# قدد — Kitâbu'l-'Ayn

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%82%D8%AF%D8%AF/sozluk/kitab_ayn
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%82%D8%AF%D8%AF/entries/kitab_ayn

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [قدد](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%82%D8%AF%D8%AF.md)
- Kitâbu'l-'Ayn: Halîl b. Ahmed · 8. yy

## Madde başı: قدد

القاف مع الدال
ق د، د ق مستعملان قد: قَدْ مثل قَطْ على معنى حسب، تقول: قدي أي حسبي، قال النابغة:
إلى حمامتنا ونصفه فقَدِ
وأما قد فحرف يوجب الشيء كقولك قد كان كذا وكذا، والخبر أن تقول: كان كذا وكذا فأدخل "قد" توكيداً لتصديق ذلك.
وتكون "قد" في موضع تشبه "رُبَّما" وعندها تميل "قد" إلى الشك إذا كانت مع العوامل كقولك: قد يكون ذلك.
والقَدُّ: قطع الجلد وشق الثوب ونحوه. وتقول: قَدَدْتُ وسطه بالسيف، وقَدَدْتُ القميص فانقَدَّ، قال ذو الرمة:
تكادُ تَنْقَدُّ مِنهُنَّ الحَيازيمُ
وفلان حسن القدِّ أي في قدر خلقه، وشيء حسن القَدِّ أي التقطيع.
والقِدُّ: سير يُقَدُّ من جلد غير مدبوغ، والقَديدُ اشتقاقه منه.
ولا يقال القِدَّة إلا لكل شيء كالوعاء.
وصار القوم قِدَداً أي تفرقت حالاتهم وأهواؤهم، قال الله عز ذكره: "كنا طرائق قِدَداً".
والقِدَّةُ: الطريقة والفرقة من الناس. وهم القِدَدُ إذا كان هوى كل فرد على حدة.
وقُدَيْدٌ: موضع بالحجاز.
وفلان يقتدُّ الأمور أي يدبرها ويميزها بعلمٍ واتفاق، قال رؤبة:
يَقْتَدُّ من كون الأمور الكون حقائقاً ليست بقول الكهن
ورجل قَدَادٌ: يَقُدُّ الكلام، وهو تشقيقه إياه وكثرته.
وتَقَدَّدَ البعير: سمن بعد الهزال فرأيت أثر السمن يأخذ فيه، وكذلك إذا كان سميناً فيأخذ فيه الهزال.
والمسافر يَقُدُّ المفازة أي يشق وسطها، قال:
قَدَّ الفلاة كالحصان الخابط
والقَديدُ: مسيح صغير.
وهذا على قَدِّ هذا أي على قدره.
والقُدادُ: أظنه من أسماء القنافذ واليرابيع.
والقَيْدُودُ: الناقة الطويلة الظهر، ويقال: أخذ من القَوْدِ بمنزلة الكينونة من الكون.
دق: دَقَقْتُ الشيء دَقّاً، وكل شيءٍ كسرته قطعة قطعة، إلا أنهم يقولون: كسرته الحمى لأنها لم تكسره قطعة قطعة، ولكنها دهمته من فوق.
والدُّقاقُ: فتات كل شيءٍ دُقَّ.
والمُدْقُّ: حجر يُدَقُّ به الطيب، وضم الميم لأنه جعله اسماً، وكذلك المنخل، فإذا جعلته نعتاً رددته إلى مفعل، كقوله:
يَرمي الجَلاميدَ بجُلمُودٍ مِدَقْ
يُريدُ بالجُلْمُودِ هاهنا حافر الحمار.
والدِّقُّ ضِدُّ الجُل، والدِّقَّةُ مصدر الدَّقيق.
وتقول: دَقَّ الشيء يَدِقُّ دَقّةً وهو على أربعة أنحاء: الدَّقيق الطحين، والدَّقيقُ الأمر الغامض، والدَّقيقُ الرجل الدَّقيق الخَيْرِ والقليله، والدَّقيقُ الشيء الذي لا غلظ فيه.
والدُّقَّةُ: الملح المَدْقُوقُ حتى إنهم يقولون: ما لفلان دُقَّةٌ، وإن فلانة لقليلة الدُّقَّةِ أي ليست بمليحة.
وفلان يُداقُّ فلاناً في الحساب أي ينظر معه في الحساب اليسير الدَّقيقِ.
والدَّقَاقةُ: التي يُدَقُّ بها الأرز ونحوه.
ومُسْتَدَقُّ الساعد: كل ما دَقَّ منه.
والدَّقْدَقَةُ حكاية حوافر الدواب في سرعة ترددها.
والدُّقَّةُ والدُّقَقُ: ما تسهكه الريح من الأرض، قال:
بساهكات دُقَقٍ وجلجال

### Türkçe

**القاف** ile **الدال**

**ق د**, **د ق** ikisi de kullanımdadır. **قد**: **قط** gibi “yeter, kâfi” mânâsı üzerinedir; “**قدي**” dersin, yani “bana yeter”; en-Nâbiğa dedi ki:
إلى حمامتنا ونصفه فقَدِ

**قد**’a gelince: o, şeyi gerekli kılan bir harftir; senin “**قد** كان كذا وكذا” sözün gibi. Haber şudur ki: “كان كذا وكذا” dersin; sonra bunu tasdik etmek için pekiştirme olarak “**قد**”ı sokarsın.

Ve “**قد**”, “**رُبَّما**”ya benzeyen bir yerde olur; o vakit “**قد**”, âmillerle beraber olduğunda şüpheye meyleder; senin “**قد** يكون ذلك” sözün gibi.

Ve **القَدُّ**: deriyi kesmek, elbiseyi yarmak ve benzeri. Ve dersin: “Kılıçla ortasını **قَدَدْتُ**”, “Gömleği **قَدَدْتُ** de o da **انقَدَّ**”; Zû’r-Rumme dedi ki:
تكادُ تَنْقَدُّ مِنهُنَّ الحَيازيمُ

Ve falan güzel **القدِّ** sahibidir; yani yaratılışının ölçüsünde. Ve bir şey güzel **القَدِّ**dir; yani kesip-parçalama bakımından.

Ve **القِدُّ**: tabaklanmamış deriden **يُقَدُّ** edilen kayıştır; **القَديدُ** onun iştikakı ondandır.

Ve **القِدَّة** denilmez; ancak kap gibi her şey için.

Ve kavim **قِدَداً** oldu; yani hâlleri ve hevesleri ayrıldı. Allah عز ذكره dedi ki: “كنا طرائق **قِدَداً**”.

Ve **القِدَّةُ**: yol ve insanlardan bir fırka. Ve onlar **القِدَدُ**dür; her ferdin hevesi ayrı ayrı olduğunda.

Ve **قُدَيْدٌ**: Hicaz’da bir yerdir.

Ve falan işleri **يقتدُّ** eder; yani onları tedbir eder ve ilim ve uygunlukla onları ayırt eder. Ru’be dedi ki:
يَقْتَدُّ من كون الأمور الكون حقائقاً ليست بقول الكهن

Ve **قَدَادٌ** adam: sözü **يَقُدُّ** eder; o da onu çatallandırması ve çoğaltmasıdır.

Ve deve **تَقَدَّدَ**: zayıflıktan sonra semirdi; semizliğin eserini onda alır gördün; aynı şekilde, semiz olduğunda da onda zayıflık alır.

Ve yolcu çölü **يَقُدُّ** eder; yani ortasını yarar. Dedi ki:
قَدَّ الفلاة كالحصان الخابط

Ve **القَديدُ**: küçük bir **مسيح**.

Ve bu, bunun **قَدِّ**i üzerinedir; yani onun ölçüsü üzerinedir.

Ve **القُدادُ**: onu, kirpilerin ve jerboaların adlarından sanıyorum.

Ve **القَيْدُودُ**: sırtı uzun dişi deve; ve denilir ki: **القَوْد**’dan alınmıştır; **الكون**’dan **الكينونة** menzilesinde.

**دق**: Bir şeyi **دَقَقْتُ**; **دَقّاً**. Ve her şey ki onu parça parça kırdın; ancak onlar “Onu hummâ kırdı” derler; çünkü onu parça parça kırmadı, fakat onu üstten bastı.

Ve **الدُّقاقُ**: **دُقَّ** edilen her şeyin kırıntısı.

Ve **المُدْقُّ**: onunla güzel koku **يُدَقُّ** edilen taştır; **الميم**’in zammesi, çünkü onu isim yaptı; aynı şekilde elek. Onu sıfat yaptığında onu **مفعل**e geri çevirirsin; onun sözü gibi:
يَرمي الجَلاميدَ بجُلمُودٍ مِدَقْ
Burada **الجُلْمُود** ile muradı, eşeğin tırnağıdır.

Ve **الدِّقُّ**, **الجُل**’ün zıddıdır; ve **الدِّقَّةُ**, **الدَّقيق**in masdarıdır.

Ve dersin: Bir şey **دَقَّ** eder, **يَدِقُّ**; bir **دَقّةً**; ve o dört nev’ üzerinedir: **الدَّقيق** un; ve **الدَّقيقُ** kapalı iş; ve **الدَّقيقُ** adam, hayrı ve azı ince olan; ve **الدَّقيقُ** kalınlık olmayan şey.

Ve **الدُّقَّةُ**: dövülmüş tuz; hatta onlar “Falanın **دُقَّةٌ**si yoktur” derler; ve “Falan kadın **الدُّقَّةِ** bakımından azdır” yani tuzlu değildir.

Ve falan, hesapta falanla **يُداقُّ** eder; yani onunla az, ince hesapta bakışır.

Ve **الدَّقَاقةُ**: onunla pirinç ve benzeri **يُدَقُّ** edilen şey.

Ve **مُسْتَدَقُّ الساعد**: ondan incelen her şey.

Ve **الدَّقْدَقَةُ**: binek hayvanlarının tırnaklarının, hızlı gidip gelmelerindeki taklididir.

Ve **الدُّقَّةُ** ve **الدُّقَقُ**: rüzgârın yerden aşındırdığı şey. Dedi ki:
بساهكات دُقَقٍ وجلجال
