# لبس — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%84%D8%A8%D8%B3/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%84%D8%A8%D8%B3/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [لبس](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%84%D8%A8%D8%B3.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: لبس

لبس الثوب، كسمع، يلبسه لبسا، بالضم، وألبسه إياه، ويقال: إلبس عليك ثوبك. و من المجاز: لبس امرأة، إذا تمتع بها زمانا. و من المجاز: لبس قوما، إذا تملى بهم دهرا، قال النابغة الجعدي:
  لبست أناسا فأفنيتـهـم                      وأفنيت بعد أناس أناسا
  ثلاثة أهلين أفنـيتـهـم                      وكان الإله هو المستآسا و من المجاز: لبس فلانة عمره، إذا كانت معه شبابه كله. واللباس، بالكسر، وإنما أطلقه لشهرته، واللبوس، كصبور، واللبس، بالكسر، والملبس، كمقعد، والملبس، مثال منبر ما يلبس، الأخير، كما يقال: مئزر وإزاز، وملحف ولحاف. وأنشد ابن السكيت على اللبوس لبيهس الفزاري وكان يحمق:

  إلبس لكل حالة لبوسها                      إما نعيمها وإما، بوسها و من المجاز: اللبس، بالكسر: السمحاق، عن ابن عباد، يقال: السمحاق لبس العظم. وفي كتاب الصاغاني: اللبس، بالضم، هكذا ضبطه بالقلم. و يوجد في بعض النسخ بخط المصنف عند قوله السمحاق: هو جليدة رقيقة تكون بين الجلد واللحم، فظنه الناسخ من أصل الكتاب، فألحقه به، والصواب إسقاطه، لكونه تطويلا، وليس من عادته في مثل هذه المواضع إلا الإحالة والإكتفاء بالغريب. ولبس الكعبة: كسوتها، وهو ما عليها من اللباس، وكذا لبس الهودج، يقال: كشفت عن الهودج لبسه، قال حميد بن ثور، يصف فرسا خدمته جواري الحي:
  فلما كشفن اللبس عنه مسحنـه                      بأطراف طفل زان غيلا موشما واللبسة، بالكسر: حالة من حالات اللبس، ومنه الحديث: نهى عن اللبستين أي الحالتين والهيئتين، ويروى بالضم على المصدر، قال ابن الأثير: والأول الوجه. و اللبسة: ضرب من الثياب، كاللبس. و عن ابن عباد: اللبسة بالضم: الشبهة، ويقال: في حديثه لبسة، أي شبهة، ليس بواضح. و من المجاز: اللباس، ككتاب: الزوج والزوجة، كل منهما لباس للآخر، قال الله تعالى:  هن لباس لكم وأنتم لباس لهن  أي مثل اللباس، وقال الزجاج: ويقال: إن المعنى: تعانقونهن ويعانقنكم. وقيل: كل فريق منكم يسكن إلى صاحبه ويلابسه، كما قال تعالى:  وجعل منها زوجها ليسكن إليها  والعرب تسمي المرأة لباسا وإزارا، قال الجعدي يصف امرأة:
  إذا ما الضجيع ثنى عطفه                      تثنت فكانت عليه لباسـا

  و قال ابن عرفة: اللباس، من الملابسة، أي الإختلاط والإجتماع و من المجاز قوله تعالى:  و لباس التقوى ذلك خير  قيل: هو الإيمان، قاله السدي، أو الحياء، وقد لبس الحياء لباسا، إذا إستتر به، نقله ابن القطاع، وقيل: هو العمل الصالح، أو ستر العورة، وهو ستر المتقين، وإليه يلمح قوله تعالى:  أنزلنا عليكم لباسا يواري سوآتكم  فيدل على أن جل المقصد من اللباس ستر العورة، وما زاد فتحسن وتزين، إلا ما كان لدفع حر وبرد فتأمل. وقيل: هو الغليظ الخشن القصير. و قوله تعالى  فأذاقها الله لباس الجوع والخوف  أي جاعوا حتى أكلوا الوبر بالدم، وهو العلهز، ولما بلغ بهم الجوع الغاية، أي الحالة التي لا غاية بعدها ضرب له اللباس، أي لما نالهم من ذلك، مثلا لإشتماله على لابسه. واللبوس، كصبور: الثياب والسلاح. مذكر فإن ذهبت به إلى الدرع أنثت، وقال الله تعالى:  وعلمناه صنعة لبوس لكم  قالوا: هي الدرع تلبس في الحروب، كالركوب لما يركب. واللبيس، كأمير: الثوب قد أكثر لبسه فأخلق، يقال: ثوب لبيس، وملاءة لبيس. بغير هاء. واللبيس: المثل يقال: ليس له لبيس، أي نظير ومثل. وقال أبو مالك: هو من الملابسة، وهي المخالطة. وداهية لبساء: منكرة، وكذلك ربساء، وقد تقدم. واللبسة، محركة: بقلة، قاله الليث، وقال الأزهري: لا أعرف اللبسة في البقول، ولم أسمع بها لغير الليث. ويقال: إن فيه لملبسا، كمقعد، أي مستمتعا، وقال أبو زيد: أي ما به كبر، بكسر الكاف وسكون الموحدة، ويقال: كبر، بكسر ففتح. ومن أمثالهم: أعرض ثوب الملبس، إذا سألته عن أمر فلم يبينه لك، ويروى: ثوب الملبس، كمقعد ومنبر ومفلس، نقل الثلاثة عن ابن الأعرابي، وقال: هو مثل يضرب لمن إتسعت قرفته. أي كثر من يتهمه فيما سرقه، هذا نص الأزهري، ونص التكملة: فيما قال. ولبس عليه الأمر يلبسه، من حد ضرب لبسا، بالفتح، أي خلطه، أي خلط بعضه ببعض، ومنه قوله تعالى:  وللبسنا عليهم ما يلبسون  أي شبهنا عليهم، وأضللناهم كما ضلوا، وقال ابن عرفة في تفسير قوله تعالى:  ولا تلبسوا الحق بالباطل  أي لا تخلطوه به، وقوله تعالى:  أو يلبسكم شيعا  أي يخلط أمركم خلط إضطراب لا خلط إتفاق. وقوله جل ذكره  ولم يلبسوا إيمانهم بظلم  أي لم يخلطوه بشرك، وفي الحديث:  فلبس عليه صلاته  وفيه أيضا:  من لبس على نفسه لبسا  . ونقل شيخنا عن السهيلي في الروض مناسبة لبس الثوب، كسمع، ولبس الأمر، كضرب، فقال: لما كان لبس الأمر معناه خلطه أو ستره، جاء بوزنه، ولما كان لبس الثياب يرجع إلى معنى كسيت وفي مقابلة عريت، جاء بوزنه، وهي لطيفة. وألبسه: غطاه، يقال: ألبس السماء السحاب، إذا غطاها، ويقال: الحرة: الأرض التي ألبستها حجارة سود، قال أبو عمرو: يقال للشيء إذا غطاه كله: ألبسه، كقولهم: ألبسنا الليل، وألبس السماء السحاب، ولا يكون: لبسنا الليل، ولا لبس السماء السحاب. وأمر ملبس، كمحسن، وملتبس، أي مشتبه، وقد إلتبس أمره وألبس. والتلبيس: التخليط، مشدد للمبالغة، قال الأسعر الجعفي:

  وكتيبة لبستهـا بـكـتـيبة                      فيها السنور والمغافر والقنا والتلبيس: شبه التدليس. ويقال: رجل لباس، كشداد: كثير اللباس، أو كثير اللبس، وقد سمى به: ولا تقل: ملبس، كمحدث، فإنه لغة العامة. وتلبس بالأمر والثوب: إختلط، وفي الحديث ذهب ولم يتلبس منها بشيء يعني من الدنيا. ويقال أيضا: تلبس في الأمر: إختلط وتعلق، وأنشد أبو حنيفة.

  تلبس حبها بدمي ولحمـي                      تلبس عطفة بفروع ضال وتلبس الطعام باليد: إلتزق، ومنه الحديث فيأكل فما يتلبس بيده طعام أي لا يلزق به، لنظافة أكله. ولابسه، أي الأمر، إذا خالطه. ولابس فلانا حتى عرف دخلته: باطنه. وفي الحديث في المولد. والمبعث فجاء الملك فشق عن قلبه، قال: فخفت أن يكون قد التبس بي، أي خولطت في عقلي، من قولك: في رأيه لبس. أي إختلاط، ويقال للمجنون مخالط. وإلتبس عليه الأمر، أي إختلط وإشتبه. ومما يستدرك عليه: تلبس بلباس حسن، ولباسا حسنا وعليه ملابس بهية. واللبس، بضمتين: جمع لبيس، يقال: ملحفة لبيس، ومزادة لبيس، وجمعها لبائس قال الكميت يصف الثور والكلاب:
  تعهدها بالطعن حتى كأنما                      يشق بروقيه المزاد اللبائسا يعني التي أستعملت حتى أخلقت، فهو أطوع للشق والخرق. ودار لبيس: خلق، على التشبيه بالثوب الملبوس الخلق، قال:
  دار لليلى خلق لـبـيس                      ليس بها من أهلها أنيس وحبل لبيس: مستعمل، عن أبي حنيفة. ورجل لبيس: ذو لباس، حكاه سيبويه. ورجل لبوس: كثير اللباس. ولبست الثوب لبسة واحدة. ولباس النور: أكمته. ولباس كل شيء: غشاؤه. ولابس عمله وإلتبس به وتلبس. وفي أمره لبس، بالضم، أي شبهة. وفي فلان ملبس، أي مستمتع، وهو مجاز. وفلان جبس لبس، بكسرهما، أي لئيم. ولبس أباه: مليه، وهو مجاز، قال عمرو بن أحمر الباهلي:
  لبست أبي حتى تمليت عمره                      ومليت أعمامي ومليت خاليا ويقال: ألبس الناس على قدر أخلاقهم، أي عاشرهم، وهو مجاز. ولكل زمان لبسة، أي حالة يلبس عليها، من شدة ورخاء. وفي حديث ابن صياد: فلبسني أي جعلني ألتبس في أمره. ولبس الأمر عليه، إذا شبهه عليه وجعله مشكلا. واللبس: إختلاط الظلام. ولبست فلانا على ما فيه: إحتملته وقبلته، وهو مجاز. وفي كلامه لبوسة ولبوسة، أي أنه ملتبس، عن اللحياني. ولبس الشيء: إلتبس، وهو من باب:
  قد بين الصبح لذي عينين وجاء لابسا أذنيه، أي متغافلا، وقد لبس له أذنه، عن ابن الأعرابي، وأنشد:
  لبست لغالب أذني حتى                      أراد لقومه أن يأكلوني يقول: تغافلت له حتى أطمع قومه في. وفي الأساس: لبست على كذا أذني: سكت عليه ولم تتكلم وتصاممت عنه، وهو مجاز. ورجل لبيس بالكسر: أي أحمق. ويقال: إلتبست به الخيل، إذا لحقته، وهو مجاز. وقوله تعالى:  وجعلنا الليل لباسا  أي يستركم بظلمته.

### Türkçe

**لبس** elbiseyi giydi; **كسمع**; onu **لبسا** giyer; (başındaki) **بالضم** ile; ve onu ona giydirdi: **وألبسه إياه**. Ve denilir: **إلبس عليك ثوبك**: elbiseni üzerine giy.

Ve mecazdandır: **لبس امرأة**: bir kadınla, bir zaman ondan faydalanmak (yararlanmak).

Ve mecazdandır: **لبس قوما**: bir kavimle bir devir boyunca oyalanmak (onlarla vakit geçirmek); **النابغة الجعدي** dedi:
  “Ben birtakım insanları giydim (onlarla oyalanıp) onları tükettim,
  ve birtakım insanlardan sonra birtakım insanları tükettim.
  Üç aileyi tükettim,
  ve ilâh, sığınılanın ta kendisiydi.”

Ve mecazdandır: **لبس فلانة عمره**: onunla bütün gençliği boyunca beraber oldu.

Ve **اللباس** (başındaki) **بالكسر** ile; onu ancak şöhreti sebebiyle (bu şekilde) adlandırdı. Ve **اللبوس**; **كصبور**. Ve **اللبس** (başındaki) **بالكسر** ile. Ve **الملبس**; **كمقعد**. Ve **الملبس**: **مثال منبر**; giyilen şey; sonuncusu; nitekim denilir: **مئزر** ve **إزاز**; ve **ملحف** ve **لحاف**.

Ve İbnü’s-Sikkît, **اللبوس** hakkında, **لبيهس الفزاري** için—ki ahmaklık ederdi—şu beyti okudu:
  “Her hâl için onun **لبوس**unu giy;
  ya onun nimeti, ya da onun öpücüğü.”

Ve mecazdandır: **اللبس** (başındaki) **بالكسر** ile: **السمحاق**; İbn Abbâd’dan. Denilir: **السمحاق لبس العظم**: **السمحاق** kemiğin **لبس**idir.

Ve **كتاب الصاغاني**’de: **اللبس** (başındaki) **بالضم** ile; kalemle onu böyle ضبط etti. Ve bazı nüshalarda, müellifin hattıyla, **السمحاق** sözünde: “O, deri ile et arasında bulunan ince bir dericiktir” (şeklinde) bulunur; böylece müstensih onu kitabın aslından sandı da ona ilhak etti. Doğrusu, onu düşürmektir; çünkü o uzatmadır; ve onun âdeti, bu gibi yerlerde, ancak havale etmek ve garîb ile yetinmektir.

Ve **لبس الكعبة**: onun örtüsü; ve o, üzerinde bulunan **اللباس**tır. Ve yine **لبس الهودج**; denilir: **كشفت عن الهودج لبسه**: hedeçten onun **لبس**ini açtım (örtüsünü kaldırdım). **حميد بن ثور**, mahalle câriyelerinin hizmet ettiği bir atı vasfederken dedi:
  “Onlar onun üzerinden **اللبس**i açınca, onu sıvazladılar;
  süslü, damgalı bir tayın uçlarıyla.”

Ve **اللبسة** (başındaki) **بالكسر** ile: giyinmenin hâllerinden bir hâl. Ondandır hadis: **نهى عن اللبستين**: yani iki hâl ve iki heyet. Ve (başındaki) **بالضم** ile, masdar üzere rivayet olunur. İbnü’l-Esîr dedi: birincisi veçhtir.

Ve **اللبسة**: elbiselerden bir tür; **كاللبس**.

Ve İbn Abbâd’dan: **اللبسة** (başındaki) **بالضم** ile: şüphe. Ve denilir: **في حديثه لبسة**: yani şüphe; açık değildir.

Ve mecazdandır: **اللباس**; **ككتاب**: koca ve karı; her biri öteki için **لباس**tır. Allah Teâlâ dedi: **هن لباس لكم وأنتم لباس لهن**: yani **مثل اللباس**. Ve Zeccâc dedi: ve denilir ki mânâ: onlara sarılırsınız ve onlar size sarılır. Ve denildi: sizden her bir fırka, arkadaşına sükûn bulur ve ona **يلابسه** (ona yapışır/ona karışır); nitekim Teâlâ dedi: **وجعل منها زوجها ليسكن إليها**. Ve Araplar kadına **لباسا** ve **إزارا** adını verir. **الجعدي**, bir kadını vasfederek dedi:
  “Yatak arkadaşı yanını bükünce, o da büküldü;
  böylece onun üzerinde bir **لباس** oldu.”

Ve İbn Arefe dedi: **اللباس**, **الملابسة**dendir; yani karışma ve birleşme.

Ve mecazdandır, Teâlâ’nın sözü: **و لباس التقوى ذلك خير**. Denildi: o, imandır; Suddî söyledi. Yahut hayâdır; ve hayâyı **لباسا** giydi: onunla örtündü; İbnü’l-Kattâ‘ nakletti. Ve denildi: o, sâlih ameldir; yahut avreti örtmektir; ve o, müttakîlerin örtüsüdür. Ve ona, Teâlâ’nın sözü işaret eder: **أنزلنا عليكم لباسا يواري سوآتكم**; böylece, **اللباس**tan maksadın çoğunun avreti örtmek olduğuna delâlet eder; ve fazlası güzelleştirme ve süslemedir; ancak sıcak ve soğuğu defetmek için olan müstesna; öyleyse düşün. Ve denildi: o, kalın, kaba, kısa olandır.

Ve Teâlâ’nın sözü: **فأذاقها الله لباس الجوع والخوف**: yani aç kaldılar; nihayet kanla birlikte yünü yediler; o da **العلهز**dir. Ve açlık onlarda nihayete ulaşınca—yani ondan sonra nihayeti olmayan hâle—ona **اللباس** vuruldu; yani onlara isabet eden şey sebebiyle, onu giyene kuşatması için bir misal olarak.

Ve **اللبوس**; **كصبور**: elbiseler ve silah. Müzekkerdir; eğer onu zırha götürürsen müennes yaparsın. Allah Teâlâ dedi: **وعلمناه صنعة لبوس لكم**. Dediler: o, savaşlarda giyilen zırhtır; **كالركوب**: binilen şey için.

Ve **اللبيس**; **كأمير**: elbise; onu giymesi çoğaldı da eskidi. Denilir: **ثوب لبيس** ve **ملاءة لبيس**; **بغير هاء**.

Ve **اللبيس**: misal; denilir: **ليس له لبيس**: yani benzer ve misal yoktur. Ebû Mâlik dedi: o, **الملابسة**dendir; o da karışmadır.

Ve **داهية لبساء**: münker (korkunç) bir musibet; ve yine **ربساء**; ve daha önce geçti.

Ve **اللبسة**; **محركة**: bir ot; Leys söyledi. Ezherî dedi: otlarda **اللبسة**yi bilmem; onu Leys’ten başkası için işitmedim.

Ve denilir: onda mutlaka bir **ملبسا** vardır; **كمقعد**; yani faydalanılan (kendisiyle istimta‘ edilen). Ebû Zeyd dedi: yani onda **كبر** yoktur; **بكسر الكاف وسكون الموحدة**. Ve denilir: **كبر**; **بكسر ففتح**.

Ve onların mesellerindendir: **أعرض ثوب الملبس**: bir iş hakkında ona sordun da sana onu açıklamadıysa. Ve rivayet olunur: **ثوب الملبس**; **كمقعد ومنبر ومفلس**. Üçünü de İbnü’l-A‘râbî’den nakletti; ve dedi: o, kınaması genişleyen kimse için vurulan bir meseldir; yani onu çaldığı şeyde itham edenler çoğaldı. Bu, Ezherî’nin nassıdır. Ve **نص التكملة**: “söylediği şeyde” (şeklindedir).

Ve **لبس عليه الأمر**: onu **يلبسه**; **من حد ضرب**; **لبسا**; **بالفتح**: yani onu karıştırdı; yani onun bir kısmını bir kısmına karıştırdı. Ondandır Teâlâ’nın sözü: **وللبسنا عليهم ما يلبسون**: yani onlara benzettik ve onları saptırdık; nitekim saptılar.

Ve İbn Arefe, Teâlâ’nın sözü **ولا تلبسوا الحق بالباطل** tefsirinde dedi: yani onu onunla karıştırmayın. Ve Teâlâ’nın sözü: **أو يلبسكم شيعا**: yani işinizi, ittifak karışımı değil, ıztırap karışımı olarak karıştırır.

Ve Celîl zikrinin sözü: **ولم يلبسوا إيمانهم بظلم**: yani onu şirk ile karıştırmadılar.

Ve hadiste: **فلبس عليه صلاته**. Ve onda da: **من لبس على نفسه لبسا**.

Şeyhimiz, Süheylî’den **الروض**’da, **لبس الثوب**; **كسمع** ile, ve **لبس الأمر**; **كضرب** arasındaki münasebeti nakletti; dedi ki: **لبس الأمر**in mânâsı karıştırmak yahut örtmek olunca, onun vezniyle geldi; ve elbiseleri giymenin mânâsı **كسيت**e döndüğünden ve **عريت**in mukabilinde olduğundan, onun vezniyle geldi; ve bu bir latîfedir.

Ve **ألبسه**: onu örttü. Denilir: **ألبس السماء السحاب**: onu örttüyse. Ve denilir: **الحرة**: siyah taşların örttüğü yer. Ebû Amr dedi: bir şeye, onu bütünüyle örttüğünde, **ألبسه** denilir; onların sözü gibi: **ألبسنا الليل** ve **ألبس السماء السحاب**. Ve olmaz: **لبسنا الليل**; ne de **لبس السماء السحاب**.

Ve **أمر ملبس**; **كمحسن**; ve **ملتبس**: yani şüpheli. Ve onun işi **إلتبس** etti ve **ألبس** etti.

Ve **التلبيس**: karıştırma; mübalağa için şeddelidir. **الأسعر الجعفي** dedi:
  “Bir bölüğü, bir bölükle **لبستهـا** (karıştırdım/örtüştürdüm);
  içinde **السنور** ve **المغافر** ve **القنا** vardır.”

Ve **التلبيس**: **التدليس**in benzeri.

Ve denilir: **رجل لباس**; **كشداد**: çok giyinen; yahut çok giyme (fiilini yapan). Ve onunla isimlendirilmiştir. Ve “**ملبس**; **كمحدث**” deme; çünkü o, avamın dilidir.

Ve **تلبس بالأمر والثوب**: karıştı. Ve hadiste: “gitti ve ondan hiçbir şeyle **يتلبس** etmedi” yani dünyadan.

Ve ayrıca denilir: **تلبس في الأمر**: karıştı ve ilişti. Ebû Hanîfe şu beyti okudu:
  “Onun sevgisi kanım ve etimle **تلبس** etti;
  bir eğim, sapmış dallarla **تلبس** etti.”

Ve **تلبس الطعام باليد**: yapıştı. Ondandır hadis: “yer; fakat eline yiyecek **يتلبس** etmez” yani ona yapışmaz; yemesinin temizliğinden.

Ve **لابسه**—yani işi—: ona karıştı.

Ve **لابس فلانا حتى عرف دخلته**: onun içini (gizlisini) bildi.

Ve hadiste, doğum ve peygamberlikle gönderiliş hakkında: “melek geldi de kalbini yardı”; dedi: “onun bana **التبس** etmiş olmasından korktum”: yani aklımda karıştırılmış olmamdan; senin “onun görüşünde **لبس** var” sözünden; yani karışıklık. Ve deliye “**مخالط**” denilir.

Ve **إلتبس عليه الأمر**: yani karıştı ve şüpheli oldu.

Ve kendisine istidrâk olunanlardandır: **تلبس بلباس حسن** ve **لباسا حسنا**; ve onun üzerinde parlak **ملابس** vardır.

Ve **اللبس**; **بضمتين**: **لبيس**in cem‘i. Denilir: **ملحفة لبيس** ve **مزادة لبيس**; ve onun cem‘i **لبائس**tir. **الكميت**, öküzü ve köpekleri vasfederken dedi:
  “Onu mızraklamayla gözetir; öyle ki sanki
  iki boynuzuyla, su tulumunu **اللبائسا** yarar.”
Yani kullanılmış, nihayet eskimiş olan; böylece yarılmaya ve yırtılmaya daha yatkındır.

Ve **دار لبيس**: eski; eskimiş giyilmiş elbiseye benzetme üzere. Dedi ki:
  “Leylâ’nın evi, eski bir **لبيس** eskisi;
  onda, ehlinden bir üns yoktur.”

Ve **حبل لبيس**: kullanılmış; Ebû Hanîfe’den.

Ve **رجل لبيس**: elbise sahibi; Sîbeveyh hikâye etti.

Ve **رجل لبوس**: çok giyinen.

Ve **لبست الثوب لبسة واحدة**: elbiseyi bir tek giyiş giydim.

Ve **لباس النور**: onun tomurcuğu.

Ve her şeyin **لباس**ı: onun örtüsü.

Ve **لابس عمله** ve onunla **إلتبس** etti ve **تلبس** etti.

Ve onun işinde **لبس** vardır; **بالضم**: yani şüphe.

Ve falanda **ملبس** vardır: yani faydalanılan; ve o mecazdır.

Ve falan **جبس لبس**; ikisi de kesre ile: yani alçak.

Ve **لبس أباه**: onu bıktırdı; ve o mecazdır. **عمرو بن أحمر الباهلي** dedi:
  “Babamı **لبست** ettim; nihayet ömründen doyuncaya dek (onunla oyalanıp) doyduğum gibi;
  amcalarımdan doyduğum gibi ve dayımdan doyduğum gibi.”

Ve denilir: **ألبس الناس على قدر أخلاقهم**: yani onlarla düşüp kalk; ve o mecazdır.

Ve her zaman için bir **لبسة** vardır: yani onun üzerine giyilen bir hâl; şiddet ve bolluktan.

Ve İbn Sayyâd hadîsinde: **فلبسني**: yani beni, onun işi hakkında **ألتبس** eder kıldı.

Ve **لبس الأمر عليه**: ona onu benzetti ve onu müşkil kıldı.

Ve **اللبس**: karanlığın karışması.

Ve **لبست فلانا على ما فيه**: onu, onda olan şeye rağmen taşıdım ve kabul ettim; ve o mecazdır.

Ve Lihyânî’den: onun sözünde **لبوسة ولبوسة** vardır: yani o, **ملتبس**tir.

Ve **لبس الشيء**: **إلتبس** etti; ve o, şu babdandır:
  **قد بين الصبح لذي عينين**

Ve “**وجاء لابسا أذنيه**”: yani gaflete vurmuş. Ve “ona kulağını **لبس** etti”: İbnü’l-A‘râbî’den. Ve şu beyti okudu:
  “Gâlib’e kulağımı **لبست** ettim; nihayet
  kavmi beni yemeyi istedi.”
Yani: ona karşı gaflete vurmuş göründüm; nihayet kavmini bana karşı tamahlandırdı.

Ve **الأساس**’ta: **لبست على كذا أذني**: ona sustum; onun hakkında konuşmadım; ve ona karşı sağır taklidi yaptım; ve o mecazdır.

Ve **رجل لبيس** (başındaki) **بالكسر** ile: yani ahmak.

Ve denilir: **إلتبست به الخيل**: ona yetiştiyse; ve o mecazdır.

Ve Teâlâ’nın sözü: **وجعلنا الليل لباسا**: yani karanlığıyla sizi örter.
