# لجأ — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%84%D8%AC%D8%A3/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%84%D8%AC%D8%A3/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [لجأ](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%84%D8%AC%D8%A3.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: لجأ

لَجَأَ إِلى الشيء والـمَكان يَلْجَأُ لَجْأً ولُجُوءاً ومَلْجَأً، ولَجِئَ لَجَأً، والْتَجَأَ، وأَلْجأْتُ أَمْري إِلى اللّه :أَسْنَدتُ. وفي حديث كَعْب، رضي اللّه عنه: مَن دَخَل في ديوان الـمُسلِمِين ثمَ تَلجَّأَ منهم، فقد خَرج من قُبَّة الإِسْلامِ. يقال: لَجَأْتُ إِلى فلان وعنه، والتَجَأْتُ، وتَلجَّأْتُ إِذا اسْتَنَدْتَ إِليه واعْتَضَدْتَ به، أَو عَدَلْتَ عنه إِلى غيره، كأَنه إِشارةٌ إِلى الخُروج والانْفراد عن المسلمِين. واَلْجَأَه إِلى الشيءِ: اضْطَرَّه إِليه. وأَلْجَأَه: عَصَمه. والتَّلْجِئةُ: الإِكْراهُ. أَبو الهيثم: التَّلْجِئةُ أَنْ يُلْجئَكَ أَن تَأْتِيَ أَمْراً باطِنُه خِلافُ ظاهره، وذلِكَ مِثْلُ إِشْهادٍ على أَمْرٍ ظاهِرُه خِلافُ باطِنِه. وفي حديث النُّعْمانِ بن بَشِير: هذا تَلْجِئةٌ، فأَشْهِدْ عليه غَيْرِي. التَلْجِئة: تَفْعِلة من الإِلْجَاءِ، كأَنه قد أَلْجَأَكَ إِلى أَنْ تَأْتِيَ أَمراً باطِنُه خلافُ ظاهره، وأَحْوَجَك إِلى أَن تَفْعَل فِعلاً تَكْرَهُه. وكان بشير قد أَفْرَدَ ابنَه النُّعمانَ بشيءٍ دون إِخوته حَمَلتْه عليه أُمُّه. والمَلْجَأُ واللَّجَأُ: الـمَعْقِلُ، والجمع أَلْجاءٌ.
ويقالُ: أَلْجَأْتُ فلاناً إِلى الشيءِ إِذا حَصَّنْته في مَلْجإٍ، ولَجَإٍ، والْتَجَأْتُ إليه الْتِجاءً. ابن شميل: التَلْجِئةُ أَن يجعل مالَه لبَعض ورَثته دون بعض، كأَنه يتصدَّق به عليه، وهو وارثه. قال: ولا تَلْجِئةَ إِلاّ إِلى وارِثٍ. ويقال: أَلكَ لَجَأٌ يا فلان؟ واللَّجأُ: الزوجةُ.وعُمَر بن لَجَإٍ التَّميمي الشاعر.

### Türkçe

**لَجَأَ** şeye ve mekâna **يَلْجَأُ**; **لَجْأً** ve **لُجُوءاً** ve **مَلْجَأً** (olarak),
ve **لَجِئَ** (de) **لَجَأً** (olarak); ve **الْتَجَأَ**; ve “**أَلْجأْتُ أَمْري إِلى اللّه**”: dayadım (isnâd ettim).
Ka‘b’ın hadîsinde, Allah ondan razı olsun: “Kim Müslümanların divanına girer, sonra onlardan **تَلجَّأَ** ederse, İslâm kubbesinden çıkmış olur.” denilmiştir. Denir: “**لَجَأْتُ إِلى فلان**” ve “(ondan) **وعنه**”, ve “**التَجَأْتُ**”, ve “**تَلجَّأْتُ**”; ona dayandığın ve onunla desteklendiğin zaman; yahut ondan başkasına doğru ondan saptığın zaman; sanki bu, Müslümanlardan çıkışa ve ayrılıp tek kalmaya bir işarettir.

Ve “**اَلْجَأَه إِلى الشيءِ**”: onu ona mecbur etti. Ve “**أَلْجَأَه**”: onu korudu (ismet verdi).
Ve **التَّلْجِئةُ**: zorlama (ikrah)dır. Ebû’l-Heysem: **التَّلْجِئةُ**, seni, içi dışına aykırı olan bir işi yapmaya mecbur etmesidir; ve bu, dışı içine aykırı olan bir iş üzerine şahit tutma gibidir. Nu‘mân b. Beşîr’in hadîsinde: “Bu bir **تَلْجِئةٌ**’dir; öyleyse bunun üzerine benden başkasını şahit tut.” **التَلْجِئة**: **الإِلْجَاءِ**’den bir **تَفْعِلة**’dir; sanki seni, içi dışına aykırı olan bir işi yapmaya mecbur etmiş ve seni, hoşlanmadığın bir fiili yapmaya muhtaç kılmıştır. Beşîr, annesinin kendisini buna sevk etmesiyle, oğlu Nu‘mân’ı kardeşleri dışında bir şeyle tek başına ayırmıştı.

Ve **المَلْجَأُ** ve **اللَّجَأُ**: sığınak/sağlam yer (ma‘kıl)dır; çoğulu **أَلْجاءٌ**’dır.
Ve denir: “**أَلْجَأْتُ فلاناً إِلى الشيءِ**”, onu bir **مَلْجإٍ** ve **لَجَإٍ** içinde tahkim ettiğim zaman; ve “**الْتَجَأْتُ إليه الْتِجاءً**”. İbn Şümeyl: **التَلْجِئةُ**, malını, bazı mirasçılarına bazıları dışında kılmasıdır; sanki onu ona sadaka veriyor gibidir; hâlbuki o, onun mirasçısıdır. Dedi: **تَلْجِئةَ** ancak bir **وارِثٍ**’e olur. Ve denir: “Senin için bir **لَجَأٌ** var mı, ey falan?” ve **اللَّجأُ**: eş (zevce)dir. Ve şair Temîmî **عُمَر بن لَجَإٍ**.
