# كوح — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%83%D9%88%D8%AD/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%83%D9%88%D8%AD/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [كوح](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%83%D9%88%D8%AD.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: كوح

كاحه كوحا: قاتله فغلبه، ككاوحه، وعبارة المحكم: كاوحه فكاحه كوحا: قاتله فغلبه. وقال الأزهري: كاوحت فلانا مكاوحة، إذا قاتلته فغلبته. وعن ابن الأعرابي كوحه تكويحا وأكاحه إكاحة، إذا غلبه. وأكاح زيدا: أهلكه. وكاحه كوحا: غطه في ماء أو تراب. وكوحه تكويحا: أذله. وكوح الزمام البعير، إذا ذلله. وقال الشاعر:
  إذا رام بغيا أو مراحا أقامه                      زمام بمثناه خشاش مكوح وكوحه، إذا رده. وقال الأزهري: التكويح: التغليب. وأنشد أبو عمرو:
  أعددته للخصم ذي التعدي                      كوحته منك بدون الجهد وفي الأساس: كاوحه، إذا شاتمه وجاهره بالخصومة ورأيتهما يتكاوحان، وقد تكاوحا، أي تمارسا وتعالجا في الشر بينهما. وقال ابن سيده: الكاح: عرض الجبل، كالكيح، بالكسر. وقال غيره: عرض الجبل، وأغلظه، وقيل: هو سفحه وسفح سنده. ج أكواح. قال ابن سيده: وإنما ذكرته هنا لظهور الواو في التكسير. وجمع الكيح أكياح وكيوح، بالضم. ونقل الأزهري عن الأصمعي: الكيح: ناحية الجبل. قال: والوادي ربما كان له كيح إذا كان في حرف غليظ، فحرفه كيحه، ولا يعد الكيح إلا ما كان من أصلب الحجارة وأخشنها، وكل سند جبل غليظ كيح. والجماعة الكيحة. وهو كواح مال، بالكسر، أي إزاؤه. وما أكاحه: ما أعطاه.

### Türkçe

**كاحه** **كوْحا**: Onunla savaştı da ona galip geldi; **ككاوحه** gibi. **المحكم**’in ibaresi: **كاوحه**; sonra **كاحه** **كوْحا**: Onunla savaştı da ona galip geldi. **الأزهري** dedi: **كاوحت** falancayı **مكاوحة** (olarak), onu savaşıp ona galip geldiğin zaman. **ابن الأعرابي**’den: **كوحه** **تكويحا** ve **أكاحه** **إكاحة**; ona galip geldiği zaman. Ve **أكاح** Zeyd’i: onu helâk etti. Ve **كاحه** **كوْحا**: onu suya veya toprağa batırdı. Ve **كوحه** **تكويحا**: onu zelil kıldı. Ve **كوح** devenin yularını; onu zelil kıldığı zaman. Şair dedi:
  Eğer bir azgınlık yahut bir otlak isterse onu dikeltir                      İkisinin kıvrımında bir yular; **خشاش** (olan) **مكوح**
Ve **كوحه**: onu geri çevirdiği zaman. **الأزهري** dedi: **التكويح**: galip getirme. **أبو عمرو** inşad etti:
  Onu, saldırgan olan hasım için hazırladım                      Onu sana karşı, zahmetsizce **كوحت**
Ve **الأساس**’ta: **كاوحه**; ona sövdüğü ve düşmanlığı açıkça ortaya koyduğu zaman. Ve onları **يتكاوحان** görürsün; ve **تكاوحا** etmişlerdir; yani aralarındaki şerde birbirleriyle çekişip uğraşmışlardır. **ابن سيده** dedi: **الكاح**: dağın eni; **كالكيح** gibi, kesre ile. Başkası dedi: dağın eni ve onun en kalını; ve denildi ki: o, onun eteği ve onun dayanağının eteğidir. Çoğulu: **أكواح**. **ابن سيده** dedi: Onu ancak burada, kırmada vav’ın görünmesinden dolayı zikrettim. Ve **الكيح**’in cem‘i: **أكياح** ve **كيوح**, damme ile. **الأزهري**, **الأصمعي**’den nakletti: **الكيح**: dağın yanı. Dedi: Vadiye, kalın bir kenarda olduğu zaman, belki bir **كيح** olur; onun kenarı onun **كيحه**’idir. Ve **الكيح** ancak en katı taşlardan ve en pürüzlüsünden olan sayılır; ve dağın her kalın dayanağı **كيح**’tir. Topluluk: **الكيحة**. Ve o, kesre ile, **كواح** maldır; yani onun karşısıdır. Ve **ما أكاحه**: ona ne verdi.
