# لصب — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%84%D8%B5%D8%A8/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%84%D8%B5%D8%A8/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [لصب](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%84%D8%B5%D8%A8.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: لصب

لَصِبَ الجِلْدُ باللحم يَلْصَبُ لَصَباً، فهو لَصِبٌ: لَزِقَ به من الـهُزال. ولَصِبَ جِلْدُ فُلانٍ: لَصِقَ باللحم من الـهُزال. ولَصِبَ السيفُ في الغِمْد لَصَباً: نَشِبَ فيه، فلم يَخْرُجْ. وهو سيف مِلْصابٌ إِذا كان كذلك. ولَصِبَ الخاتمُ في الإِصْبع؛ وهو ضدُّ قَلِقَ. ورجل لَصِبٌ: عَسِرُ الأَخلاق، بَخِـيل. وفلان لَحِزٌ لَصِبٌ: لا يكاد يُعْطي شيئاً. واللِّصْبُ: مَضِـيق الوادي، وجمعه لُصُوبٌ ولِصابٌ. واللِّصْبُ: شَقٌّ في الجبل، أَضْيَقُ من اللِّهْبِ، وأَوسَعُ من الشِّعْبِ، والجمع كالجمع. والْتَصَبَ الشيءُ: ضاق؛ وهو من ذلك؛ قال أَبو دواد:
عن أَبْهَرَيْنِ، وعن قَلْبٍ يُوَفِّرُه *  مَسْحُ الأَكُفِّ بفَجٍّ غير مُلْتَصِبِ وطريق مُلْتَصِبٌ: ضَيِّقٌ.
واللَّواصِب، في شِعْرِ كُثَيِّر (2)
 (2 قوله «واللواصب في شعر إلخ» هو أحد قولين الثاني ما قاله أبو عمرو انه أراد بها إبلاً قد لصبت جلودها أي لصقت من العطش، والبيت: لواصب قد أصبحت وانطوت *  وقد أطول الحيّ عنها لباثا
اهـ تكملة وضبط لباثا كسحاب.): الآبارُ الضَّيِّقةُ، البعيدةُ القَعْر. الأَصمعي: اللِّصْبُ، بالكسر: الشِّعْبُ الصغير في الجَبَل، وكلُّ مَضِـيقٍ في الجبل، فهو لِصْبٌ، والجمع لِصابٌ ولُصوبٌ.
واللَّصِبُ: ضَرْبٌ من السُّلْت، عَسِر الاستِنْقاءِ، يَنْداسُ ما يَنْداسُ، ويَحْتاجُ الباقي إِلى المناحيز.

### Türkçe

**لَصِبَ** deri etle **يَلْصَبُ** **لَصَباً** (şöyle oldu); o hâlde o **لَصِبٌ**dur: zayıflıktan dolayı ona yapıştı. Ve: falanın derisi **لَصِبَ**: zayıflıktan dolayı etle yapıştı. Ve kılıç kına **لَصِبَ** **لَصَباً**: ona saplandı; böylece çıkmadı. Ve o, böyle olduğu zaman **مِلْصابٌ** bir kılıçtır. Ve yüzük parmakta **لَصِبَ**; ve o, **قَلِقَ**’ın zıddıdır. Ve **لَصِبٌ** bir adam: ahlâkı zor, cimri. Ve falan **لَحِزٌ لَصِبٌ**dur: neredeyse hiçbir şey vermez.

Ve **اللِّصْبُ**: vadinin dar yeri; çoğulu **لُصُوبٌ** ve **لِصابٌ**dur. Ve **اللِّصْبُ**: dağda bir yarık; **اللِّهْبِ**’den daha dar, **الشِّعْبِ**’den daha geniş; çoğul da çoğul gibidir.

Ve şey **الْتَصَبَ**: daraldı; ve o, bundandır; Ebû Duvâd dedi ki:
عن أَبْهَرَيْنِ، وعن قَلْبٍ يُوَفِّرُه *  مَسْحُ الأَكُفِّ بفَجٍّ غير مُلْتَصِبِ

Ve **مُلْتَصِبٌ** bir yol: dar.

Ve **اللَّواصِب**; Kuseyyir’in şiirinde (2)
(2 “Ve اللواصب, şiirde …” sözü iki görüşten biridir; ikincisi, Ebû Amr’un söylediğidir: onunla, derileri yapışmış develer kastetmiştir; yani susuzluktan yapışmış; ve beyit:
لواصب قد أصبحت وانطوت *  وقد أطول الحيّ عنها لباثا
h. tekmile; ve **لباثا**’nın ضبط’ı **سحاب** gibi.): dar, dibi uzak kuyular.

el-Asma‘î: **اللِّصْبُ**, kesre ile: dağda küçük **الشِّعْبُ**; ve dağdaki her dar yer, o **لِصْبٌ**dur; çoğulu **لِصابٌ** ve **لُصوبٌ**dur.

Ve **اللَّصِبُ**: **السُّلْت**’ten bir tür; temizlenmesi zor; ezilen ezilir; kalan ise **المناحيز**’e ihtiyaç duyar.
