# فشح (ف-ش-ح) — Arapça kök

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%81%D8%B4%D8%AD
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%81%D8%B4%D8%AD

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Harfler: ف - ش - ح
- Bu kök Kur'an'da geçmiyor.
- 6 sözlük

## Sözlükler (6)

### [es-Sıhâh](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%81%D8%B4%D8%AD/sozluk/sihah.md) — Cevherî · 10. yy

فَشَحَتِ الناقةُ: تفاجَّتْ لتبولَ. وانْفَشَحَتْ، إذا بقيت كذلك لوجَع.

##### Türkçe

**فَشَحَتِ الناقةُ**: (dişi deve) işemek için bacaklarını açtı. Ve **انْفَشَحَتْ**, eğer acıdan böyle kalırsa.

### [Tehzîbu'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%81%D8%B4%D8%AD/sozluk/tehzib.md) — Ezherî · 10. yy

ح ش ف
حشف ، حفش ، فشح ، فحش : مستعملة .
حشف : قال الليث : الحَشَفُ من التَمْر : ما لم يُنْوِ ، فإذا يَبِس صَلُب وفَسَد لا طعم له ولا لحاء ، ولا حلاوة .
ويقال : قد أحشف ضَرْعُ النّاقة إذا انقبض يَسْتَشنّ أي يصير كالشَّنِّ .
قال : والحَشَفَةُ : ما فوق الخِتَان .
ابن السكيت : الحَشِيفُ : الثوب الخَلَق وأنشد :
أُتِيحَ لها أُقَيْدِرُ ذو حَشِيفٍ
إذا سامَت على المَلَقَاتِ سامَا
ويقال لأُذُن الإنسان إذا يَبِس فَتَقبَّض قد استَحْشَفَ وكذلك ضَرْعُ الأُنثى إذا قَلَص وتَقَبَّضَ ، يقال له : حَشَفٌ ، وقال طرفة :
على حَشَفٍ كالشَّنِّ ذَاوٍ مُجَدَّد
ويقال للجزيرة في البحر لا يَعْلُوها الماء حَشَفَةٌ وجمعها حِشافٌ إذا كانت صغيرة مُسْتَديرة ، وجاء في الحديث أنَّ موضِعَ بيتِ الله كانت حَشَفَة فَدَحَا الله الأرض عنها .
ويقال : رأيتُ فلاناً مُتَحشِّفاً إذا رأيته سيِّىء الحال مُتَقَهِّلاً رَثَّ الْهَيئَة .
وقال شمر : الحُسَافَةُ والحُشافَةُ ، بالسين والشين : الماء القليل .
فحش : الليث : الفُحْشُ : معروف ، والفَحْشاءُ : اسم الفاحِشَة ، وكل شيء جاوز حدّه وقدرَه فهو فاحش . وأَفْحشَ الرجلُ إذا قال قولاً فاحِشاً ، وقد فَحُش علينا فلان ، وإنه لفَحَّاش ، وكل أمر لا يكون مُوافِقاً للحق فهو فاحِشَة ، وقال الله جلّ وعزّ : ( إِلاَّ أَن يَأْتِينَ بِفَاحِشَةٍ مُّبَيِّنَةٍ ) ( النِّساء : 19 ) قيل : الفاحِشَة المَبَيِّنَةُ : أن تَزْنِي فَتُخرَجَ للحَدِّ ، وقيل : الفاحِشَةُ : خروجها من بيتها من غير إذْن
زَوْجها .
وقال الشافعي : هو أن تَبْذَأَ على أَحْمائها بذَرَابة لِسانِها فَتُؤْذِيهَم ، وتأوَّل ذلك في حديث فاطمة بنت قَيْس أنَّ النبي ( صلى الله عليه وسلم ) لم يجعل لها سُكْنى ولا نفقة ، وذكر أنه نقلها إلى بيت ابنِ أُمِّ مَكتُوم لِبَذاءتها وسَلاطَة لسانها ، ولم يُبْطِلْ سُكْناها لقولِ الله جلّ وعزّ : ( رَبَّكُمْ لاَ تُخْرِجُوهُنَّ مِن بُيُوتِهِنَّ وَلاَ يَخْرُجْنَ إِلاَّ أَن يَأْتِينَ بِفَاحِشَةٍ ) ( الطّلَاق : 1 ) . وأما قول الله جلّ وعزّ : ( الشَّيْطَانُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَيَأْمُرُكُم بِالْفَحْشَآءِ ) ( البَقَرَة : 268 ) : قال المفسرون : معناه يأمركم بأن لا تَتَصَدَّقُوا ، وقيل : الفَحْشَاءُ هاهنا البُخْل ، والعرب تسمي البَخِيل فاحِشاً ، وقال طرفة :
أرى الموتَ يَعْتَامُ الكِرامَ ويَصْطفِي
عَقِيلةَ مالِ الفاحِشِ المُتَشَدِّدِ
وفي الحديث : ( إن الله يُبْغِضُ الفَاحِشَ المُتَفَحِّش ، فالفَاحِشُ هو ذُو الفُحْشِ والخَنَا من قول وفِعْل ، والمتفحِّش : الذي يَتكلَّف سَبَّ النّاس ويُفْحِش عليهم بلسانه ، ويكون المُتَفَحِّش : الذي يأتي الفاحِشَة المَنْهِيَّ عنها وجمعها الفواحِش .
حفش : قال الليث : الحِفْش : ما كان من أَسْقاط الأواني التي تكون أوعيةً في البيت للطِّيب ونحوه ، وفي الحديث أنّ النبي ( صلى الله عليه وسلم ) بَعَثَ رجلاً من أصحابه ساعياً ، فقَدِم بمال وقال : أمَّا كذا فهو من الصدقات ، وأما كذا وكذا فإنّه مما أُهْدِيَ لي ، فقال النبي ( صلى الله عليه وسلم ) ( هَلاَّ جلس في حِفْشِ أُمِّه فينْظُرَ : هل يُهدى له ) .
قال أبو عُبَيد : الحِفْشُ : الدُّرْجُ وجمعه أَحْفَاش ، قال أبو عُبَيد : شَبَّه بيتَ أمه في صِغَره بالدُّرْجِ .
وأخبرني عبد الملك عن الربيع عن الشافعي أنّه قال : الحِفْشُ : البيت الذَّليل القَرِيب السَّمْكِ من الأرض ونحوَ ذلك قال ابن الأعرابي . قلت : وأصل الحِفْش : الدُّرْج ، كما قال أبو عُبَيد ، وشَبَّه البيت الصغير به .
وقال الليث : الحَفْش مصدر قولك : حَفَش السيلُ حَفْشاً إذا جَمَع الماء من كلِّ جانِب إلى مُسْتَنْقَعٍ واحد ، فتلك المسايل التي تَنْصَبُّ إلى المَسيل الأعظم هي الحَوافِشُ ، واحدتها حافِشة ، وأنشد :
عَشِيَّةَ رُحْنَا وَرَاحوا إلينا
كما ملأ الحافِشاتُ المَسِيلا
ويقال للفرس : يَحْفِشُ الجريَ أي يُعقب جَرْياً بعد جَرْي ولا يزدادُ إلا جَوْدة ، وقال الكُمَيْتُ يَصِفُ غَيْثاً :
بكُلِّ مُلِثَ يَحْفِشُ الأُكْمَ وَدْقُه
كأنّ التِّجارَ اسْتَبْضَعَتْه الطيالِسا
قال شمر : يحفش : يَسِيل ، ويقال : يَقْشِر . يقول : اخْضَرَّ ونَضر ، فشبَّهه بالطّيالِسة .
أبو عُبَيد عن الأُمَوي : يقال : هم يَحْفِشون عليك ويَجْلِبُون عليك أي يجتمعون .
وقال الليث : الحَفش : الْجَرْيُ .
ويقال : حَفَشَتِ المرأة لزوجها الوُدَّ إذا اجتهدت فيه .
أبو العباس عن ابن الأعرابي : حَفَشَت الأوْدِية إذا سالت كلّها .
وتَحَفَّشَتِ المرأة على زوجها إذا أقامت ولَزِمَته وأكَبَّتْ عليه .
أبو زيد : يقال : حَفَشت السماءُ تَحْفِش حَفْشاً ، وحشَكَت تَحْشِك حشْكاً ، وأغْبَت تُغْبي إغْباء فهي مُغْبِيةٌ وهي الغَبْيَةُ والْحَفْشَة والحَشْكَةُ من المطر بمعنى واحِد .
ابن شُميل قال : الحَفَشُ : أن تأخذَ الدَّبَرَة في مُقدَّم السّنام فتأكُلَه حتى يَذهَب مُقدَّمُه في أسفله إلى أعلاه فيبقى مُؤخَّرُه مما يلى عَجُزُه قائماً صحيحاً ، وَيذْهَب مُقَدّمُه مما يلي غارِبَه . يقال : قد حَفِش سنام البعير ، وبعير حَفِشُ السَّنامِ ، وجمل أحفَش وناقة حَفْشاء وحفِشَة ، وقال شُجاعٌ الأعرابي : حَفَزوا علينا الخيل والرِّكابَ وحفَشوها إذا صَبُّوها عليهم .
وتَحَفَّشَت المرأة في بيتها إذا لَزِمته فلم تَبَرحْه .
فشح : أهْمَله الليثُ : وأخْبَرني المُنْذِرِيّ عن ثَعْلَب عن ابن الأعرابي قال : يقال : فَشَجَ وفَشَّج ، وفَشح وفَشَّحَ إذا فَرَّج ما بين رِجْلَيه بالحاء والجيم .

##### Türkçe

ح ش ف
**حشف** ، **حفش** ، **فشح** ، **فحش** : kullanımdadır.

**حشف** : Leys dedi: Hurmanın **الحَشَفُ**’u: çekirdek bağlamamış olanıdır; kuruduğu zaman sertleşir ve bozulur; onda tat yoktur, ne kabuk ne de tatlılık vardır.

Ve denilir: Devenin memesinin **أحشف** olduğu (yani) büzüşüp **يَسْتَشنّ** ettiği zaman; yani **الشَّنِّ** gibi olur.

Dedi: **الحَشَفَةُ**: sünnetin üstünde olan şeydir.

İbnü’s-Sikkît: **الحَشِيفُ**: eski elbise; ve şu beyti okudu:
**أُتِيحَ لها أُقَيْدِرُ ذو حَشِيفٍ**
**إذا سامَت على المَلَقَاتِ سامَا**

Ve insanın kulağı kuruyup büzüşürse ona **استَحْشَفَ** denilir; dişinin memesi de kısalıp büzüşürse (böyledir); ona **حَشَفٌ** denilir. Tarafe dedi:
**على حَشَفٍ كالشَّنِّ ذَاوٍ مُجَدَّد**

Ve denizde suyun üstüne çıkmadığı ada için **حَشَفَةٌ** denilir; küçük yuvarlak olursa çoğulu **حِشافٌ**’dır. Ve hadiste geldi ki Allah’ın Evi’nin yerinin (başlangıçta) bir **حَشَفَة** olduğu, sonra Allah’ın yeri onun üzerinden yaydığı.

Ve denilir: Falancayı **مُتَحشِّفاً** gördüm; onu kötü hâlde, yoksullaşmış, görünüşü perişan gördüğün zaman.

Şemmer dedi: **الحُسَافَةُ** ve **الحُشافَةُ**; **السين** ve **الشين** ile: az su.

**فحش** : Leys: **الفُحْشُ**: bilinen (şey)dir; **الفَحْشاءُ**: **الفاحِشَة**’nin adıdır. Her şey haddini ve ölçüsünü aşarsa o **فاحش**’tir. Adam **أَفْحشَ** eder; çirkin bir söz söylediği zaman. Ve falanca bize karşı **فَحُش** etti; ve o elbette **فَحَّاش**’tır. Hak ile uygun olmayan her iş **فاحِشَة**’dir. Allah yüce ve aziz dedi: **( إِلاَّ أَن يَأْتِينَ بِفَاحِشَةٍ مُّبَيِّنَةٍ )** **( النِّساء : 19 )**. Denildi: Açık **الفاحِشَة**: zina etmesi, sonra had için çıkarılmasıdır. Ve denildi: **الفاحِشَة**: kocasının izni olmaksızın evinden çıkmasıdır.

Şâfiî dedi: O, dilinin keskinliğiyle kayın hısımlarına karşı edepsizlik etmesi, böylece onlara eziyet etmesidir. Bunu, Fâtıma bint Kays hadisi hakkında te’vil etti: Peygamber ( صلى الله عليه وسلم ) ona ne oturma yeri ne nafaka kıldı; ve onun edepsizliği ve dilinin saldırganlığı sebebiyle onu İbn Ümm Mektûm’un evine naklettiğini zikretti; ve Allah yüce ve aziz’in sözü sebebiyle onun oturmasını iptal etmedi: **( رَبَّكُمْ لاَ تُخْرِجُوهُنَّ مِن بُيُوتِهِنَّ وَلاَ يَخْرُجْنَ إِلاَّ أَن يَأْتِينَ بِفَاحِشَةٍ )** **( الطّلَاق : 1 )**. Allah yüce ve aziz’in sözüne gelince: **( الشَّيْطَانُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَيَأْمُرُكُم بِالْفَحْشَآءِ )** **( البَقَرَة : 268 )**: Müfessirler dedi: manası, size sadaka vermemenizi emreder. Ve denildi: Burada **الفَحْشَاءُ** cimriliktir; Araplar cimriyi **فاحِشاً** diye adlandırır. Tarafe dedi:
**أرى الموتَ يَعْتَامُ الكِرامَ ويَصْطفِي**
**عَقِيلةَ مالِ الفاحِشِ المُتَشَدِّدِ**

Ve hadiste: **( إن الله يُبْغِضُ الفَاحِشَ المُتَفَحِّش )**; **فالفَاحِشُ**: söz ve fiilden **الفُحْشِ** ve **الخَنَا** sahibi olandır. **والمتفحِّش**: insanlara sövmeyi tekellüf eden ve diliyle onlara karşı çirkinleşen kimsedir. Ve **المُتَفَحِّش**: yasaklanan **الفاحِشَة**’yi işleyen kimsedir; çoğulu **الفواحِش**’tir.

**حفش** : Leys dedi: **الحِفْش**: evde güzel koku ve benzeri için kap olan kapların döküntülerinden olan şeydir. Ve hadiste: Peygamber ( صلى الله عليه وسلم ) ashabından bir adamı tahsildar olarak gönderdi; mal ile geldi ve dedi: Şu, sadakalardandır; şu ve şu ise bana hediye edilmiştir. Peygamber ( صلى الله عليه وسلم ) dedi: **( هَلاَّ جلس في حِفْشِ أُمِّه فينْظُرَ : هل يُهدى له )**.

Ebû Ubeyd dedi: **الحِفْشُ**: çekmecedir; çoğulu **أَحْفَاش**. Ebû Ubeyd dedi: Annesinin evini küçüklüğünde çekmeceye benzetti.

Abdülmelik bana Rebî‘den, o da Şâfiî’den haber verdi: O dedi ki: **الحِفْشُ**: yere yakın, tavanı alçak, aşağılık ev ve bunun benzeri; İbnü’l-A‘râbî dedi. Ben dedim: **الحِفْش**’in aslı çekmecedir; Ebû Ubeyd’in dediği gibi; küçük evi ona benzetti.

Leys dedi: **الحَفْش** senin “sel **حَفَش** etti” sözünün masdarıdır; her yandan suyu tek bir birikintiye topladığı zaman. O hâlde büyük akış yatağına dökülen o küçük akış yolları **الحَوافِشُ**’tir; tekili **حافِشة**’dir. Ve şu beyti okudu:
**عَشِيَّةَ رُحْنَا وَرَاحوا إلينا**
**كما ملأ الحافِشاتُ المَسِيلا**

Ve ata denilir: **يَحْفِشُ** koşuyu; yani koşudan sonra koşu getirir ve ancak iyilik (kalite) artar. Kumeyt bir yağmuru vasfederek dedi:
**بكُلِّ مُلِثَ يَحْفِشُ الأُكْمَ وَدْقُه**
**كأنّ التِّجارَ اسْتَبْضَعَتْه الطيالِسا**

Şemmer dedi: **يحفش**: akar; ve denilir: kabuğunu soyar. Diyor ki: yeşerdi ve tazelendi; onu **الطّيالِسة**’ye benzetti.

Ebû Ubeyd, Ümevî’den: denilir: Onlar sana karşı **يَحْفِشون** ve sana karşı **يَجْلِبُون**; yani toplanırlar.

Leys dedi: **الحَفش**: koşudur.

Ve denilir: Kadın kocası için sevgiyi **حَفَشَت**; onda gayret ettiği zaman.

Ebû’l-Abbâs, İbnü’l-A‘râbî’den: Vadiler **حَفَشَت**; hepsi aktığı zaman.

Ve kadın kocasına karşı **تَحَفَّشَت**; ikamet edip ona yapıştığı ve ona yönelip durduğu zaman.

Ebû Zeyd: denilir: Gökyüzü **حَفَشت**; **تَحْفِش** **حَفْشاً**; ve **حشَكَت**; **تَحْشِك** **حشْكاً**; ve **أغْبَت**; **تُغْبي** **إغْباء**; o hâlde o **مُغْبِيةٌ**’dir; ve o **الغَبْيَةُ**’dir. **والْحَفْشَة** ve **الحَشْكَة** yağmurdan, tek bir mana üzeredir.

İbn Şümeyl dedi: **الحَفَشُ**: **الدَّبَرَة**’nin hörgücün ön kısmında tutması, onu yemesi; ta ki ön kısmı altından üstüne doğru gidip (yok oluncaya kadar), arka kısmı, kıçına yakın olan tarafı, dik ve sağlam kalır; ve ön kısmı, **غارِب**’ine yakın olan taraftan gider. Denilir: Devenin hörgücü **حَفِش** oldu. Ve “hörgücü **حَفِشُ السَّنامِ** olan deve”; ve “**أحفَش** erkek deve”; ve “**حَفْشاء** ve **حفِشَة** dişi deve”. Şücâ‘ el-A‘râbî dedi: Atları ve binekleri üzerimize sürdüler ve onları **حفَشوها** ettiler; onları üzerlerine boşalttıkları zaman.

Ve kadın evinde **تَحَفَّشَت**; ona yapışıp ondan ayrılmadığı zaman.

**فشح** : Leys onu ihmal etti. Münzirî bana Sa‘leb’den, o da İbnü’l-A‘râbî’den haber verdi; dedi ki: denilir: **فَشَجَ** ve **فَشَّج**; ve **فَشح** ve **فَشَّحَ**; **بالحاء والجيم**: iki bacağı arasını açtığı zaman.

### [Lisânü'l-Arab](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%81%D8%B4%D8%AD/sozluk/lisan.md) — İbn Manzûr · 13. yy

تَفَشَّحتِ الناقةُ وانْفَشَحَتْ: تَفاجَّتْ؛ قال:
إِنكِ لو صاحَبْتِنا مَذِحْتِ،
وحَكَّكِ الحِنْوانِ فانْفَشَحْتِ
وروى ثعلب عن ابن الأَعرابي: فَشَحَ وفَشَجَ وفَشَّحَ وفَشَّجَ إِذا فَرَّجَ ما بين رجليه، بالحاء والجيم.

##### Türkçe

**تَفَشَّحتِ** deve ve **انْفَشَحَتْ**: **تَفاجَّتْ** (bacaklarının arasını açtı); dedi ki:

“Şüphesiz sen, eğer bize arkadaş olsaydın, övülürdün,
ve **الحِنْوانِ** seni kaşıdı da **فانْفَشَحْتِ** (bacaklarının arasını açtın).”

Saʿleb, İbnü’l-Aʿrâbî’den rivayet etti: **فَشَحَ** ve **فَشَجَ** ve **فَشَّحَ** ve **فَشَّجَ**, **فَرَّجَ ما بين رجليه** (iki bacağı arasını açtı) olduğu zaman; **الحاء** ve **الجيم** ile.

### [Tâcü'l-Arûs](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%81%D8%B4%D8%AD/sozluk/tac.md) — Zebîdî · 18. yy

فشح، كمنع، وفشج، إذا فرج ما بين رجليه، بالحاء والجيم، رواه ثعلب عن ابن الأعرابي و فشح عنه: عدل، كفشح تفشيحا، فيهما، بالحاء والجيم، عن ثعلب أيضا. وتفشحت الناقة كانفشحت وفشحت: تفاجت لتبول قال حسان:
  إنك لو صاحبتنا مذحـت                      وحكك الحنوان فانفشحت وقيل انفشحت، إذا بقيت كذلك لوجع.

##### Türkçe

**فشح**، **كمنع**، ve **فشج**: iki bacağı arasını açtığı zaman; **الحاء** ve **الجيم** ile. Bunu Sa‘leb, İbnü’l-A‘râbî’den rivayet etti. Ve “**فشح عنه**”: saptı; “**كفشح تفشيحا**” gibi; ikisinde de, **الحاء** ve **الجيم** ile; Sa‘leb’den de (rivayetle). Ve dişi deve “**تفشحت**” oldu: “**كانفشحت**” ve “**فشحت**” gibi; işemek için bacaklarını açtı. Hassân dedi ki:
  Şüphesiz sen bizimle arkadaşlık etseydin, (sen) **مذحـت** ederdin
                      ve **الحنوان**’ı ovalardın da “**انفشحت**” olurdu. Ve “**انفشحت**” denildi: eğer acıdan dolayı öyle kalırsa.

### [Lane's Lexicon](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%81%D8%B4%D8%AD/sozluk/lexicon.md) — Edward W. Lane · 19. yy

فَشَحَ
1 فَشَحَ ذ , aor. فَشَحَ , (K,) inf. n. فَشْحٌ, (TK,) He (a man, TK) parted his legs, or made an opening between them; (K;) like فَشَجَ; both mentioned by Th, on the authority of IAar; (TA;) as also ↓ فشّح, (K,) inf. n. تَفْشِيحٌ; and likewise with ج, as mentioned by Th. (TA.) ― -b2- And فَشَحَ عَنْهُ, and ↓ فشّح, He declined, deviated, or turned aside or away, from him, or it; (K;) and so فَشَجَ and فشّج. (TA.)

2 فَشَّحَ see above, in two places: ― -b2- and see also what here follows.

تفشّحت
5 تفشّحت ذ She (a camel) parted her [hind] legs widely; syn. تَفَاجَّتْ; (K, TA;) [to be milked, or] to stale; as also ↓ فشّحت; (TA;) and so ↓ انفشحت. (K.) -A2- And تفشّح جَارِيَتَهُ He compressed his young woman. (K.)

7 اـِنْفَشَحَ see the next preceding paragraph.

فَشَاحِ
فَشَاحِ ذ , [indecl.,] like قَطَامِ, The ضَبُع [or hyena, or female hyena]. (K.)

##### Türkçe

فَشَحَ
1 **فَشَحَ** **ذ** , muzârîsi **فَشَحَ** , (K,) mastarı **فَشْحٌ**, (TK,) O (bir adam, TK) bacaklarını ayırdı, yahut ikisi arasında bir açıklık yaptı; (K;) **فَشَجَ** gibi; ikisi de Sa‘leb tarafından, İbnü’l-A‘râbî’den naklen zikredilmiştir; (TA;) bunun gibi ↓ **فشّح**, (K,) mastarı **تَفْشِيحٌ**; ve yine **ج** ile de, Sa‘leb’in zikrettiği üzere. (TA.) ― -b2- Ve **فَشَحَ عَنْهُ**, ve ↓ **فشّح**, O, ondan, yahut ondan (şeyden), yüz çevirdi, saptı, yahut yana yahut uzağa döndü; (K;) ve böylece **فَشَجَ** ve **فشّج**. (TA.)

2 **فَشَّحَ** yukarıya bak, iki yerde: ― -b2- ve burada ardından gelen şeye de bak.

تفشّحت
5 **تفشّحت** **ذ** O (bir dişi deve) [arka] bacaklarını genişçe ayırdı; eş anlamlısı **تَفَاجَّتْ**; (K, TA;) [sağılmak için, yahut] sidiklemek için; bunun gibi ↓ **فشّحت**; (TA;) ve böylece ↓ **انفشحت**. (K.) -A2- Ve **تفشّح** **جَارِيَتَهُ** O, genç kadınını sıktı. (K.)

7 **اـِنْفَشَحَ** bir önceki paragrafa bak.

فَشَاحِ
**فَشَاحِ** **ذ** , [i‘râb almayan,] **قَطَامِ** gibi, **ضَبُع** [yahut sırtlan, yahut dişi sırtlan]. (K.)

### [Salmone](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%81%D8%B4%D8%AD/sozluk/salmone.md) — H. Anthony Salmone · 19. yy

فَشَح
فَشَح A ( n. ac. فَشْح 1 ),
a.  Parted his legs, straddled.

b.  [ 'An ], Turned aside from; left, abandoned, deserted; resigned; apostatized.

c.  [ 'An ] [ coll. ], Cast off ( his gown: ecclesiastic ).

فَشَّحَ
فَشَّحَ II ,
a.  see I (a) , ( b ).

تَفَشَّحَ
تَفَشَّحَ V ,
a.  see I (a) .

##### Türkçe

فَشَح
فَشَح A ( i. ac. **فَشْح** 1 ),
a. Bacaklarını ayırdı, bacaklarını açarak durdu.

b. [ **'An** ], -den döndü; bıraktı, terk etti; istifa etti; irtidat etti.

c. [ **'An** ] [ topl. ], (ruhbana mahsus cübbesini) çıkardı.

فَشَّحَ
فَشَّحَ II ,
a. I (a), (b)’ye bak.

تَفَشَّحَ
تَفَشَّحَ V ,
a. I (a)’ya bak.
