# لطأ — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%84%D8%B7%D8%A3/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%84%D8%B7%D8%A3/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [لطأ](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%84%D8%B7%D8%A3.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: لطأ

اللّطْءُ: لزوقُ الشيءِ بالشيء.
لَطِئَ، بالكسر، يَلْطَأُ بالأَرض لُطُوءاً، ولَطَأَ يَلْطَأُ لَطْأً: لَزِقَ بها. يقال: رأَيت فلاناً لاطِئاً بالأَرض، ورأَيت الذئب لاطِئاً للسَّرِقَةِ. ولَطَأْتُ بالأَرض ولَطِئْتُ أَي لَزِقْتُ. وقال الشماخ، فترك الهمز: \<ص:153>
فَوافَقَهُنَّ أَطْلَسُ عامِرِيٌّ، *  لَطا بصفائِحٍ مُتَسانِداتِ أَراد لَطَأَ، يعني الصَّيَّادَ أَي لَزِقَ بالأَرض، فترك الهمزة. وفي حديث ابن إِدريسَ: لَطِئَ لساني، فَقَلَّ عن ذكْرِ اللّهِ، أَي يَبِسَ، فكَبُرَ عليه، فلم يَسْتَطِعْ تَحْرِيكَه.
وفي حديث نافع بن جبير: إِذا ذُكر عبدُمناف فالْطَهْ؛ هو من لَطِئَ بالأَرض، فَحَذف الهمزة ثم أَتْبَعَها هاءَ السكت. يريد: إِذا ذُكر، فالتَصِقُوا في الأَرض ولا تَعُدُّوا أَنفسكم، وكُونوا كالتُّراب. ويروى: فالْطَؤُوا. وأَكَمةٌ لاطِئةٌ: لازِقةٌ. واللاَّطِئةُ مِن الشِّجاج: السِّمْحاقُ. قال ابن الأَثير: من أَسماءِ الشِّجاج اللاَّطئةُ. قيل: هي السِّمْحاقُ، والسِّمْحاقُ عندهم المِلْطَى، بالقصر، والمِلْطاةُ. والمِلْطَى: قشرة رقِيقة بين عَظْمِ الرأس ولَحْمِه. واللاَّطِئةُ: خُراجٌ يَخْرُج بالانسان لا يكادُ يَبْرأُ منه، ويزعمون أَنه مِن لَسْعِ الثُّطْأَة.
ولَطَأَه بالعَصا لَطْأً: ضرَبه، وخص بعضهم به ضربَ الظهر.

### Türkçe

**اللّطْءُ**: şeyin şey ile yapışması.

**لَطِئَ**، kesre ile, **يَلْطَأُ** yere **لُطُوءاً**; ve **لَطَأَ يَلْطَأُ لَطْأً**: ona yapıştı. Denir: “Falancayı yere yapışmış (**لاطِئاً بالأَرض**) gördüm”; ve “Kurdu hırsızlık için yapışmış (**لاطِئاً للسَّرِقَةِ**) gördüm.” Ve “Yere **لَطَأْتُ** ve **لَطِئْتُ**” yani “yapıştım.” Şammâh dedi; hemzeyi terk ederek:

\<ص:153>
Onlara Âmirî bir **أَطْلَس** rastladı, * dayalı levhalara yapıştı (**لَطا**)

**لَطَأَ**’yı kastetti; yani avcıyı; yani yere yapıştı; hemzeyi terk etti.

İbn İdrîs hadîsinde: “Dilimin **لَطِئَ**’i oldu; böylece Allah’ı anmaktan az kaldı”; yani kurudu; böylece ona ağır geldi; onu hareket ettirmeye güç yetiremedi.

Nâfi‘ b. Cübeyr hadîsinde: “Abdümenâf anılırsa, ona yapışın (**فالْطَهْ**)”; o, yere **لَطِئَ**’den (gelir); hemzeyi hazfetti, sonra ona sükût **هاء**’sını tâbi kıldı. İster: “Anıldığı zaman, yere yapışın ve kendinizi saymayın; ve toprak gibi olun.” Şöyle de rivayet edilir: “Öyleyse yapışın (**فالْطَؤُوا**).”

Yapışık bir tümsek (**أَكَمةٌ لاطِئةٌ**): yapışan. Ve yaralardan (**الشِّجاج**) **اللاَّطِئةُ**: **السِّمْحاقُ**’tır.

İbnü’l-Esîr dedi: Yaraların adlarından **اللاَّطئةُ** vardır. Denildi ki: o **السِّمْحاقُ**’tır; ve **السِّمْحاقُ** onların yanında **المِلْطَى** (kısaltma ile) ve **المِلْطاةُ**’dır. Ve **المِلْطَى**: baş kemiği ile eti arasında ince bir kabuktur. Ve **اللاَّطِئةُ**: insanda çıkan, ondan neredeyse iyileşmeyen bir çıbandır; ve onun **الثُّطْأَة**’nin sokmasından olduğunu iddia ederler.

Ve onu değnekle **لَطَأَه** **لَطْأً**: onu dövdü; bazıları bununla sırtın dövülmesini tahsis etti.
