# محش — Kitâbu'l-'Ayn

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%85%D8%AD%D8%B4/sozluk/kitab_ayn
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%85%D8%AD%D8%B4/entries/kitab_ayn

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [محش](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%85%D8%AD%D8%B4.md)
- Kitâbu'l-'Ayn: Halîl b. Ahmed · 8. yy

## Madde başı: محش

باب الحاء والشين الميم معهما
ح ش م، ش ح م، ح م ش، م ح ش مستعملات
حشم:
الحَشَمُ: خَدَمُ الرجل ومَن دونَ أهلِه من وَلَدِه وعِياله. والحِشمةُ: الانقباض عن أخيك في المَطْعَم وطَلَب الحاجة، تقول: احتَشَمْتُ، وما الذي حَشَمَكَ وأحشَمَكَ أيضاً. والحُشُومُ: الإِقبال بعدَ الهُزال، حَشَمَ يحشِمُ، ورجلٌ حاشِم، وقد حَشَمتِ الدَّوابُّ في أوَّل الربيع وذلك إذا أصابت شيئاً فحَسُنَتْ بطُونُها وعَظُمَت.
شحم:
رجلٌ شاحِمٌ لاحم: إذا أطعَمَ الناسَ الشَّحْمَ واللَّخْمَ. وقد شَحَمَهُم يَشْحَمُهُم شَحْماً. وشَحْمةُ الرُمّانة: هَنَةٌ في جَوْفها تَفْصِلُ بين حَبّها، وإذا غَلُظَت قلتَ رُمّانة شَحِمةٌ. وعَنِبٌ شَحِمٌ: قليلُ الماء صُلْبُ اللِّحاء. وشَحْمةُ الأُذن: لَحْمةُ مُتَعَلَّق القُرْطِ من أسفَلَ.
حمش:
الحَمْشُ: الدَّقيقُ القوائِمِ. وساقٌ حَمْشةٌ، جزم، وتجمَع على: حُمْش وحِماش، قال الطرماح يصف الدِيَكةَ:
حِماشُ الشَّوَى يَصْدَحْنَ من كُلِّ مَصْدَح
أيْ: من كل وجه. والاستِحماش في الوَتَر أحسَنُ، يقال: أوتارٌ حَمْشةٌ، ووَتَرٌ حَمْشٌ: مُسَتْحِمش، قال:
كأنَّما ضُرِبَت قُـدّامَ أعـيُنِـهـا		قُطْنٌ بِمُسْتَحِمشِ الأوتارِ مَحْلُوجُ
واستَحْمَشَ الرجُلُ: اشتَدَّ غضَبُه.
محش:
المَحْشُ: تناولٌ من لَهَبٍْ يُحرِق الجلدَ ويُبدي العظمَ، يقال مَحَشَتْه النارُ مَحْشاً.

### Türkçe

باب **الحاء** ve **الشين** **الميم** ile birlikte
**ح ش م**، **ش ح م**، **ح م ش**، **م ح ش** kullanımdadırlar.

**حشم**:
**الحَشَمُ**: adamın hizmetkârları ve onun ehlinden aşağıda olan, çocuklarından ve iyâlinden kimseler. **الحِشمةُ**: kardeşinden yemek hususunda ve ihtiyaç istemede çekinip büzülme; dersin ki: **احتَشَمْتُ**; “seni ne **حَشَمَكَ** etti?” ve ayrıca “**أحشَمَكَ**”. **الحُشُومُ**: zayıflıktan sonra semirme; **حَشَمَ يحشِمُ**; ve **رجلٌ حاشِم**. Ve binek hayvanları ilkbaharın başında **حَشَمتِ**; bu, bir şeye rastlayıp da karınları güzelleşip büyüdüğü zamandır.

**شحم**:
**رجلٌ شاحِمٌ لاحم**: insanlara **الشَّحْمَ** ve **اللَّخْمَ** yedirdiği zaman. Ve onları **شَحَمَهُم يَشْحَمُهُم شَحْماً**. **وشَحْمةُ الرُمّانة**: onun iç boşluğunda, taneleri arasında ayıran bir şey. Eğer kalınlaşırsa “**رُمّانة شَحِمةٌ**” dersin. **وعَنِبٌ شَحِمٌ**: suyu az, kabuğu sert. **وشَحْمةُ الأُذن**: aşağıdan küpenin asıldığı yerin eti.

**حمش**:
**الحَمْشُ**: ince bacaklı olan. Ve **ساقٌ حَمْشةٌ**; kesin (hüküm). Ve şu üzere çoğul yapılır: **حُمْش** ve **حِماش**. **الطرماح** horozları vasfederek dedi ki:
حِماشُ الشَّوَى يَصْدَحْنَ من كُلِّ مَصْدَح
Yani: her yönden. Ve telde **الاستِحماش** daha iyidir; denir ki: **أوتارٌ حَمْشةٌ**; ve **وَتَرٌ حَمْشٌ**: **مُسَتْحِمش**. Dedi ki:
كأنَّما ضُرِبَت قُـدّامَ أعـيُنِـهـا		قُطْنٌ بِمُسْتَحِمشِ الأوتارِ مَحْلُوجُ
Ve **استَحْمَشَ الرجُلُ**: öfkesi şiddetlendi.

**محش**:
**المَحْشُ**: deriyi yakan ve kemiği ortaya çıkaran bir alevden bir alma; “ateş onu **مَحَشَتْه** **مَحْشاً**” denir.
