# كسف — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%83%D8%B3%D9%81/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%83%D8%B3%D9%81/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [كسف](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%83%D8%B3%D9%81.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: كسف

الكسفة، بالكسر: القطعة من الشيء قال الفراء: وسمعت أعرابيا يقول: أعطني كسفة من ثوبك: يريد قطعة، كقولك: خرقة، وسئل أبو الهيثم عن قولهم: كسفت الثوب أي: قطعته، فقال: كل شيء قطعته فقد كسفته، وقال أبو عمرو: يقال لخرقة القميص قبل أن تؤلف: الكسفة، والكيفة، والحذفة ج: كسف بالكسر، قال الفراء: وقد يكون الكسف جماعا للكسفة، مثل عبشة وعشب ويجمع أيضا على كسف بكسر ففتح، ومنه قوله تعالى:  أو تسقط السماء كما زعمت علينا كسفا  قرأها هنا بفتح السين أبو جعفر، ونافع، وأبو بكر، وابن ذكوان، وفي الروم بالإسكان أبو جعفر وابن ذكوان، وقرأ بالفتح إلا في الطور حفص، فمن قرأ مثقلا جعله جمع كسفة، كفلقة وفلق وهي القطعة والجانب، ومن قرأ مخففا فهو على التوحيد، وقوله: جج أي: جمع الجمع أكساف كعنب وأعناب وكسوف كأنه قال: نسقطها طبقا علينا، والذي يفهم من سياق الصاغاني أن الأكساف والكسوف جمعان لكسف، على أنه واحد، فتأمل. وكسفه أي: الثوب يكسفه: قطعه قاله أبو الهيثم. وكسف عرقوبه: عرقبه وقيل: قطع عقبه دون سائر الرجل، يقال: استدبر فرسه فكسف عرقوبيه، ومنه الحديث:  أن صفوان كسف عرقوب راحلته، فقال النبي صلى الله عليه وسلم: أحرج وأنشد الليث: ويكسف عرقوب الجواد بمخذم وكسف الشمس والقمر كسوفا: احتجبا وذهب ضوءهما واسودا كانكسفا وقال الليث: بعض الناس يقول: انكسفت الشمس، وهو خطأ، وهكذا قاله القزاز في جامعه، وتبعهما الجوهري في الصحاح وأشار إليه الجلال في التوشيح، وقد رد عليهم الأزهري، وقال: كيف يكون خطأ وقد ورد في الكلام الفصيح، والحديث الصحيح، وهو ما رواه جابر رضي الله عنه:  انكسفت الشمس على عهد رسول الله صلى الله عليه وسلم  في حديث طويل، وكذلك رواه أبو عبيد انكسفت. وكسف الله تعالى إياهما: حجبهما. يتعدى ولا يتعدى، نقله الجوهري، وقد تكرر في الحديث ذكر الكسوف والخسوف للشمس والقمر، فرواه جماعة فيهما بالكاف، وآخرون فيهما بالخاء، ورواه جماعة في الشمس بالكاف، وفي القمر بالخاء، وكلهم رووا:  إن الشمس والقمر آيتان من آيات الله لا ينكسفان لموت أحد ولا لحياته  . والأحسن والأكثر في اللغة - وهو اختيار الفراء - في القمر: خسف، وفي الشمس: كسفت يقال: كسفت الشمس، وكسفها الله وانكسفت، وخسف القمر، وخسفه الله تعالى، وانخسف، وورد في طريق آخر:  إن الشمس والقمر لا ينخسفان لموت أحد ولا لحياته  قال ابن الأثير: خسف القمر: إذا كان الفعل له، وخسف على ما لم يسم فاعله، قال: وقد ورد الخسوف في الحديث كثيرا للشمس، والمعروف لها في اللغة الكسوف، قال: فأما إطلاقه في مثل هذا فتغليبا للقمر، لتذكيره على تأنيث الشمس، يجمع بينهما فيما يخص القمر، وللمعارضة أيضا، لما جاء في الرواية الأولى: لا ينكسفان قال: وأما إطلاق الخسوف على الشمس منفردة فلاشتراك الخسوف والكسوف في معنى ذهاب نورهما وإظلامهما، وقد تقدم عامة هذا البحث في خ س ف. ومن المجاز: كسفت حاله: أي ساءت وتغيرت، نقله الجوهري، ومن المجاز أيضا: كسف فلان: إذا نكس طرفه. وفي الأساس: كسف بصره: خفضه. وأيضا: لم ينفتح من رمد. ومن المجاز أيضا: رجل كاسف البال: أي سيئ الحال نقله الجوهري. ومن

  المجاز أيضا: رجل كاسف الوجه: أي عابس نقله الجوهري، أي من سوء الحال، وقيل: كسوف البال: أن تحدثه نفسه بالشر، وقيل: هو أن يضيق عليه أمله. ويقال: عبس في وجهي، وكسف كسوفا. والكسوف في الوجه: الصفرة والتغير، ورجل كاسف: مهموم قد تغير لونه وهزل من الحزن. وفي المثل:  أكسفا وإمساكا?  يضرب للمتعبس البخيل وفي الصحاح: أي أعبوسا وبخلا، ومثله في الأساس وهو مجاز. ومن المجاز: يوم كاسف: أي عظيم الهول، شديد الشر. قال:جاز أيضا: رجل كاسف الوجه: أي عابس نقله الجوهري، أي من سوء الحال، وقيل: كسوف البال: أن تحدثه نفسه بالشر، وقيل: هو أن يضيق عليه أمله. ويقال: عبس في وجهي، وكسف كسوفا. والكسوف في الوجه: الصفرة والتغير، ورجل كاسف: مهموم قد تغير لونه وهزل من الحزن. وفي المثل:  أكسفا وإمساكا?  يضرب للمتعبس البخيل وفي الصحاح: أي أعبوسا وبخلا، ومثله في الأساس وهو مجاز. ومن المجاز: يوم كاسف: أي عظيم الهول، شديد الشر. قال:
  يا لك يوما كاسفا عصبصبا والكسف في العرض: أن يكون آخر الجزء منه متحركا فيسقط الحرف رأسا قال الزمخشري: وبالمعجمة تصحيف نقله عنه الصاغاني في العباب، والذي رواه بالمعجمة يقول: إنه تشبيها له بالرجل المكشوف الذي لا ترس معه، أو لأن تاء مفعولات تمنع كون ما قبلها سببا، فينكشف المنع بزوالها، نقله شيخنا، وقوله: هو غلط محض بعد ما صرح أنه تابع فيها الزمخشري، وكذا قوله فيما بعد: فلا معنى لما ذكره المصنف محل تأمل يتعجب له. وكسف بالتحريك: ة، بالصغد بالقرب من سمرقند. وكسفة بالفتح: ماءة لبني نعامة من بني أسد، وقيل هي بالشين المعجمة وصوبه في التكملة. وقول جرير يرثي عمر بن عبد العزيز رحمه الله تعالى:
  فالشمس كاسفة ليست بطالـعة                      تبكي عليك نجوم الليل والقمرا

  أي الشمس كاسفة لموتك تبكي عليك الدهر أبدا قال شيخنا: هو بناء على أن نصب النجوم والقمر على الظرفية لا المفعولية، وهو مختار كثير، منهم الشيخ ابن مالك، كما في شرح الكافية، قال: وجوز ابن إياز في شرح فصل ابن معطي كون نجوم الليل مفعولا معه، على إسقاط الواو من المفعول معه، قال شيخنا: فما إخاله يوافق على مثله. قلت: وأنشده الليث هكذا، وقال: أراد ما طلع نجم وما طلع قمر، ثم صرفه فنصبه، وهذا كما تقول: لا آتيك مطر السماء: أي ما مطرت السماء، وطلوع الشمس، أي ما طلعت الشمس، ثم صرفته فنصبته، وقال شمر: سمعت ابن الأعرابي يقول: تبكي عليك نجوم الليل والقمر: أي ما دامت النجوم والقمر، وحكى عن الكسائي مثله ووهم الجوهري فغير الرواية بقوله:  فالشمس طالعة ليست بكاسفة  قال الصاغاني: هكذا يرويه النحاة مغيرا، قال شيخنا: وهي رواية جميع البصريين، كما هو مبسوط في شرح شواهد الشافية، في الشاهد الثالث عشر، وعلى هذه الرواية اقتصر ابن هشام في شواهده الكبرى، والصغرى، وموقد الأذهان وموقظ الوسنان، وغيرها وتكلف لمعناه وهو قوله: أي ليست تكسف ضوء النجوم مع طلوعها، لقلة ضوئها وبكائها عليك. وفي اللسان: وكسفت الشمس النجوم إذا غلب ضوءها على النجوم، فلم يبد منها شيء، فالشمس حينئذ كاسفة النجوم، فلم يبد منها شيء، فالشمس حينئذ كاسفة النجوم، وأنشد قول جرير السابق، قال: ومعناه أنها طالعة تبكي عليك، ولم تكسف ضوء النجوم ولا القمر، لأنها في طلوعها خاشعة باكية لا نور لها. قلت: وكذلك ساقه المظفر سيف الدولة في تاريخه، وقال إن ضوء الشمس ذهب من الحزن، فلم تكسف النجوم والقمر، فهما منصوبان بكاسفة أو على الظرف، ويجوز تبكي من أبكيته، يقال: أبكيت زيدا على عمرو، قال شيخنا: وكلام الجوهري كما تراه في غاية الوضوح، لا تكلف فيه، بل هو جار على القوانين العربية، وكسف يستعمل لازما ومتعديا، كما قاله المصنف نفسه، وهذا من الثاني. ولا يحتاج إلى دعوى المغالبة، كما قاله بعض، والله أعلم.
 قلت: قال شمر: قلت للفراء: إنهم يقلون فيه: إنه على معنى المغالبة: باكيته فبكيته، فالشمس تغلب النجوم بكاء، فقال: إن هذا لوجه حسن، فقلت: ما هذا بحسن ولا قريب منه، ثم قال شيخنا: وقد رأيت من صنف في هذا البيت على حدة، وأطال بما لا طائل تحته، وما قاله يرجع إلى ما أشرنا إليه، والله أعلم.
 ومما يستدرك عليه: أكسف الله الشمس، مثل كسف، وكسف أعلى. وأكسفه الحزن: غيره. وكسف الشيء تكسيفا: قطعه، وخص بعضهم به الثوب والأديم. وكسف السحاب، وكسفه: قطعه، وقيل: إذا كانت عريضة، فهي كسف. وكسفت الشيء كسفا: إذا غطيته. وقال ابن السكيت: يقال: كسف أمله، فهو كاسف: إذا انقطع رجاؤه مما كان يأمل، ولم ينبسط. والكسف، بالكسر: صاحب المنصورية، نقله ابن عباد.

### Türkçe

**الكسفة**، kesre ile: şeyden parça. **الفراء** dedi: Bir bedevînin şöyle dediğini işittim: “Bana elbisenden bir **كسفة** ver”: parça istiyor; senin “**خرقة**” demen gibi. **أبو الهيثم**’e onların “**كسفت الثوب**” sözü hakkında soruldu; yani: “Onu kestim”; dedi ki: Kestiğin her şey, onu **كسفته** etmişsindir. **أبو عمرو** dedi: Gömleğin paçavrası, birleştirilmeden önce, ona **الكسفة** ve **الكيفة** ve **الحذفة** denir; çoğulu: kesre ile **كسف**. **الفراء** dedi: **الكسف** bazen **الكسفة**’nin topluluğu olur; **عبشة** ve **عشب** gibi. Ve ayrıca kesre ile sonra fetha ile **كسف** üzerine de çoğul yapılır. Ondandır ki Yüce Allah’ın sözü: “... yahut göğü, zannettiğin gibi, üzerimize **كسفا** düşürürsün.” Burada **أبو جعفر** ve **نافع** ve **أبو بكر** ve **ابن ذكوان** onu **السين**’i fetha ile okudular; **الروم** sûresinde ise sükûn ile **أبو جعفر** ve **ابن ذكوان**. **حفص** ise **الطور**’da olan hariç fetha ile okudu. Kim ağırlaştırılmış okursa onu **كسفة**’nin çoğulu kılar; **فلقة** ve **فلق** gibi; o da parça ve yan demektir. Kim hafifletilmiş okursa o, teklik üzerinedir. Ve onun sözü: **جج** yani: çoğulun çoğulu: **أكساف** ( **عنب** ve **أعناب** gibi) ve **كسوف**; sanki dedi ki: “Onu tabaka tabaka üzerimize düşürürüz.” **الصاغاني**’nin siyakından anlaşılan şudur ki: **الأكساف** ve **الكسوف**, **كسف**’in iki çoğuludur; onun bir tekil olması üzere; öyleyse düşün.

Ve **كسفه** yani: elbiseyi; **يكسفه**: onu kesti; bunu **أبو الهيثم** söyledi. Ve **كسف عرقوبه**: onun **عرقوب**unu kesti; ve denildi ki: Ayağın geri kalanını değil, yalnız topuğunu kesti. Denir: Atını arkasına aldı da iki **عرقوب**unu **كسف** etti. Ondandır hadis: “Şüphesiz **صفوان** binesinin **عرقوب**unu **كسف** etti; bunun üzerine Peygamber صلى الله عليه وسلم dedi: ‘**أحرج**’.” Ve **الليث** şu beyti inşad etti:
“Ve **مخذم** ile cins atın **عرقوب**unu **يكسف** eder.”

Ve güneşin ve ayın **كسف**i, **كسوفا**: gizlendiler; ışıkları gitti ve karardılar; **كانكسفا** gibi. **الليث** dedi: Bazı insanlar “**انكسفت الشمس**” der; bu hatadır. **القزاز** bunu **جامعه**’inde böyle söyledi; **الجوهري** de **الصحاح**’ta onlara tâbi oldu ve **الجلال** **التوشيح**’te ona işaret etti. **الأزهري** ise onlara reddetti ve dedi: Nasıl hata olur; hâlbuki fasih sözde ve sahih hadiste varid olmuştur? O da **جابر** رضي الله عنه’dan rivayet edilendir: “Resûlullah صلى الله عليه وسلم zamanında güneş **انكسفت** oldu” uzun bir hadiste. **أبو عبيد** de “**انكسفت**” diye rivayet etti.

Ve Yüce Allah’ın ikisini **كسف** etmesi: ikisini örtmesidir. Geçişli de olur geçişsiz de; bunu **الجوهري** nakletti. Hadiste güneş ve ay için **الكسوف** ve **الخسوف** zikri tekrar etmiştir: Bir topluluk ikisinde de **الكاف** ile rivayet etti; başkaları ikisinde de **الخاء** ile; bir topluluk güneşte **الكاف** ile, ayda **الخاء** ile rivayet etti. Hepsi şu lafzı rivayet etti: “Şüphesiz güneş ve ay Allah’ın âyetlerinden iki âyettir; bir kimsenin ölümüyle de hayatıyla da **لا ينكسفان** olmazlar.” Dil bakımından daha güzel ve daha çok olan — ki **الفراء**’nın tercihidir — ayda: **خسف**; güneşte: **كسفت**. Denir: “**كسفت الشمس**”, “Allah onu **كسف** etti” ve “**انكسفت**”; “**خسف القمر**”, “Yüce Allah onu **خسف** etti” ve “**انخسف**”. Başka bir tarikle şu da varid olmuştur: “Şüphesiz güneş ve ay bir kimsenin ölümüyle de hayatıyla da **لا ينخسفان** olmazlar.” **ابن الأثير** dedi: Ay **خسف** oldu: fiil ona nispet edilirse; ve **خسف** (meçhul) fail adı anılmayana göre. Dedi: Hadiste güneş için **الخسوف** çokça varid olmuştur; dilde onun için bilinen **الكسوف**tur. Dedi: Bunun gibi yerde onun kullanılması ise ayın galebesi iledir; güneşin müennesliğine karşı ayın müzekkerliği sebebiyle; ikisi ayı ilgilendiren şeyde bir araya getirilir; ayrıca muaraza içindir; çünkü birinci rivayette “**لا ينكسفان**” geldi. Dedi: Güneş tek başına iken **الخسوف**un ona ıtlakı ise, **الخسوف** ile **الكسوف**un, nurlarının gitmesi ve kararmaları manasında ortak olmaları sebebiyledir. Bu araştırmanın umumisi **خ س ف** maddesinde geçmişti.

Mecazdan: “**كسفت حاله**” yani: kötü oldu ve değişti; bunu **الجوهري** nakletti. Mecazdan yine: “**كسف فلان**”: bakışını aşağı indirdiği zaman. **الأساس**’ta: “**كسف بصره**”: onu indirdi. Ve ayrıca: Göz iltihabından açılmadı.

Mecazdan yine: “**رجل كاسف البال**” yani: hâli kötü; bunu **الجوهري** nakletti. Ve

mecazdan yine: “**رجل كاسف الوجه**” yani: asık suratlı; bunu **الجوهري** nakletti; yani kötü hâlden. Ve denildi ki: **كسوف البال**: nefsinin ona şer ile konuşmasıdır. Ve denildi ki: Ümidinin ona dar gelmesidir. Denir: “Yüzüme asıldı” ve “**كسف كسوفا**”. Yüzdeki **الكسوف**: sarılık ve değişmedir. Ve “**رجل كاسف**”: kederli; rengi değişmiş ve hüzünden zayıflamış.

Meselde: “**أكسفا وإمساكا?**” Asık suratlı cimri için darb olunur. **الصحاح**’ta: yani “daha asık suratlılık ve cimrilik mi?”; **الأساس**’ta da böyledir; o mecazdır. Mecazdan: “**يوم كاسف**” yani: dehşeti büyük, şerri şiddetli gün. Dedi: “Mecaz da: **رجل كاسف الوجه**: yani asık suratlı; bunu **الجوهري** nakletti; yani kötü hâlden. Ve denildi ki: **كسوف البال**: nefsinin ona şer ile konuşmasıdır. Ve denildi ki: Ümidinin ona dar gelmesidir. Denir: ‘Yüzüme asıldı’ ve ‘**كسف كسوفا**’. Yüzdeki **الكسوف**: sarılık ve değişmedir. Ve ‘**رجل كاسف**’: kederli; rengi değişmiş ve hüzünden zayıflamış. Meselde: **أكسفا وإمساكا?** Asık suratlı cimri için darb olunur. **الصحاح**’ta: yani asık suratlılık ve cimrilik; **الأساس**’ta da böyledir; o mecazdır. Mecazdan: **يوم كاسف**: yani dehşeti büyük, şerri şiddetli gün.” Dedi:
“Ey sana, asık ve sert bir gün!”

Ve aruzda **الكسف**: onun parçasının sonunun harekeli olmasıdır; böylece harf bütünüyle düşer. **الزمخشري** dedi: Mu‘ceme ile olanı tashiftir; bunu ondan **الصاغاني** **العباب**’da nakletti. Mu‘ceme ile rivayet edenin anladığı şudur: Kalkanı olmayan, açığa çıkmış adama benzetme olarak; yahut **مفعولات**’ın **تاء**sı, ondan öncekini sebep olmaktan men eder; o men, onun zevaliyle açığa çıkar; bunu şeyhimiz nakletti. Ve onun sözü: “O, sırf yanlıştır”; hâlbuki o, onda **الزمخشري**’ye tâbi olduğunu açıkça söylemişken. Yine onun daha sonra sözü: “Musannifin zikrettiği şeye mânâ yoktur”; düşünmeye muhtaçtır; ona şaşılır.

Ve hareke ile **كسف**: bir yer adıdır; **الصغد**’da, Semerkand yakınında. Ve fetha ile **كسفة**: Benî Esed’den Benî Nu‘âme’ye ait bir su yeridir; ve denildi ki o, mu‘ceme **الشين** iledir; ve bunu **التكملة**’de doğru saydı.

Ve **جرير**’in, **عمر بن عبد العزيز** رحمه الله تعالى için mersiye olarak sözü:
“Güneş **كاسفة**; doğar değildir;
gecenin yıldızları ve ay sana ağlar.”

Yani: güneş, senin ölümün için tutulmuş; gece yıldızları ve ay, ebediyen sana ağlar. Şeyhimiz dedi: Bu, yıldızlar ve ayın nasbının mef‘ûliyet değil zarfiyet üzere olması esasına göredir; bu, seçilmiş (bir görüştür), çoktur; onlardan Şeyh İbn Mâlik, **شرح الكافية**’de olduğu gibi. Dedi: İbn İyâz, **شرح فصل ابن معطي**’de, gece yıldızlarının **مفعولا معه** olmasını, **المفعول معه**’den **الواو**’nun düşürülmesi üzerine caiz gördü. Şeyhimiz dedi: Artık ben onu, bunun benzerine muvafakat eder sanmıyorum. Dedim: Leys onu böylece inşad etti ve dedi: “Ne bir yıldız doğdu ne bir ay doğdu”yu kastetti; sonra onu sarf etti de nasb etti. Bu, senin “Sana gelmem, göğün yağmuru”: yani gök yağmadıkça; ve “güneşin doğuşu”: yani güneş doğmadıkça; sonra onu sarf ettin de nasb ettin, demen gibidir. Şemmer dedi: İbnü’l-A‘râbî’nin şöyle dediğini işittim: “Gece yıldızları ve ay sana ağlar”: yani yıldızlar ve ay durdukça. Kısâî’den de bunun benzerini nakletti. Cevherî yanıldı da rivayeti şu sözüyle değiştirdi:
“Güneş doğucudur; tutulmuş değildir.”
Sâgânî dedi: Nahivciler onu böyle, değiştirilmiş olarak rivayet ederler. Şeyhimiz dedi: Bu, bütün Basralıların rivayetidir; **شرح شواهد الشافية**’de, on üçüncü şâhidde, yayılarak (genişçe) olduğu üzere. Bu rivayet üzere İbn Hişâm, **شواهده الكبرى**’sında, **الصغرى**’sında, **موقد الأذهان وموقظ الوسنان**’da ve başkalarında iktisar etti; ve onun manası için tekellüfe girdi; o da şu sözüdür: Yani, yıldızların ışığını, onların doğuşuyla birlikte, onların ışığının azlığı ve sana ağlaması sebebiyle, örtmez (tutmaz). **اللسان**’da: “Güneş yıldızları **كسفت** etti” (tuttu) denir; onun ışığı yıldızlara galip geldiği zaman; onlardan hiçbir şey görünmez; güneş o vakit yıldızları **كاسفة**’dir; onlardan hiçbir şey görünmez. Cerîr’in önceki sözünü inşad etti; dedi: Manası, onun doğucu olup sana ağlamasıdır; yıldızların ışığını da ayı da tutmadı; çünkü o, doğuşunda huşûlu, ağlayıcıdır; onun için nur yoktur. Dedim: Muzaffer Seyfüddevle de onu tarihinde böyle sevk etti ve dedi ki: Güneşin ışığı hüzünden gitti; bu yüzden yıldızları ve ayı tutmadı; ikisi, **كاسفة** ile mansubdur yahut zarf üzere (mansubdur). Ve **تبكي** (ağlar), “ağlattığım”dan (gelir) caizdir; “Zeyd’i Amr üzerine ağlattım” denir. Şeyhimiz dedi: Cevherî’nin kelamı, gördüğün gibi, açıklığın nihayetindedir; onda tekellüf yoktur; bilakis Arapça kaideler üzere cereyan eder. **كسف** lâzım ve müteaddî olarak kullanılır; musannifin kendisinin dediği gibi; bu da ikincidendir. Bazılarının dediği gibi, galebe iddiasına ihtiyaç yoktur. Allah daha iyi bilir.

Dedim: Şemmer dedi: Ferrâ’ya dedim ki: Onlar onda az söylerler: “O, galebe manası üzeredir: ‘Onunla ağlaştım da onu ağlattım’; güneş, yıldızlara ağlamada galip gelir.” O dedi: Bu, elbette güzel bir veçhedir. Ben dedim: Bu, güzel değildir, ona yakın da değildir. Sonra Şeyhimiz dedi: Bu beyit hakkında müstakil olarak tasnif eden ve altında fayda olmayan şeyle uzatan kimseyi gördüm; onun dediği, işaret ettiğimize döner. Allah daha iyi bilir.

Ona istidrâk olunanlardandır: Allah güneşi **أكسف** etti; **كسف** gibi; ve **كسف** daha âlâdır. “Hüzün onu **أكسفه** etti”: onu değiştirdi. “Şeyi **كسف** etti, **تكسيفا**”: onu parçaladı; bazısı bunu elbise ve deriye tahsis etti. “Bulutu **كسف** etti” ve “onu **كسفه** etti”: onu parçaladı; ve denildi ki: Geniş olduğu zaman, o **كسف**’tir. “Şeyi **كسفا** olarak **كسفت** ettim”: onu örttüğüm zaman. İbnü’s-Sikkît dedi: “Onun ümidini **كسف** etti” denir; o **كاسف**’tir: ümit ettiği şeyden ümidinin kesildiği ve açılmadığı zaman. Ve **الكسف**, kesre ile: **المنصورية**’nin sahibi; onu İbn Abbâd nakletti.
