# كنف — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%83%D9%86%D9%81/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%83%D9%86%D9%81/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [كنف](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%83%D9%86%D9%81.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: كنف

أنت في كنف الله تعالى، محركة: أي في حرزه وستره يكنفه بالكلاءة وحسن الولاية، وفي حديث ابن عمر في النجوى:  يدنى المؤمن من ربه يوم القيامة حتى يضع عليه كنفه  قال ابن المبارك: يعني يستره، وقيل: يرحمه ويلطف به، وقال ابن شميل: يضع الله عليه كنفه، أي: رحمته وبره، وهو تمثيل لجعله تحت ظل رحمته يوم القيامة. وهو أي: الكنف أيضا: الجانب قال ابن مقبل:
  إذا تأنس يبغيها بحـاجـتـه                      إن أيأسته وإن جرت له كنفا

  والكنف: الظل يقال: هو يعيش في كنف فلان: أي في ظله. والكنف: الناحية، كالكنفة محركة أيضا، وهذه عن أبي عبيدة، والجمع: أكناف. وأكناف الجبل والوادي: نواحيهما حيث تنضم إليه، وفي حديث جرير بن عبد الله قال له: أين منزلك? قال: بأكناف بيشة أي نواحيها. وكنفا الإنسان: جانباه وناحتاه عن يمينه وشماله، وهما حضناه، وهما العضدان والصدر. ومن المجاز: الكنف من الطائر: جناحه وهما كنفان، يقال حرك الطائر كنفيه، قال ثعلبة بن صعير يصف ناقته:
  وكأن عيبتها وفضل فتانها                      فننان من كنفي ظليم نافر وقال آخر:
  عنس مذكرة كأن عفـاءهـا                      سقطان من كنفي ظليم جافل وكنفى كجمزى: ع، كان به وقعة وأسر فيها حاجب بن زرارة بن عدس التميمي. وكنف الكيال يكنف كنفا حسنا: جعل يديه على رأس القفيظ يمسك بهما الطعام يقال: كله ولا تكنفه، وكله كيلا غير مكنوف. وكنف الإبل والغنم يكنفها، ويكنفها من حدي نصر وضرب، نقله الجوهري، واقتصر على الإبل: عمل لها حظيرة يؤويها إليها لتقيها الريح والبرد. وقال اللحياني: كنف لإبله كنيفا: اتخذه لها. وكنف عنه: عدل نقله الجوهري، وأنشد للقطامي:
  فصالوا وصلنا واتقونا بما كر                      ليعلم ما فينا عن البيع كانف وهكذا أنشده الصاغاني أيضا، قال الأصمعي: ويروى كاتف قال ابن بري: والذي في شعره:
  ليعلم هل منا عن البيع كانف وناقة كنوف: تسير هكذا في النسخ، وهو غلط، صوابه: تستتر في كنفة الإبل من البرد إذا أصابها. أوهي التي تعتزلها ناحية، تستقبل الريح لصحتها. وقال أبو عبيدة: ناقة كنوف: تبرك في كنفها مثل القذور، إلا أنها لا تستبعد كما تستبعد كما تستبعد القذور. وقال ابن بري: ناقة كنوفك تبيت في كنف الإبل: أي ناحيتها، وأنشد:
  إذا استثار كنوفا خلت ما بركت                      عليه تندف في حافاته العطب

  وفي حديث النخعي:  لا تؤخذ في الصداقة كنوف  قال هشيم: الكنوف من الغنم: القاصية التي لا تمشي مع الغنم. القاصية التي لا تمشي مع الغنم. قال إبراهيم الحربي رحمه الله تعالى: لا أدري لم لا تؤخذ في الصدقة? هل لاعتزالها عن الغنم التي يأخذ منها المصدق وإتعابها إياه? قال: وأظنه أراد أن يقول: الكشوف، فقال: الكنوف، والكشوف: التي ضربها الفحل وهي حامل فنهى عن أخذها، لأنها حامل، وإلا فلا أدري، هكذا هو نص العباب، فتأمل عبارة المصنف كيف فسر الكنوف بما هو تفسير للكشوف. ويقال: انهزموا فما كانت لهم كانفة دون المنزل أو العسكر: أي موضع يلجئون إليه، ولم يفسره ابن الأعرابي، وفي التهذيب: فما كان لهم كانفة دون العسكر: أي: حاجز يحجز العدو عنهم. ويدعى على الإنسان فيقال: لا تكنفه من الله كانفة: أي لا تحفظه، وقال الليث: يقال للإنسان المخذول: لاتكنفه من الله كانفة: أي لا تحجزه، وفي حديث علي رضي الله عنه: ولا يكن للمسلمين كانفة أي: ساترة، والهاء للمبالغة. والكنف، بالكسر: الزنفليجة، وهي: وعاء طويل تكون فيه أداة الراعي ومتاعه. أو هو وعاء أسقاط التاجر ومتاعه وفي الحديث:  أن عمر ألبس عياضا رضي الله عنهما مدرعة صوف، ودفع إليه كنف الراعي  قال اللحياني: هو مثل العيبة، يقال: جاء فلان بكنفف فيه متاع. وإنما سمي به لأنه يكنف ما جعل فيه، أي: يحفظه. والكنف بالضم: جمع الكنوف من النوق قد تقدم تفسيره. وأيضا: جمع الكنيف، كأمير، وهو بمعنى السترة وبه فسر حديث أبي بكر رضي الله عنه:  أنه أشرف من كنيف  أي: من سترة، كما في العباب، وأهل العراق يسمون ما أشرعوا من أعالي دورهم كنيفا. والكنيف أيضا: الساتر قال لبيد:
  حريما حن لم يمنع حريمـا                      سيوفهم ولا الحجف الكنيف والكنيف أيضا: الترس لستره، ويوصف به، فيقال: ترس كنيف، كما هو في قول لبيد. ومنه سمي المرحاض كنيفا، وهو الذي تقضى فيه حاجة الإنسان، كأنه كنف في أستر النواحي. والكنيف: حظيرة من شجر أو خشب تتخذ للإبل زاد الأزهري: وللغنم، تقيها الريح والبرد، سمي بذلك لأنه يكنفها، أي يسترها ويقيها، ومنه قول كعب بن مالك رضي الله عنه.

  تبيت بين الزرب والكنيف وشاهد الجمع:
  لما تآزينا إلى دفء الكنف

  والكنيف: النخل يقطع فينبت نحو الذراع، وتشبه به اللحية السوداء فيقال: كأنما لحيته الكنيف. وكنيف كزبير: علم، ككانف كصاحب. ومن المجاز: كنيف: لقب عبد الله بن مسعود، لقبه عمر رضي الله عنهما، فقال: كنيف ملئ علما. وهذا هو المشهور عند المحدثين، خلافا لما في الفتاوى الظهيرية أنه لقبه إياه النبي صلى الله عليه وسلم، أشار له شيخنا، أي: أنه وعاء للعلم تشبيها بوعاء الراعي الذي يضع فيه كل ما يحتاج إليه من الآلات، فكذلك قلب ابن مسعود قد جمع فيه كل ما يحتاج إليه الناس من العلوم، وتصغيره على جهة المدح له، وهو تصغير تعظيم للكنف، كقول الحباب ابن المنذر:  أنا جذيلها المحكك، وعذيقها المرجب  . وكنفه يكنفه كنفا: صانه وحفظه، وقيل: حاطه كما في الصحاح، وقيل: أعانه وقال ابن الأعرابي: أي ضمه إليه وجعله في عياله، وقال غيره: أي قام به وجعله في كنفه، وكل ذلك متقارب. كأكنفه فهو مكنف، وهذه عن ابن الأعرابي، يقال: أكنفه، أي: أتاه في حاجة?، فقام له بها، وأعانه عليها. وكنف الرجل كنيفا: إذا اتخذه يقال: كنف الكنيف يكنفه كنفا، وكنوفا: إذا عمله.وكنف الدار يكنفها: اتخذ، وجعل لها كنيفا وهو المرحاض. وأبو مكنف، كمحسن ومعناه المعين : زيد الخيل بن مهلهل بن زيد بن عبد رضا، الطائي: صحابي رضي الله عنه، وسماه النبي صلى الله عليه وسلم زيد الخير، وابنه مكنف هذا كان له غناء في الردة مع خالد بن الوليد، وهو الذي فتح الري، أبو حماد الراوية من سبيه. والتكنيف: الإحاطة بالشيء، يقال: كنفوه تكنيفا: إذا أحاطوا به، نقله الجوهري، قال: ومن صلاء مكنف، كمعظم: أي أحيط به من جوانبه. وقال ابن عباد: رجل مكنف اللحية: أي عظيمها. قال: ولحية مكنفة أيضا: أي عظيمة الأكناف: أي الجوانب وإنه لمكنفها: أي عظيمها، لا يخفى أنه تكرار. واكتنفوا: اتخذوا كنيفا: أي حظيرة لإبلهم وكذا للغنم. واكتنفوا فلانا: إذا أحاطوا به من الجوانب واحتوشوه، ومنه حديث يحيى بن يعمر: فاكتنفته أنا وصاحبي أي: أحطنا به من جانبيه، كتكنفوه ومنه قول عروة ابن الورد:
  سقوني الخمر ثم تكنفوني                      عداة الله من كذب وزور وتقدمت قصة البيت في يستعر. وكانفه مكانفة: عاونه ومنه حديث الدعاء:  مضوا على شاكلتهم مكانفين  أي: يكنف بعضهم بعضا.
 ومما يستدرك عليه:

  يقال بنو فلان يكتنفون بني فلان: أي هم نزول في ناحيتهم، وكذا يتكنفون. وكنفه عن الشيء: حجزه عنه. وتكنفه، واكتنفه: جعله في كنفه، ككنفه. وأكنفه الصيد والطير: أعانه على تصيدها. واكتنفت الناقة: تسترت في أكناف الإبل من البرد. وحكى أبو زيد: شاة كنفاء: أي حدباء، كما في الصحاح. والمكانف: التي تبرك من وراء الإبل، عن ابن الأعرابي. وفي الحديث:  شققن أكنف مروطهن، فاختمرن به  أي أسترها وأصفقها، ويروى بالثاء المثلثة، والنون أكثر. واكتنفوا: اتخذوا كنيفا: أي مرحاضا. وفي المحيط واللسان: تكنف القوم بالغثاء، وذلك أن تموت غنمهم هزالا، فيحظروا بالتي ماتت حول الأحياء التي بقين، فتسترها من الرياح ونص المحيط:  فيسترونها من الشمال  ويقال: كنف القوم: أي حبسوا أموالهم من أزل وتضييق عليهم. والكنيف: الكنة تشرع فوق باب الدار. وكنف الشيء كنفا: جعله كالكنف بالكسر، وهو الوعاء. ويستعار الكنف لدواخل الأمور. والكنافة، كثمامة: هذه القطائف المأكولة، وصانعها كنفاني، محركة لغة عامية.

### Türkçe

Sen Allah Teâlâ’nın **كنف**’indesin, harekeli: yani O’nun korumasında ve örtüsündesin; O, gözetim ve güzel velâyet ile onu kuşatır. İbn Ömer’in necvâ hakkındaki hadisinde: “Mümin kıyamet günü Rabbine yaklaştırılır; ta ki onun üzerine **كنف**’ini koyar.” İbnü’l-Mübârek dedi: yani onu örter. Ve denildi: ona merhamet eder ve ona lütfeder. İbn Şümeyl dedi: Allah onun üzerine **كنف**’ini koyar; yani: rahmeti ve iyiliği; ve bu, kıyamet günü onu rahmetinin gölgesi altına koymasının bir temsîlidir. Ve o, yani **الكنف** ayrıca: yan (taraf)tır. İbn Mukbil dedi:
  Eğer ünsiyet ederse, ihtiyacıyla onu ister;                      Eğer onu ümitsiz bırakırsa ve eğer ona bir **كنفا** verirse

Ve **الكنف**: gölgedir; denilir: o, falanın **كنف**’inde yaşar: yani onun gölgesinde. Ve **الكنف**: yöndür; harekeli olarak **الكنفة** gibi de; bu, Ebû Ubeyde’dendir; çoğulu: **أكناف**. Dağın ve vadinin **أكناف**’ı: ikisinin yönleridir; ona bitiştiği yerler. Cerîr b. Abdullah hadîsinde: ona dedi: “Evin nerede?” Dedi: “Bîşe’nin **أكناف**’ında”; yani onun yönlerinde. İnsanın **كنفا**’sı: sağında ve solunda olan iki yanı ve iki tarafıdır; ve onlar iki koltuk altıdır; ve onlar iki üst kol ve göğüstür. Mecazdan: kuşun **الكنف**’i: kanadıdır; ve onlar iki **كنفان**’dır; denilir: kuş iki **كنف**’ini hareket ettirdi. Saîr b. Saîre, devesini vasfederek dedi:
  Sanki heybesi ve semerinin fazlası                      Kaçan bir devekuşunun iki **كنفي**’nden iki dal

Ve bir başkası dedi:
  Erkekleşmiş bir dişi deve; sanki onun tozu                      Ürken bir devekuşunun iki **كنفي**’nden iki düşüş

Ve **كنفى** (Cümzâ gibi): bir yer adıdır; onda bir vak’a oldu ve onda Hâcib b. Zurâre b. Ads et-Temîmî esir alındı. Ve ölçücünün **كنف**’i: güzel bir **كنفا** ile **يكنف**: iki elini **القفيظ**’in başı üzerine koydu; ikisiyle yiyeceği tutar; denilir: onu ye ve onu **تكنفه** etme; ve onu, **مكنوف** olmayan bir ölçü ile ye. Ve develerin ve koyunların **كنف**’i: onları **يكنفها**; ve onları **يكنفها** (Nasr ve Darb babından), Cevherî nakletti; ve yalnız develerle yetindi: onlara bir ağıl yaptı; onları ona barındırır; rüzgâr ve soğuktan korumak için. Lihyânî dedi: develeri için bir **كنيفا** ile **كنف** etti: onun için onu edindi. Ve ondan **كنف** etti: saptı; Cevherî nakletti; ve Kutâmî’den şu beyti okudu:
  Saldırdılar, saldırdık; ve bize, tekrar tekrar ile karşı koydular                      Ki bilsin: bizde, satıştan sapan bir **كانف** var mı

Sâgânî de onu böyle rivayet etti. Asmaî dedi: **كاتف** diye de rivayet edilir. İbn Berrî dedi: onun şiirinde olan:
  Ki bilsin: bizden, satıştan sapan bir **كانف** var mı

Ve **ناقة كنوف**: nüshalarda böyle geçer; o yanlıştır; doğrusu: ona isabet ettiğinde soğuktan, develerin **كنفة**’sinde gizlenir. Yahut o, bir yana çekilen; sıhhati için rüzgârı karşılayan (deve)dir. Ebû Ubeyde dedi: **ناقة كنوف**: **القذور** gibi kendi **كنف**’inde çöker; ancak **القذور**’un uzaklaştığı gibi uzaklaşmaz. İbn Berrî dedi: **ناقة كنوفك** develerin **كنف**’inde gecelemesi: yani onların yönünde; ve şu beyti okudu:
  Bir **كنوفا**yı ürküttüğünde, çöktüğünü sanırsın                      Üzerinde, kenarlarında helâk savrulur

Ve Nehaî hadîsinde: “Sadakada **كنوف** alınmaz.” Hüşeym dedi: koyunlardan **الكنوف**: sürüyle yürümeyen uzak (koyun)dur; sürüyle yürümeyen uzak (koyun). İbrâhîm el-Harbî (Allah Teâlâ ona rahmet etsin) dedi: Sadakada niçin alınmadığını bilmiyorum; sadaka memurunun aldığı sürüden ayrılması ve onu yorması sebebiyle mi? Dedi: ve zannederim o, **الكشوف** demek istedi; **الكنوف** dedi. Ve **الكشوف**: koçun aştığı ve gebe olan (koyun)dur; onu almaktan nehyetti; çünkü o gebedir; yoksa bilmiyorum. Bu, **العباب**’ın nassıdır; öyleyse, musannifin ibaresine bak: **الكنوف**’u, **الكشوف**’un tefsiri olan şeyle nasıl tefsir etti. Ve denilir: bozguna uğradılar; evin yahut ordunun dışında onlar için bir **كانفة** olmadı: yani sığındıkları bir yer; İbnü’l-A‘râbî onu tefsir etmedi. **التهذيب**’de: ordunun dışında onlar için bir **كانفة** olmadı: yani düşmanı onlardan alıkoyan bir engel. Ve insana beddua edilir; denilir: Allah’tan bir **كانفة** onu **تكنفه** etmesin: yani onu korumasın. Leys dedi: mahrum bırakılmış insana denilir: Allah’tan bir **كانفة** onu **تكنفه** etmesin: yani onu engellemesin. Ali (Allah ondan razı olsun) hadîsinde: “Ve Müslümanlar için bir **كانفة** olmasın”; yani örten; **الهاء** mübalağa içindir. Ve **الكنف**, kesre ile: **الزنفليجة**’dir; o: çobanın aleti ve eşyasının içinde bulunduğu uzun bir kaptır. Yahut o, tüccarın döküntülerinin ve eşyasının kabıdır. Hadîste: “Ömer, İyâz’a (Allah ikisinden de razı olsun) yün bir **مدرعة** giydirdi ve ona çobanın **كنف**’ini verdi.” Lihyânî dedi: o, **العيبة** gibidir; denilir: falan, içinde eşya olan bir **كنفف** ile geldi. Ancak ona bu ad verildi; çünkü içine konulan şeyi **يكنف** eder; yani onu korur. Ve **الكنف** zamme ile: develerden **الكنوف**’un cem‘idir; onun tefsiri geçti. Ve ayrıca: **الكنيف**’in cem‘idir; **أمير** gibi; ve o, örtü manasınadır; ve onunla Ebû Bekir (Allah ondan razı olsun) hadîsi tefsir edildi: “O, bir **كنيف**’ten yukarıdan baktı”; yani bir örtüden; **العباب**’da olduğu gibi. Irak ehli, evlerinin üst kısımlarından dışarı uzattıklarına **كنيفا** derler. Ve **الكنيف** ayrıca: örten (şey)dir. Lebîd dedi:
  Bir harem; bir harem engellenmedi                      Onların kılıçlarıyla da, örten **الكنيف** ile de

Ve **الكنيف** ayrıca: örttüğü için kalkandır; ve onunla vasıflanır; denilir: **ترس كنيف**; Lebîd’in sözünde olduğu gibi. Ondan, hela **كنيفا** diye adlandırıldı; o, insanın ihtiyacını giderdiği yerdir; sanki en örtülü yönlerde bir **كنف**’tir. Ve **الكنيف**: ağaçtan yahut tahtadan bir ağıl; Ezherî ekledi: ve koyun için; rüzgâr ve soğuktan korur; ona bu ad verildi; çünkü onları **يكنفها** eder; yani örter ve korur. Ve ondan, Ka‘b b. Mâlik’in (Allah ondan razı olsun) sözü:

  **الزرب** ile **الكنيف** arasında gecelemiş olur

Ve cem‘e şahit:
  **الكنف**’in sıcaklığına doğru birbirimize sokulduğumuzda

Ve **الكنيف**: hurma ağacıdır; kesilir de yaklaşık bir arşın kadar filizlenir; onunla siyah sakal benzetilir de “Sanki sakalı **الكنيف**tir” denir. Ve **كنيف** (Zübeyr gibi): özel addır; **كانف** (Sâhib gibi) olarak. Mecazdan: **كنيف**: Abdullah b. Mesud’un lakabıdır; Ömer (Allah ikisinden de razı olsun) ona lakap vermiştir; şöyle dedi: “İlimle dolu bir **كنيف**.” Bu, muhaddisler katında meşhur olan budur; **الفتاوى الظهيرية**’deki “ona Peygamber (Allah’ın salât ve selâmı onun üzerine olsun) lakap vermiştir”e aykırı olarak; şeyhimiz buna işaret etti; yani: çobanın, ihtiyaç duyduğu bütün aletleri içine koyduğu kabına benzeterek, ilim için bir kap olduğudur; bunun gibi İbn Mesud’un kalbi, insanların ilimlerden ihtiyaç duyduğu her şeyi içinde toplamıştır; küçültmesi de ona övgü yönüyledir; ve o, **الكنف** için bir yüceltme küçültmesidir; Hubâb b. Münzir’in sözü gibi:
  “Ben onun kaşınan küçük kütüğü, ve onun direklerle desteklenmiş küçük hurma salkımıyım.”
Ve **كنفه يكنفه كنفا**: onu korudu ve muhafaza etti; ve denildi ki: **الصحاح**’ta olduğu gibi onu kuşattı; ve denildi ki: ona yardım etti; İbnü’l-A‘râbî dedi ki: yani onu kendine kattı ve onu geçindirdiklerinin içine yaptı; başkası dedi ki: yani onunla ilgilendi ve onu kendi **كنف**’üne yaptı; bütün bunlar birbirine yakındır. **كأكنفه فهو مكنف**; bu, İbnü’l-A‘râbî’dendir; “**أكنفه**” denir; yani: bir ihtiyaç için ona geldi mi?, onun için onu yerine getirdi ve ona yardım etti. Ve **كنف الرجل كنيفا**: onu edindiği zaman; denir: **كنف الكنيف يكنفه كنفا، وكنوفا**: onu yaptığı zaman. Ve **كنف الدار يكنفها**: edindi; ve ona **كنيفا** yaptı; o da helâdır. Ve **أبو مكنف** (Muhsin gibi) ve manası “yardım eden”dir: Zeydü’l-Hayl b. Mühelhil b. Zeyd b. Abd Ridâ, et-Tâî: sahabîdir (Allah ondan razı olsun); Peygamber (Allah’ın salât ve selâmı onun üzerine olsun) ona Zeydü’l-Hayr adını verdi; oğlu şu **مكنف**in, Hâlid b. Velîd ile ridde (savaşları)nda bir yararlılığı oldu; ve Rey’i fetheden odur; Ebû Hammâd er-Râviye onun esirlerinden idi. Ve **التكنيف**: bir şeyi kuşatmadır; “**كنفوه تكنيفا**” denir: onu kuşattıkları zaman; Cevherî bunu nakletti; dedi ki: “Ve **صلاء مكنف** (Muazzam gibi): yani yanlarından kuşatılmış.” İbn Abbâd dedi ki: **رجل مكنف اللحية**: yani sakalı büyük olan. Dedi ki: **ولحية مكنفة** de: yani **الأكناف**ı büyük; yani yanlar; ve “Şüphesiz o, onun **مكنف**idir”: yani onun büyüğüdür; gizli değildir ki bu tekrardır. Ve **اكتنفوا**: **كنيفا** edindiler: yani develeri için bir ağıl; ve koyun için de böyledir. Ve **اكتنفوا فلانا**: yanlardan onu kuşattıkları ve etrafını sardıkları zaman; ondan, Yahyâ b. Ya‘mer hadisi: “Ben ve arkadaşım onu **فاكتنفته**”; yani yanlarından onu kuşattık; “**كتكنفوه**” gibi; ve ondan, Urve b. el-Verd’in sözü:
  “Bana şarap içirdiler, sonra beni kuşattılar;
  Allah’ın düşmanları, yalan ve iftiradan.”
Beytin kıssası **يستعر** maddesinde geçti. Ve **كانفه مكانفة**: ona yardım etti; ondan, dua hadisi:
  “Kendi hâlleri üzere geçtiler, **مكانفين**.”
Yani: birbirini **يكنف** ederler.

Ve kendisine ek olarak tamamlananlardandır:

Denir: “Falancanın oğulları, falancanın oğullarını **يكتنفون**”: yani onların tarafında konaklayanlardır; ve **يتكنفون** da böyledir. Ve **كنفه عن الشيء**: onu ondan alıkoydu. Ve **تكنفه** ve **اكتنفه**: onu kendi **كنف**’üne yaptı; **ككنفه** gibi. Ve **أكنفه الصيد والطير**: onu avlamaya yardım etti. Ve **اكتنفت الناقة**: soğuktan, develerin **أكناف**ı içinde gizlendi. Ebû Zeyd nakletti: **شاة كنفاء**: yani kambur; **الصحاح**’ta olduğu gibi. Ve **المكانف**: develerin arkasından çöken (hayvan); İbnü’l-A‘râbî’den. Hadiste:
  “**شققن أكنف مروطهن، فاختمرن به**”
Yani onunla daha örtücü ve daha sıkı olanını; üç noktalı **الثاء** ile de rivayet edilir; **النون** daha çoktur. Ve **اكتنفوا**: **كنيفا** edindiler: yani helâ. Ve **المحيط** ve **اللسان**’da: “Kavim, **الغثاء** ile **تكنف** etti”; bu, koyunları zayıflıktan ölünce, ölenleri, kalan canlıların etrafına çitle çevirmeleridir; böylece onları rüzgârlardan örter; **المحيط**’un nassı:
  “Böylece onları kuzeyden örterler.”
Ve denir: **كنف القوم**: yani mallarını, bir zarar ve üzerlerine bir darlık yüzünden hapsettiler. Ve **الكنيف**: ev kapısının üstünden çıkan **الكنة**dir. Ve **كنف الشيء كنفا**: onu, kesreli **الكنف** gibi yaptı; o da kaptır. Ve **الكنف**, işlerin iç kısımları için ödünç alınır. Ve **الكنافة** (Semâme gibi): bu yenilen **القطائف**tir; onu yapan **كنفاني**dir; harekeli; avam dilinde bir lehçedir.
