# لصف — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%84%D8%B5%D9%81/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%84%D8%B5%D9%81/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [لصف](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%84%D8%B5%D9%81.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: لصف

لَصَفَ لونُه يَلْصِفُ لَصْفاً ولُصوفاً ولَصيفاً برَق وتلألأ؛ وأَنشد لابن الرِّقاع:
مُجَلِّحة من بنات النّعا
مِ، بيضاء واضِحة تَلْصِفُ
وفي حديث ابن عباس، رضي اللّه عنهما: لما وفَد عبد المطلب وقريش إلى سيف بن ذي يَزَن فأَذن لهم فإذا هو مُتَضَمّخٌ بالعبير يَلْصِف وبيصُ المسك من مَفْرَقه أَي يَبْرُق ويَتلألأ. واللاصِف: الإِثْمِد المُكتَحَل به، قال ابن سيده: أَراه سمي به من حيث وُصِف بالتَّأَلُّل وهو البرِيق. واللَّصْف واللَّصَفُ: شيء ينبت في أَصل الكَبَر رَطْب كأَنه خِيار، قال الأَزهري: هذا هو الصحيح، وأَما ثمر الكَبَر فإن العرب تسميه الشَّفَلَّح إذا انشق وتفتَّح كالبُرعُومة، وقيل: اللصَف الكبَر نفسُه، وقيل: هو ثمرة حشيشة تُطبخ وتوضع في المرقة فتُمْرِئها ويُصْطَبَغ بعُصارتها، واحدتها لصْفة ولصَفة، قال: والأعرف في جميع ذلك فتح الصاد، وإنما الإسكان عن كراع وحده، فلصْف على قوله اسم للجمع. الليث: اللَّصَف لغة في الأَصَف، وهي ثمرة شجرة تجعل في المَرق وله عصارة يصطبغ به يُمرئ الطعام وهو جنس من الثمر، قال: ولم يعرفه أَبو الغوث. ولَصَف البعيرُ، مخفف: أَكل اللصَف. ولَصافٌ ولَصافِ مثل قطامِ: موضع من منازل بني تميم، وقيل: أَرض لبني تميم؛ قال أَبو المُهَوِّس الأَسَدِي:
قد كنت أَحسَبُكم أُسُودَ خَفِيّةٍ،
فإذا لَصَافِ تَبيضُ فيه الحُمَّرُ
وإذا تَسُرُّكَ من تميمٍ خَصْلةٌ،
فلمَا يسُوءُك من تميمٍ أَكْثرُ
قال الجوهري: وبعضهم يُعربه ويجريه مجرى ما لا ينصرف من الأَسماء؛ قال ابن بري: وشاهده:
نحن ورَدْنا حاضِري لَصافا،
بسَلَفٍ يَلْتَهِم الأَسلافا
ولصاف وثَبْرَةُ: ماءَان بناحية الشَّواجِن في ديار ضَبّة بن أُدّ؛ وإيَّاها أَراد النابغة بقوله:
بمُصْطَحِباتٍ من لَصافِ وثَبْرَةٍ
يَزُرْنَ إلالاً، سَيْرُهنَّ التَّدافُعُ

### Türkçe

**لَصَفَ** rengi **يَلْصِفُ** **لَصْفاً** ve **لُصوفاً** ve **لَصيفاً**: parladı ve ışıldadı;

İbn er-Riqāʿ için inşad etti:
مُجَلِّحة من بنات النّعا
مِ، بيضاء واضِحة **تَلْصِفُ**

İbn Abbâs’ın, Allah onlardan razı olsun, hadisinde: Abdülmuttalib ve Kureyş, Zû Yezen oğlu Seyf’e heyet olarak geldiklerinde, onlara izin verdi; bir de baktılar ki o, güzel kokuya bulanmış, **يَلْصِفُ**; miskin parıltısı da başının ayrım yerinden (geliyor); yani parıldar ve ışıldar. **واللاصِف**: onunla sürme çekilen **الإِثْمِد**’dir. İbn Sîde dedi ki: Bana göre ona, parıltı olan ışıldama ile nitelenmiş olması bakımından bu ad verilmiştir.

**واللَّصْف** ve **اللَّصَفُ**: **الكَبَر**’in kökünde biten, sanki hıyar gibi yaş bir şeydir. el-Ezherî dedi ki: Doğru olan budur. **الكَبَر**’in meyvesine gelince, Araplar onu, yarılıp tomurcuk gibi açıldığı zaman **الشَّفَلَّح** diye adlandırırlar. Ve denildi ki: **اللصَف** bizzat **الكَبَر**’in kendisidir. Ve denildi ki: O, bir otun meyvesidir; pişirilir ve çorbaya konur da onu hazmettiren yapar; özsuyuyla da boyanılır. Onun bir tanesi **لصْفة** ve **لصَفة**’dir. Dedi ki: Bütün bunlarda bilinen, **الصاد**’ın fethalı olmasıdır; sükûn ise yalnızca Kurâʿ’dan (nakledilmiştir); onun görüşüne göre **لصْف** cem‘ için bir isimdir. el-Leys: **اللَّصَف** **الأَصَف**’te bir lehçedir; o, çorbaya konulan bir ağacın meyvesidir; onunla boyanılan bir özsuyu vardır; yemeği hazmettiren yapar; o, meyveden bir cinstir. Dedi ki: Ebû’l-Ğavs onu bilmedi. **ولَصَف** deve, hafifletilmiş (şekliyle): **اللصَف** yedi.

**ولَصافٌ** ve **ولَصافِ** (قطامِ gibi): Benî Temîm’in konak yerlerinden bir yerdir; ve denildi ki: Benî Temîm’e ait bir arazidir. Ebû’l-Muhevvis el-Esedî dedi ki:
قد كنت أَحسَبُكم أُسُودَ خَفِيّةٍ،
فإذا لَصَافِ تَبيضُ فيه الحُمَّرُ
وإذا تَسُرُّكَ من تميمٍ خَصْلةٌ،
فلمَا يسُوءُك من تميمٍ أَكْثرُ

el-Cevherî dedi ki: Bazıları onu i‘rab eder ve onu, isimlerden munsarif olmayanın yürütüldüğü yola yürütür. İbn Berrî dedi ki: Bunun şahidi:
نحن ورَدْنا حاضِري لَصافا،
بسَلَفٍ يَلْتَهِم الأَسلافا

**ولصاف** ve **وثَبْرَةُ**: ضَبّة بن أُدّ’ün diyarında, eş-Şevâcin tarafında iki sudur; Nâbiğa’nın şu sözüyle kastettiği de odur:
بمُصْطَحِباتٍ من لَصافِ وثَبْرَةٍ
يَزُرْنَ إلالاً، سَيْرُهنَّ التَّدافُعُ
