# قفخ (ق-ف-خ) — Arapça kök

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%82%D9%81%D8%AE
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%82%D9%81%D8%AE

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Harfler: ق - ف - خ
- Bu kök Kur'an'da geçmiyor.
- 6 sözlük

## Sözlükler (6)

### [es-Sıhâh](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%82%D9%81%D8%AE/sozluk/sihah.md) — Cevherî · 10. yy

الفراء: قَفَخْتُهُ قَفْخاً وقِفاخاً: ضربته. ويقال: لا يكون القَفْخُ إلا على الرأس، أو على شيء أجوف.

##### Türkçe

**الفراء**: **قَفَخْتُهُ** **قَفْخاً** ve **قِفاخاً**: onu dövdüm. Ve denilir ki: **القَفْخُ** ancak baş üzerine, yahut içi boş bir şey üzerine olur.

### [Mekâyîsü'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%82%D9%81%D8%AE/sozluk/mekayis.md) — İbn Fâris · 11. yy

(باب القاف والفاء وما يثلثهما)
(قفل)  القاف والفاء واللام أصلٌ صحيحٌ يدلُّ أحدهما على أوبةٍ من سفر، والآخر على صَلاَبةٍ وشِدَّةٍ في شيء.
فالأوَّل القُفول، وهو الرُّجوع من السَّفَر، ولا يقال للذاهبين قافلةٌ حتّى يرجعوا.
وأمَّا الأصل الآخَر فالقَفِيل، وهو الخشب اليابس. ومنه القُفْل: سمِّي بذلك لأنَّ فيه شدّاً وشِدَّة. يقال أقفَلتُ البابَ فهو مُقْفَل. ويقال للبخيل: هو مُقْفَل اليدين. وقَفَِلَ الشّيء: يَبِس. وخيلٌ قَوَافِلُ: ضَوَامِر. ويقال: أقْفَلَه الصّومُ: أيبَسَه.
(قفن)  القاف والفاء والنون ليس بأصلٍ، لكنَّهم يقولون: القَفَن: لغةٌ في القَفا. والقفِينةَ: الشَّاة تُذبَح من قَفاها. ويقال: إنَّ القَفَّانَ: طَريقةُ الشّيء ومُنتهَى عملِه. وجاء في حديث عمر: "ثمَّ أكون على قَفّانِه".
(قفي)  القاف والفاء والحرف المعتل أصلٌ صحيح يدلُّ على إتْباعِ شيءٍ لشيء. من ذلك القَفْو، يقال قَفوت أثَرَه. وقَفَّيتُ فلاناً بفلانٍ، إذا أتْبَعتَه إيّاه. وسمِّيت قافيةُ البيت قافيةً لأنَّها تقفو سائرَ الكلام، أي تتلوه وتَتْبعه. والقَفَا: مُؤْخِر الرّأس والعُنُق، كأنَّه شيءٌ يَقفو الوجه. والقافية: القفا. وفي الحديث: "يقعدُ الشّيطانُ على قافية رأسِ أحدهم".
قال ابن دريد([1]): يقال فلانٌ قِفْوتي: أي تُهمتي، وقِفْوَتي، أي خِيرَتي.
قال: فكأنَّه من الأضداد. وهذا الذي قاله فإنَّ المعنى فيه إذا اتَّهمه: قفاه أي تَبِعه يطلب سيّئةً عنده، وإذا كان خِيرَتَه قَفاه أيضاً أي تَبِعه يرجو خَيْره. وليس ذلك عندنا من طريقة الأضداد في شيء. والقَفِيُّ والقَفاوة: ما يُدَّخر من لبنٍ أو غيرِه لمن يُراد تكرمتُه به. وهو من القياس، كأنَّه يُرادَ [و] يتبَع به إذا أُهديَ له. قال سلامة:
ليس بأسفَى ولا أقنَى ولا سَغِلٍ *** يُسقَى دواءَ قَفِيِّ السَّكْنِ مَرْبوبِ([2])وقولهم: قَفَوت الرَّجُل، إذا قذفْتَه بفُجورٍ([3]) هو من هذا، كأنَّه أتْبَعَه كلاماً قبيحاً. وفي الحديث: "لا نَقْفُو أمَّنا([4])".
(قفح)  القاف والفاء والحاء، قال ابنُ دريد([5]): قَفَحت نفسُه عن الشّيء إذا كرهَتْه. قال: وهو في شِعر الطرِمّاح([6]).
(قفخ)  القاف والفاء والخاء كلمةٌ واحدةٌ* وهو ضربُ الشَّيءِ اليابس على مِثله. يقال قَفَخ هامتَه. قال:
* قَفخاً على الهامِ وبَجَّاً وَخْضا([7]) *
(قفد)  القاف والفاء والدال أصلٌ يدلُّ على التواءٍ في شيء. من ذلك القَفَد: التواءُ رسغِ اليد الوحشيّ؛ رجلٌ أقفدُ وامرأةٌ قفداء. وكذلك الفرس. ويقولون: القَفْداء: جنس من الاعتمام.
(قفر)  القاف والفاء والراء أصلٌ يدلُّ على خُلوٍّ من خير. من ذلك القَفْر: الأرض الخالية. ومنه القَفَار: الطَّعام ولا أُدْمَ معه. وفي الحديث: "ما أقْفَرَ بيتٌ فيه خَلّ". وامرأةٌ قَفرة: قليلةُ اللّحم.
ومما شذَّ عن هذا الأصل، وهو من باب الإبدال، يقولون: اقتفرت الأثَرَ واقتفيتُه، وتفقَّر مثلُه. قال صخر([8]):
* فإنِّي عن تفقُّركم مكيثُ([9]) *
وأمَّا القَفُّور فنَبت. قال ابنُ أحمر:
تَرعَى القَطاةُ الخِمسَ قَفُّورَها([10]) *** ثم تَعُرُّ الماءَ فيمن يَعُرّْ
ومن القياس الأوّل قولهم: نزلْنا ببني فلانٍ فبتْنا القَفْرَ، إذا لم يَقرُونا وقال ابن دريد([11]) -وليس من البابين-: القفَر: الشَّعر. وأنشد:
قد عَلِمَتْ خَودٌ بساقَيْها القَفَر *** لتُروَين أو لتُبيدَنَّ الشُّجُرْ([12])جمع شِجار وهو خَشَب البِئر.
(قفز)  القاف والفاء والزاء أصلانِ يدلُّ [أحدهما] على شبه الوَثْب، والآخر على شيءٍ يُلبَس.
فالأوَّل القَفَزان: مصدر قَفَز. ويقال للضَّفادع: القَوافز. والآخر القُفَّاز: وهو ضربٌ من الحَلْي تَتَّخذه المرأةُ في يديها ورجليها. ويقولون على التشبيه بهذا: فرسٌ مقفَّز، إذا استدار تحجيلُه بقوائمه ولم يجاوز الأشاعر نَحْوَ المنَعَّل. فأمَّا القَفِيز فمعرَّب.
(قفس)  القاف والفاء والسين. يقولون: القَفَس: الغضب.
(قفش)  القاف والفاء والشين. فيه طريفَة ابنِ دريد([13]): قفش: جمع.
(قفص)  القاف والفاء والصاد كلماتٌ تدلُّ على جمعٍ واجتماع. يقولون: تقفّص، إذا تجمَّع، وقَفَّصتُ الظّبْيَ، إذا شددتَ قوائمَه جميعاً. وقولهم: إن القَفْصَ: الوَثْب، من هذا، وذلك تجمُّع.
(قفط)  القاف والفاء والطاء كلمةٌ واحدة. يقولون: قَفَط الطَّائرُ، إذا سَفِد.
(قفع)  القاف والفاء والعين كلماتٌ تدلُّ على تجمُّع في شيء. يقال: أذنٌ قَفْعاءُ، كأنَّها أصابَتْها نار فانزَوَتْ. والرِّجْل القَفْعاء: التي ارتدَّتْ أصابعُها إلى القَدَم من البرد. والقَفْعة: شيءٌ يتَّخَذ من خُوص يُجتَنَى فيه الرُّطَب. وفي الحديث في ذكر الجراد: "ليْتَ عندنا منه قَفْعَةً أو قفعتين". والله تعالى أعلمُ وأحكم.
--------------ـــ
([1]) الجمهرة (3: 156).
([2]) ديوان سلامة بن جندل 8 والمفضليات (1: 119) واللسان (قفا).
([3]) في الأصل: "بعجوز"، صوابه في المجمل واللسان.
([4]) في اللسان: وقال النبي صلى الله عليه وسلم: "نحن بنو النضر بن كنانة لا نقذف أبانا ولا نقفو أمنا".
([5]) الجمهرة (2: 175).
([6]) وكذا ورد الكلام في المجمل والجمهرة. يشير إلى قول الطرماح في ملحقات ديوانه 189:
يسف خراطة مكر الجنا *** ب حتى ترى نفسه قافحه
 ([7]) لرؤبة في ديوانه 81 واللسان (قفخ، بجج)، وقد سبق في (بج).
([8]) وكذا في المجمل. وفي اللسان: "وقال أبو الملثم صخر"، وصواب "الملثم" "المثلم" وهو رجل هذلي يناقض بشعره صخر الغي الهذلي، وليس الشعر لصخر، بل هو لأبي المثلم. انظر ديوان الهذليين (2: 224).
([9]) صدره كما في الديوان: * أنسل بني شغارة من لصخر *
([10]) البيت في اللسان (عرر، قفر) وفي الأصل: "تقفرها".
([11]) الجمهرة (2: 400).
([12]) أنشدهما في الجمهرة. وأنشد الأول في اللسان (قفر).
([13]) الجمهرة (3: 65).

ـ

##### Türkçe

(باب **القاف** ve **الفاء** ve onları üçleyen şeyler)

(**قفل**)  **القاف** ve **الفاء** ve **اللام** sahih bir asıldır; ikisinden biri yolculuktan bir dönüşe, diğeri bir şeyde katılığa ve şiddete delâlet eder.
Birincisi **القُفول**’dür; o, yolculuktan dönüş demektir; dönünceye kadar gidenlere **قافلة** denilmez.
Diğer asıl ise **القَفِيل**’dir; o, kuru ağaçtır. Ondan **القُفْل**: onda bir sıkma ve şiddet bulunduğu için bununla adlandırıldı. Denir: Kapıyı **أقفَلتُ**; o da **مُقْفَل**’dir. Cimriye de denir: O, iki eli **مُقْفَل**’dir. Ve **قَفَِلَ** şey: kurudu. Ve **قَوَافِلُ** atlar: zayıflamışlardır. Ve denir: Orucu ona **أقْفَلَه**: onu kuruttu, yani.

(**قفن**)  **القاف** ve **الفاء** ve **النون** bir asıl değildir; fakat onlar derler: **القَفَن**: **القَفا**’da bir dildir. Ve **القفِينةَ**: ensesinden boğazlanan koyundur. Ve denir: Şüphesiz **القَفَّانَ**: şeyin yolu ve işinin sonudur. Ve Ömer’in hadisinde geldi: “Sonra onun **قَفّانِه** üzerinde olurum.”

(**قفي**)  **القاف** ve **الفاء** ve illetli harf sahih bir asıldır; bir şeyin bir şeye tâbi olmasına delâlet eder. Bundan **القَفْو**; denir: İzini **قَفوت**. Ve **قَفَّيتُ** falancayı falancayla, onu ona tâbi kıldığın zaman. Ve beytin **قافيةُ**’si **قافيةً** diye adlandırıldı; çünkü o, sözün geri kalanını **تقفو** eder; yani onu izler ve ona tâbi olur. Ve **القَفَا**: başın ve boynun arkasıdır; sanki yüzü **يَقفو** eden bir şey gibidir. Ve **القافية**: **القفا**’dır. Hadiste: “Şeytan onların birinin başının **قافية**’si üzerine oturur.”
İbn Düreyd dedi([1]): Denir: Falanca benim **قِفْوتي**’mdir; yani ithamımdır; ve **قِفْوَتي**; yani seçkinimdir.
Dedi: Sanki o, zıtlar cümlesindendir. Onun söylediği ise: manası şundadır; onu itham ettiği zaman: onu **قَفاه** etti; yani onda bir kötülük arayarak onu izledi; ve eğer o onun seçkini ise onu yine **قَفاه** etti; yani hayrını umarak onu izledi. Bu ise bizim nezdimizde zıtların yolundan hiçbir şey değildir. Ve **القَفِيُّ** ve **القَفاوة**: kendisiyle ikram edilmesi istenen kimse için sütten veya başkasından saklanan şeydir. Ve o, kıyastandır; sanki ona murad olunur ve ona hediye edildiği zaman onunla tâbi olunur gibidir. Selâme dedi:
ليس بأسفَى ولا أقنَى ولا سَغِلٍ *** يُسقَى دواءَ **قَفِيِّ** السَّكْنِ مَرْبوبِ([2])
Ve onların sözü: Adamı **قَفَوت** ettim, onu fuhuşla([3]) attığın zaman, bu da bundandır; sanki ona çirkin bir söz tâbi kılmıştır. Hadiste: “Biz anamızı **نَقْفُو** etmeyiz([4]).”

(**قفح**)  **القاف** ve **الفاء** ve **الحاء**; İbn Düreyd dedi([5]): Nefsi şeyden **قَفَحت** etti; onu kerih gördüğü zaman. Dedi: O, **الطرِمّاح**’ın şiirindedir([6]).

(**قفخ**)  **القاف** ve **الفاء** ve **الخاء** tek bir kelimedir*; o, kuru şeyin benzerine vurulmasıdır. Denir: Tepesine **قَفَخ** etti. Dedi:
* قَفخاً على الهامِ وبَجَّاً وَخْضا([7]) *

(**قفد**)  **القاف** ve **الفاء** ve **الدال** bir asıldır; bir şeyde bükülmeye delâlet eder. Bundan **القَفَد**: elin dış bileğinin bükülmesidir; **أقفدُ** bir adam ve **قفداء** bir kadın. At da böyledir. Ve derler: **القَفْداء**: sarık sarınmanın bir cinsi.

(**قفر**)  **القاف** ve **الفاء** ve **الراء** bir asıldır; hayırdan boşluğa delâlet eder. Bundan **القَفْر**: boş arazi. Ondan **القَفَار**: yanında katık olmayan yemektir. Hadiste: “İçinde sirke bulunan bir ev **أقْفَرَ** olmaz.” Ve **قَفرة** bir kadın: eti az olan.
Ve bu asıldan şâz olan şeylerdendir; o da ibdâl babındandır: derler: İzi **اقتفرت** ettim ve onu **اقتفيتُ**; ve benzeri **تفقَّر**. Sahr dedi([8]):
* فإنِّي عن تفقُّركم مكيثُ([9]) *
أما **القَفُّور** ise bir bitkidir. İbn Ahmer dedi:
تَرعَى القَطاةُ الخِمسَ قَفُّورَها([10]) *** ثم تَعُرُّ الماءَ فيمن يَعُرّْ
Ve birinci kıyastan onların sözü: Falancanın oğullarına indik de **القَفْرَ** geceleyip kaldık; bize ikram etmedikleri zaman. Ve İbn Düreyd dedi([11]) -iki babdan da değildir-: **القفَر**: saçtır. Ve şu beyti okudu:
قد عَلِمَتْ خَودٌ بساقَيْها القَفَر *** لتُروَين أو لتُبيدَنَّ الشُّجُرْ([12])
**شِجار**’ın cem‘idir; o, kuyunun odunudur.

(**قفز**)  **القاف** ve **الفاء** ve **الزاء** iki asıldır; [birisi] sıçramaya benzer şeye, diğeri giyilen bir şeye delâlet eder.
Birincisi **القَفَزان**: **قَفَز**’in masdarıdır. Ve kurbağalara **القَوافز** denir. Diğeri **القُفَّاز**: kadının ellerinde ve ayaklarında edindiği bir çeşit süstür. Ve bununla teşbih üzere derler: **مقفَّز** bir at; eğer onun sekisi ayaklarında yuvarlaklaşır da tırnakların kıllarını geçmezse, nal takılmış gibi. أما **القَفِيز** ise mu‘arrebdir.

(**قفس**)  **القاف** ve **الفاء** ve **السين**. Derler: **القَفَس**: öfkedir.

(**قفش**)  **القاف** ve **الفاء** ve **الشين**. Onda İbn Düreyd’in bir nükteciği vardır([13]): **قفش**: topladı.

(**قفص**)  **القاف** ve **الفاء** ve **الصاد** toplama ve birleşmeye delâlet eden kelimelerdir. Derler: **تَقَفّص**; toplandığı zaman. Ve ceylanı **قَفَّصتُ**; bütün ayaklarını bağladığın zaman. Ve onların sözü: Şüphesiz **القَفْصَ**: sıçramadır; bu da bundandır; çünkü o, toplanmadır.

(**قفط**)  **القاف** ve **الفاء** ve **الطاء** tek bir kelimedir. Derler: Kuş **قَفَط** etti; çiftleştiği zaman.

(**قفع**)  **القاف** ve **الفاء** ve **العين** bir şeyde toplanmaya delâlet eden kelimelerdir. Denir: **قَفْعاءُ** bir kulak; sanki ona ateş isabet etmiş de büzülmüştür. Ve **القَفْعاء** ayak: soğuktan parmakları ayağa doğru geri dönmüş olan. Ve **القَفْعة**: hurma tazesinin toplandığı, hurma yaprağı lifinden yapılan bir şeydir. Çekirgeyi anmada hadiste: “Keşke yanımızda ondan bir **قَفْعَةً** yahut iki **قفعتين** olsaydı.” Ve Allah Teâlâ daha iyi bilir ve daha hikmetlidir.

### [Lisânü'l-Arab](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%82%D9%81%D8%AE/sozluk/lisan.md) — İbn Manzûr · 13. yy

قَفَخَ الشيءَ قَفْخاً وقفاخاً: ضربه، ولا يكون القَفْخ إلاّ على شيء صُلب أَو على شيء أَجوف أَو على الرأْس، فإِن ضربه على شيء مصمت يابس قال: صفقته وصقعته. وقفخ رأْسه بالعصا يَقْفَخه قفخاً كذلك. الأَصمعي: قفَخت الرجل أَقفخه قفخاً إِذا صككته على رأْسه بالعصا.
والقفخ أَيضاً: كسر الشيء عرضاً. الليث: القفخ كسر الرأْس شدخاً، قال: وكذلك إِذا كسرت العَرْمَض على وجه الماء قلت: قفخته قفخاً؛ وأَنشد: قَفْخاً على الهام وبَجًّا وخْضا
وقفخَ العرمضَ قفْخاً: كسره عن وجه الماء. وأَهل اليمن يسمون الصَّقْعَ القَفْخَ.
والقَفيخة: طعام يصنع من إهالة وتمر يُصبّ على حشيشة.
والقُفَّاخ: المرأَة الحسنة الحادرة.
والقَفْخة: البقرة المستحرمة. وأَقْفَخَتِ البقرةُ: استحرمت، وكذلك الذئب. يقال: أَقْفَخَت أَرخُهم أَي استحرمت بَقَرتُهم، وكذلك الذئبة إِذا أَرادت السفاد.

##### Türkçe

**قَفَخَ** şeyi **قَفْخاً** ve **وقفاخاً**: ona vurdu; ve **القَفْخ** ancak sert bir şey üzerine yahut içi boş bir şey üzerine yahut baş üzerine olur; şayet onu katı, kuru, dolu bir şey üzerine vurursa, “**صفقته** ve **صقعته**” dedi. Başını sopayla **وقفخ** eder; onu **يَقْفَخه** **قفخاً** yine öyle. **الأَصمعي**: “Adamı **قفَخت** ederim, onu **أَقفخه** **قفخاً**; sopayla onun başına vurup çarptığım zaman.”

Ve **القفخ** ayrıca: şeyi enlemesine kırmaktır. **الليث**: **القفخ**, başı **شدخاً** kırmaktır; dedi ki: ve yine, suyun yüzü üzerinde **العَرْمَض**’ı kırdüğün zaman “onu **قفخته قفخاً**” dersin; ve inşad etti:
قَفْخاً على الهام وبَجًّا وخْضا

Ve **وقفخَ العرمضَ قفْخاً**: onu suyun yüzünden kırdı. Ve Yemen ehli **الصَّقْعَ**’a **القَفْخَ** adını verirler.

Ve **القَفيخة**: içyağı ve hurmadan yapılan, bir otun üzerine dökülen bir yiyecektir.

Ve **القُفَّاخ**: güzel, dolgun kadın.

Ve **القَفْخة**: kızgınlığı tutmuş inek. Ve inek **أَقْفَخَتِ**: kızgınlığı tuttu; ve yine kurt. Denilir ki: “Onların **أَرخُهم**’u **أَقْفَخَت**” yani onların ineği kızgınlığı tuttu; ve yine dişi kurt, çiftleşmeyi istediği zaman.

### [Tâcü'l-Arûs](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%82%D9%81%D8%AE/sozluk/tac.md) — Zebîdî · 18. yy

القفخ: الفقخ، وهو الضرب كالقفاخ، بالكسر، ولا يكون القفخ إلا على شيء صلب أو على شيء أجوف أو على الرأس، فإن ضربه على شيء مصمت يابس قال: صفقته وصقعته. وقفخ رأسه بالعصا يقفخه قفخا كذلك. وقال الأصمعي: قفخت الرجل أقفخه قفخا، إذا صككته على رأسه بالعصا. والقفخة، بفتح فسكون: البقرة المستحرمة. والقفيخة: طعام يعالج، وفي بعض الأمهات: يصنع بالتمر والإهالة يصب على جشيشه. وأقفخت البقرة: استحرمت. ويقال أقفخت أرخهم، أي استحرمت بقرتهم. وكذلك الذئبة إذا أرادت السفاد. والقفاخ، كغراب: المرأة الحادرة، وفي بعض النسخ الحادورة الحسنة الخلق، بفتح فسكون. ومما يستدرك عليه: القفخ: كسر الشيء عرضا. وعن الليث: القفخ: كسر الرأس شدخا. قال: وكذلك إذا كسرت العرمض على وجه الماء قلت: قفخته قفخا. وأهل اليمن يسمون الصفع القفخ.

##### Türkçe

**القفخ**: **الفقخ**; o da **القفاخ** gibi vurmaktır; kesre ile. **القفخ** ancak sert bir şey üzerine yahut içi boş bir şey üzerine yahut baş üzerine olur; eğer onu katı, kuru bir şey üzerine vurursa “**صفقته** ve **صقعته**” dedi. Sopayla başını vurdu; onu **يقفخه** **قفخا**; yine böyledir. **الأصمعي** dedi: “Bir adamı **قفخت**; onu **أقفخه** **قفخا**; sopayla başına vurup çarptığım zaman.”

Ve **القفخة**, fetha sonra sükûn ile: kızgınlığa gelmiş inek.

Ve **القفيخة**: işlenen bir yiyecek; bazı ana nüshalarda: hurma ve içyağı ile yapılır; onun **جشيشه**’i üzerine dökülür.

Ve ineği **أقفخت**: kızgınlığa geldi. Ve “Onların **أرخهم**’ini **أقفخت**” denir; yani onların ineği kızgınlığa geldi. Ve dişi kurt da çiftleşmeyi istediği zaman böyledir.

Ve **القفاخ**, **غراب** gibi: iri yapılı kadın; bazı nüshalarda “iyi huylu **الحادورة**”; fetha sonra sükûn ile.

Ve ona ek olarak istidrâk edilenlerdendir: **القفخ**: bir şeyi enlemesine kırmak.

Ve **الليث**’ten: **القفخ**: başı ezerek kırmak. Dedi: Aynı şekilde, su yüzü üzerinde **العرمض**’u kırdığın zaman “Onu **قفخته** **قفخا**” dedin.

Ve Yemen halkı tokadı **القفخ** diye adlandırır.

### [Lane's Lexicon](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%82%D9%81%D8%AE/sozluk/lexicon.md) — Edward W. Lane · 19. yy

قَفَخَهُ
1 قَفَخَهُ ذ , (S, L,) aor. قَفَخَ , (L,) inf. n. قَفْخٌ and قِفَاخٌ, (S, L, K,) He struck him, or it: but the striking termed قفخ is only on the head, or on something hollow, (S, L, K,) or on something hard [evidently a mistake for moist, or soft]; (L;) i. q. فَقَخَهُ, (K,) and used by the people of ElYemen in the sense of صَقَعَهُ: (L:) he struck a person's head with a staff: (L:) he struck a person on the head with a staff. (As.) He broke a person's head: he broke a thing across: he broke the substance called عَرْمَض upon the surface of water. (L.)

##### Türkçe

قَفَخَهُ
1 **قَفَخَهُ** ذ , (S, L,) muzâri‘ı **قَفَخَ** , (L,) mastarı **قَفْخٌ** ve **قِفَاخٌ**, (S, L, K,) Ona, yahut ona (şeye) vurdu: fakat **قفخ** diye adlandırılan vurma ancak başa, yahut içi boş olan bir şeye, (S, L, K,) yahut sert olan bir şeye [açıkça nemli, yahut yumuşak için bir yanlış]; (L;) **فَقَخَهُ** ile aynı (K,) ve Yemen halkı tarafından **صَقَعَهُ** mânâsında kullanılır: (L:) bir kimsenin başına bir değnekle vurdu: (L:) bir kimseye başından bir değnekle vurdu. (As.) Bir kimsenin başını yardı: bir şeyi enlemesine kırdı: **عَرْمَض** denilen maddeyi suyun yüzeyi üzerinde kırdı. (L.)

### [Salmone](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%82%D9%81%D8%AE/sozluk/salmone.md) — H. Anthony Salmone · 19. yy

قَفَخَ
قَفَخَ A ( n. ac. قَفْخ 1 ,  قِفَاْخ 23 ),
a.  Struck; broke.

قُفَاخِر
قُفَاخِر
a.  Fat.

قُفَاخِرَة
قُفَاخِرَة
a.  Comely.

##### Türkçe

قَفَخَ
**قَفَخَ** A (isim mastar: **قَفْخ** 1, **قِفَاْخ** 23),
a. Vurdu; kırdı.

قُفَاخِر
**قُفَاخِر**
a. Şişman.

قُفَاخِرَة
**قُفَاخِرَة**
a. Güzel yüzlü.
