# لفا — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%84%D9%81%D8%A7/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%84%D9%81%D8%A7/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [لفا](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%84%D9%81%D8%A7.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: لفا

لَفا اللحمَ عن العظم لَفْواً: قشره كَلَفَأَه. واللَّفاةُ: الأَحْمَقُ، فَعَلةٌ من قولهم لَفَوْت اللحمَ، والهاء للمبالغة، زعموا. وأَلْفَى الشيء: وَجَدَه. وتَلافاه: افْتَقَدَه وتَدارَكه؛ وقوله أَنشده ابن الأَعرابي:
يُخَبِّرُني أَني به ذو قَرابةٍ،
وأَنْبَأْتُه أَنِّي به مُتَلافي
فسره فقال: معناه أَني لأُدْرِكُ به ثأْرِي. وفي الحديث: لا أُلفِيَنَّ أَحدَكم مُتَّكِئاً على أَرِيكَتِه أَي لا أَجد وأَلقَى. يقال: أَلفَيْتُ الشيء أُلفِيه إِلفاء إِذا وجدته وصادَفْته ولَقِيته. وفي حديث عائشة، رضي الله عنها: ما أَلفاه السَّحَرُ عندي إِلا نائماً أي ما أَتى عليه السحر إِلا وهو نائم، تعني بعد صلاة الليل، والفعل فيه للسحر. واللَّغى: الشيء المَطْروُح كأَنه من أَلفَيْتُ أَو تلافَيْت، والجمع أَلْفاء، وأَلفه ياء لأَنها لام. الجوهَرِي: اللَّفاء الخَسِيس من كل شيء، وكلُّ شيء يَسيرٍ حقير فهو لَفاءٌ؛ قال أَبو زبيد:
وما أَنا بالضَّعيف فَتَظْلِموني،
ولا حَظِّي اللَّفاء ولا الخَسِيسُ
ويقال: رَضِيَ فلانٌ من الوَفاء باللَّفاء أَي من حقّه الوافي بالقليل. ويقال: لَفَّاه حقَّه أَي بَخَسَه، وذكره ابن الأَثير في لفأَ، بالهمز، وقال: إِنه مشتق من لفَأْت العظم إِذا أَخذت بعضَ لحمه عنه.

### Türkçe

**لَفا** eti kemikten **لَفْواً**: onu soydu; **كَـلَفَأَه** gibi. Ve **اللَّفاةُ**:
ahmak; “**فَعَلةٌ**” veznindedir, onların “eti **لَفَوْت** ettim” sözünden; ve **الهاء** mübalağa içindir, iddia ettiler.
Ve **أَلْفَى** şeyi: onu buldu. Ve **تَلافاه**: onu yitirdi ve telafi etti; ve onun sözü, onu İbnü’l-A‘râbî okuttu:
يُخَبِّرُني أَني به ذو قَرابةٍ،
وأَنْبَأْتُه أَنِّي به مُتَلافي
Onu açıkladı da dedi: manası, “ben onunla kan davamı elbette idrak ederim”dir. Ve hadiste: “Sizden birinizi mutlaka **أُلفِيَنَّ**,
sedirine yaslanmış (halde) (bulmayayım)” yani “bulmayayım ve karşılaşmayayım.” Denir: “**أَلفَيْتُ**
şeyi, onu **أُلفِيه** (şeklinde), **إِلفاء** (olarak)” eğer onu bulduysan ve ona rastladıysan ve onunla karşılaştıysan. Ve Âişe’nin hadîsinde,
Allah ondan razı olsun: “Seher onu yanımda ancak uyur (halde) **أَلفاه**” yani seher ona ancak o uyurken geldi; gece namazından sonra demek ister; ve fiil burada seher içindir. Ve **اللَّغى**: atılmış şey; sanki “**أَلفَيْتُ**” yahut “**تَلافَيْت**”ten (türetilmiş) gibidir; çoğulu **أَلْفاء**dır; ve onun **أَلفه**si **ياء**dır, çünkü o **لام**dır. el-Cevherî: **اللَّفاء** her şeyden aşağılık olandır; ve her az,
hakir şey **لَفاءٌ**dır; Ebû Zübeyd dedi:
وما أَنا بالضَّعيف فَتَظْلِموني،
ولا حَظِّي اللَّفاء ولا الخَسِيسُ
Ve denir: falan, vefadan **باللَّفاء** ile razı oldu; yani tam hakkından az ile. Ve denir: “hakkını **لَفَّاه**” yani onu eksiltti; ve onu İbnü’l-Esîr **لفأَ** maddesinde, hemze ile, zikretti; ve dedi: o, “kemiği **لفَأْت** ettim”den türemiştir; kemiğin etinden onun üzerinden bir kısmını aldığın zaman.
