# لوح — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%84%D9%88%D8%AD/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%84%D9%88%D8%AD/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [لوح](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%84%D9%88%D8%AD.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: لوح

اللوح: كل صفيحة عريضة، خشبا أو عظما، ومثله في المحكم والتهذيب. ألواح، وألاويح جج أي جمع الجمع، قال سيبويه: لم يكسر هذا الضرب على أفعل كراهية الضم على الواو. واللوح: الكتف إذا كتب عليها، كذا في التهذيب. واللوح: الهواء بين السماء والأرض، وبالضم أعلى، ولم يحك الفتح فيه إلا اللحياني. قال الشاعر:
  لطائر ظل بـنـا يخـوت                      ينصب في اللوح فما يفوت ويقال: لا أفعل ذلك ولو نزوت في اللوح، أي ولو نزوت في السكاك، والسكاك بالضم هو الهواء الذي يلاقي أعنان السماء واللوح: النظرة، كاللمحة. ولاحه ببصره لوحة: رآه ثم خفي عنه. واللوح: أخف العطش، وعم به بعضهم جنس العطش. وقال اللحياني: اللوح: سرعة العطش كاللوح واللواح واللؤوح، بضمهن، الأخيرة عن اللحياني واللوحان، محركة، والالتياح. وقد لاح يلوح، والتاح. وألاح النجم: بدا وأضاء وتلألأ، كلاح. وألاح البرق: أو مض، فهو مليح. وقيل: ألاح: أضاء ما حوله. قال أبو ذؤيب:
  رأيت وأهلي بوادي الرجي                      ع من نحو قيلة برقا مليحا كلاح يلوح لوحا ولؤوحا ولوحانا. وقال المتلمس:
  وقد ألاح سهيل بعدما هجعوا                      كأنه ضرم بالكف مقبـوس قال ابن السكيت: يقال لاح السهيل، إذا بدا وألاح، إذا تلألأ. ومن المجاز: ألاح الرجل من الشيء يليح إلا حة كأشاح: خاف وأشفق وحاذر، وفي بعض الأصول حذر ثلاثيا. وفي حديث المغيرة: أتحلف عند منبر رسول الله صلى الله عليه وسلم? فألاح من اليمين، أي أشفق وخاف. ومن المجاز: ألاح بسيفه: لمع به وحركة، كلوح تلويحا. وألاح فلانا: أهلكه، يليحه إلاحة. والملواح: الطويل، والضامر، وكذلك الأنثى: امرأة ملواح. ودابة، ملواح، إذا كان سؤيع الضمر. والملواح: المرأة السريعة الهزال وجمعه ملاويح، قال ابن مقبل:
  بيض ملاويح يوم الصيف لا صبر                      على الهوان ولا سود ولا نكـع والملواح: العظيم الألواح، والألواح من الجسد: كل عظم فيه عرض قال:
  يتبعن إثر بـازل مـلـواح                      وبعير ملواح ورجل ملواح.

  وقال شمر وأبو الهيثم: الملواح هو: الجيد الألواح العظيمها. وقيل: ألواحه ذراعاه وساقاه وعضداه. والملواح: سيف عمرو بن أبي سلمة، وهو مجاز، تشبيها بالعطشان. و الملواح: البومة تخيط عينها وتشد في رجلها صوفة سوداء، ويجعل له مربأة ويرتبيء الصائد في القترة ليصاد بها البازي، وذلك أن يطيرها ساعة بعد ساعة، فإذا رآه الصقر أو البازي سقط عليه فأخذه الصائد. فالبومة وما يليها تسمى ملواحا. والملواح من الدواب: السريع العطش، قاله أبو عبيد. كالملوح، مثل منبر، والملياح، الأخيرة عن ابن الأعرابي. فأما ملواح فعلى القياس، وأما ملياح فنادر. قال ابن سيده: وكأن هذه الواو إنما قلبت ياء لقرب الكسرة، كأنهم توهموا الكسرة في لام ملواح حتى كأنه لواح، فانقلبت الواو ياء لذلك. وإبل لوحى، أي عطشى، ولاحه العطش أو السفر والبرد والسقم والحزن يلوحه لوحا: غيره وأضمره. وأنشد:
  ولم يلحها حزن على ابنم                      ولا أخ ولا أبس فتسهم كلوحة تلويحا. وقالوا: التلويح هو تغيير لون الجلد من ملاقاة حر النار أو الشمس. وقدح ملوح: مغير بالنار، وكذلك نصل ملووح. ولوحته الشمس: غيرته وسفعت وجهه. وقال الزجاج: لواحة للبشر أي تحرق الجلد حتى تسوده. يقال لاحه ولوحه. وألواح السلاح: ما يلوح منه، كالسيف ونحوه مثل السنان. قال ابن سيده: والألواح: ما لاح من السلاح، وأكثر ما يعنى بذلك السيوف لبياضها. قال عمرو بن أحمر الباهلي:
  تمسي كألواح السلاح وتض                      حى كالمهاة صبيحة القطر قال ابن بري: وقيل في ألواح السلاح إنها أجفان السيوف، لأن غلافها من خشب، يراد بذلك ضمورها، يقول تثمسي ضامرة لايضرها ضمرها، وتصبح كأنها مهاة صبيحة القطر، وذلك أحسن لها وأسرع لعدوها. والملوح كمعظم: المغير بالنار أو الشمس أو السفر. واسم سيف ثابت بن قيس الأنصاري. واسم والد فضالة، له ذكر في شرح الشفاء. وجد قباث بن أشيم الكناني. ولحته: أبصرته. ولحت إلى كذا ألواح: إذا نظرت إلى نار بعيدة. قال الأعشي:
  لعمري لقد لاحت عيون كثيرة                      إلى ضوء نار في يفاع تحرق أي نظرت. قال شيخنا: وأنشدوا:
  وأصفر من ضرب دار الملوك                      تلوح على وجهه جـعـفـرا

  قال ابن بري: هو من لاح، إذا رأى وأبصر، أي تبصر وترى على وجه الدينار جعفرا، أي مرسوما فيه، وهو ظاهر لا غبار عليه. قال: وروي يلوح بالتحتية، وهو يحتاج إلى تأويل وتقدير فعل ناصب لجعفر، نحو اقصدوا جعفرا، وشبهه. وقد استوفاه الجلال السيوطي في أواخر الأشباه والنظائر النحوية واستلاح الرجل، إذا تبصر في الأمر. وقولهم، لوح الصبي، معناه قته - بالضم، أمر من قات يقوت - مايمسكه، وفي نسخة. بما يمسكه. والملتاح، بالضم: المتغير من الشمس أو من السفر أو غير لك. واللياح، كسحاب وكتاب: الصبح لبياضه. ولقيته بلياح، إذا ألقيته عند العصر والشمس بيضاء واللياح واللياح: الثور الوحشي، لبياضه. واللياح: سيف لحمزة بن عبد المطلب رضي الله تعالى عنه، ومنه قوله. قد ذاق عثمان يوم الجر من أحد وقع اللياح فأودى وهو مذموم قال ابن الأثير: هو من لاح يلوح لياحا، إذا بدا وظهر. واللياح: الأبيض من كل شيء. ومن المجاز يقال: أبيض لياح بالوجهين، ويقق ويلق: ناصع، وذلك إذا بولغ في وصفه بالبياض. وفي نسختنا: لماح، بالميم بدل لياح بالتحتية، وهو صحيح في بابه، وقد تقدم استدراكه، وأما هنا فليس إلا بالتحتية. قال الفراء: إنما صارت الواو في لياح ياء لانكسار ما قبلها. وأنشد:
  أقب البطن خفاق حـشـاه                      يضيء الليل كالقمر اللياح قال ابن بري: البيت لمالك بن خالد الخناعي يمدح زهير بن الأغر. اللياح الأبيض المتلألىء. وقال الفارسي: وأما لياح، يعنى كسحاب فشاذ: انقلبت واوه ياء لغير علة إلا طلب الخفة. ولوحه بالنار تلويحا أحماه، قال جران العود، واسمه عامر بن الحارث.

  عقاب عقنباة كأن وظـيفـهـا                      وخرطومها الأعلى بنار ملوح ولاح الشيب يلوح في رأسه: بدا، ولوح الشيب فلانا غيره، وذلك إذا بيضه. قال:
  من بعد ما لوحك القتير وقال الأعشي:
  فلئن لاح في الذوأبة شيب                      يا لبكر وأنكرتني الغواني ومما يستدرك عليه: اللوح، اللوح المحفوظ، وهو في الآية مستودع مشيئات الله تعالى، وإنما هو على المثل: وفي قوله تعالى:  وكتبنا له في الألواح  قال الزجاج: قيل: كانا لوحين، ويجوز في اللغة أن يقال للوحين ألواح. ولوح الكتف: ما ملس منها عند منقطع عيرها من أعلاها. قال ابن الأثير: وفي أسماء دوابه صلى الله عليه وسلم أن اسم فرسه ملاوح، وهو الضمار الذي لا يسمن، والسريع العطش، والعظيم الألواح. ومن المجاز: لاح لي أمرك وتلوح: بان ووضح، كذا في الأساس. وقال أبو عبيد: لاح، الرجل وألاح، فهو لائح ومليح، إذا برز وظهر. ولوائح الشيء: ما يبدو منه وتظهر علامته عليه. وأنشد يعقوب في المقلوب قول خفاف ابن ندبة.

  فإما تري رأسـي تـغـير لـونـه                      ولاحت لواحي الشيب في كل مفرق

  قال: أراد لوائح. وفي الأساس: نظرت إلى لوائحه وألواحه، إلى ظواهره. ومن المجاز ألاح بثوبه ولوح به، الأخيرة عن اللحياني: أخذ طرفه بيده من مكان بعيد ثم أداره ولمع به ليريه من يحب أن يراه: وكل من لمع بشيء وأظهره فقد لاح به، ولوح وألاح، وهما أقل. ولوحه بالسيف والسوط والعصا: علاه بها فضربه. وفي الأساس من المجاز: لوحته بعصا أو نعل: علوته، ولوح للكلب برغيف فتبعه. وألاح بحقي: ذهب به. وقلت له قولا فما ألاح منه، أي ما استحى. وألاح على الشيء: اعتمد. وفي الأساس: ومن المجاز: لم يبق منه إلا الألواح، وهي العظام العراض للمهزول.

### Türkçe

**اللوح**: her geniş levha; ister tahta ister kemik; **المحكم** ve **التهذيب**’de de bunun gibidir. **ألواح** ve **ألاويح** جج yani cem‘in cemi‘idir. **سيبويه** dedi: Bu tür, **أفعل** üzerine kırılmadı; **الواو** üzerine dammeyi kerih görme sebebiyle. Ve **اللوح**: üzerine yazı yazıldığı zaman omuz; **التهذيب**’de böyle. Ve **اللوح**: gök ile yer arasındaki hava; damme ile (okunuşu) daha yukarıdır; onda fetha ancak **اللحياني** tarafından rivayet edilmiştir. Şair dedi:
  Bir kuş için, bizimle gölgelenmiş, süzülür;
                      **اللوح**’ta dikilir de kaçırmaz.
Ve denilir: Bunu yapmam, **اللوح**’ta sıçrasam bile; yani **السكاك**’ta sıçrasam bile. **السكاك** damme ile, göğün yularlarına (ufuklarına) değen havadır. Ve **اللوح**: bakış; **اللمحة** gibi. Ve ona gözüyle **لوحة** olarak **لاحه**: onu gördü, sonra ondan gizlendi. Ve **اللوح**: susuzluğun en hafifi; bazıları onunla susuzluğun cinsini genelleştirdi. **اللحياني** dedi: **اللوح**: susuzluğun sürati; **اللوح** ve **اللواح** ve **اللؤوح** gibi; bunların hepsi damme iledir; sonuncusu **اللحياني**’dendir. Ve **اللوحان** (harekeli), ve **الالتياح**. Ve gerçekten **لاح يلوح** ve **التاح**. Ve **ألاح النجم**: göründü, aydınlandı ve parıldadı; **كلاح** gibi. Ve **ألاح البرق**: şimşek çaktı; o halde o **مليح**tir. Ve denildi: **ألاح**: çevresini aydınlattı. **أبو ذؤيب** dedi:
  Gördüm; ben ve ehlim **وادي الرجي**’deyken,
                      **قيلة** tarafından **برقا مليحا**.
**كلاح**; **لوحا** ve **لؤوحا** ve **لوحانا** olarak **يلوح**. **المتلمس** dedi:
  Ve gerçekten **سهيل** parladı; onlar uyuduktan sonra,
                      sanki avuçta tutuşturulmuş bir kor.
**ابن السكيت** dedi: **لاح السهيل** denilir; yani göründüğü zaman. Ve **ألاح**; yani parıldadığı zaman. Mecazdan: Adam bir şeyden **ألاح** eder; **يليح إلاحة**; **كأشاح** gibi: korktu, ürktü ve sakındı; bazı nüshalarda üçlü olarak **حذر**. **المغيرة** hadîsinde: “Resûlullah صلى الله عليه وسلم’in minberi yanında yemin mi ediyorsun?”; o da yeminden **فألاح** etti; yani ürktü ve korktu. Mecazdan: Kılıcıyla **ألاح** etti: onunla parladı ve hareket etti; **كلوح تلويحا** gibi. Ve birini **ألاح** etti: onu helâk etti; **يليحه إلاحة**. Ve **الملواح**: uzun; ve zayıf-ince; dişisi de böyledir: **امرأة ملواح**. Ve bir binek: **ملواح**; eğer zayıflığı hızlı ise. Ve **الملواح**: hızlı zayıflayan kadın; cem‘i **ملاويح**tir. **ابن مقبل** dedi:
  Yaz gününde beyaz **ملاويح**; sabır yok
                      zillete; ne kara ne de **نكع**.
Ve **الملواح**: **الألواح**ı büyük olan; ve bedenden **الألواح**: içinde genişlik bulunan her kemik. Dedi:
  İzlerini takip ederler; yaşlı bir deve ardından, **ملواح**;
                      ve **بعير ملواح** ve **رجل ملواح**.

Ve **شمر** ve **أبو الهيثم** dedi: **الملواح** odur: **الألواح**ı iyi, onları büyük olan. Ve denildi: Onun **ألواحه**: iki zira‘ı, iki baldırı ve iki pazusudur. Ve **الملواح**: **عمرو بن أبي سلمة**’nin kılıcıdır; bu mecazdır; susamışa benzetme olarak. Ve **الملواح**: baykuştur; gözünü diker ve ayağına siyah bir yün parçası bağlanır; ona bir gözetleme yeri yapılır; avcı pus içinde gözetler; onunla **البازي** avlansın diye. Bu, onu saatten saate uçurmasıdır; **الصقر** yahut **البازي** onu görünce üzerine düşer; avcı onu alır. Baykuş ve ona bitişik olan şey **ملواح** diye adlandırılır. Ve bineklerden **الملواح**: susuzluğu çabuk olan; bunu **أبو عبيد** söyledi. **كالملوح**; **منبر** gibi; ve **الملياح**; sonuncusu **ابن الأعرابي**’dendir. **ملواح** ise kıyasa göredir; **ملياح** ise nadirdir. **ابن سيده** dedi: Sanki bu **الواو** ancak kesreye yakınlıktan dolayı **ياء**a çevrildi; sanki **ملواح**’ın lâmında kesre vehmettiler de sanki **لواح** oldu; bu sebeple **الواو** **ياء**a döndü. Ve **إبل لوحى**: yani susamış. Ve susuzluk yahut yolculuk ve soğuk ve hastalık ve hüzün onu **يَلوحه لوحا**: onu değiştirdi ve zayıflattı. Ve şu okundu:
  Onu, oğul üzerine bir hüzün değiştirmedi,
                      ne kardeş ne baba; böylece **فتسهم**.
**كلوحة تلويحا**. Ve dediler: **التلويح**; ateşin yahut güneşin sıcağına temas etmekten derinin rengini değiştirmektir. Ve **قدح ملوح**: ateşle değiştirilmiş; aynı şekilde **نصل ملووح**. Ve güneş onu **لوحته**: onu değiştirdi ve yüzünü yaktı. **الزجاج** dedi: **لواحة للبشر**; yani deriyi yakar, ta ki onu karartıncaya kadar. **لاحه** ve **لوحه** denilir. Ve silahın **ألواح**ı: ondan parlayan şeylerdir; kılıç ve onun benzeri, mızrak ucu gibi. **ابن سيده** dedi: **الألواح**: silahtan parlayan şeylerdir; bununla en çok kastedilen, beyazlıklarından dolayı kılıçlardır. **عمرو بن أحمر الباهلي** dedi:
  Akşamlar; silahın **ألواح**ı gibi; ve kuşluklar
                      yağmur sabahında **المهاة** gibi.
**ابن بري** dedi: Ve silahın **ألواح**ı hakkında denildi ki: kılıçların kınlarıdır; çünkü kılıfı tahtadandır; bununla zayıflıkları kastedilir. Der ki: Akşamlar zayıf olur; zayıflığı ona zarar vermez; ve yağmur sabahında sanki **مهاة** olur; bu, ona daha güzeldir ve düşmanına daha hızlıdır. Ve **الملوح**; **كمعظم**: ateş yahut güneş yahut yolculukla değiştirilmiş olan. Ve **ثابت بن قيس الأنصاري**’nin kılıcının adıdır. Ve **فضالة**’nın babasının adıdır; onun zikri **شرح الشفاء**’dadır. Ve **قباث بن أشيم الكناني**’nin dedesidir. Ve onu **لحته**: onu gördüm. Ve şuna doğru **ألواح** olarak **لحت**: uzak bir ateşe baktığın zaman. **الأعشي** dedi:
  Ömrüme yemin olsun, gerçekten birçok gözler **لاحت** etti
                      yanan bir yükseltide bir ateşin ışığına.
Yani baktı. Şeyhimiz dedi: Ve şu da okundu:
  Krallar yurduna vurulmuş darbelerden sararmış,
                      yüzünde **جعفرا** olarak **تلوح** eder.

İbn Berrî dedi: Bu, **لاح**’tandır; (yani) gördüğü ve gözle seçtiği zaman; yani dinarın yüzünde **جعفرا**’yı görür ve seçer; yani onda resmedilmiş (olarak); o da açıktır, üzerinde toz yoktur. Dedi: Ve **يلوح** diye, alttakiyle rivayet edilmiştir; o ise te’vile muhtaçtır ve **جعفرا**’yı nasbeden bir fiilin te’vili ve takdiri (gerekir); mesela “**جعفرا**’yı kastedin” ve benzeri. Bunu Celâl es-Süyûtî, nahvî **الأشباه والنظائر**’in sonlarında tamamlamıştır. Ve **استلاح** الرجل: işte, işte **استلاح** الرجل, bir işte basiret gösterdiği zaman. Ve onların sözü: **لوح الصبي**; manası **قته**’dir—(bu) zamme iledir—**قات يقوت**’tan emir: “tutmakta olduğu şeyi” (ver). Ve bir nüshada: “tutmakta olduğu şeyle”. Ve **الملتاح**—zamme ile—: güneşten yahut yolculuktan yahut başka bir şeyden değişmiş olan. Ve **اللياح**—**سحاب** ve **كتاب** gibi—: beyazlığından dolayı sabah. Ve **بلياح** ile ona rastladım: onu ikindi vaktinde, güneş beyaz iken karşıladığın zaman. Ve **اللياح** ve **اللياح**: beyazlığından dolayı yaban öküzü. Ve **اللياح**: Hamza b. Abdülmuttalib’in—Allah Teâlâ ondan razı olsun—kılıcıdır; ondan da onun sözü:
“**عثمان** gününde **الجر**’de, **أحد**’den, **اللياح**’ın vuruşunu tatmıştır; böylece helâk etti; o ise yerilmiş (olarak).”
İbnü’l-Esîr dedi: Bu, **لاح يلوح لياحا**’dandır; (yani) belirdiği ve göründüğü zaman. Ve **اللياح**: her şeyin beyazı. Ve mecazdan: “yüzde iki vecihle **لياح** beyaz” denir; ve **يَقَّق** ve **يَلَق**: bembeyaz; bu, beyazlıkla vasfında mübalağa edildiği zamandır. Bizim nüshamızda: **لماح**; **لياح** yerine **الميم** ile, alttaki yerine; o, babında doğrudur; onun istidraki daha önce geçti; fakat burada ancak alttaki iledir. Ferrâ dedi: **لياح**’ta vav ancak kendinden öncesinin kesresi sebebiyle yâ’ya dönüştü. Ve şu beyti okudu:

  “İçi çırpınan, karnı içbükey;
  geceyi, **القمر اللياح** gibi aydınlatır.”

İbn Berrî dedi: Beyit, Mâlik b. Hâlid el-Hunâî’nindir; Züheyr b. el-Ağarr’ı över. **اللياح**: parıldayan beyaz. Fârisî dedi: **لياح**’a gelince—yani **سحاب** gibi—şâzdır: vav’ı, hafiflik istemekten başka bir illet olmaksızın yâ’ya dönmüştür. Ve onu ateşle **تلويحا** **لوحه**: onu ısıttı. Cerân el-‘Ûd dedi—adı Âmir b. el-Hâris’tir—:

  “Bir kartal; uzun boyunlu; sanki incik kemiği,
  ve üst hortumu, **ملوح** bir ateşle (dağlanmış).”

Ve **لاح** aklık, başında **يلوح**: belirdi. Ve **لوح** aklık, falancayı: onu beyazlattığı zaman; (yani) onu beyazlatır. Dedi:
  “Senin **القتير**’in seni **لوحك**’tan sonra.”

A‘şâ dedi:
  “Eğer **الذوأبة**’de aklık **لاح** ederse,
  ey Bekr’in (oğlu)! ve genç kızlar beni inkâr etti.”

Ve kendisine istidrâk olunanlardandır: **اللوح**; **اللوح المحفوظ**; o, âyette Allah Teâlâ’nın meşîetlerinin mahzenidir; ancak o, misal üzerinedir. Ve Allah Teâlâ’nın sözü: **وكتبنا له في الألواح**; Zeccâc dedi: “İki levha idi” denildi; ve dilde iki levhaya **ألواح** denmesi câizdir. Ve **لوح الكتف**: onun üst tarafından, boynunun kesildiği yer yanında, ondan düz olan kısım. İbnü’l-Esîr dedi: Ve onun—sallallahu aleyhi ve sellem—binitlerinin adlarında, atının adının **ملاوح** olduğu (vardır); o, semirmeyen zayıf (attır); ve çabuk susayan; ve **الألواح**’ı büyük olan. Ve mecazdan: **أمرك** bana **لاح** etti ve **تلوح** etti: göründü ve açıklandı; **الأساس**’ta böyle. Ebû Ubeyd dedi: **لاح** adam ve **ألاح**: o, **لائح** ve **مليح**’tir; ortaya çıktığı ve göründüğü zaman. Ve **لوائح** şey: ondan görünen ve alâmeti üzerinde beliren şeyler. Ya‘kūb, maklûbda Haffâf b. Nudbe’nin sözünü okudu:

  “Başımı görürsen, rengi değişmiş;
  ve her ayrımda aklığın **لواحي**’si belirmiş.”

Dedi: **لوائح**’i kastetti. **الأساس**’ta: “**لوائحه**’ne ve **ألواحه**’na baktım”; (yani) zahirlerine. Ve mecazdan: elbisesiyle **ألاح** etti ve onunla **لوح** etti—ikincisi Lihyânî’dendir—: ucunu, uzak bir yerden eliyle aldı, sonra onu çevirdi ve parıldattı; onu, görmesini sevdiği kimseye göstermek için. Ve her kim bir şeyle parıldar ve onu ortaya çıkarırsa, onunla **لاح** etmiştir; ve **لوح** ve **ألاح** (da denir); ikisi daha azdır. Ve onu kılıçla, kamçıyla ve sopayla **لوحه**: onun üzerine çıktı; onunla onu dövdü. Ve **الأساس**’ta mecazdan: “onu bir sopayla yahut bir nalınla **لوحته**”: onun üzerine çıktım. Ve köpeğe bir ekmekle **لوح** etti; o da onu takip etti. Ve hakkımla **ألاح** etti: onu götürdü. Ve ona bir söz söyledim de ondan hiçbir şey **ألاح** etmedi; yani utanmadı. Ve bir şeye **ألاح** etti: dayandı. Ve **الأساس**’ta: Ve mecazdan: ondan **الألواح**’tan başka bir şey kalmadı; o da zayıfın geniş kemikleridir.
