# كرنب — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%83%D8%B1%D9%86%D8%A8/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%83%D8%B1%D9%86%D8%A8/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [كرنب](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%83%D8%B1%D9%86%D8%A8.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: كرنب

الكرنب، بالضم، أي: كقنفذ، كما يفهم من ضبطه، وهكذا قيده الصاغاني. وقد أهمله الجوهري. قال ابن الأعرابي: هو الكرنب، كسمند. قلت: والعامة تضمه. ونقل ابن سيده، عن أبي حنيفة: أنه الذي يقال له السلق قال شيخنا: وظاهره أنه عربي فصيح. وقال أهل النبات: إنه نبطي، عربوه؛ أو نوع منه أحلى وأغض من القنبيط، أورده صاحب اللسان. في مفردات ابن البيطار: أن البري منه مر الطعم. من خواصه: درهمان من سحيق أي: مسحوق عروقه المجففة في الشمس، أو على النار، ممزوجا في شراب، ترياق مجرب من نهشة الأفعى، وهو الذكر من الحيات. والكرنيب، بالفتح، ويكسر، والكرناب أيضا: المجيع، وهو الكديراء. عن ابن الأعرابي. والكرنبة: إطعامه للضيف، يقال: كرنبوا لضيفكم، فإنه لتحان الكرنبة: أكل التمر باللبن. وفي التهذيب: الكرنيب، والكرناب: التمر باللبن. قال شيخنا صرح أبو حيان، وغيره من أئمة العربية، بأن نون كرنب زائدة، وذكروه كالمتفق عليه. وظاهر المصنف والتهذيب واللسان وغيرها، أصالتها، وأهملها الجوهري؛ لأنها لم تصح عنده. وأبو خليفة بن الكرنبي: من صوفية البغداديين، وعصري جنيد سيد الطائفة، خرج إلى عبادان نقلته من الجزء السادس بعد المائة من تاريخ بغداد للخطيب والكرنبة: المغرفة، مصرية.

### Türkçe

**الكرنب**, ötre ile; yani: **قنفذ** gibi; ضبطından anlaşıldığı üzere; ve **الصاغاني** onu böyle kaydetmiştir. **الجوهري** onu ihmal etmiştir. **ابن الأعرابي** dedi: O, **الكرنب**’dır, **سمند** gibi. Dedim: ve avam onu ötreler. **ابن سيده**, **أبي حنيفة**’den nakletti: onun, kendisine **السلق** denilen şey olduğuna (dair). Şeyhimiz dedi: ve zahiri, onun fasih Arapça olduğudur. Bitki ehli dedi: o Nabatîdir; onu Arapçalaştırdılar; yahut ondan bir tür, **القنبيط**’tan daha tatlı ve daha taze; **اللسان** sahibi onu zikretti. **ابن البيطار**’ın müfredatında: onun yabanîsinin acı tatlı olduğuna (dair). Onun özelliklerindendir: güneşte kurutulmuş yahut ateş üzerinde (kurutulmuş) damarlarının ince dövüğü, yani: tozu, iki dirhem; bir içeceğe karıştırılmış olarak; **الأفعى**’nın ısırığından tecrübe edilmiş bir tiryak; ve o, yılanların erkeğidir.

**الكرنيب**, fetha ile; ve kesrelenir; ve **الكرناب** da: **المجيع**; ve o **الكديراء**’dır. **ابن الأعرابي**’den (naklen).

**الكرنبة**: onu misafire yedirmek; denir: Misafirinize **كرنبوا**, çünkü **الكرنبة**’nin **تحان**’ı: hurmayı sütle yemektir.

**التهذيب**’de: **الكرنيب** ve **الكرناب**: hurma sütle.

Şeyhimiz dedi: **أبو حيان** ve Arapçanın imamlarından başkaları, **كرنب**’ın **نون**’unun زائد olduğunu açıkça söyledi; ve onu üzerinde ittifak edilmiş gibi zikrettiler. Ve musannifin, **التهذيب**’in, **اللسان**’ın ve başkalarının zahiri, onun aslîliğidir; ve **الجوهري** onu ihmal etti; çünkü onun yanında sahih olmadı.

**أبو خليفة بن الكرنبي**: Bağdatlı sûfîlerdendir; ve taifenin efendisi **جنيد**’in asrındandır; **عبادان**’a çıktı; onu, **الخطيب**’in **تاريخ بغداد**’ının yüz altıncı cüzünden naklettim.

**الكرنبة**: kepçe; Mısırlıdır.
