# فوح — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%81%D9%88%D8%AD/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%81%D9%88%D8%AD/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [فوح](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%81%D9%88%D8%AD.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: فوح

الفَوْحُ: وِجْدانك الريحَ الطيبة.
فاحَتْ ريح المسكِ تَفُوحُ وتَفِيحُ فَوْحاً وفَيْحاً وفُؤُوحاً وفَوَحاناً وفَيَحاناً: انتشرت رائحته، وعمَّ بعضهم به الرائحتين مَعاً. وفاحَ الطِّيبُ يَفُوحُ فَوحاً إِذا تَضَوَّعَ؛ الفراء: يقال فاحتْ ريحه وفاختْ، أَما فاختْ فمعناه أَخذتْ بنفسِه، وفاحتْ دون ذلك. وقال أَبو زيد: الفَوْحُ من الريح والفَوْخُ إِذا كان لها صوت. وفَوْحُ الحرّ: شدّة سُطوعِه؛ وفي الحديث: شِدَّةُ الحرِّ من فَوْحِ جهَنَّم أَي شدَّةِ غَلَيانها وحَرِّها، وينروى بالياء وسيذكر؛ وفي الحديث: كان يأْمرنا في فَوْح حَيْضِنا أَن نَأْتَزِرَ أَي معظمه وأَوّله.
وأَفِحْ عنك من الظهيرة أَي أَقِمْ حتى يَسْكُنَ حَرُّ النهار ويَبْرُدَ؛ قال ابن سيده: وسنذكر هذه الكلمة بعد هذا لأَن الكلمة واوية ويائية.

### Türkçe

**الفَوْحُ**: senin **الريحَ الطيبة**’yi bulmandır.

**فاحَتْ ريح المسكِ** **تَفُوحُ** ve **تَفِيحُ** **فَوْحاً** ve **فَيْحاً** ve **فُؤُوحاً**
ve **فَوَحاناً** ve **فَيَحاناً**: kokusu yayıldı; bazıları bununla iki kokuyu birlikte genelleştirdi. Ve **فاحَ**
**الطِّيبُ** **يَفُوحُ** **فَوحاً**: **تَضَوَّعَ** olduğu zaman; **الفراء**: “**فاحتْ** kokusu ve **فاختْ**” denir,
ama **فاختْ**’ın manası, kendisiyle aldı (nefesiyle yakaladı)dır; **فاحتْ** ise bunun aşağısıdır. Ve **أَبو زيد** dedi:
**الفَوْحُ** rüzgârdandır; **الفَوْخُ** ise, onun bir sesi olduğu zaman (dır). Ve **فَوْحُ الحرّ**: onun parlayışının şiddetidir;
ve hadiste: “Sıcağın şiddeti **فَوْحِ جهَنَّم**’dendir” yani onun kaynamasının şiddetinden
ve sıcağından; **بالياء** ile rivayet olunur ve zikredilecektir; ve hadiste: “Bize **فَوْح حَيْضِنا**’da
**أَن نَأْتَزِرَ**’i emrederdi” yani onun çoğunda ve evvelinde.

Ve **أَفِحْ** senden **من الظهيرة**: yani gündüzün sıcağı sükûn buluncaya
ve serinleyinceye kadar ikamet et; İbn Sîde dedi: Bu kelimeyi bundan sonra zikredeceğiz; çünkü kelime vâvlı
ve yâlıdır.
