# قنبل — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%82%D9%86%D8%A8%D9%84/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%82%D9%86%D8%A8%D9%84/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [قنبل](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%82%D9%86%D8%A8%D9%84.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: قنبل

القنبل والقنبلة: الطائفة من الناس، ومن الخيل، قيل: هم ما بين الثلاثين إلى الأربعين ونحو ذلك، ج: قنابل، نقله الجوهري، قال النابغة الذبياني:
  يحث الحداة جالزا بـردائه                      على حاجبيه ما تثير القنابل وقال غيره:
  شذب عن عاناته القنابلا
  أثناءها والربع القنادلا القنابل، كعلابط: حمار معروف، قال:
  زعبة والشحاج والقنابلا أيضا: الرجل الغليظ الشديد كالقنبل، بالضم. قال ابن الأعرابي: قدر قنبلاني، بالضم، هكذا في النسخ والصواب قنبلانية، كما هو نص ابن الأعرابي: تجمع القبيلة كذا في النسخ، والصواب القنبلة من الناس أي الجماعة، كما هو نص ابن الأعرابي. القنبل، كقنفذ: الغلام الحاد الرأس، الخفيف الروح، كما في العباب. أيضا: شجر. أيضا: لقب محمد بن عبد الرحمن القارئ بقراءة ابن كثير. القنبلة بهاء: مصيدة للنهس كزفر، أي أبي براقش، عن ابن الأعرابي. وقنبل الرجل: صار ذا قنبلة، أي جماعة بعد الوحدة. أيضا: أوقد شجر القنبل. والقنبيل، كزنبيل: بزور رملية تعلوها حمرة، قابضة تقتل الديدان وتخرجها، وتنفع الجرب والحكة والسعفة منفعة بينة، وقال داود الحكيم: هي قطع بين حمرة وصفرة تجف، وتخالط الرمل، تجفف القروح والجرب والسعفة وتخرج الديدان بقوة. ومما يستدرك عليه: القنابل، كعلابط: العظيم الرأس، قال أبو طالب:
  وعربة أرض لا يحل حرامها                      من الناس إلا الشوتري القنابل ويروى الحلاحل وقد تقدم. وأبو سعد أحمد بن عبد الله بن قنبل المكي، كقنفذ: من قدماء أصحاب الشافعي، روى عنه أبو الوليد موسى بن أبي الجارود. ومما يستدرك عليه:

### Türkçe

**القنبل** ve **القنبلة**: insanlardan bir taife; ve atlardan (bir taife). Denildi: onlar otuz ile kırk arası ve bunun benzeri (sayı)dır. Çoğulu: **قنابل**. Bunu el-Cevherî nakletti. en-Nâbiğa ez-Zübyânî dedi:
  Sürücüleri, ridâsıyla, süratle sevk eder;                      iki kaşının üzerinde **القنابل**in kaldırdığı (toz) ne ise.
Ve başkası dedi:
  **القنابلا**yı, sağrı kemiklerinden budadı,
  onun esnasında; ve **القنادلا** olan dörtte bir (kısmı).

**القنابل**: **علابط** gibi: bilinen bir eşek. Dedi:
  **زعبة** ve **الشحاج** ve **القنابلا**.

Ayrıca: **القنبل** gibi (olan) kalın, şiddetli adam; (bu) damme iledir. İbnü’l-A‘râbî dedi: **قدر قنبلاني**; damme ile. Nüshalarda böyledir; doğrusu **قنبلانية**dır; İbnü’l-A‘râbî’nin nassı olduğu üzere. **تجمع القبيلة**: nüshalarda böyle; doğrusu, insanlardan **القنبلة** yani cemaat (olması)dır; İbnü’l-A‘râbî’nin nassı olduğu üzere.

**القنبل**: **قنفذ** gibi: başı sivri, ruhu hafif oğlan; **العباب**’da olduğu gibi. Ayrıca: ağaç. Ayrıca: İbn Kesîr’in kıraatiyle okuyan قارئ Muhammed b. Abdurrahman’ın lakabı.

**القنبلة** (هاء ile): **زفر** gibi نهس için bir tuzak; yani Ebû Berâkış; İbnü’l-A‘râbî’den.

Ve **قنبل** adam: **قنبلة** sahibi oldu; yani birlikten sonra cemaat (sahibi oldu). Ayrıca: **القنبل** ağacını yaktı.

**القنبيل**: **زنبيل** gibi: üzerinde kızıllık bulunan kumlu tohumlar; kabzedici; kurtları öldürür ve onları çıkarır; uyuz, kaşıntı ve saçkırana açık bir fayda ile fayda verir. Dâvûd el-Hakîm dedi: o, kızıllık ile sarılık arasında parçalar olup kurur; kuma karışır; yaraları, uyuzu ve saçkıranı kurutur ve kurtları kuvvetle çıkarır.

Ve kendisine istidrâk olunanlardandır: **القنابل**: **علابط** gibi: büyük başlı. Ebû Tâlib dedi:
  Haramı helâl olmayan bir yerin Arabı;                      insanlardan ona ancak **الشوتري القنابل** (olan) helâl olur.
Ve **الحلاحل** diye rivayet olunur; ve daha önce geçti.

Ve Ebû Sa‘d Ahmed b. Abdullah b. **قنبل** el-Mekkî: **قنفذ** gibi: Şâfiî’nin eski ashabındandır; ondan Ebû’l-Velîd Mûsâ b. Ebî’l-Cârûd rivayet etti.

Ve kendisine istidrâk olunanlardandır:
