# ليت — Kitâbu'l-'Ayn

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%84%D9%8A%D8%AA/sozluk/kitab_ayn
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%84%D9%8A%D8%AA/entries/kitab_ayn

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [ليت](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%84%D9%8A%D8%AA.md)
- Kitâbu'l-'Ayn: Halîl b. Ahmed · 8. yy

## Madde başı: ليت

باب التاء واللام ووءي معهما
ت ل و، ت و ل، ل ي ت، ت أ ل، أ ت ل، أ ل ت، ت ل أ مستعملات
تلو:
تَلاَ فلانٌ القرآن يتلُو تِلاوةٌ.
وتَلاَ الشيءَ: تَبِعَه تُلُوّاً.
والأمَّهاتُ هُنَّ المَتالي، تلاهُنَّ أولادُهنَّ: الواحدُ مُتْلٍ.
والتلوُ: وَلَدُ الحمار، وكلُّ شيءٍ تَلاَ يتلُو شيئاً فهو تِلْوُه. والتّليّة الحاجة. وأَتْلَيْتُ فلاناً على فلانً، أي: أَحَلْته.
تول:
التِّوَلةُ، ويقال: التُّوَلة: التعاويذ، والتِّوَلة الواحدة.
ليت:
اللِّيتٌ: صفحة العُنُق، والجمعُ: لِيتةٌ.
ولَيتي لغةٌ في لَيْتَني، وليت أداة النَّصْب، وهو التَّمنِّي، وتقول: لَيتَني فَعَلْتُ، ولَيْتَ لي كذا.
تال:
التَّأْلانُ: الذي كأنّه ينهض برأسه إذا مَشَى، يُحَرِّكُه إلى فَوْق، مثل الذي يعدُو وعليه حِملٌ ثقيل.
أتل:
الأتَلانُ: أن تُقارب الخَطْوَ في غَضَبٍ، وتقول: أَتَلَ يَأْتِلُ، ومِثلُه أَتَنَ يأتِنُ، قال:
أَرانيَ لا آتيكَ إلاّ كـأنَّـمـا		أسَأّتُ، وإلاّ أنتَ غَضبانُ تَأْتِلُ
ألت:
اللاّتُ معروف.
وقوله اللهِ -عزَّ وجلَّ-: "وما أَلَتْناهُم مِن عَمَلهِم مِن شيءٍ، أي ما أَنقَصْناهُم، وألَتَ يَأْلِتُ، ويقال: يَلْئِت، ويقال: وَلَتَ يَلِتُ وَلْتاً.
وقيل: ألاتَني عن حَقّي، أي صَرَفَني عنه.
تلأ:
والتِّلاءُ: أن تكتُبَ على السَّهم: فلانٌ جاري، ويقال أَتَلَه سَهْماً.

### Türkçe

باب **التاء** ve **اللام** ve onlarla birlikte **ووءي**

**ت ل و**، **ت و ل**، **ل ي ت**، **ت أ ل**، **أ ت ل**، **أ ل ت**، **ت ل أ** kullanılagelenlerdir.

**تلو**:
**تَلاَ** falan **القرآن**’ı okudu; **يتلُو** **تِلاوةٌ**.
Ve **تَلاَ** şeyi: onu izledi; **تُلُوّاً**.
Ve anneler, onlar **المَتالي**’dir; onları çocukları izledi: bir tanesi **مُتْلٍ**’dir.
Ve **التلوُ**: eşeğin yavrusu; ve her şey ki bir şeyi **تَلاَ** eder, **يتلُو** eder; o, onun **تِلْوُه**’dur. Ve **التّليّة** ihtiyaçtır. Ve **أَتْلَيْتُ** falanı falanın üzerine; yani: onu ona havale ettim.

**تول**:
**التِّوَلةُ**; ve denilir: **التُّوَلة**: muskalar; ve **التِّوَلة** bir tanesidir.

**ليت**:
**اللِّيتٌ**: boynun yanı; çoğulu: **لِيتةٌ**.
Ve **ولَيتي** **لَيْتَني** hakkında bir dildir; ve **ليت** nasb edatıdır; ve o, temennidir; ve dersin: **لَيتَني** yaptım, ve **ولَيْتَ لي** şöyle şöyle.

**تال**:
**التَّأْلانُ**: yürüdüğü zaman başıyla kalkıyormuş gibi olan; onu yukarıya doğru hareket ettirir; ağır bir yük üzerinde olduğu hâlde koşan kimse gibi.

**أتل**:
**الأتَلانُ**: öfke içinde adımı yaklaştırmandır; ve dersin: **أَتَلَ يَأْتِلُ**; ve onun benzeri **أَتَنَ يأتِنُ**; dedi ki:
أَرانيَ لا آتيكَ إلاّ كـأنَّـمـا		أسَأّتُ، وإلاّ أنتَ غَضبانُ تَأْتِلُ

**ألت**:
**اللاّتُ** bilinen(şey)dir.
Ve Allah’ın -azze ve celle- sözü: “**وما أَلَتْناهُم مِن عَمَلهِم مِن شيءٍ**”; yani onları eksiltmedik; ve **ألَتَ يَأْلِتُ**; ve denilir: **يَلْئِت**; ve denilir: **وَلَتَ يَلِتُ وَلْتاً**.
Ve denildi: **ألاتَني** hakkımdan; yani beni ondan çevirdi.

**تلأ**:
Ve **التِّلاءُ**: oka “falan benim komşumdur” diye yazmandır; ve denilir: ona bir ok **أَتَلَه**.
