# فطس (ف-ط-س) — Arapça kök

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%81%D8%B7%D8%B3
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%81%D8%B7%D8%B3

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Harfler: ف - ط - س
- Bu kök Kur'an'da geçmiyor.
- 10 sözlük

## Sözlükler (10)

### [Kitâbu'l-'Ayn](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%81%D8%B7%D8%B3/sozluk/kitab_ayn.md) — Halîl b. Ahmed · 8. yy

باب السين والطاء والفاء معهما
ف ط س، ف س ط، س ف ط، ط ف س مستعملات
فطس:
الفَطْسُ حَبُّ الآسِ، والواحدة فَطْسةٌ.
والفَطَسُ: انخِفاض قَصَبةِ الأنف، والنَّعْتُ أَفطَسُ، وفَطِسَ فَطَساً.
ويقال لِخَطْم الخِنْزير: فَطَسةٌ.
والفِطيِّسُ: المِطرَقة للحَدّادين.
والفُطُوس: مصدر الفاطس، وهو الذي يموت من غير داءٍ ظاهر، وفَطَسَ وفَقَسَ.
فسط:
الفٌسطاط والفِسْطاط: ضَرْب من الأبنية.
والفُسْطاط: مُجْتَمعُ أهل الكُورةِ حَوالَي مسجدهم، وهم الجماعة، ويقال: هؤلاء أهل الفسطاط.
والفَسيط: عِلاقة ما بينَ القِمَع والنَّواة، وهو الثُّفْروق، والواحدة فسيطة.
سفط:
جمع السَّفَطِ أسفاط.
ويقال: نفسي سَفيطةٌ أي قويّةٌ.
ويقال: انِّه لَيِّنُ سَفاطةِ النَّفس.
طفس:
الطَّفَس: قَذَر الانسان اذا لم يتعاهدْ نفسَه ولا يَتَنَظَّف، وإنَّه لَطَفِسٌ، واِنّها لَطَفِسةٌ.

##### Türkçe

باب **السين** و**الطاء** و**الفاء** معهما
**ف ط س**، **ف س ط**، **س ف ط**، **ط ف س** müsta‘mellerdir.

**فطس**:
**الفَطْسُ** **حَبُّ الآسِ**’tir; tekili **فَطْسةٌ**’dir.
**الفَطَسُ**: burun kamışının alçalmasıdır; sıfat **أَفطَسُ**’tur; ve **فَطِسَ** **فَطَساً**.
Ve domuzun burnuna denilir: **فَطَسةٌ**.
**الفِطيِّسُ**: demirciler için çekiçtir.
**والفُطُوس**: **الفاطس**’ın masdarıdır; o, görünür bir hastalık olmaksızın ölen kimsedir; ve **فَطَسَ** ve **فَقَسَ**.

**فسط**:
**الفٌسطاط** ve **الفِسْطاط**: yapılardan bir türdür.
**والفُسْطاط**: mescitlerinin çevresinde **الكُورةِ** ehlinin toplanma yeridir; onlar cemaat(tir); ve denilir: bunlar **الفسطاط** ehlidir.
**والفَسيط**: **القِمَع** ile **النَّواة** arasındaki bağdır; o **الثُّفْروق**’tur; tekili **فسيطة**’dır.

**سفط**:
**السَّفَطِ**’ın cemi **أسفاط**’tır.
Ve denilir: nefsim **سَفيطةٌ**; yani güçlü(dür).
Ve denilir: o, nefsin **سَفاطةِ**’sı bakımından elbette yumuşaktır.

**طفس**:
**الطَّفَس**: insanın pisliğidir; nefsini gözetmediği ve temizlenmediği zaman; ve o elbette **لَطَفِسٌ**’tir; ve o (kadın) elbette **لَطَفِسةٌ**’dir.

### [es-Sıhâh](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%81%D8%B7%D8%B3/sozluk/sihah.md) — Cevherî · 10. yy

الفطسُ بالتحريك: تطامنُ قصبةِ الأنف وانتشارها، والرجل أفْطَسُ. والاسمُ الفَطَسَةُ بالتحريك، لأنه كالعاهة. والفَطْسَةُ بالتسكين: خَرَزةٌ يؤخَّذ بها. وفَطَسَ يَفْطِسُ فُطوساً، أي مات. والفِطِّيسُ: المطرقةُ العظيمة. وفِطِّيسةُ الخنزير أيضاً: أنفه؛ وكذلك الفِنْطيسَةُ.

##### Türkçe

**الفطسُ** (harekeli): burun kamışının alçalması ve yayılmasıdır; adam **أفْطَسُ**’tur. İsim **الفَطَسَةُ** (harekeli)’dir; çünkü o, bir sakatlık gibidir. **الفَطْسَةُ** (sükûnlu): onunla (bir şey) alınan bir boncuktur. Ve **فَطَسَ يَفْطِسُ فُطوساً**; yani öldü. **الفِطِّيسُ**: büyük çekiçtir. Domuzun **فِطِّيسةُ**’si de: burnudur; yine **الفِنْطيسَةُ** da (böyledir).

### [Tehzîbu'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%81%D8%B7%D8%B3/sozluk/tehzib.md) — Ezherî · 10. yy

س ط ف
فطس ، طفس ، سفط ، فسط : ( مستعملة ) .
فطس : قال الليث : الفَطسُ : حبُّ الآس ، والواحدةُ فطسة . والفَطسُ : انخفاضُ قَصَبة الأنف . ويقال لخَطْم الخِنزير : فطسة . ورجلٌ أفطس وامرأةٌ فطسَاء ، وقد فَطس فَطساً .
أبو عُبيد عن الفرّاء : الفِطِّيس : المطرقةُ العظيمة . وأَخبرني المنذريُّ عن أحمد بن يحيى قال : هي الشَّفَة من الإنسان ، ومن الخُف المِشفَر ، ومن السباع الخَطْمُ والخرطوم ، ومن الخنزير الفِنْطيسة ، وهكذا رواه على فِنْعيلة والنون زائدة .
أبو عُبيد عن أبي زيد قال : فَطس يَفْطس فُطوساً : إذا مات .
وقال الليث : فَطسَ وفَقَس : إذا مات من غير داءٍ ظاهر .
طفس : شمر عن ابن الأعرابي : طفَس وفَطس : إذا مات ، فهو طافِس وفاطس .
وقال غيره : الطَّفَسُ : قذَر الإنسان إذا لم يعهد نفسه بالتنظيف ، يقال : فلان نجسٌ طفسٌ : قَذِرٌ .
فسط : قال الليث : الفسيط : غِلاف ما بين القَمِح والنَّواة وهو التُّفْروق ، والواحدة فسيطة .
أبو العباس عن ابن الأعرابي قال : الفَسيط ما يقلَّم من الظُّفُر إذا طال ، وأنشد :
كأنّ ابن مُزْنتها جانحاً
فَسيطٌ لَدَى الأُفق من خنْصرِ
أراد بابن مزنتها هِلالاً أهلّ بين السحاب في الأُفق الغربيّ .
وقال الليث : الفسطاط : ضرب من الأبنية . والفسطاط أيضاً ؛ مجتمع أهل الكورة حوالَي مسجد جماعتهم . يقال : هؤلاء أهلُ الفسطاط .
وفي الحديث : ( عليكم بالجماعة فإن يدَ الله على الفسطاط ) يريد المدينة التي فيها مجتَمع الناس ، وكل مدينة فُسطاط ، ومنه قيل لمدينة مِصْرَ التي بناها عمرو بنُ العاص : الفُسطاط .
ورُوِي عن الشعبي أنه قال في العَبْدِ الآبِق : إذا أُخِذ في الفُسْطاط ففيه عشرةُ دراهم ، وإذا أُخِذ خارجَ الفُسطاط ففيه أربعون .
قلت : وللعَرَب لغاتٌ في الفُسطاط ، يقال : فُسْطَاط وفِسْطاط ، وفُسّاط وفِسّاط ، وفُسْتَاط وفِسْتَاط ، ويجمع فَساطيط وفساتِيط .
سفط : السَّفَط : الّذي يعبَّأ فيه الطِّيب وما أشبَهه من أدوات النساء ، ويُجمع أسفاطاً .
وروي عن أبي عمرو أنه يقال : سَفَّطَ فلانٌ حوضَه تَسْفيطاً : إذا شَرّفه ولاطَه ، وأَنشَد :
حتى رأيت الحَوْضَ ذو قَدْ سُفِّطَا
قَفْراً من الماء هَواءً أَمْرَطَا
ذو بمعنى الّذي ، لغة طيء . وأراد بالهواء : الفارغَ من الماء .
ابن السكّيت عن الأصمعي : يقال : إنه لسَفِيط النّفْس ، وسخيُّ النفس ، ومَذْلُ النّفس : إذا كان هَشّاً إلى المعروف جَواداً . وأنشد :
حَزَنْبَلِ يأتيك بالْبَطِيطِ
ليس بذِي حَزْمٍ ولا سَفِيطِ
وقال الليث : السفِيط : السخيّ . وقد سَفُط سَفاطةً .
قال : والسفَط معروف .

##### Türkçe

س ط ف
**فطس** ، **طفس** ، **سفط** ، **فسط** : (kullanılan).

**فطس** : Leys dedi: **الفَطسُ**: mersin (آس) tanesi; tekili **فطسة**’dir. Ve **الفَطسُ**: burun kamışının (kıkırdağının) alçalmasıdır. Domuzun burnuna: **فطسة** denir. Ve **أفطس** bir adam ve **فطسَاء** bir kadın; ve **فَطس** (fiili) **فَطساً** (mastarıyla) olmuştur.

Ebû Ubeyd, Ferrâ’dan: **الفِطِّيس**: büyük çekiçtir. Münzirî bana Ahmed b. Yahyâ’dan haber verdi; dedi: O, insandan dudaktır; ve toynaktan **المِشفَر** (dudak); ve yırtıcılardan burun ve hortum; ve domuzdan **الفِنْطيسة**; ve onu **فِنْعيلة** vezni üzere böyle rivayet etti; ve **النون** ziyadedir.

Ebû Ubeyd, Ebû Zeyd’den dedi: **فَطس يَفْطس فُطوساً**: öldüğü zaman.

Leys dedi: **فَطسَ** ve **فَقَس**: görünür bir hastalık olmaksızın öldüğü zaman.

**طفس** : Şemmer, İbnü’l-A‘râbî’den: **طفَس** ve **فَطس**: öldüğü zaman; o hâlde o, **طافِس** ve **فاطس**’tir.

Başkası dedi: **الطَّفَسُ**: insanın, kendisini temizliğe alıştırmadığı zaman pisliğidir; “falanca necistir, **طفس**’tir” denir: pistir.

**فسط** : Leys dedi: **الفسيط**: buğday ile çekirdek arasındaki örtüdür; o **التُّفْروق**’tur; tekili **فسيطة**’dir.

Ebû’l-Abbâs, İbnü’l-A‘râbî’den dedi: **الفَسيط**: uzadığı zaman tırnaktan kesilip budanan şeydir; ve şu şiiri okudu:
كأنّ ابن مُزْنتها جانحاً
فَسيطٌ لَدَى الأُفق من خنْصرِ

“İbn müznetihâ” ile, batı ufkunda bulutlar arasında doğan hilâli kastetti.

Leys dedi: **الفسطاط**: yapılardan bir türdür. Ve **الفسطاط** ayrıca; belde halkının, cemaat mescitlerinin çevresinde toplanma yeridir. “Bunlar **أهلُ الفسطاط**’tır” denir.

Hadiste: (Size cemaat gerekir; çünkü Allah’ın eli **الفسطاط** üzerindedir) yani insanların toplandığı şehir; her şehir bir **فُسطاط**’tır. Bundan dolayı, Amr b. el-Âs’ın bina ettiği Mısır şehrine: **الفُسطاط** denildi.

Şa‘bî’den, kaçak köle hakkında şöyle dediği rivayet edildi: Eğer **الفُسْطاط**’ta yakalanırsa onda on dirhem vardır; ve eğer **الفُسطاط**’ın dışında yakalanırsa onda kırk vardır.

Dedim: Arapların **الفُسطاط** hakkında lehçeleri vardır; **فُسْطَاط** ve **فِسْطاط** denir; ve **فُسّاط** ve **فِسّاط**; ve **فُسْتَاط** ve **فِسْتَاط**; çoğulu **فَساطيط** ve **فساتِيط** olarak yapılır.

**سفط** : **السَّفَط**: içine koku ve benzeri, kadınların aletlerinden olan şeylerin doldurulduğu şeydir; **أسفاطاً** olarak çoğul yapılır.

Ebû Amr’dan rivayet edildiğine göre şöyle denir: “Falanca havuzunu **سَفَّطَ**; **تَسْفيطاً**” : onu yükselttiği ve sıvadığı zaman. Ve şu şiiri okudu:
حتى رأيت الحَوْضَ ذو قَدْ سُفِّطَا
قَفْراً من الماء هَواءً أَمْرَطَا

**ذو** “الّذي” mânasındadır; Tayy lehçesidir. Ve “**الهواء**” ile: sudan boş olanı kastetti.

İbnü’s-Sikkît, Asma‘î’den: denir ki: “O, elbette **سَفِيط النّفْس**’tir; ve **سخيُّ النفس**’tir; ve **مَذْلُ النّفس**’tir”: iyiliğe karşı yumuşak, cömert olduğu zaman. Ve şu şiiri okudu:
حَزَنْبَلِ يأتيك بالْبَطِيطِ
ليس بذِي حَزْمٍ ولا سَفِيطِ

Leys dedi: **السفِيط**: cömerttir. Ve **سَفُط** (fiili) **سَفاطةً** (mastarıyla) olmuştur.

Dedi: ve **السفَط** bilinen (meşhur)dir.

### [Mekâyîsü'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%81%D8%B7%D8%B3/sozluk/mekayis.md) — İbn Fâris · 11. yy

(باب الفاء والطاء وما يثلثهما)
(فطم) الفاء والطاء والميم أصلٌ صحيح يدلُّ على قَطْع شيء عن شيء. يقال: فَطَمَت الأمُّ ولدَهَا، وفَطَمتُ الرّجُلَ عن عادته. قال أبو نصرٍ صاحبُ الأصمعيّ: يقال فَطَمْتُ الحَبْلَ، إذا قطعتَه. قال: ومنه فِطام الأمِّ ولَدَها.‏
(فطن) الفاء والطاء والنون كلمةٌ واحدةٌ تدل على ذكاء وعلم بشيء. يقال: رجلٌ فَطِنٌ وفَطُنٌ، وهي الفِطْنَة والفَطَانة(1) .‏
(فطأ) الفاء والطاء والهمزة كلمةٌ واحدةٌ تدلُّ على تطامُنٍ. يقال للرَّجُل الأفطس: الأفْطَأ. ويقولون: فَطِئَ البعيرُ، إذا تطامَنَ ظهره خِلْقةً.‏
(فطح) الفاء والطاء والحاء كلمة واحدة. يقولون: فَطَّحْتُ العود وغيرَه، إذا عرَّضْتَه. وهو مُفَطَّح. ورأسٌ مفطَّح: عريض.‏
(فطر) الفاء والطاء والراء أصلٌ صحيحٌ يدلُّ على فَتْح شيء وإبرازهِ. من ذلك الفِطْرُ من الصَّوم. يقال: أفْطَرَ إفطاراً. وقومٌ فِطْرٌ(2) أي مُفْطِرُون. ومنه الفَطْر، بفتح الفاء، وهو مصدرُ فطَرْتُ الشاةَ فَطراً، إذا حَلبْتَها. ويقولون: الفَطْر يكون الحلبَ بإصبعَين. والفِطْرَة: [الخِلْقة(3) ].‏
(فطس) الفاء والطاء والسين. فيه الفَطَس في الأنف: انفِراشُه. وفِطِّيسَةُ الخنزير: أنْفُه. والفِطِّيس: المِطْرَقة، ولعلَّها سمِّيت بذلك لأنَّها يُكسَرُ بها الشيء، ويتطامَن(4) . ويقولون: فَطَسَ: مات. ويقولون: الفَطْسَة: خَرزَة يُؤَخَّذ بها.‏
--------------ـــــ
(1) في الأصل: "والفطنة". ومن أخوات هذه المصادر الفطن مثلثة، وبالتحريك، وبضمتين ومنها الفطونة والفطانية.‏
(2) يقال للواحد والجميع.‏
(3) التكملة من المجمل.‏
(4) في الأصل: "وتطامن".‏

ـ

##### Türkçe

(باب **الفاء** ve **الطاء** ve ikisini üçleyen şeyler)

(**فطم**) **الفاء** ve **الطاء** ve **الميم**, bir şeyin bir şeyden kesilmesine delâlet eden sahih bir asıldır. Denir: Anne çocuğunu **فَطَمَت**; ben de adamı âdetinden **فَطَمتُ**. **الأصمعيّ**’nin sahibi **أبو نصرٍ** dedi ki: “İpi **فَطَمْتُ** denir; onu kestiğin zaman.” Dedi ki: “Bundan, annenin çocuğunu **فِطام** etmesi (sütten kesmesi)dir.”

(**فطن**) **الفاء** ve **الطاء** ve **النون** tek bir kelimedir; zekâya ve bir şeyi bilmeye delâlet eder. Denir: **فَطِنٌ** ve **فَطُنٌ** bir adam; bu da **الفِطْنَة** ve **الفَطَانة**(1)’dır.

(**فطأ**) **الفاء** ve **الطاء** ve **الهمزة** tek bir kelimedir; bir alçalmaya delâlet eder. Basık burunlu adama **الأفطس**: **الأفْطَأ** denir. Ve derler: Deve **فَطِئَ**; sırtı yaratılıştan alçaldığı zaman.

(**فطح**) **الفاء** ve **الطاء** ve **الحاء** tek bir kelimedir. Derler: Sopayı ve başkasını **فَطَّحْتُ**; onu enlemesine genişlettiğin zaman. O, **مُفَطَّح**tır. Ve **مفطَّح** bir baş: geniştir.

(**فطر**) **الفاء** ve **الطاء** ve **الراء**, bir şeyin açılmasına ve ortaya çıkarılmasına delâlet eden sahih bir asıldır. Bundan: oruçtan **الفِطْرُ**. Denir: **أفْطَرَ**; **إفطاراً** (iftar etti). Ve bir kavim **فِطْرٌ**(2), yani **مُفْطِرُون** (oruç açanlar). Ve bundan **الفَطْر**; **الفاء**’nın fethasıyla; o, “Koyunu **فطَرْتُ**; **فَطراً**”nın masdarıdır; onu sağdığın zaman. Ve derler: **الفَطْر**, iki parmakla sağma olur. Ve **الفِطْرَة**: [**الخِلْقة**(3)].

(**فطس**) **الفاء** ve **الطاء** ve **السين**. Onda burunda **الفَطَس** vardır: onun yayılmasıdır. Ve domuzun **فِطِّيسَةُ**si: onun burnudur. Ve **الفِطِّيس**: çekiçtir; belki bununla adlandırılmıştır; çünkü onunla şey kırılır ve alçalır(4). Ve derler: **فَطَسَ**: öldü. Ve derler: **الفَطْسَة**: onunla alınan bir boncuktur.

--------------ـــــ
(1) Asılda: “**والفطنة**”. Bu masdarların kardeşlerinden **الفطن** üçlüdür; hareke ile ve iki damme ile; onlardan **الفطونة** ve **الفطانية** vardır.
(2) Tekil ve çoğul için söylenir.
(3) Tamamlama **المجمل**’dendir.
(4) Asılda: “**وتطامن**”.

### [Esâsü'l-Belâğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%81%D8%B7%D8%B3/sozluk/esas.md) — Zemahşerî · 12. yy

ف ط س
يقال للأفطس وهو المفترش الأنف‏:‏ أبعد الله هذه الفطسة‏.‏
وفطس الحدّاد الحديد بالفطّيس وهو مطرقته الكبيرة إذا فطحه‏.‏
وتقول‏:‏ اصبر على أدب النّطّيس وإن طرقك بالفطيس‏.‏

##### Türkçe

ف ط س
**الأفطس** için söylenir; o, burnu yayvan olan kimsedir: “Allah bu **الفطسة**’yi uzak kılsın.”

Demirci, demiri **الفطّيس** ile—o onun büyük çekicidir—onu yassılaştırdığı zaman **فطس** etti.

Ve dersin ki: “**النّطّيس**’in edebine sabret; isterse seni **الفطيس** ile dövsün.”

### [Lisânü'l-Arab](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%81%D8%B7%D8%B3/sozluk/lisan.md) — İbn Manzûr · 13. yy

الفَطَس: عِرَضُ قَصَبَة الأَنف وطُمَأْنِينَتُها، وقيل: الفَطَس، بالتحريك، انخِفاضُ قَصَبَة الأَنف وتَطامُنها وانتِشارُها، والاسم الفَطَسَة لأَنها كالعاهة، وقد فَطِسَ فَطَساً، وهو أَفطَس، والأُنثى فطساء. والفَطَسة: موضع الفَطَس من الأَنف. وفي حديث أَشراط الساعة: تُقاتِلون قَوْماً فُطْس الأُنوف؛ الفَطَس:
انخِفاض قَصَبَة الأَنف وانفِراشُها. وفي الحديث في صفة نَمْرَةِ العَجُوزِ: فُطْسٌ خُنْسٌ أَي صغار الحب لاطئة الأَقْماع. وفُطْس: جمع فَطْساء. والفِطِّيسة والفِنْطِيسَة: خَطْم الخنزير. ويقال لِخَطْم الخنزير: فَطَسَة؛ وروي عن أَحمد ابن يحيى قال: هي الشفة من الإِنسان، ومن ذات الخف المِشْفَر، ومن السباع الخَطْم والخُرْطُوم، ومن الخنزير الفِنْطِيسة؛ كذا رواه على فِنْعِيلة، والنون زائدة: الجوهري: فِطِّيسة الخنزير أَنفه، وكذلك الفِنْطِيسة.
والفِطِّيس، مثال الفِسِّيق: المِطْرَقَة العظيمة والفَأْس العظيمة. والفَطْسُ: حبُّ الآس، واحدته فَطْسة. والفَطْس: شدّة الوطء. وفَطَس يَفْطِس فُطُوساً إِذا مات؛ وقيل: مات من غير داء ظاهر. وطَفَسَ أَيضاً: مات، فهو طافِس وفاطِس؛ أَنشد ابن الأَعرابي:
تَتْرُكُ يَرْبُوعَ الفَلاةِ فاطِسا
والفَطْسَة، بالتسكين: خَرَزَة يؤخَّذ بها؛ يقولون
(* قوله «يقولون
أَخذته إلخ» عبارة القاموس وشرحه: يقولون:
أَخذته بالفطسة بالثؤبا والعطسة
بقصر الثؤباء مراعاة لوزن المنهوك.) :
أَخَّذْتُه بالفَطْسَةِ
بالثُّؤَبَا والعَطْسَةِ
قال الشاعر:
جَمَّعْنَ من قَبَلٍ لَهُنَّ وفَطْسةٍ
والدَّرْدَبِيسِ، مُقابَلاً في المَنْظَمِ

##### Türkçe

**الفَطَس**: burun kıkırdağının enine genişliği ve onun sükûneti; ve denildi ki: **الفَطَس**,
harekeli olarak: burun kıkırdağının alçalması, aşağıya yatması ve yayılmasıdır; isim
**الفَطَسَة**’dir; çünkü o bir âfet gibi(dir). Ve **فَطِسَ** **فَطَساً**; o **أَفطَس**’tır; dişisi **فطساء**.
Ve **الفَطَسة**: burunda **الفَطَس**’ın bulunduğu yer. Kıyamet alâmetleri hadîsinde: “Siz
burunları **فُطْس** olan bir kavimle savaşacaksınız”; **الفَطَس**:
burun kıkırdağının alçalması ve yayılıp genişlemesidir. Yaşlı kadının
**نَمْرَة**’sinin vasfı hakkında hadîste: **فُطْسٌ خُنْسٌ** yani küçük taneli, huni ağızlarına yapışık. Ve **فُطْس**: **فَطْساء**’nın çoğuludur.
Ve **الفِطِّيسة** ve **الفِنْطِيسَة**: domuzun burnu. Domuzun burnuna:
**فَطَسَة** denilir; Ahmed b. Yahyâ’dan rivayet olundu, dedi ki: o, insandan dudaktır; tek tırnaklıdan
**المِشْفَر**’dir; yırtıcılardan **الخَطْم** ve **الخُرْطُوم**’dur; domuzdan **الفِنْطِيسة**’dir; işte böyle
onu **فِنْعِيلة** vezni üzere rivayet etti; **النون** ziyadedir. el-Cevherî: domuzun **فِطِّيسة**’si onun burnudur;
aynı şekilde **الفِنْطِيسة**.

Ve **الفِطِّيس**, **الفِسِّيق** misali: büyük çekiç ve büyük balta.
Ve **الفَطْسُ**: mersin tanesi; onun teki **فَطْسة**’dir. Ve **الفَطْس**: basmanın şiddeti. Ve **فَطَس**
**يَفْطِس** **فُطُوساً**: öldüğü zaman; ve denildi ki: görünür bir hastalık olmaksızın öldü. Ve **طَفَسَ** da:
öldü; o hâlde o **طافِس** ve **فاطِس**’tir; İbnü’l-A‘râbî inşâd etti:
تَتْرُكُ يَرْبُوعَ الفَلاةِ فاطِسا

Ve **الفَطْسَة**, sükûn ile: onunla tutulan bir boncuk; derler ki:
أَخَّذْتُه بالفَطْسَةِ
بالثُّؤَبَا والعَطْسَةِ
Şair dedi ki:
جَمَّعْنَ من قَبَلٍ لَهُنَّ وفَطْسةٍ
والدَّرْدَبِيسِ، مُقابَلاً في المَنْظَمِ

### [Kâmûsü'l-Muhît](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%81%D8%B7%D8%B3/sozluk/kamus.md) — Fîrûzâbâdî · 15. yy

* ف ط س * * الفَطَسُ * بفتحتين تطامن صبة الأنف وانتشارها وبابه طرب فهو * أفْطَسُ * والاسم * الفَطَسَةُ * بفتحتين لأنه كالعاهة و * فَطَسَ * مات وبابه جلس

##### Türkçe

* ف ط س * * **الفَطَسُ** * iki fetha ile: burnun ucunun basıklaşması ve yayılmasıdır; babı **طرب**’dır; o hâlde o **أفْطَسُ**’tur. İsim **الفَطَسَةُ**’dir, iki fetha ile; çünkü o, âfet gibi (bir kusur)dur. Ve **فَطَسَ**: öldü; babı **جلس**’tir.

### [Tâcü'l-Arûs](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%81%D8%B7%D8%B3/sozluk/tac.md) — Zebîdî · 18. yy

الفطس: حب الآس، والفطسة: واحدته، قاله الليث. والفطسة: جلد غير الذكي، عن ابن عباد. والفطسة: خرزة لهم للتأخيذ، كما تزعم العرب يقلن: أخذته بالفطسة بالثؤبا والعطسة بقصر الثؤبا، مراعاة لوزن المنهك، قال الشاعر:
  جمعن من قبل لهن وفطـسة                      والدردبيس مقابلا في المنظم

  والفطس، بالتحريك: تطامن قصبة الأنف وانخفاضها وانتشارها أو الفطس انقراش قصبة الأنف المنهوك في الوجه وانخفاضها. وقد فطس، كفرح، والنعت أفطس، وهي فطساء، والجمع الفطس، والاسم الفطسة، محركة، لأنها كالعاهة. وفطس يفطس فطوسا، من حد ضرب: مات، كطفس، فهو فاطس وطافس، وقيل: مات من غير داء ظاهر، وأنشد ابن الأعرابي:
  تترك يربوع الفلات فاطسا والفطيس، كسكيت: المطرقة العظيمة، وقد طرق الحداد الحديد بالفطيس. وفطسة أيضا ليس بعربي محض، أو رومية أو سريانية، قاله ابن دريد. وقيل: الفطيس: الفأس العظيمة. والفطيسة، بالهاء: أنف الخنزير، كالفنطيسة، والنون زائدة، أو فطيسته: أنفه وما والاه. والفطيسة: شفة الإنسان ومشفر ذوات الخف، وخراطيم السباع، هكذا في سائر أصول القاموس، والعبارة مأخوذة من نص أحمد بن يحيى، وفيه مخالفة، فإن نصه: الفطسة، وهو الشفة من الإنسان، ومن ذوات الخف: المشفر، ومن السباع: الخطم والخرطوم، ومن الخنزير: الفنطيسة. فليس فيه ما يدل على إطلاق الفطيسة على المشفر والخراطيم، وإنما أتى بما بعد شفة الإنسان استطرادا، وإيضاحا للمبهم، فتأمل. وفطسه بالكلمة يفطسه: قالها في وجهه، عن ابن عباد، كفطسه تفطيسا. وفطس الحديد يفطسه فطسا: عرضه بالفطيس، أو طرقه. ومما يستدرك عليه: الفطس، محركة: موضع الفطس من الأنف. وتمرة فطساء: صغيرة الحب لاطئة الأقماع. والفطس: شدة الوطء. وقد سموا فطيسا، مصغرا. وبنو الفطيسي: قبيلة بالمغرب. وصدقة بن أبي بكر بن أبي غالب ابن المفطوس، سمع أبا علي بن المجبوب. وفطسته عن كذا: أوقمته، وكذلك إذا ضربته، قاله ابن عباد.

##### Türkçe

**الفطس**: **حب الآس**; ve **الفطسة**: onun bir tanesi; bunu **الليث** söylemiştir. Ve **الفطسة**: zekî olmayanın derisi; **ابن عباد**’dan. Ve **الفطسة**: onların, “te’ḫîẕ” için bir boncuğu; Araplar zannettikleri üzere (şöyle) derler: “Onu **بالفطسة** ile **بالثؤبا** ve **العطسة** ile **بقصر الثؤبا** aldım”; **المنهك**’in veznine riayet ederek. Şair dedi ki:
  Onlar, daha önce kendileri için bir **وفطـسة**                      ve **الدردبيس**’i, **المنظم** içinde karşılıklı olarak topladılar

  Ve **الفطس**, harekeli olarak: burun kıkırdağının alçalması ve düşüklüğü ve yayılması; yahut **الفطس**: yüzdeki bitkin burun kıkırdağının buruşması ve düşüklüğü. Ve o **فطس** etti, **كفرح** (vezninde); ve sıfat **أفطس**’tır; o da **فطساء**’dır; çoğul **الفطس**; isim **الفطسة**’dir, harekeli; çünkü o, âfet gibi (bir şey)dir. Ve **فطس يفطس فطوسا**, **من حد ضرب** (babından): öldü; **كطفس** gibi; o hâlde o **فاطس** ve **طافس**’tır. Ve denildi ki: görünür bir hastalık olmaksızın öldü. Ve **ابن الأعرابي** şu beyti okudu:
  **يربوع الفلات**’ı **فاطسا** olarak ve **الفطيس**’i bırakırsın. Ve **الفطيس**, **كسكيت**: büyük çekiçtir; ve demirci demiri **بالفطيس** ile dövdü. Ve **فطسة** ayrıca saf Arapça değildir; yahut Rumca yahut Süryanicedir; bunu **ابن دريد** söylemiştir. Ve denildi ki: **الفطيس**: büyük baltadır. Ve **الفطيسة**, **بالهاء**: domuzun burnudur; **كالفنطيسة** gibi; ve **النون** ziyadedir; yahut **فطيسته**: onun burnu ve ona bitişik olan şey. Ve **الفطيسة**: insanın dudağı ve tek tırnaklıların **مشفر**’i ve yırtıcıların **خراطيم**’i; **القاموس**’un diğer bütün asıllarında böyledir; ve ibare, **أحمد بن يحيى**’nın metninden alınmıştır; onda ise muhalefet vardır; zira onun metni: **الفطسة**; o, insandan dudaktır; ve tek tırnaklılardan: **المشفر**; ve yırtıcılardan: **الخطم** ve **الخرطوم**; ve domuzdan: **الفنطيسة**. O hâlde onda, **الفطيسة**’nin **المشفر** ve **الخراطيم** üzerine ıtlakına delâlet eden bir şey yoktur; ancak insan dudağından sonrakini, istitrad olarak ve müphem olanı açıklamak için getirmiştir; öyleyse düşün. Ve **فطسه بالكلمة يفطسه**: onu onun yüzüne söyledi; **ابن عباد**’dan; **كفطسه تفطيسا** gibi. Ve **فطس الحديد يفطسه فطسا**: onu **بالفطيس** ile enine vurdu; yahut onu dövdü. Ve ona istidrâk olunanlardandır: **الفطس**, harekeli: burunda **الفطس**’ın yeri. Ve **تمرة فطساء**: taneleri küçük, çanaklara yapışık. Ve **الفطس**: basmanın şiddeti. Ve **فطيسا** diye adlandırdılar; küçültme olarak. Ve **بنو الفطيسي**: Mağrib’de bir kabiledir. Ve **صدقة بن أبي بكر بن أبي غالب ابن المفطوس**, **أبا علي بن المجبوب**’u dinledi. Ve **فطسته عن كذا**: onu (ondan) alıkoydum; ve aynı şekilde onu dövdüğün zaman da; bunu **ابن عباد** söylemiştir.

### [Lane's Lexicon](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%81%D8%B7%D8%B3/sozluk/lexicon.md) — Edward W. Lane · 19. yy

فَطَسَ
1 فَطَسَ ذ , (S, M, A, Msb, K,) aor. فَطِسَ (S, Msb, K) and فَطُسَ , (Msb,) inf. n. فُطُوسٌ, (S, M, &c.,) He died; (S, M, &c.;) as also طَفَسَ: (TA:) or he died without disease: (M:) or without any apparent disease. (TA.) -A2- فَطَسَ الحَدِيدَ, (A, O, K, TA,) aor. فَطِسَ , (K, * TA,) inf. n. فَطْسٌ, (TA,) He made the iron broad (A, O, K) with the great hammer called فِطِّيس: (A:) or he beat the iron. (TA.) ― -b2- And الفَطْسُ signifies The treading vehemently, or the compressing vehemently. (M, TA: the word thus doubly rendered is الوَطْءُ.) ― -b3- And you say, فَطَسْتُهُ عَنْ كَذَا meaning I repelled him in a most evil manner from such a thing: and likewise I beat him [app. away from such a thing]. (Ibn-'Abbلd, O, K.) ― -b4- And فَطَسَهُ بِالكَلِمَةِ, (Ibn-'Abbلd, O, K,) and بِالخَبَرِ, (Ibn- 'Abbلd, O,) aor. فَطِسَ , (K,) He uttered in his face [the word, or sentence, and the tidings, or information]; as also ↓ فطّسهُ, (Ibn-'Abbلd, O, K,) inf. n. تَفْطِيسٌ. (Ibn-'Abbلd, O.) -A3- فِطِسَ, aor. فَطَسَ , inf. n. فَطَسٌ, (S, M, A, K,) He had the bone of his nose wide and depressed; (M;) or depressed and expanded: (S, A, K:) he had his nose spreading upon his face. (A, K.) [And فَطِئَ app. signifies the same.]

فطّسهُ
2 فطّسهُ ذ He killed him. (Msb.) -A2- See also 1.

فَطْسٌ
فَطْسٌ ذ (with fet-h, O, in a copy of the M written فُطْس,) The berries of the myrtle: n. un. with ة. (Lth, M, O, K.)

فَطَسٌ
فَطَسٌ ذ : see فَطَسَةٌ.

فَطْسَةٌ
فَطْسَةٌ ذ The skin of an animal that has not been slaughtered in the manner prescribed by the law. (Ibn-'Abbلd, O, K.) ― -b2- [See also فَطْسٌ.] ― -b3- Also A certain bead used for fascinating and restraining [men]; (Lh, S, M, K;) one of the beads of the Arabs of the desert, with which women are asserted by the Arabs to fascinate and restrain men. (O.) They (i. e. women, O, K) say,
بَالثُّؤَبَا وَاعَطْسَةِ
أَخَّذْتُهُ بِالفَطْسَةِ
[I captivated and restrained him by means of the fatseh, by means of yawning and of sneezing]: (S, O, K: [in some copies of the S and K بِالثُّؤَبآءِ:]) they shorten الثوبآء on account of the metre, which is رَجَز with the third foot of each hemistich suppressed. (O.)

فَطَسَةٌ
فَطَسَةٌ ذ a subst. from فَطِسَ [as such signifying A state of depression and expansion of the bone of the nose; or a spreading of the nose upon the face]: (S, O, K:) or the same word, (M, L,) or ↓ فَطَسٌ, (TA, [but this is the inf. n. of فَطِسَ, and seems to be here a mistranscription,]) the place of a width and depression of the bone of the nose. (M, L, TA.)

فِطِّيسٌ
فِطِّيسٌ ذ A great hammer, (S, M, A, O, K,) such as is used by a blacksmith: (A, TA:) or, (K,) accord. to IDrd, (O,) it is either Greek or Syriac, (O, K,) not genuine Arabic. (O.) ― -b2- And A great فَأْس [i. e. hoe or adz or axe]. (M, TA.)

فِطِّيسَةٌ
فِطِّيسَةٌ ذ The snout of the swine; as also ↓ فِنْطِيسَةٌ: (S, M, * K:) or its nose with what is next thereto: (IDrd, O, K:) and, (K,) accord. to Th, (O,) it [app. meaning the lip] is [called] the شَفَة of man, and of camels the مِشْفَر, and of beasts of prey the خَطْم and the خُرْطُوم, and of the swine the ↓ فِنْطِيسِة, (O, K, * [in the latter of which it is plainly stated that فِطِّيسَةٌ is used in relation to man and to camels and to beasts of prey, whereas Th seems evidently to mean that what is called the شَفَة of man, and of camels the مَشْفَر, &c., is called the فَنْطِيسَة of the swine,]) which word فنطيسة he [thus] mentions, with ن, as of the measure فِنْعِيلَةٌ, the ن being augmentative. (O.)

فَاطِسٌ
فَاطِسٌ ذ Dying, or dead. (IAar, M.)

فِنْطِيسَةٌ
فِنْطِيسَةٌ ذ : see فِطِّيسِةٌ, in two places: and see also art. فنطس, in two places.

أَفْطَسُ
أَفْطَسُ ذ A man (S) having the bone of his nose wide and depressed; (M;) or depressed and ex- panded: (S, K:) having his nose spreading upon his face: (K:) fem. فطْسَآءُ. (M, K.) And it is also applied as an epithet to the nose itself [as meaning Having its bone wide and expanded; &c.]. (A in art. نفس.) ― -b2- تَمْرَةٌ فَطْسَآءُ means A date small in the drupe, having the base cleaving [to it]. (TA.)

##### Türkçe

فَطَسَ
1 **فَطَسَ** ذ , (S, M, A, Msb, K,) muzâri‘i **فَطِسَ** (S, Msb, K) ve **فَطُسَ** , (Msb,) mastarı **فُطُوسٌ**, (S, M, &c.,) O öldü; (S, M, &c.;) **طَفَسَ** da böyledir: (TA:) yahut hastalıksız öldü: (M:) yahut herhangi bir görünür hastalık olmaksızın. (TA.) -A2- **فَطَسَ الحَدِيدَ**, (A, O, K, TA,) muzâri‘i **فَطِسَ** , (K, * TA,) mastarı **فَطْسٌ**, (TA,) O, **فِطِّيس** denilen büyük çekiçle demiri geniş yaptı (A, O, K): (A:) yahut demiri dövdü. (TA.) ― -b2- Ve **الفَطْسُ** şiddetle çiğneme, yahut şiddetle sıkıştırma demektir. (M, TA: böyle ikili tercüme edilen kelime **الوَطْءُ**’dür.) ― -b3- Ve dersin ki, **فَطَسْتُهُ عَنْ كَذَا**; mânâsı: onu böyle bir şeyden en kötü bir tarzda geri çevirdim: ve yine onu dövdüm [görünüşe göre böyle bir şeyden uzaklaştırarak]. (Ibn-'Abbād, O, K.) ― -b4- Ve **فَطَسَهُ بِالكَلِمَةِ**, (Ibn-'Abbād, O, K,) ve **بِالخَبَرِ**, (Ibn-'Abbād, O,) muzâri‘i **فَطِسَ** , (K,) O, [kelimeyi yahut cümleyi ve haberi yahut bilgiyi] onun yüzüne söyledi; **فطّسهُ** da böyledir, (Ibn-'Abbād, O, K,) mastarı **تَفْطِيسٌ**. (Ibn-'Abbād, O.) -A3- **فِطِسَ**, muzâri‘i **فَطَسَ** , mastarı **فَطَسٌ**, (S, M, A, K,) Onun burnunun kemiği geniş ve basık oldu; (M;) yahut basık ve yayvan oldu: (S, A, K:) burnu yüzü üzerine yayılan oldu. (A, K.) [Ve **فَطِئَ** görünüşe göre bunun aynısını ifade eder.]

فطّسهُ
2 **فطّسهُ** ذ O onu öldürdü. (Msb.) -A2- 1’e de bak.

فَطْسٌ
**فَطْسٌ** ذ (fetḥa ile, O; M’nin bir nüshasında **فُطْس** yazılmıştır,) Mersin ağacının taneleri: tekili ة ile. (Lth, M, O, K.)

فَطَسٌ
**فَطَسٌ** ذ : **فَطَسَةٌ**’ye bak.

فَطْسَةٌ
**فَطْسَةٌ** ذ Şer‘î usule göre boğazlanmamış bir hayvanın derisi. (Ibn-'Abbād, O, K.) ― -b2- [**فَطْسٌ**’a da bak.] ― -b3- Ayrıca erkekleri büyülemek ve zaptetmek için kullanılan belirli bir boncuk; (Lh, S, M, K;) bedevî Arapların boncuklarından biri; kadınların onunla erkekleri büyüleyip zaptettikleri Araplarca iddia edilir. (O.) Onlar (yani kadınlar, O, K) derler ki,
بَالثُّؤَبَا وَاعَطْسَةِ
أَخَّذْتُهُ بِالفَطْسَةِ
[**الفَطْسَةِ** vasıtasıyla, esneme ve hapşırma vasıtasıyla onu esir edip zaptettim]: (S, O, K: [S ve K’nin bazı nüshalarında **بِالثُّؤَبآءِ**:]) vezin sebebiyle **الثوبآء**’u kısaltırlar; vezin, her mısraın üçüncü tef‘ilesi düşürülmüş olan **رَجَز**’dir. (O.)

فَطَسَةٌ
**فَطَسَةٌ** ذ **فَطِسَ**’den bir isimdir [bu hâliyle, burnun kemiğinin basıklık ve yayvanlık hâli; yahut burnun yüz üzerine yayılması mânâsında]: (S, O, K:) yahut aynı kelime, (M, L,) yahut ↓ **فَطَسٌ**, (TA, [fakat bu, **فَطِسَ**’in mastarıdır ve burada bir yanlış yazım gibi görünür,]) burnun kemiğinin genişlik ve basıklığının bulunduğu yer. (M, L, TA.)

فِطِّيسٌ
**فِطِّيسٌ** ذ Büyük bir çekiç, (S, M, A, O, K,) demircinin kullandığı türden: (A, TA:) yahut, (K,) IDrd’ye göre, (O,) ya Yunanca ya Süryânîcedir, (O, K,) sahih Arapça değildir. (O.) ― -b2- Ve büyük bir **فَأْس** [yani çapa yahut keser yahut balta]. (M, TA.)

فِطِّيسَةٌ
**فِطِّيسَةٌ** ذ Domuzun burnu; ↓ **فِنْطِيسَةٌ** da böyledir: (S, M, * K:) yahut onun burnu ve ona bitişik olan şey: (IDrd, O, K:) ve, (K,) Th’ye göre, (O,) o [görünüşe göre dudak mânâsında] insanda **شَفَة** diye [adlandırılır], develerde **مِشْفَر**, yırtıcı hayvanlarda **خَطْم** ve **خُرْطُوم**, domuzda ise ↓ **فِنْطِيسِة**, (O, K, * [ikincisinde açıkça, **فِطِّيسَةٌ**’nin insan, deve ve yırtıcı hayvan hakkında kullanıldığı belirtilmiştir; hâlbuki Th’nin açıkça muradı, insanda **شَفَة**, develerde **مَشْفَر**, vb. diye adlandırılan şeyin domuzda **فَنْطِيسَة** diye adlandırılmasıdır,]) ki o kelimeyi **فنطيسة** o, ن ile, **فِنْعِيلَةٌ** vezninde olarak zikreder; ن ziyâde harftir. (O.)

فَاطِسٌ
**فَاطِسٌ** ذ Ölmekte olan, yahut ölü. (IAar, M.)

فِنْطِيسَةٌ
**فِنْطِيسَةٌ** ذ : iki yerde **فِطِّيسِةٌ**’ye bak; ve ayrıca iki yerde فنطس maddesine de bak.

أَفْطَسُ
**أَفْطَسُ** ذ Burnunun kemiği geniş ve basık olan bir adam; (M;) yahut basık ve yayvan: (S, K:) burnu yüzü üzerine yayılan: (K:) müennesi **فطْسَآءُ**. (M, K.) Ve bu, burnun kendisine de sıfat olarak uygulanır [yani kemiği geniş ve yayvan olan; vb. mânâsında]. (A, نفس maddesinde.) ― -b2- **تَمْرَةٌ فَطْسَآءُ** şu demektir: çekirdeği küçük olan, tabanı [ona] yapışık bulunan bir hurma. (TA.)

### [Salmone](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%81%D8%B7%D8%B3/sozluk/salmone.md) — H. Anthony Salmone · 19. yy

فَطَسَ
فَطَسَ I ,  U ( n. ac. فُطُوْس 27 ),
a.  Died, expired.

b.  [ coll. ], Was choked, suffocated.

c.  I ( n. ac. فَطْس 1 ), Beat, hammered, flattened.

d.  [ acc. &  Bi ], Threw in his face, told to his face.

e.  [ acc. &  An ], Repelled, thrust from.

فَطِسَ
فَطِسَ A ( n. ac. فَطَس 4 ),
a.  Was flat-nosed.

فَطَّسَ
فَطَّسَ II ,
a.  Killed.

b.  [ coll. ], Throttled, strangled, choked, suffocated.

c.  see I (d) .

فَطْس
فَطْس 1 ,
a.  Myrtle-berries.

فَطْسَة
فَطْسَة 1t ,
a.  Myrtleberry.

b.  Bead, amulet, charm.

c.  [ coll. ], Suffocation; strangulation.

فَطَسَة
فَطَسَة 4t ,
a.  Flatness of the nose.

أَفْطَسُ
أَفْطَسُ 14 ,
a.  Flat-nosed.

فَاْطِس
فَاْطِس 21 ,
a.  Dying; dead.

فَطِيْس
فَطِيْس 25
a.  [ coll. ],   Choked, suffocated; strangled, throttled.

فِطِّيْس
فِطِّيْس 30 , ( pl. فَطَاْطِيْسُ 70 ),  S. ,
a.  Sledge-hammer.

فِطِّيْسَة
فِطِّيْسَة 30t ,
a.  Snout.

##### Türkçe

فَطَسَ
**فَطَسَ** I , U ( n. ac. **فُطُوْس** 27 ),
a. Öldü, can verdi.

b. [ topl. ], Boğuldu, nefessiz kaldı.

c. I ( n. ac. **فَطْس** 1 ), Dövdü, çekiçledi, yassıladı.

d. [ acc. & Bi ], Yüzüne attı, yüzüne söyledi.

e. [ acc. & An ], Defetti, -den itti.

فَطِسَ
**فَطِسَ** A ( n. ac. **فَطَس** 4 ),
a. Basık burunlu oldu.

فَطَّسَ
**فَطَّسَ** II ,
a. Öldürdü.

b. [ topl. ], Gırtlağını sıktı, boğazladı, boğdu, nefessiz bıraktı.

c. I (d)’ye bak.

فَطْس
**فَطْس** 1 ,
a. Mersin taneleri.

فَطْسَة
**فَطْسَة** 1t ,
a. Mersin tanesi.

b. Boncuk, muska, tılsım.

c. [ topl. ], Boğulma; boğma.

فَطَسَة
**فَطَسَة** 4t ,
a. Burnun basıklığı.

أَفْطَسُ
**أَفْطَسُ** 14 ,
a. Basık burunlu.

فَاْطِس
**فَاْطِس** 21 ,
a. Ölmekte olan; ölü.

فَطِيْس
**فَطِيْس** 25
a. [ topl. ], Boğulmuş, nefessiz kalmış; boğazlanmış, gırtlağı sıkılmış.

فِطِّيْس
**فِطِّيْس** 30 , ( pl. **فَطَاْطِيْسُ** 70 ), S. ,
a. Balyoz.

فِطِّيْسَة
**فِطِّيْسَة** 30t ,
a. Burun.
