# لفح — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%84%D9%81%D8%AD/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%84%D9%81%D8%AD/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [لفح](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%84%D9%81%D8%AD.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: لفح

لَفَحَتْه النارُ تَلْفَحُه لَفْحاً ولَفَحاناً: أَصابت وجهه إِلاَّ أَن النَّفْحَ أَعظم تأْثيراً منه؛ وكذلك لَفَحَتْ وجهه. وقال الأَزهري: لَفَحَتْه النارُ إِذا أَصابت أَعلى جسده فأَحرقته. الجوهري: لَفَحَتْه النارُ والسَّمُومُ بحرِّها أَحرقته. وفي التنزيل: تَلْفَحُ وجوهَهم النار؛ قال الزجاج في ذلك: تَلْفَحُ وتَنْفَحُ بمعنى واحد إِلاَّ أَن النَّفْحَ أَعظم تأْثيراً منه؛ قال أَبو منصور: ومما يؤَيد قولَه قولُه تعالى: ولئن مَسَّتْهم نَفْحَةٌ من عذاب ربك.
وفي حديث الكسوف: تأَخَّرْتُ مَخافَة أَن يصيبني من لَفْحها؛ لَفْحُ النار: حَرُّها ووَهَجُها. والسَّمُوم تَلْفَحُ الإِنسانَ، ولَفَحَتْه السموم لفحاً: قابلت وجهه.
وأَصابه لَفْحٌ من سَمُوم وحَرُورٍ. الأَصمعي: ما كان من الرياح لَفْحٌ، فهو حَرٌ، وما كان نَفْحٌ، فهو بَرْدٌ. ابن الأَعرابي: اللَّفْحُ لكل حارٍّ والنَّفْحُ لكل بارد؛ وأَنشد أَبو العالية:
ما أَنتِ يا بَغْدادُ إِلاَّ سَلْحُ،
إِذا يَهُبُّ مَطَرٌ أَو نَفْحُ،
وإِن جَفَفْتِ، فتُرابٌ بَرْحُ
بَرْحٌ: خالص دقيق. ولَفَحه بالسيف: ضربه به، لَفْحَةً: ضربة خفيفة. واللُّفَّاحُ: نبات يَقْطِينِيٌّ أَصفر شبيه بالباذنجانِ طيب الرائحة؛ قال ابن دريد: لا أَدري ما صحته. الجوهري: اللُّفَّاح هذا الذي يُشَمُّ شبيه بالباذنجانِ إِذا اصفر.
ولَفَحَه: مقلوب عن لَحَفَه، والله أَعلم.

### Türkçe

**لَفَحَتْه** ateş onu **تَلْفَحُه** (onu yakıcı sıcaklığıyla çarpar) **لَفْحاً** ve **لَفَحاناً**: yüzüne isabet etti; ancak **النَّفْحَ** ondan daha büyük tesire sahiptir; yine (denir ki): yüzünü **لَفَحَتْ**. El-Ezherî dedi: Ateş onu **لَفَحَتْه**; üst bedenine isabet edip onu yaktığı zaman (denir). El-Cevherî: Ateş ve **السَّمُومُ** onu sıcaklığıyla **لَفَحَتْه**; onu yaktı. Tenzîlde: Ateş onların yüzlerini **تَلْفَحُ**; Zecâc bunun hakkında dedi: **تَلْفَحُ** ve **تَنْفَحُ** bir mânâdadır; ancak **النَّفْحَ** ondan daha büyük tesire sahiptir; Ebû Mansûr dedi: Onun sözünü destekleyen şeylerdendir ki, O’nun (Allah’ın) sözü: “Ve andolsun, Rabbinin azabından bir **نَفْحَةٌ** onlara dokunsa.”

Küsûf hadîsinde: “Geri çekildim; onun **لَفْحها**sından bana isabet etmesinden korkarak”; ateşin **لَفْحُ**u: onun harareti ve alevi. Ve **السَّمُوم** insana **تَلْفَحُ**; ve **لَفَحَتْه** **السموم** **لفحاً**: yüzünün karşısına çıktı.

Ve ona **سَمُوم** ve **حَرُورٍ**dan bir **لَفْحٌ** isabet etti. El-Asma‘î: Rüzgârlardan her ne **لَفْحٌ** ise o sıcaktır; her ne **نَفْحٌ** ise o soğuktur. İbnü’l-A‘râbî: **اللَّفْحُ** her sıcak içindir ve **النَّفْحُ** her soğuk içindir; ve Ebû’l-Âliye inşâd etti:
“Sen ey Bağdat, ancak bir **سَلْحُ**sun,
Bir yağmur yahut bir **نَفْحُ** estiği zaman,
Ve eğer kurursan, (sen) bir **بَرْحُ** topraksın.”
**بَرْحٌ**: saf ince (olan). Ve onu kılıçla **لَفَحه**: onunla vurdu; **لَفْحَةً**: hafif bir darbe.

Ve **اللُّفَّاحُ**: sarı, patlıcana benzer, hoş kokulu bir kabakgiller bitkisi; İbn Düreyd dedi: Onun sıhhatini bilmiyorum. El-Cevherî: Bu koklanan **اللُّفَّاح** patlıcana benzer; sarardığı zaman.

Ve **لَفَحَه**: **لَحَفَه**dan kalb edilmiştir; Allah daha iyi bilir.
