# لغف (ل-غ-ف) — Arapça kök

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%84%D8%BA%D9%81
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%84%D8%BA%D9%81

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Harfler: ل - غ - ف
- Bu kök Kur'an'da geçmiyor.
- 4 sözlük

## Sözlükler (4)

### [Tehzîbu'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%84%D8%BA%D9%81/sozluk/tehzib.md) — Ezherî · 10. yy

غ ل ف
غلف ، غفل ، لغف ، فلغ : مستعملة .
غلف : قال الليثُ : الغلاَف : الصّوَانُ ، وقلبٌ أغْلَفُ : كأنَّما غُشِّيَ غِلافاً ، فهوَ لا يَعي ، ويقال : غَلَفْت القارورةَ وأغْلَفْتُها في الغلافِ ، وغَلَّفت السّرْجَ والرَّحل ، وأنشد :
يكادُ يُنْبى الفاتر المُغلَّفَا
ويقال : تَغلَّفَ الرَّجل واغْتَلف وقد غلفتُ لحيتهُ ، والأقلفُ يقال له الأَغلفُ ، وهي الغُلفةُ والقلفةُ .
وقال اللحياني : تَغَلَّفَ بالغاليةِ وتغلَّلَ .
وقال بعضهم : تغلفَ بالغالية : إِذا كان ظاهراً ، فإذا كان داخلاً في أصولِ الشَّعر ، قيل : تغلَّلَ .
شمر : رَحْلٌ مُغَلَّفٌ : عليه غلاف من هذه الأدَمِ ونحوها .
وأخبرني المنذري عن أبي طالب أنه قال في قوله : ( قُلُوبُنَا غُلْفٌ ) ( البقرة : 88 ) ، وقرىء : ( غُلُفٌ ) فمن قرأ : ( غُلُفٌ ) ، فهو جمع غلاف ، أي قلوبنا أوعيةٌ للعلم ، كما أن الغِلافَ وِعاءٌ لما يُوعَى فيه ، قال : وإذا سُكِّنَتِ اللامُ كان جمع أغلف ، وهو الذي لا يعي شيئاً ، وسيفٌ أغلفُ : إذا كان في غِلافٍ ، وجمعه غُلْفُ .
وهكذا قال الكسائي في تفسير الغلْفِ والغُلُفِ ، وقال : ما كان جمع فعال وفعيل وفعول فهو فُعُلٌ ( مثقل ) .
وفي حديث حذيفة : ( القلوبُ أربعةٌ ، فقلبٌ أغلفُ وهو قلب الكافر ) .
وقال شمر : قال خالدُ بن جَنْبَةَ : الأغلفُ فيما نرى : الذي عليه لِبْسَةٌ لم يَدَّرِع منها أي : لم يخرج منها .
قال : وتقول : رأيت أرضاً غلفاءَ إذا كانت لم تُرْعَ قبلنا ، ففيها كل صغير وكبير من الكلأ . كما يقال : غُلامٌ أغلف : إذا لم تُقْطَع غُرْلَتُهُ .
وقال الفراء : قلبٌ أغلفُ : بَيِّنُ الغُلْفَةِ ، وأغلفتُ القارورة : جعلت لها غلافاً ، وإذا أدخلتَها في غلاف قلت : غَلْفتُها غلْفاً .
وقال أبو عمرو : والغِلْفُ : الخِصب .
لغف : أهمله الليث .
عمرو عن أبيه ، قال : اللَّغيفُ : الذي يأكلُ مع اللصوص ويشربُ ويحفظ ثيابهم ولا يسرقُ معهم ، يقال في بني فلانٍ لُغَفَاءُ .
وقال ابن السكيت : يقال : فلان لغيفُ فلانٍ وخُلْصَانُهُ ودُخْلُلُه .
وقال أبو الهيثم : فلان لَغيفُ فلان ، وشَجِيرُهُ ، أي خاصَّتُه ، قال : ولَغَفْتُ شيئاً ، أي لقَمْتُه .
وفي ( النوادر ) : ألْغَفْتُ في السيرِ وأوغفت فيه .
فلغ : الأصمعي : فَلَغَ رأسهُ بالعصا يَفْلَغُهُ وثَلَغَهُ يَثْلَغُهُ فَلْغاً وثلْغاً : إذا شَدَخَهُ .
غفل : الحرانيُّ عن ابن السكيت ، يقال : قد غَفَلْتُ عنه وأغفلتُهُ .
وأخبرني المنذري عن أبي العباس ، أنه سُئِلَ عن قول اللَّهِ : ( مَنْ أَغْفَلْنَا قَلْبَهُ عَن ذِكْرِنَا ) ( الكهف : 28 ) ، فقال : من جعلناه غافلاً ، قال : ويكون في الكلام : أغفلتهُ : سَمَّيْتُهُ غافلاً وأَحْلمْتُهُ سميته حليماً .
وقال الليث : أغفلتُ الشيءَ : تركته غَفَلاً وأنت له ذاكر .
قال : وغفلَ عن الشيءِ يَغْفُلُ غفلةً وغُفُولاً ، والتَّغافُلُ : التَّعَمُّدُ ، والتَّغَفُّلُ : خَتْل عن غفلةٍ ، والمُغَفَّلُ : مَن لا فطنةَ ولا إربَ له ، والغفْلُ : سَبْسَب مَيْتَة بعيد لا علامة فيها وجمعه أغفال .
وقال ذو الرمة :
يتركن بالمهامِهِ الأغفالِ
ودابَّة غُفْل : لا سِمَة عليها ، ورجل غفل : لا يُعْرَفُ له حَسَب .
أبو عبيد عن الكسائي : أرض غُفْل وفَلٌّ لم تمطر .
وقال غيره : نَعَم أغفال : لا لِقْحَةَ فيها ولا نجيب .
وقال بعض الأعراب : لنا نَعَم أغْفَال ما تَبِضُّ بِبِلالٍ : يصفُ سنةً أصابتهمْ فأهلكت خيار مالِهِمْ ، وبلاد أغفال : لا أعلامَ فيها يهتدَى بها .
وقال شمر : إبِل أغْفَال : لا سمة عليها وقِدَاح أغفال .
وروي عن بعض التابعين أنه قال : عليك بالْمَغْفَلَةِ والْمَنْشَلَةِ في الوضوء .
قال أبو العباس أحمد بن يحيى : المَغْفَلَةُ : العَنْفَقَةُ نفسها ، والمنشلة موضع حلْقة الخاتم .

##### Türkçe

غ ل ف
**غلف** ، **غفل** ، **لغف** ، **فلغ** : kullanımdadır.

**غلف** : Leys dedi ki: **الغلاَف** : **الصّوَانُ**’dur; ve **قلبٌ أغْلَفُ** : sanki bir **غِلاف** ile örtülmüş gibidir; o hâlde o idrak etmez. Ve denilir: **غَلَفْت** şişeyi ve onu **أغْلَفْتُها** kılıfın içine; ve eyeri ve semeri **غَلَّفت**. Ve şu beyit okunmuştur:
يكادُ يُنْبى الفاتر المُغلَّفَا

Ve denilir: adam **تَغلَّفَ** ve **اغْتَلف**; ve ben onun sakalını **غلفتُ**. Ve **الأقلفُ**’a **الأَغلفُ** denilir; o da **الغُلفةُ** ve **القلفةُ**’dır.

Lihyânî dedi ki: **تَغَلَّفَ** güzel koku ile ve **تغلَّلَ**.

Bazıları dedi ki: **تغلفَ بالغالية** : dışta olduğu zaman; şayet saçın köklerinin içinde olursa, **تغلَّلَ** denilir.

Şemr: **رَحْلٌ مُغَلَّفٌ** : üzerinde bu derilerden ve benzerlerinden bir kılıf vardır.

Münzirî bana Ebû Tâlib’den haber verdi ki, o, şu sözü hakkında dedi: **( قُلُوبُنَا غُلْفٌ )** (Bakara: 88); ve **( غُلُفٌ )** diye de okunmuştur. Kim **( غُلُفٌ )** okursa, o **غلاف**’ın çoğuludur; yani kalplerimiz ilim için kaplardır; tıpkı **الغِلاف**’ın içine konulan şey için bir kap olması gibi. Dedi ki: Lâm sâkin kılınırsa, **أغلف**’in çoğulu olur; o da hiçbir şeyi idrak etmeyendir. Ve **سيفٌ أغلفُ** : bir **غِلاف** içinde olduğu zaman; onun çoğulu **غُلْفُ**’tur.

Kisâî de **الغلْفِ** ve **الغُلُفِ**’ün tefsirinde böyle dedi; ve dedi ki: **فعال** ve **فعيل** ve **فعول** vezinlerinin çoğulu olan şey, **فُعُلٌ**’dür (ağır).

Huzeyfe hadîsinde: **( القلوبُ أربعةٌ ، فقلبٌ أغلفُ وهو قلب الكافر )**.

Şemr dedi ki: Hâlid b. Cenbe dedi ki: bize göre **الأغلفُ** : üzerinde bir **لِبْسَةٌ** bulunan, ondan **يَدَّرِع** etmemiş olan; yani ondan çıkmamış olan.

Dedi ki: Ve dersin: daha önce bizim tarafımızdan otlatılmamış ise, içinde her küçük ve büyük ot bulunan bir **أرضاً غلفاءَ** gördüm. Nitekim denilir: **غُلامٌ أغلف** : **غُرْلَتُهُ** kesilmemiş ise.

Ferrâ dedi ki: **قلبٌ أغلفُ** : **الغُلْفَةِ**’si açıkça belli olan. Ve **أغلفتُ القارورة** : ona bir kılıf yaptım. Ve onu bir kılıfın içine soktuğun zaman: onu **غَلْفتُها غلْفاً** dersin.

Ebû Amr dedi ki: **والغِلْفُ** : bolluk.

**لغف** : Leys onu ihmal etti.

Amr, babasından: dedi ki: **اللَّغيفُ** : hırsızlarla birlikte yiyen ve içen, elbiselerini koruyan, fakat onlarla birlikte çalmayan kimsedir. Falan oğullarında **لُغَفَاءُ** denilir.

İbnü’s-Sikkît dedi ki: denilir: falan, falanın **لغيفُ**’idir ve **خُلْصَانُهُ**’dur ve **دُخْلُلُه**’dur.

Ebû’l-Heysem dedi ki: falan, falanın **لَغيفُ**’idir ve **شَجِيرُهُ**’dur; yani onun hâssasıdır. Dedi ki: ve bir şeyi **لَغَفْتُ**; yani onu lokma yaptım.

**( النوادر )**’de: yürüyüşte **ألْغَفْتُ** ve onda **أوغفت**.

**فلغ** : Asmaî: onun başını sopayla **فَلَغَ** eder, onu **يَفْلَغُهُ**; ve onu **ثَلَغَهُ** eder, onu **يَثْلَغُهُ**; **فَلْغاً** ve **ثلْغاً**: onu ezip parçalayınca.

**غفل** : Harrânî, İbnü’s-Sikkît’ten: denilir: ondan **غَفَلْتُ** ve onu **أغفلتُهُ**.

Münzirî bana Ebû’l-Abbâs’tan haber verdi ki, Allah’ın şu sözü hakkında soruldu: **( مَنْ أَغْفَلْنَا قَلْبَهُ عَن ذِكْرِنَا )** (Kehf: 28). Dedi ki: onu gâfil kıldığımız kimse. Dedi ki: sözde şöyle de olur: onu **أغفلتهُ**: onu gâfil diye adlandırdım; ve onu **أَحْلمْتُهُ**: onu halîm diye adlandırdım.

Leys dedi ki: bir şeyi **أغفلتُ** : onu **غَفَلاً** olarak bıraktım, sen ise onu hatırlayan iken.

Dedi ki: ve bir şeyden **غفلَ** eder, **يَغْفُلُ**; **غفلةً** ve **غُفُولاً**. Ve **التَّغافُلُ** : kasıttır. Ve **التَّغَفُّلُ** : gafletten dolayı bir aldatmadır. Ve **المُغَفَّلُ** : ne anlayışı ne de ihtiyacı olan kimsedir. Ve **الغفْلُ** : içinde hiçbir alâmet bulunmayan, uzak, ölü bir düzlük; çoğulu **أغفال**’dır.

Zü’r-Rumme dedi ki:
يتركن بالمهامِهِ الأغفالِ

Ve **دابَّة غُفْل** : üzerinde nişan olmayan (binit). Ve **رجل غفل** : kendisine bir soy-sop bilinmeyen adam.

Ebû Ubeyd, Kisâî’den: yağmur almamış **أرض غُفْل** ve **فَلٌّ**.

Başkası dedi ki: **نَعَم أغفال** : içinde ne **لِقْحَةَ** ne de **نجيب** bulunan (davar).

Bazı bedevî dedi ki: bizim **نَعَم أغْفَال**’ımız vardır, **ما تَبِضُّ بِبِلالٍ**: kendilerine isabet eden bir yılı tasvir eder; mallarının seçkinlerini helâk etti. Ve **بلاد أغفال** : kendisiyle yol bulunacak alâmetleri olmayan beldeler.

Şemr dedi ki: **إبِل أغْفَال** : üzerinde nişan olmayan develer; ve **قِدَاح أغفال**.

Bazı tâbiînden rivayet olundu ki, dedi: abdestte **الْمَغْفَلَةِ** ve **الْمَنْشَلَةِ**’ye sarıl.

Ebû’l-Abbâs Ahmed b. Yahyâ dedi ki: **المَغْفَلَةُ** : bizzat **العَنْفَقَةُ**’dır; ve **المنشلة** yüzük halkasının yeri.

### [Lisânü'l-Arab](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%84%D8%BA%D9%81/sozluk/lisan.md) — İbn Manzûr · 13. yy

لغِف ما في الإناء لَغْفاً: لَعِقَه. ولَغَف الرجلُ والأَسد لغْفاً وأَلغَفَ: حدَّد نظره، وفي النوادر: أَلغَفْت في السيْر وأَوْغَفْت فيه. وتلغَّفْت الشيء إذا أَسرعت أَكله بكفك من غير مضْغ؛ قال حميد بن ثور يصف قطاة:
لها ملْغفانِ إذا أَوْغَفا،
يَحُثَّان جُؤْجُؤَها بالوَحى
يعني جناحيها. ولغِفْت الإناء لَغْفاً ولغَفْته لَغْفاً: لَعِقْته. أَبو الهيثم: اللَّغِيف خاصّةُ الرجل مأْخوذ من اللَّغْف. يقال: لَغِفْت الإدام أَي لَقِمْته؛ وأَنشد:
يلعصق باللِّينِ ويَلْغَفُ الأُدُمْ
ولغَفَ وأَلغَفَ: جارَ. وأَلغَف بعينه: لَحَظ، وعلى الرجل: أَكثر من الكلام القبيح؛ قال الراجز:
كأَنَّ عَيْنَيه إذا ما لَغَّفا
ويروى: أَلغفا. ولاغَف الرجلَ: صادَقه. واللَّغيفُ: الصَّدِيق، والجمع لُغفاء. واللغِيف أَيضاً: الذي يأْكل مع اللُّصوص، والجمع كالجمع، زاد غيره: ويشرب معهم. ويحفظ ثيابهم ولا يسرق معهم. يقال: في بني فلان لُغَفاء. واللغِيف أَيضاً: الذي يسرق اللغة من الكتب. ابن السكيت: يقال فلان لغِيفُ فلان وخُلْصانه ودُخْلُلهُ، وفي نوادر الأَعراب: دَلَغْت الطعام وذَلَغْته أَي أَكلته، ومثله اللَّغْف.

##### Türkçe

**لغِف** kapta olanı **لَغْفاً**: onu yaladı. Ve adam ve aslan **لغْفاً** **ولَغَف** etti
ve **أَلغَفَ**: bakışını keskinleştirdi; ve **النوادر**’de: yürüyüşte **أَلغَفْت** ettim ve onda **أَوْغَفْت** ettim.
Ve **تلغَّفْت** şeyi, onu avucunla çiğnemeden yemesini hızlandırdığında; **حميد بن ثور** dedi
bir **قطاة**’yi vasfederek:
لها ملْغفانِ إذا أَوْغَفا،
يَحُثَّان جُؤْجُؤَها بالوَحى
yani iki kanadı. Ve kabı **لَغْفاً** **لغِفْت** ettim ve onu **لَغْفاً** **ولغَفْته** ettim: onu yaladım. **أَبو
الهيثم**: **اللَّغِيف** özellikle adamın (yakınıdır), **اللَّغْف**’tan alınmıştır. Denir: **لَغِفْت**
katığı; yani onu lokma yaptım; ve okudu:
يلعصق باللِّينِ ويَلْغَفُ الأُدُمْ
Ve **لغَفَ** ve **أَلغَفَ**: haksızlık etti. Ve gözüyle **أَلغَف** etti: baktı; ve adam hakkında: çirkin sözden çoğalttı; **الراجز** dedi:
كأَنَّ عَيْنَيه إذا ما لَغَّفا
ve rivayet olunur: **أَلغفا**. Ve adamı **لاغَف** etti: onunla dostluk kurdu. Ve **اللَّغيفُ**: dost; çoğulu
**لُغفاء**. Ve **اللغِيف** ayrıca: hırsızlarla birlikte yiyen kimsedir; çoğulu çoğul gibidir; başkası artırdı: ve onlarla birlikte içer. Ve elbiselerini korur ve onlarla birlikte çalmaz. Denir: falan oğullarında **لُغَفاء** vardır.
Ve **اللغِيف** ayrıca: kitaplardan **اللغة**’yı çalan kimsedir. **ابن السكيت**: denir, falan kimse falanın
**لغِيفُ**’idir ve onun **خُلْصانه**’dır ve onun **دُخْلُلهُ**’dur; ve **نوادر الأَعراب**’da: yemeği **دَلَغْت** ettim
ve onu **ذَلَغْته** ettim; yani onu yedim; ve onun benzeri **اللَّغْف**’tur.

### [Tâcü'l-Arûs](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%84%D8%BA%D9%81/sozluk/tac.md) — Zebîdî · 18. yy

اللغيف كأمير أهمله الجوهري، وقال أبو عمرو: هو من يأكل مع اللصوص ويشرب، ويحفظ ثيابهم، ولا يسرق معهم والجمع لغفاء يقال: في بني فلان لغفاء. وقال أبو الهيثم: اللغيف: خاصة الرجل مأخوذ من اللغف وهو لقم الإدام، كما سيأتي. وقال ابن السكيت: يقال: فلان لغيف فلان، وخلصانه، ودخله وسجيره ج: لغفاء قال أبو جزام:
  فلا تنحط على لغفاء دجوا                      فليس مفيئهم أمر النحيط دجوا: أي ذهبوا، والأمر: الكثرة. وقال أبو الهيثم: لغف الإدام، كفرح: إذا لقمه وأنشد:
  يلصق باللين ويلغف الأدم وقال ابن عباد: اللغف، واللغيفة: العصيدة. والإلغاف: الإلعاف: وهو تحديد البصر. والإلغاف: الإسراع في السير. وقال ابن عباد: الإلغاف: قبح المعاملة والجور. قال: والإلغاف: التلقيم يقال: ألغفني لغفة: أي لقمني لقمة. والتلغف: التلعف وهو تحديد النظر. ولاغفه ملاغفة: صادق وخالله. ولاغف المرأة: إذا قبلها نقله الصاغاني. واللغفة، بالضم: اللقمة ومنه قولهم: ألغفني لغفة من شيء، كأنه أراد أطعمني. وألغف الرجل: صار لغيفا للصوص: أي معهم. أو الملغفة كمحسنة، وفي بعض النسخ بالفتح: القوم يكونون لصوصا، لا حمية لهم نقله ابن عباد.
 ومما يستدرك عليه: اللغيفة كل شيء رخو، عن ابن عباد ولغف بعينه لغفا: لحظ بها متتابعا عن ابن عباد أيضا. ولغف ما في الإناء لغفا: لعقه. وتلغف الشيء: إذا أسرع أكله بكفه من غير مضغ. ولغفت الإناء لغفا، ولغفته لغفا: لعقته. ولغف لغفا: جار. وألغف على الرجل: أكثر من الكلام القبيح. واللغيف: الذي يسرق اللغة من الكتب. وفي نوادر الأعراب: دلغت الطعام وذلغته، أي: أكلته، ومثله اللغف.

##### Türkçe

**اللغيف** (emîr gibi): el-Cevherî onu ihmal etti. Ebû Amr dedi: O, hırsızlarla birlikte yiyip içen, onların elbiselerini koruyan, onlarla birlikte çalmayan kimsedir; çoğulu **لغفاء**’dır; “Falan oğullarında **لغفاء** vardır” denir. Ebû’l-Heysem dedi: **اللغيف**: adamın hususîsi (yakını)dır; **اللغف**’tan alınmıştır; o da katığın lokmalarıdır; ileride geleceği üzere. İbnü’s-Sikkît dedi: “Falan, falanın **لغيف**’idir, ve onun hâlisleri, ve içi (içerden olanı) ve komşusudur” denir; çoğulu: **لغفاء**. Ebû Cezâm dedi:
  “Öyleyse **لغفاء** üzerine ‘**دجوا**’ olarak inme;
  çünkü onların sığındığı yer, ‘**النحيط**’ işi değildir.”
**دجوا**: yani gittiler; **الأمر**: çokluktur. Ebû’l-Heysem dedi: **لغف الإدام** (sevinmek gibi): onu lokma yaptıysa; ve şu şiiri okudu:
  “Yumuşağa yapışır ve katığı **يلغف** eder.”
İbn Abbâd dedi: **اللغف** ve **اللغيفة**: **العصيدة**’dir. **الإلغاف**: **الإلعاف**’tır; o da bakışı keskinleştirmektir. **الإلغاف**: yürüyüşte acele etmektir. İbn Abbâd dedi: **الإلغاف**: muamelenin çirkinliği ve zulümdür. Dedi: ve **الإلغاف**: lokma yedirmektir; “Bana **لغفة** ile **ألغفني**” denir: yani bana bir lokma lokma yedirdi. **التلغف**: **التلعف**’tır; o da bakışı keskinleştirmektir. “Onu **ملاغفة** ile **لاغفه** etti”: doğruluk gösterdi ve onunla dostluk kurdu. “Kadını **لاغف** etti”: onu öptüyse; es-Sâgânî onu nakletti. **اللغفة** (ötre ile): lokmadır; ondan, “Bana bir şeyden bir **لغفة** ile **ألغفني**” sözleri; sanki “Beni doyurdu” demek istedi. “Adam **ألغف** etti”: hırsızlara **لغيف** oldu: yani onlarla (birlikte) oldu. Veya **الملغفة** (muhsine gibi); bazı nüshalarda fetha ile: hamiyetleri olmayan, hırsız olan kavim; İbn Abbâd onu nakletti.

Ve onun üzerine istidrâk edilenlerdendir: **اللغيفة** her yumuşak şeydir; İbn Abbâd’dan. Ve “Gözüyle **لغف** etti, **لغفا**”: onunla peş peşe baktı; yine İbn Abbâd’dan. Ve “Kapta olanı **لغف** etti, **لغفا**”: onu yaladı. Ve “Şeyi **تلغف** etti”: çiğnemeksizin, avucuyla onu yemekte acele ettiyse. Ve “Kabı **لغفت** ettim, **لغفا**; ve onu **لغفته** ettim, **لغفا**”: onu yaladım. Ve “**لغف** etti, **لغفا**”: haksızlık etti. Ve “Adamın üzerine **ألغف** etti”: çirkin sözden çoğalttı. Ve **اللغيف**: kitaplardan **اللغة**’yı çalan kimsedir. Ve **نوادر الأعراب**’da: “Yemeği **دلغت** ettim ve onu **ذلغته** ettim”: yani onu yedim; bunun benzeri **اللغف**’tur.

### [Salmone](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%84%D8%BA%D9%81/sozluk/salmone.md) — H. Anthony Salmone · 19. yy

لَغِفَ
لَغِفَ A ( n. ac. لَغَف 4 ),
a.  Formed into balls & ate ( food ).

لَاْغَفَ
لَاْغَفَ III ,
a.  Met, encountered.

b.  Kissed.

أَلْغَفَ
أَلْغَفَ IV ,
a.  Hastened.

b.  Oppressed.

لُغْفَة
لُغْفَة 3t ,
a.  Mouthful, morsel.

مَلْغَفَة
مَلْغَفَة 17t ,
a.  Band of thieves,

لَغِيْف
لَغِيْف 25 , ( pl. لُغَفَآءُ 43 ),
a.  Associate, accomplice of thieves.

##### Türkçe

**لَغِفَ**
**لَغِفَ** A (isim-iş. **لَغَف** 4),
a. (Yiyeceği) topaklar hâline getirip yedi.

**لَاْغَفَ**
**لَاْغَفَ** III,
a. Karşılaştı, rastladı.

b. Öptü.

**أَلْغَفَ**
**أَلْغَفَ** IV,
a. Acele etti.

b. Zulmetti.

**لُغْفَة**
**لُغْفَة** 3t,
a. Bir lokma, bir parça.

**مَلْغَفَة**
**مَلْغَفَة** 17t,
a. Hırsızlar çetesi,

**لَغِيْف**
**لَغِيْف** 25, (çoğulu **لُغَفَآءُ** 43),
a. Hırsızların ortağı, suç ortağı.
