# لوف — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%84%D9%88%D9%81/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%84%D9%88%D9%81/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [لوف](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%84%D9%88%D9%81.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: لوف

اللوف، بالضم أهمله الجوهري، وقال الصاغاني: صلى الله عليه وسلم ونص العباب: لوف: قرية. وقال أبو حنيفة: اللوف: نبات له ورقات خضر رواء طوال جعدة، فينبسط على وجه الأرض، تخرج له قصبة، من وسطها وفي رأسها ثمرة، وله بصلة كالعنصل والناس يتداوون به، قال: وسمعتها من عرب الجزيرة، قال: واللوف عندنا كثير، ونباته يبدأ في الربيع، ورأيت أكثر منابته ما قارب الجبال، وقال غيره: وتسمى الصراخة؛ لأن له في يوم المهرجان صوتا يزعمون أن من سمعه يموت في سنته، وشم زهره الذابل يسقط الجنين، وأكل أصله مدر منعظ: أي محرك للباه، والطلاء به مسحوقا بدهن يوقف الجذام، واحدته بهاء. وقوله و: صلى الله عليه وسلم كذا وجد في أكثر النسخ، وهو تكرار. وقال ابن عباد، لفت الطعام ألوفه لوفا: أكلته، أو مضغته وكذلك لفته ليفا، كما سيأتي، وفي الأساس: أصبح فلان يلوف الطعام لوفا، حتى اعتدل واستقام شبعا، وهو اللوك والمضغ الشديد، قال: ومنه سماعي من فتيان مكة: الصوفية: اللوفية. واللوف من الكلأ والطعام ونص العباب: من الكلام والمضغ: مالا يشتهى. واللوف: أكل المال الكلأ يابسا وفي الأساس: أي يمضغه شديدا. وكلأ ملوف: قد غسله المطر عن ابن عباد. واللواف، كشداد: صانع الزلالي نقله الصاغاني. ولوفى، كطوبى: نبات يشبه حي العالم، أو نوع منه، مجرب في الإسهال المزمن.
 ومما يستدرك عليه: اللوافة، بالضم: الدقيق الذي يبسط على الخوان؛ لئلا يلتصق به العجين. والليف، كسيد، من الكلأ: اليابس، وأصله ليوف.

### Türkçe

**اللوف**, (ötre ile) Cevherî onu ihmal etti; Sâğânî dedi ki: “sallallahu aleyhi ve sellem” ve **العباب**’ın nassı: **لوف**: bir köy. Ebû Hanîfe dedi ki: **اللوف**: yeşil, parlak, uzun, kıvırcık yaprakçıkları olan bir bitkidir; yerin yüzüne yayılır; ona bir sap çıkar, ortasından ve başında bir meyve (çıkar); ve onun **العنصل** gibi bir soğanı vardır; insanlar onunla tedavi olurlar. Dedi ki: “Onu Cezîre Araplarından işittim.” Dedi ki: “Bizim yanımızda **اللوف** çoktur; bitkisi ilkbaharda başlar; en çok bitiş yerlerini dağlara yakın olanlarda gördüm.” Başkası dedi ki: Ve ona **الصراخة** adı verilir; çünkü onun **يوم المهرجان**’da bir sesi vardır; işitenin o senesinde öleceğini iddia ederler. Onun solmuş çiçeğini koklamak cenini düşürür. Kökünü yemek **مدر منعظ**: yani cinsel isteği harekete geçiricidir. Onunla, yağ ile (karıştırılıp) toz hâlinde sürme, cüzzamı durdurur. Onun bir teki **بهاء** iledir. Ve onun sözü “ve: sallallahu aleyhi ve sellem” şöyle; çoğu nüshada böyle bulundu; o bir tekrardır.

İbn Abbâd dedi: **لفت الطعام ألوفه لوفا**: onu yedim; yahut onu çiğnedim; yine **لفته ليفا** da böyledir, geleceği üzere. Ve **الأساس**’ta: “Falan, doyup dengelenip doğruluncaya kadar yemeği **لوفا** ile **يلوف** etti (çiğnedi).” O, şiddetli yalama ve çiğnemedir. Dedi ki: “Ve ondan, Mekke gençlerinden işitmem: **الصوفية**: **اللوفية**.” Ve **اللوف** otlaktan ve yemekten; ve **العباب**’ın nassı: sözden ve çiğnemeden: iştah edilmeyen şeydir. Ve **اللوف**: malı yemek; kuru otu (yemek). Ve **الأساس**’ta: yani onu şiddetle çiğner. **كلأ ملوف**: yağmurun onu yıkadığı (ot); İbn Abbâd’dan. Ve **اللواف**, **شداد** vezninde: **الزلالي** yapımcısı; Sâğânî onu nakletti. Ve **لوفى**, **طوبى** vezninde: **حي العالم**’a benzeyen bir bitki, yahut onun bir türü; kronik ishâlde tecrübe edilmiştir.

Ve ona ilâve olarak (şu da) istidrâk edilir: **اللوافة**, (ötre ile): hamurun ona yapışmaması için sofranın üzerine yayılan un. Ve **الليف**, **سيد** vezninde, otlaktan: kuru olan; aslı **ليوف**’tur.
