# لتأ — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%84%D8%AA%D8%A3/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%84%D8%AA%D8%A3/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [لتأ](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%84%D8%AA%D8%A3.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: لتأ

لتأه في صدره كمنعه بالمثناة الفوقية يلتأ لتأ: دفعه قال المناوي: هكذا قيدوه بالصدر، وهو يخرج الدفع في غيره كالظهر و لتأ بسهم: رمى به، ولتأت الرجل بالحجر: رميته به، ولتأ يلتأ لتأ جامع المرأة ولتأ الشيء إذا نقص عن ابن الأعرابي: وفي العباب كأنه مقلوب ألت ولتأ ضرط، وسلح نقله الصاغاني ولتأ إلى الشيء بعينه لتأ إذا حدد إليه النظر ولتأت به المرأة: ولدت يقال: لعن الله أما لتأت به، ولكأت به، أي رمته من بطنها، فشبه خروج الولد برمي السهم أو الحجر، وهو مجاز. واللتيء كأمير فعيل من لتأته إذا أصبته، وهو المرمي اللازم لموضعه نقله الصاغاني، وعبارة العباب: اللازم للموضع، وأنشد ابن السكيت لأبي حزام العكلي:
  برأم لذأجة الضنء لا                      ينوء اللتيء الذي يلتؤه

### Türkçe

**لتأه في صدره** “**كمنعه بالمثناة الفوقية**”: **يلتأ لتأ**: onu itti. el-Menâvî dedi ki: İşte böylece onu göğüs ile kayıtladılar; hâlbuki bu, itmenin onun dışında, sırt gibi (yerlerde) olmasını dışarı çıkarır.

**ولتأ بسهم**: onunla attı.

**ولتأت الرجل بالحجر**: onu onunla taşla attım.

**ولتأ يلتأ لتأ**: kadınla cinsel birleşmede bulundu.

**ولتأ الشيء إذا نقص**: İbnü’l-A‘râbî’den: bir şey eksildiği zaman. Ve el-‘Ubâb’da: sanki **ألت**’in ters çevrilmişi gibidir.

**ولتأ**: yellenme; ve dışkılama. Bunu es-Sağânî nakletti.

**ولتأ إلى الشيء بعينه لتأ**: ona gözünü diktiği zaman.

**ولتأت به المرأة**: doğurdu. Denilir ki: “Allah lânet etsin, onu doğuran anaya; ve onu doğuran anaya”; yani onu karnından attı. Böylece çocuğun çıkışını okun veya taşın atılmasına benzetti; bu mecazdır.

**واللتيء كأمير**: **فعيل** vezninde, “**لتأته**” (onu vurdum)dan; o, yerinde kalıcı olan atılandır. Bunu es-Sağânî nakletti. el-‘Ubâb’ın ibaresi: yerinde kalıcı olan. İbnü’s-Sikkît, Ebû Hizâm el-‘Aklî için şu beyti okudu:
  برأم لذأجة الضنء لا                      ينوء اللتيء الذي يلتؤه
