **غوائِلَه**’inden korkmadığı (bir şey) **غالَ**
Yani: ona, bilmediği yerden şerri ulaştırdı da hazırlanmasın. Ve denir: onu **اغْتاله**; bunu ona yaptığında.
Ömer’in hadisinde: Sanʿâ’da bir çocuğun **غِيلة** öldürüldüğü; bunun üzerine Ömer onunla yedi kişiyi öldürdü; yani gizlice ve **اغْتيال** ile; o da, aldatılıp, kimsenin görmediği bir yerde öldürülmesidir. Ve **الغِيلة**: **الاغتيال**’den bir **فِعْلة**’dir. Dua hadisinde: “Ve sana sığınırım ki
altımdan **أُغْتال** edileyim”; yani fark etmediğim yerden bana tuzak kurulsun; bununla **الخَسْف**’i kasteder.
Ve **الغِيلة**: **الشِّقْشِقَة**; İbnü’l-Aʿrâbî inşâd etti:
Kızıl, böğüren, her **أَرْكَبِ** için,
bir **غِيلةٍ** ile, **الأَنْيبِ**’e doğru sıyrılır
Ve **غُيُل** develer: çok (develer); sığır da böyledir; ve Aʿşâ’nın beytini inşâd etti:
Şüphesiz ben, onun **مَنَاشِبُها**’sının adım attığı (şey)in ömrüne andolsun,
o **تَخْدِي** eder; ve ona **الغُيُلُ** sığırlar sevk edildi
Rivayet edilir: **مَناسِمُها**; tekili **غَيُول**; bunu İbn Cinnî, Ebû ʿAmr eş-Şeybânî’den, o da dedesinden nakletti. Ebû ʿAmr dedi: **الغَيُول** her şeyden tek başına olandır; çoğulu **غُيُل**’dür; beyitte **العُيُل** diye de rivayet edilir; muʿceme olmayan ع ile; cemaatı kasteder; yani ona çok sığır sevk edildi. Ebû Mansûr dedi: **الغُيُل** semizlerdir ayrıca.
Ve **غَيْلان**: bir adamın adıdır. Ve **غَيْلان بن حُرَيث**: onların şairlerindendir; Sîbeveyh’in kitabında da böyle vaki olmuştur; ve denildi ki: **غَيْلان حرب**; dedi ki: buna güvenmiyorum. Ve Zü’r-Rumme’nin adı:
**غَيْلان بن عُقْبة**; İbn Berrî dedi: adı **غَيْلان** olanlar bir topluluktur: onlardan **غَيْلان** Zü’r-Rumme, ve **غَيْلان بن حريث** recez şairi, ve **غَيْلان بن خَرَشة** ed-Dabbî, ve **غيلان ابن
سلمَة** es-Sekafî. Ve **أُمّ غَيْلان**: **السَّمُر** ağacı.
