# محق — Kitâbu'l-'Ayn

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%85%D8%AD%D9%82/sozluk/kitab_ayn
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%85%D8%AD%D9%82/entries/kitab_ayn

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [محق](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%85%D8%AD%D9%82.md)
- Kitâbu'l-'Ayn: Halîl b. Ahmed · 8. yy

## Madde başı: محق

باب الحاء والقاف والميم معهما
ق ح م، ق م ح، ح م ق، م ح ق مستعملات
قحم:
قَحَمَ الرجُلُ يَقْحَم قُحوماً في الشِعْر، ويقال في الكلام العام: اقتَحَمَ وهو رَمْيُه بنفسَه في نَهْر أو وَهْدةٍ أو في أمْرٍ من غير رَوِيّة. ويقال: قَحَمَ قُحُوماً: إذا كَبِرَ.
قال زائدة: قَحَمَ وأقحَمَ تجاوَزَ، واقتَحَم هو. والقَحْم: الشّيْخ الخَرِف، والقَحْمةُ: الشَّيْخةُ، قال الراجز:
إنّي وإنْ قالوا كبير قَحْمُ		عندي حُداءٌ زَجَلٌ ونَهْمُ
والقُحْمةُ: الأمْرُ العظيم. لا يَركَبُها كل أحَد، والجمعُ: قُحَم. وقُحَم الطريق: ما صَعُبَ، قال:
يَرَكَبْنَ من فَلْجٍ طريقاً ذا قُحَمْ
وبعيرٌ مِقحام: يقتَحِم الشَّوْلَ من غير إِرسالٍ فيها. والمُقْحَمُ: البعير الذي يُربع ويُثنى في سنة واحدة فَتقتَحِمُ سِنُّ. وبعير مُقْحَم: يُقْحَم في مَفازة من غير مُسيمٍ ولا سائقٍ، قال ذو الرمة:
أو مُقحَمٌ أَضعَفَ الإِبطانَ حادِجُه		بالأَمسِ فاستَأْخَرَ العِدْلانِ والقَتَبُ
شبَّهَ به جَناحَي الظليم. وأعرابيُّ مُقْحَم: أي نَشَأ في المَفازة لم يخرُجْ منها. والتقحيم: رَمْي الفَرَس فارسَه على وجهه. وفي الحديث: "إنّ للخُصومة قُحَماً" أي إنّها تُتَقَحَّمُ على المَهالِك وقُحْمُة الأَعراب: سَنَةٌ جَدْبةَ تَتقحَّم عليهم، أو تَقَحُّمُ الأعراب بلاد الريف.
قمح:
القَمْحُ: البُرُّ. وأَقْمَحَ البُرُّ: جَرَى الدقيقُ في السُّنْبُل. والاقتِماحُ: ما تَقتَمِحُه من راحتكَ في فيكَ. والاسم: القُمْحة كاللُّقْمة والأُكْلة. القمحة: اسمُ الحُوارِش. والقُحَّمان: وَرْسٌ، ويقال: زَعْفَران.
وقال زائدة: هو الزَّبَدُ وقال النابغة:
إذا فُضَّتْ خَواتُمه علاه		يَبيسُ القُمَّحانِ من المُدام
والقامِح والمُقامِحُ من الإبِلِ: الذي اشتدَّ عَطَشُه فَفَتَر فُتُوراً شديداً. وبَعير مُقْمَحٌ، وقَمَحَ يَقْمَحُ قُمُوحاً وأقمَحَه العَطَش والذليل مُقمَح: لا يكادُ يرفَعُ بصَره. وقولُ الله -عزَّ وجلَّ- فهمُ مُقحَوُن أي خاشعون لا يَرفَعُونَ أبصارهم، وقال الشاعر:
ونحن على جوانِبِهِ عُكُـوفٌ		نَغُضُّ الطَّرْفَ كالإبِلِ القِماحِ
وفي مَثَل: "الظَمَأُ القامِحُ خَيْرُ من الرِيِّ الفاضِح" يُضرَبُ هذا لِما كان أوّله مَنْفَعَة وآخرهُ نَدامة.
ويقال: القامِحُ الذي يَردُ الحَوضَ فلا يشرَب. ويقال: رَوِيتُ حتّى انقَمَحْتُ: أي حتى تَرَكْتُ الشَرابَ. وابِلٌِ قِماحُ.
محق:
مَحَقَهُ اللهُ فانمَحَقَ وامتَحَقَ : أي ذَهَبَ خيرُه وبَرَكَتُه ونَقَصَ، قال الشاعر:
يَزدادُ حتّى إذا ما تَمَّ أعقَبَـه		كَرُّ الجَديدَيْن نَقْصاً ثمَّ يَنْمَحِقُ
والمُحِاقُ: آخِرُ الشَّهْر إذا انمَحَقَ الهِلالُ فلم يُرَ، قال:
بلالُ يا ابنَ الأَنجُمِ الأَطلاقِ		لَسْنَ بنَحْساتٍ ولا مِحـاقِ
ويُرْوَي: ولا أَمحاقِ.
حمق:
استَحْمَقَ الرجلُ: فَعَلَ فِعْلَ الحَمْقَى. وامرأةٌ مُحْمِقٌ: تَلِدُ الحَمْقَى. وفَرَسٌ مُحْمِقٌ: لا يَسْبِقُ نَتاجُها.
وحَمَقَ حَماقة وحُمْقاً: صارَ أحمَقَ. والحُماقُ: الجُدَريّ. يقال منه رَجُلٌ مَحمُوقٌ. وانحَمَقَ في معنى استَحْمَقَ، قال:
والشَّيْخُ يَوماً إذا ما خِيفَ يَنْحَمِقُ

### Türkçe

باب **الحاء** ve **القاف** ve **الميم** onlarla birlikte
**ق ح م**، **ق م ح**، **ح م ق**، **م ح ق** kullanımdadırlar.

**قحم**:
Adam **قَحَمَ** eder, şiirde **يَقْحَم** **قُحوماً**; ve genel sözde denilir: **اقتَحَمَ**; bu, kendisini bir nehre yahut bir çukura yahut bir işe, düşüncesizce atmasıdır. Ve denilir: **قَحَمَ قُحُوماً**: büyüdüğü zaman.
Zâide dedi: **قَحَمَ** ve **أقحَمَ**: aştı; ve **اقتَحَم** odur. Ve **القَحْم**: bunamış ihtiyar; ve **القَحْمةُ**: ihtiyar kadın. Râciz dedi:
Ben, her ne kadar “büyük **قَحْمُ**” dedilerse de		bende bir **حُداءٌ** vardır: **زَجَلٌ** ve **نَهْمُ**
Ve **القُحْمةُ**: büyük iş. Ona herkes binmez; çoğulu: **قُحَم**. Ve **قُحَم الطريق**: zor olan şeylerdir. Dedi:
Bir **فَلْج**’den, **ذا قُحَمْ** bir yola binerler
Ve **مِقحام** bir deve: içinde salıverme olmaksızın **الشَّوْلَ**’a dalar. Ve **المُقْحَمُ**: bir yılda dörde girip ikiye giren deve; böylece dişi (yaşı) **تقتَحِمُ** eder. Ve **مُقْحَم** bir deve: bir otlatıcı ve bir sürücü olmaksızın bir çöl düzlüğüne **يُقْحَم** edilir. Zû’r-Rumme dedi:
Yahut bir **مُقحَمٌ** ki, dün, **حادِجُه** karınları zayıflattı		derken iki yük ve eyer geride kaldı
Onunla devekuşunun iki kanadını benzetti. Ve **مُقْحَم** bir bedevî: yani çöl düzlüğünde yetişti, ondan çıkmadı. Ve **التقحيم**: atın, binicisini yüzüstü atmasıdır. Ve hadiste: “Şüphesiz çekişmenin **قُحَماً**’ı vardır” yani o, helâklere üzerine **تُتَقَحَّمُ** edilir. Ve bedevîlerin **قُحْمُة**’si: üzerlerine **تَتقحَّم** eden kurak bir yıl; yahut bedevîlerin kır (yerleşik) beldelerine **تَقَحُّمُ** etmesi.

**قمح**:
**القَمْحُ**: buğdaydır. Ve buğday **أَقْمَحَ** etti: un, başakta aktı. Ve **الاقتِماحُ**: avucundan ağzına **تَقتَمِحُ** ettiğin şeydir. Ve isim: **القُمْحة**; lokma ve bir yeme (parçası) gibi. **القمحة**: **الحُوارِش**’in adıdır. Ve **القُحَّمان**: **وَرْسٌ**; ve denilir: safran.
Zâide dedi: o, **الزَّبَدُ**’dür. Nâbiga dedi:
Mühürleri açıldığı zaman onun üzerine çıkar		şaraptan **القُمَّحانِ**’ın kurusu
Ve develerden **القامِح** ve **المُقامِحُ**: susuzluğu şiddetlenen, sonra çok şiddetli bir gevşeme ile gevşeyen kimsedir. Ve **مُقْمَحٌ** bir deve; ve **قَمَحَ يَقْمَحُ قُمُوحاً**; susuzluk onu **أقمَحَه** etti. Ve **مُقمَح** zelil: neredeyse bakışını kaldırmaz. Ve Allah’ın sözü -aziz ve celil-: “onlar **مُقحَوُن**” yani boyun eğmişlerdir, gözlerini kaldırmazlar. Şair dedi:
Biz onun yanlarında bekleyişteyiz		bakışı kısarız, **القِماحِ** develer gibi
Ve bir meselde: “**الظَمَأُ القامِحُ** **خَيْرُ**dür, **الرِيِّ الفاضِح**’tan” bu, başı fayda olup sonu pişmanlık olan şey için darb-ı mesel yapılır.
Ve denilir: **القامِحُ**: havuza varır da içmez. Ve denilir: **رَوِيتُ حتّى انقَمَحْتُ**: yani içmeyi terk edinceye kadar. Ve **قِماحُ** develer.

**محق**:
Allah onu **مَحَقَهُ** etti; böylece **فانمَحَقَ** ve **امتَحَقَ**: yani hayrı ve bereketi gitti ve eksildi. Şair dedi:
Artar; nihayet tamam olunca, onu ardınca getirir		iki yeninin dönüşü: eksiltme; sonra **يَنْمَحِقُ** eder
Ve **المُحِاقُ**: ayın sonu; hilâl **انمَحَقَ** edip görülmediği zaman. Dedi:
Bilâl, ey serbest yıldızların oğlu		biz uğursuzluklardan değiliz, ne de **مِحـاقِ**’tan
Ve rivayet olunur: “ve ne de **أَمحاقِ**.”

**حمق**:
Adam **استَحْمَقَ** etti: ahmakların fiilini yaptı. Ve **مُحْمِقٌ** bir kadın: ahmakları doğurur. Ve **مُحْمِقٌ** bir at: yavrusu yarışta geçmez.
Ve **حَمَقَ حَماقة** ve **حُمْقاً**: ahmak oldu. Ve **الحُماقُ**: çiçektir. Ondan denilir: **مَحمُوقٌ** bir adam. Ve **انحَمَقَ**; **استَحْمَقَ** manasındadır. Dedi:
Ve ihtiyar, bir gün korkulunca **يَنْحَمِقُ** eder
