# كشط — Kitâbullâh

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%83%D8%B4%D8%B7/sozluk/kitab_allah
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%83%D8%B4%D8%B7/entries/kitab_allah

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [كشط](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%83%D8%B4%D8%B7.md)
- Kitâbullâh: Kur'an kullanımından türetilmiş

## Madde başı: كشط

كشط
كَشَطَ - يَكْشِطُ، كُشِطَ - يُكْشَطُ
كَشَطَ - يَكْشِط + كائن + شيئاً + عن كائن: يأتي إلى شيء يرقد ويكسو شيئاً، فينزعه ويفصله عنه من مكان التصاقه ورقوده عليه، كجلد الغنم أو زبد اللبن: ولها ذات  دلالة لفظ " قشط " العامية الحالية
كُشِطَ -- يُكْشَطُ - كًشِطَت: مبني للمجهول من " كَشَطَ - يَكْشِطُ "
واللفظ ينتمي إلى مجموعة ألفاظ " استئصال أجزاء من الشيء على شكل طبقات، بالنجر والقشر والكشط "، وهي:
أرَمَ - يَأْرِمُ، زَبَرَ - يَزْبُرُ، سَفَنَ - يَسْفِنُ، خَشَبَ - يَخْشَبُ، كَشَطَ - يَكْشِط، سَحَتَ - يَسْحَتُ
كشط
 	﴿وإذا السماء كشطت(11)﴾ التكوير
مختار الصحاح
● [كشط] ك ش ط: كشَطَ الجل عن ظهر الفرس والغطاء عن الشيء كشفه عنه وبابه ضرب وقشط لغة فيه وفي قراءة عبد الله بن مسعود رضي الله تعالى عنه ﴿وإذا السماء قشطت﴾ وكشط البعير نزع جلده ولا يقال سلخه وإنما يقال كشطه أو جلده تجليدا
معجم الفرائد القرآنية:
ك ش ط
"كُشِطَتْ" فـي قولـه تعالـى : " وَإِذَا السَّمَاءُ كُشِطَـتْ " (11) التكوير .
كَشَط الشيء : أزاله عن موقعه أو كشفه، وكشطت السماء أي قلعت عن مقرها وكُشِفَت، والكشط: إزالة الجلد عن الحيوان الميت، وهو أعم من السلخ لأن السلخ لا يقال إلا في إزالة إهاب البقر والغنم، دون إزالة إهاب الإبل فإنه كشط . والمقصود هنا إزالة السماء من مكانها فينكشف عالم الخلود .
الراغب
كشط
- قال عز وجل: }وإذا السماء كشطت{ [التكوير/11] وهو من: كشط الناقة، أي: تنحية الجلد عنها، ومنه استعير: انكشط روعة (انظر: المجمل 3/786)، أي: زال.
ملخص اللسان:
1. كشط: كشَطَ الغِطاءَ عن الشيء والجِلدَ عن الجَزُور والجُلَّ عن ظهر  الفرس يَكْشِطُه كَشْطاً: قَلَعه ونَزَعه وكشَفه عنه،
2.    وكشَطْتُ البعير كَشْطاً: نَزَعْت جِلده،
3.    وإِذا السماء كُشِطَتْ؛ قال  الفراء: يعني نُزِعت فَطُوِيَتْ،
4.    الكَشْطُ رفعُك  شيئاً عن شيء قد غطّاه وغَشِيَه من فوقه كما يُكْشَط الجلد عن السنام وعن  المسلوخة،
5.    وانكَشَط رَوْعُه أَي ذهب.
6.    وفي حديث الاستسقاء: فَتَكَشَّطَ السحاب أَي  تقطَّع وتَفَرَّق.
7.    والكَشْطُ والقَشْطُ سواء في الرَّفْعِ والإِزالة  والقَلْع والكشف.
لسان العرب
● - كشط: كشَطَ الغِطاءَ عن الشيء والجِلدَ عن الجَزُور والجُلَّ عن ظهر  الفرس يَكْشِطُه كَشْطاً: قَلَعه ونَزَعه وكشَفه عنه، واسم ذلك الشيء  الكِشاطُ، والقَشْطُ لغة فيه. قيسٌ تقول: كشَطْتُ، وتميم تقول: قَشَطْتُ،  بالقاف؛ قال ابن سيده: وليست الكاف في هذا بدلاً من القاف لأَنهما لغتان  لأَقوام مختلفين. وكشَطْتُ البعير كَشْطاً: نَزَعْت جِلده، ولا يقال سَلَخت  لأَن العرب لا تقول في البعير إِلا كشطْتُه أَو جَلَّدْتُه. وكَشَط فلان عن  فرسه الجُلَّ وقَشَطَه ونَضاه بمعنى واحد. وقال يعقوب: قريش تقول كشط،  وتميم وأَسد يقولون قشط. وفي التنزيل العزيز: وإِذا السماء كُشِطَتْ؛ قال  الفراء: يعني نُزِعت فَطُوِيَتْ، وفي قراءة عبد اللّه قُشِطَتْ، بالقاف،  والمعنى واحد. والعرب تقول: الكافُور والقافُور والكُسْط والقُسْط، وإِذا  تقارَب الحرفان في المَخْرج تعاقبا في اللغات. وقال الزجاج: معنى كُشِطت  وقُشِطت قُلِعَتْ كما يُقْلَعُ السَّقْفُ. وقال الليث: الكَشْطُ رفعُك  شيئاً عن شيء قد غطّاه وغَشِيَه من فوقه كما يُكْشَط الجلد عن السنام وعن  المسلوخة، وإِذا كُشط الجِلد عن الجَزُور سمي الجلد كِشاطاً بعدما  يُكْشط، ثم ربما غُطِّيَ عليها به فيقول القائل ارفع عنها كِشاطَها لأَنظر إِلى  لحمها، يقال هذا في الجَزُور خاصّة. قال: والكَشَطةُ أَرْبابُ الجُزور  المَكْشُوطةِ؛ وانْتَهى أَعرابيّ إِلى قوم قد سَلَخُوا جزوراً وقد  غَطَّوْها بِكِشاطِها فقال: مَن الكَشَطةُ؟ وهو يريد أَن يَسْتَوْهِبَهم، فقال  بعض القوم: وِعاء المَرامي ومُثابِت الأَقْران وأَدْنى الجَزاء من  الصَّدَقةِ، يعني فيما يُجْزي من الصدقةِ، فقال الأَعرابي: يا كِنانةُ ويا أَسدُ  ويا بَكْر، أَطعِمُونا من لحم الجَزور؛ وفي المحكم: وقف رجل على كنانةَ  وأَسَد ابني خُزَيْمة وهما يَكْشِطان عن بعير لهما فقال لرجل قائمٍ: ما  جِلاء الكاشِطَيْنِ؟ فقال: خابئةُ المَصادِعِ وهَصَّارُ الأَقْران، يعني  بخائبة المصادع الكِنانة وبَهصَّار الأَقران الأَسد، فقال: يا أَسد ويا  كِنانةُ أَطْعِماني من هذا اللحم، أَراد بقوله ما جِلاؤهما ما اسْماهما،  ورواه بعضهم: خابئة مَصادِعَ ورأْسٌ بلا شعر، وكذا روي يا صُلَيع مكان يا  أَسد، وصُلَيْعٌ تصغير أَصْلَعَ مُرخّماً.  وانكَشَط رَوْعُه أَي ذهب. وفي حديث الاستسقاء: فَتَكَشَّطَ السحاب أَي  تقطَّع وتَفَرَّق. والكَشْطُ والقَشْطُ سواء في الرَّفْعِ والإِزالة  والقَلْع والكشف.
مقاييس اللغة:
(كشط) الكاف والشين والطاء كلمةٌ تدلُّ على تنحية الشَّيء وكَشْفه. يقال: كشَطَ الجِلدَ عن الذَّبيحة. ويقولون: انكشَط رُوعُه، أي ذهَب.
القاموس المحيط:
الكَشْطُ رَفْعُكَ شيئاً عن شيء قد غَشَّاهُ. " وإذا السَّماءُ كُشِطَتْ " قُلِعَتْ كما يُقْلَعُ السَّقْفُ.
وكَشَطَ الجُلَّ عن الفرسِ: كشَفَه. وككِتابٍ: الانْكِشافُ، كالانكشاطِ، والجِلْدُ المَكشوطُ رُبَّما غُشِّيَ به عليها، يقالُ: ارْفَعْ كِشاطَها لِأَنْظُرَ إلى لَحْمِها، وهذا خاصٌّ بالجَزورِ. والكَشَطَةُ، محركةً: أربابُ الجَزورِ المَكْشوطَة. وانْكَشَطَ الرَّوْعُ: ذَهَبَ.
تاج العروس:
ك ش ط
الكَشْطُ : رَفْعُك شَيْئاً عن شَيْءِ قد غَشَّاه . وفي العَيْنِ : قد غَطَّاهُ وغَشِيَهُ من فَوْقِهِ كما يُكْشَطُ الجِلْدُ عن السَّنَامِ وعن المَسْلُوخَةِ . و في التَّنْزِيل العَزِيز : " إِذا السَّمَاءُ كُشِطَتْ " قال الزَّجّاجُ : قُلِعَتْ كما يُقْلَعُ السَّقْفُ وكذلك قُشِطَتْ بالقَافِ . وقال الفَرّاءُ : يَعْنِي نُزِعَتْ فطُوِيَتْ . وقال يَعْقُوبُ : قُرَيْشٌ تقول : كَشَطَ وتَمِيمٌ وأَسَدٌ يَقُولون : قَشَطَ قال : ولَيْسَتْ الكافُ في هذا بَدَلاً من القَافِ لأَنَّهُمَا لُغَتَانِ لأَقْوامٍ مُخْتَلِفينَ . وكَشَطَ الغِطَاءَ عن الشَّيْءِ والجِلْدَ عن الجَزُورِ والجُلَّ عن ظَهْرِ الفَرَسِ يَكْشِطُه كَشْطاً : قَلَعَه ونَزَعَه ونَضَاهُ وكَشَفَهُ عنه
واسمُ ذلِكَ الشَّيْءِ : الكِشَاطُ ككِتَابٍ والقَافُ لُغَةٌ فِيه . والكِشَاطُ أَيْضاً : الانْكِشَافُ كالانْكِشَاطِ يُقَال : كُشِطَ رَوْعُهِ كِشَاطاً وانْكَشَطَ أَي انْكَشَفَ وهو مَجازٌ . وقال اللَّيْثُ : الكِشَاطُ : الجِلْدُ المَكْشُوطُ يُسَمَّى به بعدَ ما يُكْشَفُ قال : ثمّ رُبَّمَا غُشِّيَ به عَلَيْهَا أَي : علَى الجَزُورِ فحِينَئِذ يُقَال : ارْفَعْ عنها كِشَاطَهَا لأَنْظُرَ إِلى لَحْمِهَا . قالَ وهذَا خاصٌّ بالجَزُورِ . وفي الصّحاحِ : كَشَطْتُ البَعِيرَ كَشْطاً : نَزَعْتُ جِلْدَه ولا يُقَال : سَلَخْتُ لأَنَّ العَرَبَ لا تَقُول فِي البَعِيرِ إِلا كَشَطْتُه أَو جَلَدْتُه . قال اللَّيْثُ : والكَشَطَةُ مُحَرَّكةً : أَرْبَابُ الجَزُورِ المَكْشُوطَةِ . وانْتَهَى أَعْرَابِيٌّ إِلى قَوْمٍ قد سَلَخُوا جَزُوراً وقد غَطُّوْها بكِشَاطِهَا فقال : من الكَشَطَةُ ؟ وهُوَ يُرِيدُ أَنْ يَسْتَوْهِبَهم فقالَ بعضُ القُوْمِ : وِعَاءُ المَرامِي ومَثَابِتُ الأَقْرَانِ وأَدْنَى الجَزَاءِ من الصَّدَقَةِ يَعْنِي فيما يُجْزِئُ من الصَّدَقَةِ فقالَ الأَعْرَابِيُّ : يا كِنَانَةُ : ويا أَسَدُ ويا بَكْرُ أَطْعِمُونا من لَحْمِ الجَزُورِ . وفي المُحْكَمِ : وَقَفَ رَجُلٌ على كِنَانَةَ وأَسَد ابْنَيْ خُزَيْمَةَ وهُمَا يَكْشِطَانِ عَنْ بَعِيرٍ لَهُمَا فقالَ لرَجُلٍ قائمٍ : ما جِلاءُ الكاشِطَيْنِ أَي : ما أَسْماؤُهُمَا فقال : خابِئَةُ المَصَادِع وهَصّارُ الأَقْرَانِ : يَعْنِي بخابِئَةِ المَصَادِعِ : الكِنَانَةَ وبهَصّارِ الأَقْرَانِ : الأَسَد . فقال : يا أَسَدُ وكِنَانَة أَطْمِعَانِي من هذا اللَّحْمِ . ورَواهُ بعضُهم : خَابِئَةُ مَصادِعَ ورأْسٌ بلا شَعْرٍ وكَذا رُوِيَ يا صُلَيْعُ مكان يا أَسَدُ
وانْكَشَطَ الرَّوْعُ : ذَهَبَ نَقَلَه الجَوْهَرِيُّ وهو مَجَازٌ . ومِمّا يُسْتَدْرَكُ عليه : تَكَشَّطَ السَّحَابُ في السَّمَاءِ أَي تَقَطَّعَ وتَفَرَّق . والكَشّاطُ : الجَزّارُ كالكَاشِطِ . وكَشَطَ الحَرْفَ : أَزَالَهُ من مَوْضِعِه . وابنُ المَكْشُوطِ . مُحَدِّثٌ

### Türkçe

**كشط**
**كَشَطَ - يَكْشِطُ، كُشِطَ - يُكْشَطُ**
**كَشَطَ - يَكْشِط** + bir varlık + bir şeyi + bir varlıktan: bir şeye gelir ki (o şey) yatmakta ve bir şeyi örtmektedir; böylece onu (örtüyü) ondan çıkarır ve yapışma yerinden ve onun üzerinde yatma hâlinden ayırır; koyun derisi veya sütün kaymağı gibi: ve onun, şimdiki halk dili **" قشط "** lafzının delâletiyle aynı bir delâleti vardır.

**كُشِطَ -- يُكْشَطُ - كًشِطَت**: **" كَشَطَ - يَكْشِطُ "**’tan meçhul bina.

Ve lafız, “şeyin parçalarını tabakalar şeklinde, oyma, soyma ve kazıma ile kökünden çıkarma” lafızları grubuna mensuptur; onlar şunlardır:
**أرَمَ - يَأْرِمُ، زَبَرَ - يَزْبُرُ، سَفَنَ - يَسْفِنُ، خَشَبَ - يَخْشَبُ، كَشَطَ - يَكْشِط، سَحَتَ - يَسْحَتُ**

**كشط**
	﴿Ve gök **كشطت** (11)﴾ **التكوير**

**مختار الصحاح**
● [**كشط**] ك ش ط: **كشَطَ** eğer’i atın sırtından ve örtüyü şeyden; onu ondan açığa çıkardı; ve babı **ضرب**’dır; ve **قشط** onda bir dildir; ve Abdullah b. Mesud’un (Allah Teâlâ ondan razı olsun) kıraatinde: ﴿Ve gök **قشطت**﴾ ve **كشط** deve: derisini çıkardı; ve “yüzdü” denilmez; ancak “onu **كشط** etti” yahut “onu deriledi, derileme ile” denilir.

**معجم الفرائد القرآنية:**
ك ش ط
**"كُشِطَتْ"** O’nun (yüce) sözü içinde: **" وَإِذَا السَّمَاءُ كُشِطَـتْ "** (11) **التكوير**.
**كَشَط** şeyi: onu yerinden giderdi yahut onu açığa çıkardı; ve **كشطت** gök, yani yerinden sökülüp çıkarıldı ve açığa çıkarıldı; ve **الكشط**: ölü hayvandan deriyi gidermektir; ve o, **السلخ**’tan daha geneldir; çünkü **السلخ** ancak sığır ve koyunun derisini gidermede söylenir; develerin derisini gidermede ise o **كشط**’tır. Ve burada kastedilen, göğün yerinden giderilmesidir; böylece ebedîlik âlemi açığa çıkar.

**الراغب**
**كشط**
- Aziz ve celil şöyle dedi: }Ve gök **كشطت**{ [**التكوير**/11] ve o, şundandır: **كشط** dişi deve, yani deriyi ondan uzaklaştırma; ve ondan ödünç alındı: **انكشط** korkusu (bak: **المجمل** 3/786), yani zail oldu.

**ملخص اللسان:**
1. **كشط**: **كشَطَ** örtüyü şeyden ve deriyi kesilmiş deveden ve eğer’i atın sırtından; onu **يَكْشِطُه** **كَشْطاً**: onu söküp çıkardı, onu çekip aldı ve onu ondan açığa çıkardı,
2. Ve **كشَطْتُ** deveyi **كَشْطاً**: derisini çekip aldım,
3. Ve “gök **كُشِطَتْ**”; **الفراء** dedi: yani çekilip alındı da dürüldü,
4. **الكَشْطُ**: üstünden onu örtmüş ve bürümüş olan bir şeyin üzerinden bir şeyi kaldırmandır; tıpkı derinin hörgüçten ve yüzülmüş olandan **يُكْشَط** edilmesi gibi,
5. Ve **انكَشَط** korkusu, yani gitti.
6. Ve yağmur duası hadîsinde: sonra bulut **تَكَشَّطَ**; yani parçalandı ve dağıldı.
7. **الكَشْطُ** ve **القَشْطُ** kaldırmada, gidermede, söküp çıkarmada ve açığa çıkarmada birdir.

**لسان العرب**
● - **كشط**: **كشَطَ** örtüyü şeyden ve deriyi kesilmiş deveden ve eğer’i atın sırtından; onu **يَكْشِطُه** **كَشْطاً**: onu söküp çıkardı, onu çekip aldı ve onu ondan açığa çıkardı; ve o şeyin adı **الكِشاطُ**’tır; ve **القَشْطُ** onda bir dildir. Kays “**كشَطْتُ**” der; Temîm ise **قَشَطْتُ** der, **القاف** ile; İbn Sîde dedi: Bu hususta **الكاف** **القاف**’tan bedel değildir; çünkü ikisi, farklı kavimlere ait iki dildir. Ve **كشَطْتُ** deveyi **كَشْطاً**: derisini çekip aldım; ve “**سَلَخت**” denilmez; çünkü Araplar deve hakkında ancak “onu **كشطْتُ**” yahut “onu **جَلَّدْتُ**” der. Ve falan kimse atından eğer’i **كَشَطَ** etti; ve onu **قَشَطَ** etti; ve onu **نَضاه** etti: tek mânâdadır. Yakub dedi: Kureyş **كشط** der; Temîm ve Esed **قشط** derler. Ve aziz tenzilde: “Ve gök **كُشِطَتْ**”; **الفراء** dedi: yani çekilip alındı da dürüldü; ve Abdullah’ın kıraatinde **قُشِطَتْ**, **القاف** ile; mânâ birdir. Ve Araplar der: **الكافُور** ve **القافُور** ve **الكُسْط** ve **القُسْط**; ve iki harf mahreçte yakınlaştığında dillerde birbirinin yerine geçer. **الزجاج** dedi: **كُشِطت** ve **قُشِطت**’in mânâsı, tavanın sökülüp çıkarıldığı gibi sökülüp çıkarıldı demektir. **الليث** dedi: **الكَشْطُ**, üstünden onu örtmüş ve bürümüş olan bir şeyin üzerinden bir şeyi kaldırmandır; tıpkı derinin hörgüçten ve yüzülmüş olandan **يُكْشَط** edilmesi gibi. Ve deri, kesilmiş deveden **كُشط** edilince, kazındıktan sonra deriye **كِشاطاً** denir; sonra belki onunla üstü örtülür; böylece söyleyen “onun **كِشاطَ**’ını kaldır ki etine bakayım” der; bu, kesilmiş deveye mahsus olarak söylenir. Dedi: ve **الكَشَطةُ**: **المَكْشُوطةِ** kesilmiş devenin sahipleridir. Ve bir bedevî, bir topluluğa vardı; bir kesilmiş deveyi yüzmüşler ve onu **كِشاطِها** ile örtmüşlerdi; dedi ki: “**الكَشَطةُ** kimdir?”; o, onlardan bağış istemek istiyordu; topluluktan bazıları dedi ki: “atışların kabı ve akranların sebat yerleri ve sadakadan en aşağı karşılık”; yani sadakadan yeterli gelen şey hakkında; bedevî dedi ki: “Ey Kinâne, ey Esed, ey Bekr, bize kesilmiş devenin etinden yedirin.” Ve **المحكم**’de: Bir adam, Huzeyme’nin iki oğlu Kinâne ve Esed’in yanına uğradı; ikisi, kendilerine ait bir deveden **يَكْشِطان** ediyorlardı; ayakta duran bir adama dedi ki: “**الكاشِطَيْنِ**’in **جِلاء**’ı nedir?”; yani ikisinin adı nedir; o dedi ki: “**خابئةُ المَصادِعِ** ve **هَصَّارُ الأَقْران**”; yani **خابئة المصادع** ile Kinâne’yi, **هصّار الأقران** ile Esed’i kastediyor; o dedi ki: “Ey Esed ve ey Kinâne, beni bu etten doyurun.” Onun “**ما جِلاؤهما**” sözüyle muradı “isimleri nedir” idi. Bazıları şöyle rivayet etti: “**خابئة مَصادِعَ** ve saçsız bir baş”; ve yine “ey Esed” yerine “ey **صُلَيع**” diye rivayet edildi; ve **صُلَيْع** “**أَصْلَع**”ın küçültmesidir, ترخيم ile. Ve **انكَشَط** korkusu, yani gitti. Ve yağmur duası hadîsinde: sonra bulut **فَتَكَشَّطَ**; yani parçalandı ve dağıldı. Ve **الكَشْطُ** ile **القَشْطُ**, kaldırmada, gidermede, söküp çıkarmada ve açığa çıkarmada birdir.

**مقاييس اللغة:**
(**كشط**) **الكاف** ve **الشين** ve **الطاء**, bir kelimedir ki bir şeyin uzaklaştırılmasına ve açığa çıkarılmasına delâlet eder. Denir ki: **كشَطَ** deriyi kesilmiş hayvandan. Ve derler ki: **انكشَط** korkusu; yani gitti.

**القاموس المحيط:**
**الكَشْطُ**: senin, üstünü bürümüş olan bir şeyin üzerinden bir şeyi kaldırmandır. “Ve gök **كُشِطَتْ**”: tavanın sökülüp çıkarıldığı gibi sökülüp çıkarıldı.
Ve **كَشَطَ** eğer’i attan: onu açığa çıkardı. Ve **ككِتابٍ**: açığa çıkma; **كالانكشاطِ** gibi. Ve **الجِلْدُ المَكشوطُ** belki onunla üstü örtülür; denir ki: “onun **كِشاطَ**’ını kaldır ki etine bakayım”; ve bu, kesilmiş deveye mahsustur. Ve **الكَشَطَةُ**, harekeli: **المَكْشوطَة** kesilmiş devenin sahipleridir. Ve **انْكَشَطَ** korku: gitti.

**تاج العروس:**
ك ش ط
**الكَشْطُ**: senin, üstünü bürümüş olan bir şeyin üzerinden bir şeyi kaldırmandır. Ve **العَيْن**’de: üstünden onu örtmüş ve bürümüş olan bir şeyin üzerinden; tıpkı derinin hörgüçten ve yüzülmüş olandan **يُكْشَط** edilmesi gibi. Ve aziz tenzilde: **" إِذا السَّمَاءُ كُشِطَتْ "**; **الزَّجّاجُ** dedi: tavanın sökülüp çıkarıldığı gibi sökülüp çıkarıldı; ve aynı şekilde **قُشِطَتْ** **بالقَافِ**. Ve **الفَرّاءُ** dedi: yani çekilip alındı da dürüldü. Ve **يَعْقُوبُ** dedi: Kureyş “**كَشَطَ**” der; Temîm ve Esed “**قَشَطَ**” der; dedi: bu hususta **الكاف** **القاف**’tan bedel değildir; çünkü ikisi, farklı kavimlere ait iki dildir. Ve **كَشَطَ** örtüyü şeyden ve deriyi kesilmiş deveden ve eğer’i atın sırtından; onu **يَكْشِطُه** **كَشْطاً**: onu söküp çıkardı, onu çekip aldı, onu **نَضَاهُ** etti ve onu ondan açığa çıkardı.
Ve o şeyin adı: **الكِشَاطُ** **ككِتَابٍ**; ve **القَافُ** onda bir dildir. Ve **الكِشَاطُ** ayrıca: açığa çıkmadır; **كالانْكِشَاطِ** gibi; denir ki: **كُشِطَ** korkusu **كِشَاطاً** ve **انْكَشَطَ**; yani açığa çıktı; ve o mecazdır. Ve **اللَّيْثُ** dedi: **الكِشَاطُ**: kazınmış deridir; açığa çıkarıldıktan sonra onunla adlandırılır. Dedi: sonra belki onunla üstü örtülür; yani kesilmiş devenin üstü; o vakit denir ki: “onun **كِشَاطَ**’ını kaldır ki etine bakayım.” Dedi: ve bu, kesilmiş deveye mahsustur. Ve **الصّحاح**’ta: **كَشَطْتُ** deveyi **كَشْطاً**: derisini çekip aldım; ve “**سَلَخْتُ**” denilmez; çünkü Araplar deve hakkında ancak “onu **كَشَطْتُ**” yahut “onu **جَلَدْتُ**” der. **اللَّيْثُ** dedi: ve **الكَشَطَةُ** harekeli: **المَكْشوطَة** kesilmiş devenin sahipleridir. Ve bir bedevî, bir topluluğa vardı; bir kesilmiş deveyi yüzmüşler ve onu **بكِشَاطِهَا** ile örtmüşlerdi; dedi: “**الكَشَطَةُ** kimdir?”; o, onlardan bağış istemek istiyordu; topluluktan bazıları dedi ki: “atışların kabı ve akranların sebat yerleri ve sadakadan en aşağı karşılık”; yani sadakadan yeterli gelen şey hakkında; bedevî dedi ki: “Ey Kinâne, ey Esed, ey Bekr, bize kesilmiş devenin etinden yedirin.” Ve **المُحْكَم**’de: Bir adam, Huzeyme’nin iki oğlu Kinâne ve Esed’in yanına uğradı; ikisi, kendilerine ait bir deveden **يَكْشِطَانِ** ediyorlardı; ayakta duran bir adama dedi ki: “**الكاشِطَيْنِ**’in **جِلاءُ**’ı nedir?”; yani ikisinin adları nedir; o dedi ki: “**خابِئَةُ المَصَادِع** ve **هَصّارُ الأَقْرَانِ**”; yani **خابِئَةِ المَصَادِعِ** ile Kinâne’yi, **هَصّارِ الأَقْرَانِ** ile Esed’i kastediyor. O dedi ki: “Ey Esed ve Kinâne, beni bu etten doyurun.” Ve bazıları onu şöyle rivayet etti: “**خَابِئَةُ مَصادِعَ** ve saçsız bir baş”; ve yine “ey Esed” yerine “ey **صُلَيْعُ**” diye rivayet edildi.
Ve **انْكَشَطَ** korku: gitti; onu **الجَوْهَرِيُّ** nakletti; ve o mecazdır. Ve ondan, üzerine istidrâk edilenlerdendir: bulut gökte **تَكَشَّطَ**; yani parçalandı ve dağıldı. Ve **الكَشّاطُ**: kasap; **الكَاشِطِ** gibi. Ve **كَشَطَ** harfi: onu yerinden giderdi. Ve **ابنُ المَكْشُوطِ**: bir muhaddis.
