# قعن — Kitâbu'l-'Ayn

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%82%D8%B9%D9%86/sozluk/kitab_ayn
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%82%D8%B9%D9%86/entries/kitab_ayn

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [قعن](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%82%D8%B9%D9%86.md)
- Kitâbu'l-'Ayn: Halîl b. Ahmed · 8. yy

## Madde başı: قعن

باب العين و النون والقاف
)ع ن ق، ق ع ن، ق ن ع، ن ع ق، ن ق ع مستعملات( عنق: العَنَق: من سيَرِ الدَّوابِّ. والنَّعْتُ مِعْناقٌ ومُعْنِقٌ وعَنيقٌ. وسَيْر عَنيقٌ ، وبِرْذَونٌ عَنَقٌ. ولم أسمع عَنَقَه، قال رؤبة:
لمّا رَأَتْني عَنَقـي دَبـيبُ		وقد أُرَى وعَنَقي سُرحُوبُ
ويجوز للشاعر أن يجعل العَنقَ من السَّير عَنيقاً. والمُعنِقُ من جِلْدِ الأرض: ما صَلُبَ وارْتَفَعَ وما حَواَلْيِه سَهْلٌ، وهو مُنْقادٌ في طُولِ نحو مِيلٍ أو أقل، وجمعه مَعانيقُ.
والعُنُق مَعُروف، يُخَفَّفُ ويُثَقَّلُ ويُؤَنَّثُ. وقول الله تعالى: "فَظَلَّتْ أعناقُهم لها خاضعين" أي جماعاتهم، ولو كانت الأعناقُ خاصةً لكانت خاضعةً وخاضعاتٍ. ومن قال هي الأعناقُ، والمعني على الرَّجال، رَدَّ نُونَ "خاضعين" على أسمائهم المُضْمَرة. وتقول: جاء القوم " رَسَلاً رَسَلاً وعُنُقاً عُنُقاً إذا جاءوا فِرَقاً"، ويجمع على الأعناق. واعتَنَقَتِ الدّابة: إذا وَقَعَتْ في الوحل فأخْرَجَتْ أعناقَها، قال رؤبة:
خارجةً أعناقُها من مُعْتَتَنقْ
أي من مَوضِع أخَرجَتْ أعناقها منه. والمُعْتَنَقُ: مَخْرَج أعناق الجبال من السَّراب، أي اعتَنَقَتْ فأخْرَجَتْ أعناقَها. والاعتِناقُ من المُعانَقِة، ويجوز الافتعال في موضع المُفاعَلِة، غير أن المُعانَقة في حال المَوَدَّةِ، والاعتِناقُ في الحَرْبِ ونحوها، تقول: اعتَنَقُوا في الحَرْبِ ولا تقول: تَعانَقُوا والقياس واحدٌ، قال زهير:
يَطْعُنُهم ما ارتَمَوا حتى اذا اطَّعَنْوا		ضارَبَ حتى ما ضارَبُوا اعتَنَقـا
وتَعَنَّقِت الأرنبُ في العانِقاء وتَعَنَّقَتْها، كلاهما مُسْتَعمَل: دَسَّت عُنُقها فيه وربما غابَتْ تحته، وكذلك البَربوعُ والعانقاء. وهو جُحْرٌ مملوءٌ تُراباً رخواً يكون للأرنبِ واليَرْبُوعِ إذا خافا. وربما دخل ذلك التُّرابَ فيقال: تَعَنَّقَ اليَربُوعُ لأنّه يَدُسُّ عُنُقَه فيه ويمضي حتى يصير تحته.
والعَنْقاءُ: طائِرٌ لم يَبق في أيدي الناس من صِفتها غيرُ اسمها. ويقال بل سُمِّيَتْ به لبياضٍ في عُنقِها كالطَّوق وقال:
إذا ما ابنُ عبِد اللّهِ خَلَّى مكانَـه		فقَدْ حَلَّقْتْ بالجُودِ عَنْقاء مُغْرِبُ
والعَنْقاءُ: الداهِيةُ. والعَنْقاءُ: اسم مَلَكٍ، قال:
وَلَدْنا بني العَنْقاءِ وابْني مُحَرَّقٍ		فأكرِمْ بنا خالاً وأكرِمْ بنا ابْنَما
والأعنَقُ: الطويل العُنُق. والأعنَقُ: الكلبُ الذي في عُنقِه بياضٌ كالطوق.
والعَناقُ: الأُنْثَى من أولاد المَعَز، ويجمعُ العُنوق. وقولهم: العُنُوقُ بعد النُّوقِ، أي صِرتَ راعياً للغَنَم بعد النُّوقِ، يقال ذلك لمن تحول من رفعةٍ إلى دنائةٍ، قال:
إذا مَرِضَتْ منها عَناقٌ رأيته		بسِكِّينِه من حولها يَتَصَرَّفُ
وَعَناقُ الأرضِ: حَيَوان أسْوَدُ الرَّأسِ طَويلُ الظهر أصغَر من الفَهدِ ويُجمعُ على عُنُوقٍ.
قعن: اشتُقَّ منه اسم قُعَينٍ وهو في أسدٍ وفي قَيْسٍ أيضاً. ويقال: أفْصَحُ العرب نَصْرُ قُعَيْنٍ أو قُعَيْن نَصر.
والقَيْعُونُ من العُشْب: نَبْتٌ على فَيْعُول مثل قَيْصُوم، وهو ما طال منه. يقال: اشتقاقه من القَعْن كاشتقاق القَيْصوم من القَصْم. ونحو هذه الأشياء اشتُقَّت من الأسماء وأُميتَتْ أصولها، ولكن يعرف ذلك في تقدير الفعل. قيل: يكون القَيْعُونُ من القَيْع كالزَّيْتون من الزَّيت قنع: قَنِعَ يَقْنعُ قَناعةً: أي رَضيَ بالقَسمِ فهو قَنِعٌ وهم قَنِعُونَ، وقوله تعالى: "القانِعَ والمْعتَرَّ" فالقانِع: السائل، والمُعْتَرُّ: المُعْتَرض له من غير طلب، قال:
ومنِهم شَقِيٌّ بالمَعيشِة قانِعُ
وقَنَعَ يَقْنَعُ قُنُوعاً: تذلَّلَ للمسألة فهو قانِع، قال الشماخ:
لمَالُ المرء يُصلِحُه فيُغني		مُفاقِرَه أعَفُّ من القُنُوعِ
ويُرْوَى "من الكُنُوع" بمنزلة القُنُوع. ورَجُلٌ قَنعٌ أي كثير المال. والقَنُوع بمَنزلة الهبوط -بلغة هذيل- من سَفْحِ الجَبَل، وهو الارتفاع أيضاً، قال:
بحَيْثُ استَفاضَ القِنعُ غربيّ واسِطٍ		نَهاراً ومَجَّتْ في الكَثيبِ الأباطِحُ
والقِناعُ: طَبَقٌ من عَسِيبِ النَّخْل وخُوصِهِ. والإقناع. مَدُّ البَعير رأسَه إلى الماء ليَشْرَبَ، قال يصف ناقةً:
تُقْنِعُ للجَدْوَل منها جَدْوَلا
شَبَّه حَلقَ الناقة وفاها بالجَدْوَل تَسْتَقْبِل به جدولاً في الشُّرْب. والرَّجُل يُقْنِعُ الإناء للماء الذي يَسيلُ من جَدْوَلٍ أو شِعْبٍ. والرجُلُ يُقنِعُ يَدَه في القُنوت أي يَمُدُّها فيَسْتَرحِمُ رَبَّه. والقِناع أوسَعُ من المِقْنَعِة. وتقول: ألْقَى فُلانٌ عن وَجْهِهِ قناع الحَياء. وفُلانٌ مُقنِعٌ: أي يُرضَى بقوله. وتقول: قَنَعْتُ رأسَه بالعَصَا أو بالسَّوْط: أي عَلَوتُه ضَرْباً.
والقِنْعَةُ وجمعها القِنَع وجمع القِنعَ القِنْعان: وهو ما جَرَى بين القُفِّ والسَّهْلِ من التُّرابِ الكثير، فإذا نَضَبَ عنه الماء صارَ فَراشاً يابساً، قال:
وايْقَن أنّ القَنْعَ صارَتْ نِطافُه		فراشاً وأن البَقْلَ ذاوٍ ويابِسٍ
المُقْنِعَةُ من الشّاء: المُرَتفِعةُ الضَّرع، ليس في ضَرعها تصَوُّب، قَنَعَت بضرعها، وأقنعتْ فهي مُقْنِعٌ. واشتقاقه من اقناع الماء ونحوه كما ذكرنا.
نعق: نَعَقَ الراعي بالغَنَم نَعيقاً: صاح بها زجْراً. ونَعَقَ الغُرابُ يَنْعِقُ نُعاقاً ونَعيقاً. وبالغين أحسن. والنّاعِقانِ: كوكبان أحدُهُما رِجْلُ الجوزاء اليُسْرَى والآخر مَنْكبها الأيمن. وهو الذي يُسَمَّى الهَقْعةَ، وهما أضوأ كوكبين في الجوزاء.
نقع: نَقَعَ الماء في مَنْقِعِةَ السَّيل يَنْقَعُ نَقْعاً ونُقُوعاً: اجتمع فيها وطال مَكثْهُ. وتجمعُ المَنْقَعةُ على المناقِع. وهو المستَنقٍعُ: أي المجتَمِعٌ. واسَتْنَقْعتُ في الماء: أي لَبِثتُ فيه مُتَبَرَّداً. وأنقَعْتُ الدواء في الماء إنقاعاً. والنَّقُوع: شَيءٌ يُنْقَعُ فيه زَبيبٌ وأشياءُ ثم يُصَفَّى ماؤه ويُشْربُ. واسم ذلك نَقُوع. ونَقَعَ السُّمُّ في ناب الحيَّة: في أنيابِها السُمُّ ناقع اجتمع فيه كقوله.
وانْتُقِعَ لَوْنُ الرَّجُل وامْتُقِعَ أصوَبُ: تَغَيَّر. والرَّجُل إذا شَرِبَ من الماء فَتَغَّير لونُه، يقال: نَقَعَ يَنْقَعُ نُقوعاً، قال:
لو شِئْتُ قد نَقَعَ الفُؤادُ بشَرْبَةٍ		تَدَعَ الصوادي لا يجِدْنَ غَليلا
والماء يَنْقَعُ العَطَشَ نقعاً ونُقُوعاً، قال حفص الأموي:
أكرَعُ عند الوُرُود في سُدُمٍ		تَنْقَعُ من غُلَّتي وأجْزَؤها
والنَّقيعُ: شرابٌ يُتَّخَذُ من الزَّبيبِ يُنْقَعُ في الماء من غير طبخ. والنَّقيعةُ هي العَبيطة من الإبل. وهي جَزوُرٌ تُوَفَّر أعضاؤها فتُنْقَعُ في أشياء علاجاً لها، قال:
كلِّ الطَّعامِ تَشْتَهي رَبيعـهَ		الخُرْس والإعذارُ والنَّقيعَه
وقال المهلهل:
إنّا لنَضْرِبُ بالصوارم هامَهُم		ضَربَ القُدارِ نَقيعةَ القُـدّام
القُدّامُ: القادمون من سفر، جمع قادِم. وقيلَ القَدام بفتح القاف وعن غير الخليل: والقُدَام: الجَزّار.
يقال: نَقَعُوا النَّقيعَةَ، ولا يقال: أَنْقَعُوا لأنه لا يُريدُ إنْقاعَها في الماء. والنَّقْعُ: الغبار. قال الشُوَيْعِرُ واسمه عبد العزى:
فهُنّ بهم ضوامِرُ في عجاجٍ		يُثِرْنَ النَّقْعَ أمثال السَّراحي
قال لَيْثٌ: قُلتُ للخليل: ما السّراحي، قال: أراد الذِئاب، ولكنه حَذَف من السرحان الألف والنُّونَ فجَمَعَه على سراحي، والعَرَبُ تقول ذلك كثيراً كما قال:
دَرَسَ المَنَا بمُتالعٍ فأَبانِ
أراد المنازل فحَذَفَ الزّاءَ واللامَ.
ونَقَعَ الصَّوْتُ: إذا ارتَفَعَ. ونَقَعَ بصَوته، وأنْقَعَ صوْته: إذا تابَعَه ومنه قول عُمَرَ في نِسوةٍ اَجَتمعْنَ يبكين على خالد بن الوليد: "وما على نِساءِ بني المُغيرةِ أن يُهْرِقْنَ من دُمُوعِهِنَّ على أبي سليمان" ما لم يكن نَقْعٌ أو لَقْلَقةٌ.
يعني بالنَّقْعِ أصوات الخُدُود إذا ضُرِبَتْ، قال لبيد:
فمتى يَنْقَعْ صُراخٌ صـادِقٌ		يُحلبوها ذاتَ جَرْسٍ وزَجَلْ
ونَقَعَ الموتُ يعني كَثُرَ. وما نَقَعْتُ بخَبَرِه نُقُوعاً: أي ما عجِتُ به ولا صدَّقت ما عِجتُ به أي ما أخذْتُه ولا قَبِلْتُه.
والنَّقْع: ما اجْتَمَعَ من الماء في القَليبِ. والنَّقيعُ: البئر الكثيرة الماء. تُذَكِّرُه العَرَب، وجمعه أنْقِعَةٌ. والمِنْقَعُ والمِنْقَعَةُ: إناءٌ يُنقَعُ فيه الشَّيءُ. والأنْقوعَةُ: وَقْبَة الثَّريدِ التي فيها الوَدَكُ. وكل شيءٍ سال إليه الماء من مَثْعَبٍ ونحوه فهو أنْقُوعَةٌ.

### Türkçe

باب **العين** و **النون** و**القاف**
(**ع ن ق**، **ق ع ن**، **ق ن ع**، **ن ع ق**، **ن ق ع** استعمالda olanlar): **عنق**: **العَنَق**: binek hayvanlarının yürüyüş çeşitlerindendir. Sıfatı **مِعْناقٌ** ve **مُعْنِقٌ** ve **عَنيقٌ**’tir. Ve **سَيْرٌ عَنيقٌ**; ve **بِرْذَونٌ عَنَقٌ**. **عَنَقَه**’sini işitmedim; Rü’be dedi ki:
“Beni görünce **عَنَقـي**’m sürünüş (gibi) oldu;
hâlbuki görünürüm ve **عَنَقي**’m uzun-boyunlu (gibi)dir.”
Şaire caizdir ki yürüyüşten olan **العَنق**’ı **عَنيقاً** kılsın. Ve yerin derisinden **المُعنِقُ**: sertleşip yükselen ve çevresi düz olan şeydir; uzunlukta yaklaşık bir mil yahut daha az boyunca uzayıp giden (şerit)tir; çoğulu **مَعانيقُ**’tur.

Ve **العُنُق** mâlûmdur; hafifletilir, ağırlaştırılır ve müennes yapılır. Yüce Allah’ın sözü: “فَظَلَّتْ أعناقُهم لها خاضعين” yani onların cemaatleri; eğer boyunlar özel olarak kastedilseydi “خاضعةً” ve “خاضعاتٍ” olurdu. “O, boyunlardır; mâna erkekler üzerinedir” diyen kimse, “خاضعين”in **النون**’unu onların gizli isimlerine döndürmüştür. Ve dersin ki: kavim “رَسَلاً رَسَلاً وعُنُقاً عُنُقاً إذا جاءوا فِرَقاً” (yani bölük bölük geldiklerinde) geldi; ve **الأعناق** üzerine cem’ edilir. Ve binek hayvanı **اعتَنَقَتِ**: çamura düştüğünde boyunlarını çıkarırsa; Rü’be dedi ki:
“**مُعْتَتَنقْ**’den boyunları çıkmış olarak”
Yani boyunlarını ondan çıkardığı yerden. Ve **المُعْتَنَقُ**: dağların boyunlarının seraptan çıkış yeridir; yani **اعتَنَقَتْ** de boyunlarını çıkardı. Ve **الاعتِناقُ** **المُعانَقِة**’dendir; **الافتعال**’ın **المُفاعَلِة** yerinde olması caizdir; ancak **المُعانَقة** sevgi hâlinde, **الاعتِناقُ** ise savaşta ve benzerinde olur; dersin ki: savaşta **اعتَنَقُوا**; “**تَعانَقُوا**” demezsin; kıyas birdir. Züheyr dedi ki:
“Onlar mızrak atmaya devam eder, ta ki mızraklandıklarında;
vuruşur, ta ki vuruşmadıkları (bir hâlde) **اعتَنَقـا** (kucaklaşır gibi boğuşur) oluncaya dek.”

Tavşan **العانِقاء** içinde **تَعَنَّقِت** ve onu **تَعَنَّقَتْها**; ikisi de kullanımdadır: boynunu onun içine soktu ve bazen onun altına kayboldu; aynı şekilde **البَربوعُ** ve **العانقاء**. Ve o, gevşek toprakla dolu bir in (oyuk)tur; korktuklarında tavşan ve jerboa için olur. Bazen o toprağa girer; bu sebeple “**تَعَنَّقَ اليَربُوعُ**” denir; çünkü boynunu onun içine sokar ve altına varıncaya dek gider.

Ve **العَنْقاءُ**: sıfatından insanların elinde isminden başka bir şey kalmamış bir kuştur. Ve denilir ki: boynunda halka gibi bir beyazlık sebebiyle onunla adlandırılmıştır. Ve dedi ki:
“İbn Abdullah yerini boşalttığında,
cömertlikle batıya uçtu **عَنْقاءُ مُغْرِبُ**.”

Ve **العَنْقاءُ**: musibet. Ve **العَنْقاءُ**: bir meleğin adıdır; dedi ki:
“**بني العَنْقاءِ**’yı ve **ابْني مُحَرَّقٍ**’ı doğurduk;
öyleyse bizimle dayı olarak da, bizimle iki oğul olarak da ikram et.”

Ve **الأعنَقُ**: boynu uzun olan. Ve **الأعنَقُ**: boynunda halka gibi beyazlık bulunan köpek.

Ve **العَناقُ**: keçi yavrularının dişisi; çoğulu **العُنوق**. “**العُنُوقُ بعد النُّوقِ**” sözleri: yani develerden sonra koyun güden oldun; bu, yücelikten aşağılığa dönen kimseye söylenir. Dedi ki:
“Onlardan bir **عَناقٌ** hastalansa onu görürsün;
bıçağıyla çevresinde dolaşır.”

Ve **عَناقُ الأرضِ**: başı siyah, sırtı uzun, parsdan küçük bir hayvandır; **عُنُوقٍ** üzerine cem’ edilir.

**قعن**: ondan **قُعَينٍ** ismi türetilmiştir; o, Esed’de de Kays’ta da vardır. Ve denilir: Arapların en fasihi **نَصْرُ قُعَيْنٍ** yahut **قُعَيْن نَصر**’dır.

Ve ottan **القَيْعُونُ**: **قَيْصُوم** gibi **فَيْعُول** vezninde bir bitkidir; ondan uzayan şeydir. Denilir: onun iştikakı **القَعْن**’dan, **القَيْصوم**’un **القَصْم**’dan iştikakı gibidir. Bu tür şeyler isimlerden türetilmiş ve kökleri öldürülmüştür; fakat bu, fiilin takdirinde bilinir. Denildi: **القَيْعُونُ** **القَيْع**’dan, **الزَّيْتون**’un **الزَّيت**’ten olması gibi olur.

**قنع**: **قَنِعَ يَقْنعُ قَناعةً**: yani paya razı oldu; o hâlde o **قَنِعٌ**’dir ve onlar **قَنِعُونَ**’dur. Yüce Allah’ın sözü: “**القانِعَ والمْعتَرَّ**”; **القانِع**: isteyen (dilenci), **المُعْتَرُّ**: istemeksizin ona uğrayıp ilişen (kimse)dir. Dedi ki:
“Onlardan geçimle bedbaht olan **قانِعُ** (vardır).”

Ve **قَنَعَ يَقْنَعُ قُنُوعاً**: dilenmeye karşı alçaldı; o hâlde o **قانِع**’dir. Şemmâh dedi ki:
“Kişinin malı onu düzeltir de zengin kılar;
yoksulluklarını; **القُنُوعِ**’dan daha iffetlidir.”

“**من الكُنُوع**” diye rivayet olunur; **القُنُوع** menzilesindedir. Ve **رَجُلٌ قَنعٌ**: yani çok mal sahibi. Ve **القَنُوع** Hüzeyl lehçesinde dağın yamacından iniş menzilesindedir; o, yükselme de olur. Dedi ki:
“Öyle bir yerde ki **القِنعُ** Vâsıt’ın batısına doğru taşarak yayıldı;
gündüzleyin; ve düzlükler kum tepesine akıttı.”

Ve **القِناعُ**: hurma dalının lifinden ve yaprağından bir tabaktır. Ve **الإقناع**: devenin başını suya uzatmasıdır ki içsin. Bir dişi deveyi vasfederek dedi ki:
“Onun içinden bir ark’a doğru **تُقْنِعُ** bir ark.”
Dişi devenin boğazını ve ağzını, içmede onunla bir ark’ı karşılayarak bir ark’a benzetti. Ve adam, bir ark yahut derecikten akan su için kabı **يُقْنِعُ** eder. Ve adam, **القُنوت**’ta elini **يُقنِعُ** eder: yani onu uzatır da Rabbinden merhamet diler. Ve **القِناع** **المِقْنَعِة**’den daha geniştir. Ve dersin ki: falan, yüzünden hayâ örtüsü **قناع**’ını attı. Ve falan **مُقنِعٌ**: yani sözüyle razı olunur. Ve dersin ki: **قَنَعْتُ** onun başını değnekle yahut kamçıyla: yani onu vurarak üstüne çıktım.

Ve **القِنْعَةُ**; çoğulu **القِنَع**; ve **القِنعَ**’ın çoğulu **القِنْعان**: o, çok toprağın kayalık ile ova arasında aktığı yerdir; su ondan çekilince kuru bir döşek olur. Dedi ki:
“Ve yakîn etti ki **القَنْعَ**’ın damlaları
döşek oldu; ve ot solmuş ve kuru (oldu).”

Ve koyundan **المُقْنِعَةُ**: memesi yukarı kalkık olan; memesinde aşağı sarkma yoktur; memesiyle **قَنَعَت**; ve **أقنعتْ**; o hâlde o **مُقْنِعٌ**’dir. Onun iştikakı, zikrettiğimiz gibi suyun **اقناع**’ından ve benzerindendir.

**نعق**: çoban koyunla **نَعَقَ** eder, **نَعيقاً**: onlara bağırdı, azarlayarak. Ve karga **نَعَقَ يَنْعِقُ** **نُعاقاً** ve **نَعيقاً**. **بالغين** (yani **الغين** ile) daha iyidir. Ve **النّاعِقانِ**: iki yıldızdır; birisi İkizler’in sol ayağı, diğeri sağ omzudur. Ve o, **الهَقْعةَ** diye adlandırılandır; ve onlar İkizler’deki en parlak iki yıldızdır.

**نقع**: selin çukurunda su **نَقَعَ** eder, **يَنْقَعُ** **نَقْعاً** ve **نُقُوعاً**: orada toplandı ve kalışı uzadı. Ve **المَنْقَعةُ** **المناقِع** üzerine cem’ edilir. Ve o, **المستَنقٍعُ**’dır: yani toplanmış olan. Ve “suda **اسْتْنَقْعتُ**” (dedim): yani serinlemek için onda kaldım. Ve ilacı suda **أنقَعْتُ** **إنقاعاً**. Ve **النَّقُوع**: içinde kuru üzüm ve şeyler ıslatılan, sonra suyu süzülüp içilen bir şeydir. Ve bunun adı **نَقُوع**’dur. Ve yılanın dişinde zehir **نَقَعَ** etti: onun dişlerinde zehir **ناقع**tır; onda toplandı; onun sözü gibi.

Ve adamın rengi **انْتُقِعَ**; ve **امْتُقِعَ** daha isabetlidir: değişti. Ve adam su içtiğinde rengi değişirse, denilir: **نَقَعَ يَنْقَعُ نُقوعاً**. Dedi ki:
“İsteseydim, bir yudumla kalp **نَقَعَ** ederdi;
susuzları öyle bırakır ki bir serinlik bulamazlar.”

Ve su susuzluğu **يَنْقَعُ** eder, **نقعاً** ve **نُقُوعاً**. Hafs el-Emevî dedi ki:
“Varışta karanlıklar içinde (suya) ağzımı dayarım;
susuzluğumdan ve en şiddetlisinden **تَنْقَعُ** eder.”

Ve **النَّقيعُ**: kuru üzümden yapılan bir içecektir; pişirmeksizin suda ıslatılır. Ve **النَّقيعةُ**: develerden **العَبيطة**’dır. Ve o, organları bol bırakılan bir kesimliktir; ona tedavi olarak şeyler ıslatılır. Dedi ki:
“Her yemeğin baharını iştah edersin;
sünnetler, özürler ve **النَّقيعَه**.”

Ve Mühelhil dedi ki:
“Biz onların başlarını keskin kılıçlarla vururuz;
**القُدارِ**’ın, **القُـدّام**’ın **نَقيعةَ**’sini vurması gibi.”

**القُدّامُ**: yolculuktan gelenler; **قادِم**’in cem’idir. Ve denildi: **القَدام** (kafın fethasıyla). Ve Halîl’den başkasından: **القُدَام**: kasaptır.

Denilir: **نَقَعُوا النَّقيعَةَ**; “**أَنْقَعُوا**” denilmez; çünkü onu suda ıslatmayı kastetmez. Ve **النَّقْعُ**: tozdur. Şuvey’ir—adı Abdüluzzâ—dedi ki:
“Onlar, toz bulutu içinde zayıf (atlar)dır;
**النَّقْعَ**’ı testiler misali kaldırırlar.”

Leys dedi ki: Halîl’e dedim: **السّراحي** nedir? Dedi: kurtları kastetti; fakat **السرحان**’dan **الألف** ve **النون**’u düşürdü de onu **سراحي** üzerine cem’ etti; Araplar bunu çokça söyler; nitekim dedi ki:
“**المَنَا** Mutâli‘da silindi de (izleri) ortaya çıktı.”
**المنازل**’i kastetti; **الزّاء** ve **اللام**’ı düşürdü.

Ve **نَقَعَ الصَّوْتُ**: yükseldiğinde. Ve sesiyle **نَقَعَ** etti; ve sesini **أنْقَعَ** etti: onu peş peşe getirdiğinde. Ondandır: Ömer’in, Hâlid b. Velîd’e ağlamak üzere toplanan kadınlar hakkında sözü: “Beni Muğîre kadınlarına Ebû Süleymân için gözyaşlarından dökmelerinde ne var?”; **نَقْعٌ** yahut **لَقْلَقةٌ** olmadıkça.
**النَّقْعِ** ile, yanaklar vurulduğunda çıkan sesleri kasteder. Lebîd dedi ki:
“Ne vakit doğru bir çığlık **يَنْقَعْ** ederse,
onu çan ve yankı sahibi olarak sağarlar.”

Ve **نَقَعَ الموتُ**: yani çoğaldı. Ve “onun haberiyle **نُقُوعاً** **نَقَعْتُ** etmedim”: yani onunla acele etmedim ve acele ettiğim şeyi tasdik etmedim; yani onu almadım ve kabul etmedim.

Ve **النَّقْع**: kuyuda sudan toplanan şeydir. Ve **النَّقيعُ**: suyu çok olan kuyudur. Araplar onu müzekker yapar; çoğulu **أنْقِعَةٌ**’dir. Ve **المِنْقَعُ** ve **المِنْقَعَةُ**: içinde bir şeyin ıslatıldığı kaptır. Ve **الأنْقوعَةُ**: içinde içyağı bulunan tirid çukuru (oyuk)tur. Ve suyun bir oluk ve benzerine doğru aktığı her şey **أنْقُوعَةٌ**’dır.
