# لقب — Lane's Lexicon

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%84%D9%82%D8%A8/sozluk/lexicon
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%84%D9%82%D8%A8/entries/lexicon

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [لقب](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%84%D9%82%D8%A8.md)
- Lane's Lexicon: Edward W. Lane · 19. yy

## Madde başı: لقب

لقّبهُ بِكَذَا
2 لقّبهُ بِكَذَا ذ , inf. n. تَلْقِيبٌ, He called him, or named him, by such a by-name, or surname, or nickname; he surnamed him, or nicknamed him, so. (S, K.) See لَقَبٌ. ― -b2- لقّب الاِسْمَ بِالفِعْلِ [i. e., بِالفَاءِ وَالعَيْنِ وَاللَّامِ] He called the noun by an appellation in which its radical letters were represented by ف, ع, and ل; this appellation being its measure; as when جَوْرَبٌ is called فَوْعَلٌ. (TA.) [But this signification belongs to the conventional language of lexicology and grammar.]

تلقّب بِكَذَا
5 تلقّب بِكَذَا ذ He was by-named, surnamed, or nicknamed, so. (S, K.) See لَقَبٌ.

لَاقَبَهُ
3 لَاقَبَهُ ذ , inf. n. مُلَاقَبَةٌ, He called him by a byname, surname, or nickname; the latter doing to him the like. (TA.)

تَلَاقَبُوا
6 تَلَاقَبُوا ذ They called one another by by-names, surnames, or nicknames. (TA.)

لَقَبٌ
لَقَبٌ ذ A by-name; a surname; a nickname; syn. نَبَزٌ: (S, K:) a name of reproach; an opprobrious appellation: in this sense forbidden: (Msb:) it is said in the Kur, xlix., 11, لَا تَنَابَزُوا بِالْأَلْقَابِ Call not one another by nicknames; i. e., let not one of you call another by a name which he dislikes: (Jel:) also a by-name, or surname, which is not one of reproach: such are the surnames given to certain Imلms; الأَنْمَشُ and الأَخْفَشُ and الاَّعْرَجُ and the like; and such are not forbidden, because by them is not meant reproach, or disparagement, but they are meant as mere appellations given with the approval of the persons to whom they are applied. (Msb.) [A لَقَب is distinguished from a كُنْيَة, q. v.] Pl. أَلْقَابٌ. (S, K.) ― -b2- [لَقَبُ اسْمٍ The appellation given to a noun by substituting ف, ع, and ل for its radical letters. See 2.]

### Türkçe

**لقّبهُ بِكَذَا**
2 **لقّبهُ بِكَذَا** ذ , mastar ismi **تَلْقِيبٌ**, Ona böyle bir lakapla, yahut soyadıyla, yahut takma adla seslendi; ona böyle soyadı taktı, yahut böyle takma ad taktı. (S, K.) **لَقَبٌ**’a bak. ― -b2- **لقّب الاِسْمَ بِالفِعْلِ** [yani, **بِالفَاءِ وَالعَيْنِ وَاللَّامِ**] İsme, kök harfleri **ف**, **ع**, ve **ل** ile temsil edilmiş bir adlandırma ile ad verdi; bu adlandırma onun vezni olmak üzere; **جَوْرَبٌ**’a **فَوْعَلٌ** denilmesi gibi. (TA.) [Fakat bu anlam, lugat ilmi ve nahvin ıstılahî diline aittir.]

**تلقّب بِكَذَا**
5 **تلقّب بِكَذَا** ذ Böyle lakaplandı, soyadlandı, yahut takma adlandı. (S, K.) **لَقَبٌ**’a bak.

**لَاقَبَهُ**
3 **لَاقَبَهُ** ذ , mastar ismi **مُلَاقَبَةٌ**, Ona bir lakapla, soyadıyla, yahut takma adla seslendi; öteki de ona bunun benzerini yaptı. (TA.)

**تَلَاقَبُوا**
6 **تَلَاقَبُوا** ذ Birbirlerine lakaplarla, soyadlarla, yahut takma adlarla seslendiler. (TA.)

**لَقَبٌ**
**لَقَبٌ** ذ Bir lakap; bir soyadı; bir takma ad; eş anlamlısı **نَبَزٌ**: (S, K:) bir ayıplama adı; yerici bir adlandırma: bu anlamda yasaklanmıştır: (Msb:) Kur’ân’da, xlix., 11’de şöyle denilmiştir: **لَا تَنَابَزُوا بِالْأَلْقَابِ** “Birbirinizi lakaplarla çağırmayın;” yani, sizden biriniz diğerini, onun hoşlanmadığı bir adla çağırmasın: (Jel:) ayrıca, ayıplama olanlardan olmayan bir lakap, yahut soyadı: bazı imamlara verilen lakaplar böyledir; **الأَنْمَشُ** ve **الأَخْفَشُ** ve **الاَّعْرَجُ** ve benzerleri; ve bunlar yasaklanmış değildir; çünkü bunlarla ayıplama yahut küçültme kastedilmez; bilakis, kendilerine uygulandığı kimselerin rızasıyla verilmiş sırf adlandırmalar olarak kastedilir. (Msb.) [Bir **لَقَبٌ**, **كُنْيَة**’den ayrılır; ona bak.] Çoğulu **أَلْقَابٌ**. (S, K.) ― -b2- [**لَقَبُ اسْمٍ** Bir isme, kök harfleri yerine **ف**, **ع**, ve **ل** konularak verilen adlandırma. 2’ye bak.]
