# قوح — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%82%D9%88%D8%AD/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%82%D9%88%D8%AD/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [قوح](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%82%D9%88%D8%AD.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: قوح

قاح الجرح يقوح: انتبر، وصارت فيه المدة، وسيذكر في الياء، كتقوح. وقاح البيت قوحا: كنسه، لغة في حاقه، عن كراع، كقوحه. وعن ابن الأعرابي: أقاح الرجل، إذا صمم على المنع بعد السؤال، ولكنه ذكره في الياء. وروى عن عمر أنه قال: من ملأ عينيه من قاحة بيت قبل أن يؤذن له فقد فجر، القاحة: الساحة، قال ابن الفرج: سمعت أبا المقدام السلمى يقول: هذا باحة الدار وقاحتها. ومثله طين لازب ولازق، ونبيثه البئر ونقيثتها، عاقبت القاف الباء. وقال ابن زياد: مررت على دوقرة فرأيت في قاحتها دعلجا شظييظا. قال قاحة الدار: وسطها. والدعلج: الجوالق. الدوقرة: أرض نقية بين جبال أحاطت بها. قوح، مثل ساحة وسوح، ولابة ولوب، وقارة وقور. وعن ابن الأعرابي: القوح: الأرضون التي لا تنبت شيئا. وفي النهاية، في الحديث أن رسول الله صلى الله عليه وسلم احتجم بالقاحة وهو صائم، هو اسم بقرب المدينة على ثلاث مراحل منها. وفي التوشيح: على ميل من السقيا.

### Türkçe

**قاح** yara **يقوح**: kabardı; onda irin oldu; **الياء**’da zikredilecektir; **تقوح** gibi. Ve **قاح** evi **قوحا**: onu süpürdü; **حاقه**’de bir lugat; **كراع**’dan; **قوحه** gibi. Ve İbnü’l-A‘râbî’den: **أقاح** adam, eğer sormadan sonra men‘ üzerine katılaşırsa; fakat onu **الياء**’da zikretti. Ve Ömer’den rivayet olundu ki dedi: Kim kendisine izin verilmeden önce bir evin **قاحة**’sından gözlerini doldurursa, muhakkak fâcirlik etmiş olur; **القاحة**: avlu; İbnü’l-Ferec dedi: Ebü’l-Mukaddem es-Sülemî’yi işittim, diyordu: Bu, evin **باحة**’sı ve onun **قاحة**’sıdır. Ve bunun benzeri: **طين لازب ولازق**; ve onun **نبيثه**’si kuyu ve onun **نقيثتها**’sı; **القاف** **الباء**’ya bedel oldu. Ve İbn Ziyâd dedi: **دوقرة** üzerine uğradım da onun **قاحتها**’sında **دعلجا شظييظا** gördüm. Dedi: Evin **قاحة**’sı: onun ortasıdır. Ve **الدعلج**: çuval. **الدوقرة**: etrafını kuşatan dağlar arasında temiz bir yer. **قوح**, **ساحة** ve **سوح** gibi; ve **لابة** ve **لوب**; ve **قارة** ve **قور**. Ve İbnü’l-A‘râbî’den: **القوح**: hiçbir şey bitirmeyen yerler. Ve **النهاية**’de, hadiste: Resûlullah صلى الله عليه وسلم oruçlu iken **القاحة** ile hacamat oldu; o, Medine’ye yakın, ondan üç merhale uzaklıkta bir yer adıdır. Ve **التوشيح**’te: **السقيا**’dan bir mil üzerinde.
