# كيد — Kitâbu'l-'Ayn

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%83%D9%8A%D8%AF/sozluk/kitab_ayn
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%83%D9%8A%D8%AF/entries/kitab_ayn

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [كيد](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%83%D9%8A%D8%AF.md)
- Kitâbu'l-'Ayn: Halîl b. Ahmed · 8. yy

## Madde başı: كيد

الكاف والدال و"وايء" معهما
ك و د، و ك د، د و ك، و د ك، ك د ي، ك ي د، د ي ك، ك د أ، ك أ د، أ ك د مستعملات ك و د: الكَوْدُ: مصدر كاد يكُود كَوْداً ومكادة، تقول لمن يطلب إليك شيئاً، فتأبى أن تعطيه: لا، ولا مَكادَةً ولا مهمة، ولا كَوْداً ولا هما، ولا مكاداً ولا مهمأ.
ولغة بني عدي: كُدْتُ أفعل كذا، بالضم.
وكد: وكَّدْتُ العقد واليمين، أي: أوثقته، والهمزة في العقد أجود.
والسيور التي يشد بها القربوس تسمى المَواكِيد، ولا تسمى التّواكيد.
دوك: الدَّوْكُ: دق الشيء وسحقه وطحنه، كما يَدُوكُ البعير الشيء بكلكله.
والمداكُ: صلاية العطر يداك عليه الطيب، وجمعه: مداوك.
ودك: الوَدَكُ: معروف، وهو حلابة الشحم. وشيء وَدِكٌ ووديك، وقد وَدِك يَوْدَكُ، وودكته تَوْديكاً.
كدي: أصاب الزرع برد فَكَداهُ، أي رده في الأرض. وأصابتهم كُدْيةً وكادية شديدة من شدائد الدهر. والكدية: صلابة في الأرض. وأكدى الحافر، أي بلغ الصلب من الأرض. وأكدى الرجل، إذا أعطى قليلاً، قالت الخنساء:
فتى الفتيان ما بلغوا مداه		ولا يَكْدَى إذا بلغت كُداها
يقال: بلغ الناس كُدْيَةَ فلان، إذا أعطى ثم منع وأمسك.
ومسك كد: لا ريح فيه.
وكُدَيٌّ وكَداء: جبلان، وهما ثنيتان يهبط منهما إلى مكة، قال:
أنت ابن معتلج البطا		ح كُدَيِّها فكدائهـا
كيد: الكَيْدُ من المكيدة، وقد كاده يَكيدُه مَكيدةٌ.
ورأيته يكيد بنفسه، أي: يسوق سياقاً.
ديك: الدِّيك معروف، وجمعه: دِيَكةٌ.
وأرض مَداكةٌ ومَدْيَكَةٌ: كثيرة الدِّيَكة.
كدأ: يقال: كَدَأَ النبت - بالهمز - من البرد. وكدأ البرد الزرع: رده في الأرض. كَدَأَ يَكْدَأُ كُدُوءاً.
كأد: عقبة كأداء، أي: ذات مشقة، وهي أيضاً: كؤود، وهمزتها لاجتماع الواوين.
وتكاءدتنا هذه الأمور إذا شقت علينا.
أكد:
أكّدْتُ العقد واليمين: وثقته، ووكّدتُ لغة والهمزة في العقد أجود.

### Türkçe

**الكاف** ve **الدال** ve “**وايء**” onlarla birlikte

ك و د، و ك د، د و ك، و د ك، ك د ي، ك ي د، د ي ك، ك د أ، ك أ د، أ ك د kullanımdadır

ك و د: **الكَوْدُ**: **كاد** **يكُود** **كَوْداً** ve **مكادة**’nin mastarıdır; senden bir şey isteyen kimseye, sen de ona vermeyi reddedince şöyle dersin: hayır; ne **مَكادَةً** ne **مهمة**; ne **كَوْداً** ne **هما**; ne **مكاداً** ne **مهمأ**.

Benî ‘Adî’nin dili: **كُدْتُ** şöyle şöyle yaparım, zamme ile.

وكد: **وكَّدْتُ** düğümü ve yemini; yani: onu sağlamlaştırdım; düğümde hemze daha iyidir.

Kurbûsu bağlamakla sıkılan kayışlara **المَواكِيد** denir; **التّواكيد** denmez.

دوك: **الدَّوْكُ**: şeyi dövmek, ezmek ve öğütmek; tıpkı devenin şeyi göğsüyle **يَدُوكُ** etmesi gibi.

**المداكُ**: güzel kokunun sürtme taşıdır; onun üzerinde koku **يداك** edilir; çoğulu: **مداوك**.

ودك: **الوَدَكُ**: bilinen (şey)dir; o, içyağının sağılmasıdır. **وَدِكٌ** ve **وديك** bir şey; ve **وَدِك** **يَوْدَكُ**; ve onu **تَوْديكاً** **ودكته**.

كدي: Ekine soğuk isabet etti de onu **فَكَداهُ**; yani onu toprağa geri çevirdi. Ve onlara zamanın şiddetlerinden şiddetli bir **كُدْيةً** ve **كادية** isabet etti. **الكدية**: yerde bir sertliktir. Ve kazıcı **أكدى** etti; yani yerin sertine ulaştı. Ve adam **أكدى** etti; az verdiği zaman. el-Hansâ dedi ki:
فتى الفتيان ما بلغوا مداه		ولا يَكْدَى إذا بلغت كُداها

“İnsanlar falanın **كُدْيَةَ**’sine ulaştı” denir; verdiği, sonra men edip tuttuğu zaman.

Ve **كد** misk: onda koku yoktur.

Ve **كُدَيٌّ** ve **كَداء**: iki dağdır; ve onlar iki geçittir; onlardan Mekke’ye inilir. Dedi ki:
أنت ابن معتلج البطا		ح كُدَيِّها فكدائهـا

كيد: **الكَيْدُ** **المكيدة**’dendir; ve onu **مَكيدةٌ** **يَكيدُه** **كاده**.

Ve onu kendisiyle **يكيد** ederken gördüm; yani: bir sevk edişle sevk eder.

ديك: **الدِّيك** bilinen (şey)dir; çoğulu: **دِيَكةٌ**.

Ve **مَداكةٌ** ve **مَدْيَكَةٌ** bir yer: **الدِّيَكة**’si çok olan.

كدأ: “**كَدَأَ** bitki” denir — hemze ile — soğuktan. Ve soğuk ekini **كدأ** etti: onu toprağa geri çevirdi. **كَدَأَ** **يَكْدَأُ** **كُدُوءاً**.

كأد: **كأداء** bir yokuş; yani: meşakkat sahibi; ve o ayrıca: **كؤود**; hemzesi iki vâvın birleşmesinden dolayıdır.

Ve bu işler bize ağır geldiğinde bizi **تكاءدتنا**.

أكد:
Düğümü ve yemini **أكّدْتُ**: onu sağlamlaştırdım; ve **وكّدتُ** bir dildir; düğümde hemze daha iyidir.
