# قفي (ق-ف-ي) — Arapça kök

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%82%D9%81%D9%8A
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%82%D9%81%D9%8A

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Harfler: ق - ف - ي
- Bu kök Kur'an'da geçmiyor.
- 3 sözlük

## Sözlükler (3)

### [Mekâyîsü'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%82%D9%81%D9%8A/sozluk/mekayis.md) — İbn Fâris · 11. yy

(باب القاف والفاء وما يثلثهما)
(قفل)  القاف والفاء واللام أصلٌ صحيحٌ يدلُّ أحدهما على أوبةٍ من سفر، والآخر على صَلاَبةٍ وشِدَّةٍ في شيء.
فالأوَّل القُفول، وهو الرُّجوع من السَّفَر، ولا يقال للذاهبين قافلةٌ حتّى يرجعوا.
وأمَّا الأصل الآخَر فالقَفِيل، وهو الخشب اليابس. ومنه القُفْل: سمِّي بذلك لأنَّ فيه شدّاً وشِدَّة. يقال أقفَلتُ البابَ فهو مُقْفَل. ويقال للبخيل: هو مُقْفَل اليدين. وقَفَِلَ الشّيء: يَبِس. وخيلٌ قَوَافِلُ: ضَوَامِر. ويقال: أقْفَلَه الصّومُ: أيبَسَه.
(قفن)  القاف والفاء والنون ليس بأصلٍ، لكنَّهم يقولون: القَفَن: لغةٌ في القَفا. والقفِينةَ: الشَّاة تُذبَح من قَفاها. ويقال: إنَّ القَفَّانَ: طَريقةُ الشّيء ومُنتهَى عملِه. وجاء في حديث عمر: "ثمَّ أكون على قَفّانِه".
(قفي)  القاف والفاء والحرف المعتل أصلٌ صحيح يدلُّ على إتْباعِ شيءٍ لشيء. من ذلك القَفْو، يقال قَفوت أثَرَه. وقَفَّيتُ فلاناً بفلانٍ، إذا أتْبَعتَه إيّاه. وسمِّيت قافيةُ البيت قافيةً لأنَّها تقفو سائرَ الكلام، أي تتلوه وتَتْبعه. والقَفَا: مُؤْخِر الرّأس والعُنُق، كأنَّه شيءٌ يَقفو الوجه. والقافية: القفا. وفي الحديث: "يقعدُ الشّيطانُ على قافية رأسِ أحدهم".
قال ابن دريد([1]): يقال فلانٌ قِفْوتي: أي تُهمتي، وقِفْوَتي، أي خِيرَتي.
قال: فكأنَّه من الأضداد. وهذا الذي قاله فإنَّ المعنى فيه إذا اتَّهمه: قفاه أي تَبِعه يطلب سيّئةً عنده، وإذا كان خِيرَتَه قَفاه أيضاً أي تَبِعه يرجو خَيْره. وليس ذلك عندنا من طريقة الأضداد في شيء. والقَفِيُّ والقَفاوة: ما يُدَّخر من لبنٍ أو غيرِه لمن يُراد تكرمتُه به. وهو من القياس، كأنَّه يُرادَ [و] يتبَع به إذا أُهديَ له. قال سلامة:
ليس بأسفَى ولا أقنَى ولا سَغِلٍ *** يُسقَى دواءَ قَفِيِّ السَّكْنِ مَرْبوبِ([2])وقولهم: قَفَوت الرَّجُل، إذا قذفْتَه بفُجورٍ([3]) هو من هذا، كأنَّه أتْبَعَه كلاماً قبيحاً. وفي الحديث: "لا نَقْفُو أمَّنا([4])".
(قفح)  القاف والفاء والحاء، قال ابنُ دريد([5]): قَفَحت نفسُه عن الشّيء إذا كرهَتْه. قال: وهو في شِعر الطرِمّاح([6]).
(قفخ)  القاف والفاء والخاء كلمةٌ واحدةٌ* وهو ضربُ الشَّيءِ اليابس على مِثله. يقال قَفَخ هامتَه. قال:
* قَفخاً على الهامِ وبَجَّاً وَخْضا([7]) *
(قفد)  القاف والفاء والدال أصلٌ يدلُّ على التواءٍ في شيء. من ذلك القَفَد: التواءُ رسغِ اليد الوحشيّ؛ رجلٌ أقفدُ وامرأةٌ قفداء. وكذلك الفرس. ويقولون: القَفْداء: جنس من الاعتمام.
(قفر)  القاف والفاء والراء أصلٌ يدلُّ على خُلوٍّ من خير. من ذلك القَفْر: الأرض الخالية. ومنه القَفَار: الطَّعام ولا أُدْمَ معه. وفي الحديث: "ما أقْفَرَ بيتٌ فيه خَلّ". وامرأةٌ قَفرة: قليلةُ اللّحم.
ومما شذَّ عن هذا الأصل، وهو من باب الإبدال، يقولون: اقتفرت الأثَرَ واقتفيتُه، وتفقَّر مثلُه. قال صخر([8]):
* فإنِّي عن تفقُّركم مكيثُ([9]) *
وأمَّا القَفُّور فنَبت. قال ابنُ أحمر:
تَرعَى القَطاةُ الخِمسَ قَفُّورَها([10]) *** ثم تَعُرُّ الماءَ فيمن يَعُرّْ
ومن القياس الأوّل قولهم: نزلْنا ببني فلانٍ فبتْنا القَفْرَ، إذا لم يَقرُونا وقال ابن دريد([11]) -وليس من البابين-: القفَر: الشَّعر. وأنشد:
قد عَلِمَتْ خَودٌ بساقَيْها القَفَر *** لتُروَين أو لتُبيدَنَّ الشُّجُرْ([12])جمع شِجار وهو خَشَب البِئر.
(قفز)  القاف والفاء والزاء أصلانِ يدلُّ [أحدهما] على شبه الوَثْب، والآخر على شيءٍ يُلبَس.
فالأوَّل القَفَزان: مصدر قَفَز. ويقال للضَّفادع: القَوافز. والآخر القُفَّاز: وهو ضربٌ من الحَلْي تَتَّخذه المرأةُ في يديها ورجليها. ويقولون على التشبيه بهذا: فرسٌ مقفَّز، إذا استدار تحجيلُه بقوائمه ولم يجاوز الأشاعر نَحْوَ المنَعَّل. فأمَّا القَفِيز فمعرَّب.
(قفس)  القاف والفاء والسين. يقولون: القَفَس: الغضب.
(قفش)  القاف والفاء والشين. فيه طريفَة ابنِ دريد([13]): قفش: جمع.
(قفص)  القاف والفاء والصاد كلماتٌ تدلُّ على جمعٍ واجتماع. يقولون: تقفّص، إذا تجمَّع، وقَفَّصتُ الظّبْيَ، إذا شددتَ قوائمَه جميعاً. وقولهم: إن القَفْصَ: الوَثْب، من هذا، وذلك تجمُّع.
(قفط)  القاف والفاء والطاء كلمةٌ واحدة. يقولون: قَفَط الطَّائرُ، إذا سَفِد.
(قفع)  القاف والفاء والعين كلماتٌ تدلُّ على تجمُّع في شيء. يقال: أذنٌ قَفْعاءُ، كأنَّها أصابَتْها نار فانزَوَتْ. والرِّجْل القَفْعاء: التي ارتدَّتْ أصابعُها إلى القَدَم من البرد. والقَفْعة: شيءٌ يتَّخَذ من خُوص يُجتَنَى فيه الرُّطَب. وفي الحديث في ذكر الجراد: "ليْتَ عندنا منه قَفْعَةً أو قفعتين". والله تعالى أعلمُ وأحكم.
--------------ـــ
([1]) الجمهرة (3: 156).
([2]) ديوان سلامة بن جندل 8 والمفضليات (1: 119) واللسان (قفا).
([3]) في الأصل: "بعجوز"، صوابه في المجمل واللسان.
([4]) في اللسان: وقال النبي صلى الله عليه وسلم: "نحن بنو النضر بن كنانة لا نقذف أبانا ولا نقفو أمنا".
([5]) الجمهرة (2: 175).
([6]) وكذا ورد الكلام في المجمل والجمهرة. يشير إلى قول الطرماح في ملحقات ديوانه 189:
يسف خراطة مكر الجنا *** ب حتى ترى نفسه قافحه
 ([7]) لرؤبة في ديوانه 81 واللسان (قفخ، بجج)، وقد سبق في (بج).
([8]) وكذا في المجمل. وفي اللسان: "وقال أبو الملثم صخر"، وصواب "الملثم" "المثلم" وهو رجل هذلي يناقض بشعره صخر الغي الهذلي، وليس الشعر لصخر، بل هو لأبي المثلم. انظر ديوان الهذليين (2: 224).
([9]) صدره كما في الديوان: * أنسل بني شغارة من لصخر *
([10]) البيت في اللسان (عرر، قفر) وفي الأصل: "تقفرها".
([11]) الجمهرة (2: 400).
([12]) أنشدهما في الجمهرة. وأنشد الأول في اللسان (قفر).
([13]) الجمهرة (3: 65).

ـ

##### Türkçe

(باب **القاف** ve **الفاء** ve ikisini üçleyen şeyler)

(**قفل**)  **القاف** ve **الفاء** ve **اللام** sahih bir asıldır; ikisinden biri yolculuktan bir dönüşe, diğeri ise bir şeyde katılığa ve sertliğe delâlet eder.
Birincisi **القُفول**’dür; o, yolculuktan dönüştür. Gidenlere, dönünceye kadar **قافلة** denilmez.
Diğer asla gelince: **القَفِيل**’dir; o, kuru ağaçtır. Ondan **القُفْل** (kilit): onda bir sıkılık ve sertlik bulunduğu için bununla adlandırıldı. Denir: Kapıyı **أقفَلتُ**; o da **مُقْفَل**’dir. Cimriye de denir: O, iki eli **مُقْفَل**’dir. Ve **قَفَِلَ** şey: kurudu. Ve **خيلٌ قَوَافِلُ**: zayıflamışlardır. Ve denir: **أقْفَلَه الصّومُ**: onu kuruttu, yani.

(**قفن**)  **القاف** ve **الفاء** ve **النون** bir asıl değildir; lâkin onlar derler: **القَفَن**: **القَفا**’da bir lugattır. Ve **القفِينةَ**: koyun; ensesinden boğazlanır. Ve denir: Şüphesiz **القَفَّانَ**: şeyin yolu ve işinin sonudur. Ve Ömer’in hadîsinde geldi: “Sonra onun **قَفّانِه** üzerinde olurum.”

(**قفي**)  **القاف** ve **الفاء** ve illetli harf sahih bir asıldır; bir şeyin bir şeye tâbi olmasına delâlet eder. Bundan **القَفْو**: denir, **قَفوت** izini. Ve **قَفَّيتُ** falancayı falancayla; onu ona tâbi kıldığın zaman. Ve beytin **قافيةُ**’si **قافيةً** diye adlandırıldı; çünkü o, sözün geri kalanını **تقفو** eder; yani onu izler ve ona tâbi olur. Ve **القَفَا**: başın ve boynun arkasıdır; sanki yüzü izleyen bir şey gibidir. Ve **القافية**: **القفا**’dır. Hadîste: “Şeytan, onların birinin başının **قافية**’si üzerine oturur.”
İbn Düreyd dedi([1]): Denir: Falanca benim **قِفْوتي**’mdir; yani ithamımdır; ve benim **قِفْوَتي**’mdir; yani seçkinimdir.
Dedi: Sanki o, zıtlar cümlesindendir. Onun söylediği şudur: mânâ onda, onu itham ettiği zaman: onu **قفا** etti; yani onda bir kötülük arayarak onu izledi; ve eğer o onun seçkini ise onu yine **قفا** etti; yani hayrını umarak onu izledi. Bu ise, bizim nezdimizde zıtların yolundan hiçbir şey değildir. Ve **القَفِيُّ** ve **القَفاوة**: bir kimseye onunla ikram edilmesi istenen için sütten veya başkasından saklanan şeydir. Ve o, kıyastandır; sanki ona verilmesi istenir ve ona hediye edildiği zaman onunla tâbi olunur. Selâme dedi:
ليس بأسفَى ولا أقنَى ولا سَغِلٍ *** يُسقَى دواءَ **قَفِيِّ** السَّكْنِ مَرْبوبِ([2])
Ve onların sözü: **قَفَوت** adamı; onu bir fuhuşla([3]) itham ettiğin zaman, bu da bundandır; sanki ona çirkin bir söz tâbi kılmıştır. Hadîste: “Biz annemize **نَقْفُو** etmeyiz([4]).”

(**قفح**)  **القاف** ve **الفاء** ve **الحاء**; İbn Düreyd dedi([5]): **قَفَحت** nefsi şeyden; onu kerih gördüğü zaman. Dedi: O, **الطرِمّاح**’ın şiirindedir([6]).

(**قفخ**)  **القاف** ve **الفاء** ve **الخاء** tek bir kelimedir*; o, kuru şeyin benzerine vurulmasıdır. Denir: **قَفَخ** başının tepesini. Dedi:
* قَفخاً على الهامِ وبَجَّاً وَخْضا([7]) *

(**قفد**)  **القاف** ve **الفاء** ve **الدال** bir asıldır; bir şeyde bükülmeye delâlet eder. Bundan **القَفَد**: elin dış tarafındaki bileğin bükülmesidir; **رجلٌ أقفدُ** ve **امرأةٌ قفداء**. At da böyledir. Ve derler: **القَفْداء**: sarık sarınmanın bir cinsidir.

(**قفر**)  **القاف** ve **الفاء** ve **الراء** bir asıldır; hayırdan boş olmaya delâlet eder. Bundan **القَفْر**: boş arazi. Ondan **القَفَار**: yanında katık bulunmayan yemektir. Hadîste: “İçinde sirke bulunan bir ev **أقْفَرَ** olmaz.” Ve **امرأةٌ قَفرة**: eti az olan.
Bu asıldan şâz olan şeylerdendir; o da ibdâl babındandır: derler, **اقتفرت** izi ve **اقتفيتُه**; ve benzeri **تفقَّر**. Sahr dedi([8]):
* فإنِّي عن تفقُّركم مكيثُ([9]) *
**القَفُّور** ise bir bitkidir. İbn Ahmer dedi:
تَرعَى القَطاةُ الخِمسَ قَفُّورَها([10]) *** ثم تَعُرُّ الماءَ فيمن يَعُرّْ
Birinci kıyastan: onların sözü: Falancanın oğullarına indik de **القَفْرَ** geceleyip kaldık; bize ikram etmedikleri zaman. Ve İbn Düreyd dedi([11]) -iki babdan da değildir-: **القفَر**: saçtır. Ve inşâd etti:
قد عَلِمَتْ خَودٌ بساقَيْها القَفَر *** لتُروَين أو لتُبيدَنَّ الشُّجُرْ([12])
**شِجار**’ın cem‘idir; o da kuyunun odunudur.

(**قفز**)  **القاف** ve **الفاء** ve **الزاء** iki asıldır; [birisi] sıçramaya benzer şeye, diğeri giyilen bir şeye delâlet eder.
Birincisi **القَفَزان**: **قَفَز**’in masdarıdır. Ve kurbağalara **القَوافز** denir. Diğeri **القُفَّاز**: kadının ellerinde ve ayaklarında edindiği bir süs çeşididir. Ve bununla teşbih üzere derler: **فرسٌ مقفَّز**; bacaklarındaki sekisinin yuvarlaklaştığı ve tırnak üstündeki kılları geçmediği zaman; **المنَعَّل**’e yakın. **القَفِيز** ise mu‘arrebdir.

(**قفس**)  **القاف** ve **الفاء** ve **السين**. Derler: **القَفَس**: öfkedir.

(**قفش**)  **القاف** ve **الفاء** ve **الشين**. Onda İbn Düreyd’in bir nükteciği vardır([13]): **قفش**: topladı.

(**قفص**)  **القاف** ve **الفاء** ve **الصاد** toplanmaya ve birleşmeye delâlet eden kelimelerdir. Derler: **تَقَفّص**; toplandığı zaman. Ve **قَفَّصتُ** ceylanı; bütün ayaklarını bağladığın zaman. Ve onların sözü: Şüphesiz **القَفْصَ**: sıçramadır; bu da bundandır; çünkü o, toplanmadır.

(**قفط**)  **القاف** ve **الفاء** ve **الطاء** tek bir kelimedir. Derler: **قَفَط** kuş; çiftleştiği zaman.

(**قفع**)  **القاف** ve **الفاء** ve **العين** bir şeyde toplanmaya delâlet eden kelimelerdir. Denir: **أذنٌ قَفْعاءُ**; sanki ona ateş isabet etmiş de büzülmüştür. Ve **الرِّجْل القَفْعاء**: soğuktan parmakları ayağa doğru geri dönmüş olan. Ve **القَفْعة**: hurma tazesinin toplandığı, hurma yaprağından yapılan bir şeydir. Çekirgeyi anmada hadîste: “Keşke yanımızda ondan bir **قَفْعَةً** yahut iki **قفعتين** olsaydı.” Ve Allah Teâlâ daha iyi bilir ve daha hikmetlidir.

### [Kâmûsü'l-Muhît](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%82%D9%81%D9%8A/sozluk/kamus.md) — Fîrûzâbâdî · 15. yy

* ق ف ي * * القَفَا * مقصور مؤخر العنق يذكر ويؤنث والجمع * قُفِيٌّ * بالضم و * أقْفاءٌ * و * أقْفِيةُ * وهو على غير قياس لأنه جمع الممدود كأكسية و * قَفا * أثره اتبعه وبابه عدا وسما و * قَفَّى * على أثره بفلان أي اتبعه أياه ومنه قوله تعالى ﴿ثم قفينا على آثارهم برسلنا﴾ ومنه أيضا الكلام * المُقَفَّى * ومنه * قَوافَي * الشعر لن بعضها يتبع اثر بعض و * القَافِيَةُ * أيضا القفا وفي الحديث ﴿يعقد الشيطان على قافية رأس أحدكم﴾ و * فَفَوْتُ * الرجل * قَفْواً * إذا قذفته بفجور صريحا وفي الحديث ﴿لا حد الا في * القَفْوِ * البين﴾ و * افْتَعًى * أثره و * تَقَفَّاهُ * أي تبع

##### Türkçe

* ق ف ي * * **القَفَا** * maksûr; boynun arkasıdır; müzekker de gelir müennes de. Çoğulu **قُفِيٌّ** (damme ile) ve **أقْفاءٌ** ve **أقْفِيةُ**’dir. Bu, kıyasa göre değildir; çünkü **أكسية** gibi memdûdun cem‘idir. Ve **قَفا**: izini; ona uydu, onu takip etti; bâbı **عدا** ve **سما**’dır. Ve **قَفَّى**: falanın izi üzere; yani onu takip etti, onu izledi. Bundan Yüce Allah’ın sözü: ﴿ثم قفينا على آثارهم برسلنا﴾. Bundan ayrıca **المُقَفَّى** söz (kelâm) vardır. Bundan **قَوافَي** şiir(ler)i; çünkü onların bazısı bazısının izini takip eder. Ve **القَافِيَةُ** da: **القفا**’dır. Hadiste: ﴿يعقد الشيطان على قافية رأس أحدكم﴾. Ve **فَفَوْتُ** adamı **قَفْواً**: onu açık bir fuhuşla itham ettiğin zaman. Hadiste: ﴿لا حد الا في **القَفْوِ** البين﴾. Ve **افْتَعًى**: izini. Ve **تَقَفَّاهُ**: yani tâbi oldu.

### [Salmone](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%82%D9%81%D9%8A/sozluk/salmone.md) — H. Anthony Salmone · 19. yy

قَفِيَ
قَفِيَ
a.  [ coll. ],  A ( n. ac. قَفًى [ قَفَي 4 ]), Disappeared.

قَفَّيَ
قَفَّيَ II
a.  [ acc. &  acc. or Bi or 'Ala ], Sent after.

b.  Followed, pursued.

c.  Made to rhyme ( verses ).

قَاْفَيَ
قَاْفَيَ III
a.  [ coll. ], Took advantage of the absence of.

أَقْفَيَ
أَقْفَيَ IV
a.  [ acc. &  'Ala ], Preferred to.

b.  see I (d) .

تَقَفَّيَ
تَقَفَّيَ V ,
a.  Followed; imitated.

تَقَاْفَيَ
تَقَاْفَيَ VI ,
a.  Persecuted; accused falsely.

اِقْتَفَيَ
اِقْتَفَيَ VIII ,
a.  see I (d) & V.

c.  Chose, selected; appropriated.

اِسْتَقْفَيَ
اِسْتَقْفَيَ X
a.  [ acc. &  Bi ], Struck on the neck with.

b.  [ coll. ],  see III .

قَفْو
قَفْو
a.  Imitation.

b.  Dust raised by the rain.

قَفْوَة
قَفْوَة [ 1t ]
a.  [ coll. ], A species of silkveil for women.

قِفْوَة
قِفْوَة [ 2t ],
a.  Reproach; insult;   injury.

b.  Fault, error.

c.  Discomfort; bother.

قُفْيَة
قُفْيَة [ 3tI ],
a.  Snare.

قَفًا
قَفًا [ 4A ] , ( pl. أَقْفٍ [ 15 ] ,  أَقْفِيَة [ 15t ] ,  أَقْفَآء [ 38A ] ,
a.  قُِفِيّ ), Neck, nape of the neck, occiput.

قَافٍ
قَافٍ [ 21 ],
a.  Following; follower. attendant, servant.

قَافِيَة
قَافِيَة [ 21t ] , ( pl. قَوَافٍ [ 41 ] ),
a.  see 4 .

b.  Rhyme.

قَفَآء
قَفَآء [ 22A ],
a.  see 4 .

قَفَاوَة
قَفَاوَة [ 22t ],
a.  Liberality.

قَفِيّ
قَفِيّ [ 25 ],
a.  see 21 .

قَفِيَّة
قَفِيَّة [ 25t ],
a.  see 21 .

b.  Superiority; distinction.

قَوَافٍ
قَوَافٍ [ 41 ],
a.  Rhymes, verses.

اِقْتِفَآء
اِقْتِفَآء [ N. Ac.
a.  VIII], Imitation.

b.  Preference.

تَقْفِيَّة
تَقْفِيَّة
a.  Rhyme, rhyming.

أَلْكَلَام المُقَفَّى
أَلْكَلَام المُقَفَّى
a.  Rhyme, poetry.

قَفَاوَة عَن
قَفَاوَة عَن
a.  [ coll. ], Unknown to, in the absence of.

بِالْقَفَا وَبِالْوَجْه
بِالْقَفَا وَبِالْوَجْه
a.  From behind & in front; before his face & behind his back.

رُدَّ عَلَى قَفَاهُ
رُدَّ عَلَى قَفَاهُ
a.  He is decrepit, infirm.

لَا أَفْعَلُهُ قَفَا الدَّهْر
لَا أَفْعَلُهُ قَفَا الدَّهْر قَفڤيَ I
a.  shall never do it.

قَيْقَب
قَيْقَب
a.  A certain wood from which saddles are made.

b.  Saddle.

c.  Strap, thong.

قَيْقَاب
قَيْقَاب
a.  A polished stone or shell used for glazing cloth.

قَيْقَبَان
قَيْقَبَان
a.  see قَيْقَب ( a ), ( b ).

قَِقَّة
قَِقَّة
a.  Excrement.

قَاقُلَّة
قَاقُلَّة
a.  Cardamom ( plant ).

قَاقُلَّى
قَاقُلَّى
a.  A certain alkaline plant.

قَاقُم
قَاقُم
a.  Weasel; ermine.

##### Türkçe

**قَفِيَ**
**قَفِيَ**
a. [topl.], A (mast. **قَفًى** [**قَفَي** 4]), Kayboldu.

**قَفَّيَ**
**قَفَّيَ** II
a. [mef. & mef. veya Bi veya 'Ala], Ardından gönderdi.

b. İzledi, peşine düştü.

c. (Beyitleri) kafiyeli yaptı.

**قَاْفَيَ**
**قَاْفَيَ** III
a. [topl.], (Birinin) yokluğundan faydalandı.

**أَقْفَيَ**
**أَقْفَيَ** IV
a. [mef. & 'Ala], …’yı …’ya tercih etti.

b. I (d)’ye bak.

**تَقَفَّيَ**
**تَقَفَّيَ** V ,
a. İzledi; taklit etti.

**تَقَاْفَيَ**
**تَقَاْفَيَ** VI ,
a. Zulmetti; yalan yere suçladı.

**اِقْتَفَيَ**
**اِقْتَفَيَ** VIII ,
a. I (d) ve V’ye bak.

c. Seçti, seçip aldı; kendine ayırdı.

**اِسْتَقْفَيَ**
**اِسْتَقْفَيَ** X
a. [mef. & Bi], Boynuna … ile vurdu.

b. [topl.], III’e bak.

**قَفْو**
**قَفْو**
a. Taklit.

b. Yağmurun kaldırdığı toz.

**قَفْوَة**
**قَفْوَة** [1t]
a. [topl.], Kadınlar için ipek bir örtü türü.

**قِفْوَة**
**قِفْوَة** [2t],
a. Azarlama; hakaret; incitme.

b. Kusur, hata.

c. Rahatsızlık; eziyet.

**قُفْيَة**
**قُفْيَة** [3tI],
a. Tuzak.

**قَفًا**
**قَفًا** [4A], (çoğ. **أَقْفٍ** [15], **أَقْفِيَة** [15t], **أَقْفَآء** [38A],
a. **قُِفِيّ**), Boyun, ensenin arkası, oksiput.

**قَافٍ**
**قَافٍ** [21],
a. İzleyen; izleyici. refakatçi, hizmetçi.

**قَافِيَة**
**قَافِيَة** [21t], (çoğ. **قَوَافٍ** [41]),
a. 4’e bak.

b. Kafiye.

**قَفَآء**
**قَفَآء** [22A],
a. 4’e bak.

**قَفَاوَة**
**قَفَاوَة** [22t],
a. Cömertlik.

**قَفِيّ**
**قَفِيّ** [25],
a. 21’e bak.

**قَفِيَّة**
**قَفِيَّة** [25t],
a. 21’e bak.

b. Üstünlük; seçkinlik.

**قَوَافٍ**
**قَوَافٍ** [41],
a. Kafiyeler, beyitler.

**اِقْتِفَآء**
**اِقْتِفَآء** [Mast.
a. VIII], Taklit.

b. Tercih.

**تَقْفِيَّة**
**تَقْفِيَّة**
a. Kafiye, kafiyelendirme.

**أَلْكَلَام المُقَفَّى**
**أَلْكَلَام المُقَفَّى**
a. Kafiye, şiir.

**قَفَاوَة عَن**
**قَفَاوَة عَن**
a. [topl.], …’dan habersiz olarak, yokluğunda.

**بِالْقَفَا وَبِالْوَجْه**
**بِالْقَفَا وَبِالْوَجْه**
a. Arkadan ve önden; yüzünün önünde ve sırtının arkasında.

**رُدَّ عَلَى قَفَاهُ**
**رُدَّ عَلَى قَفَاهُ**
a. O, bunamış, düşkün (kimsedir).

**لَا أَفْعَلُهُ قَفَا الدَّهْر**
**لَا أَفْعَلُهُ قَفَا الدَّهْر** **قَفڤيَ** I
a. Onu asla yapmam.

**قَيْقَب**
**قَيْقَب**
a. Eyerlerin yapıldığı belirli bir ağaç.

b. Eyer.

c. Kayış, tasma.

**قَيْقَاب**
**قَيْقَاب**
a. Kumaşı parlatmak için kullanılan cilalı bir taş veya kabuk.

**قَيْقَبَان**
**قَيْقَبَان**
a. **قَيْقَب** (a), (b)’ye bak.

**قَِقَّة**
**قَِقَّة**
a. Dışkı.

**قَاقُلَّة**
**قَاقُلَّة**
a. Kakule (bitki).

**قَاقُلَّى**
**قَاقُلَّى**
a. Belirli bir alkalin bitki.

**قَاقُم**
**قَاقُم**
a. Gelincik; kakım.
