# مزرئم (م-ز-ر-ئ-م) — Arapça kök

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%85%D8%B2%D8%B1%D8%A6%D9%85
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%85%D8%B2%D8%B1%D8%A6%D9%85

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Harfler: م - ز - ر - ئ - م
- Bu kök Kur'an'da geçmiyor.
- 1 sözlük
- Bu sayfa şu yazımları da kapsar: مزرئمّ

## Sözlükler (1)

### [Mekâyîsü'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%85%D8%B2%D8%B1%D8%A6%D9%85/sozluk/mekayis.md) — İbn Fâris · 11. yy

#### Madde başı: مزرئمّ

(باب ما جاءَ من كلام العرب على أكثر من ثلاثة أحرف أوله زاء)
وسبيلُ هذا البابِ سبيلُ ما مضى. فمنه المشتقُّ البيِّنُ الاشتقاق، ومنه ما وُضع وضْعاً.
فمن المشتق الظّاهرِ اشتقاقُه قولهم (الزُّرْقُم)، أجمع أهلُ اللغة أنَّ أصله من الزَّرَق، وأن الميم فيه زائدة.
ومن ذلك (الزُّمَّلِق) و(الزُّمَالِق)، وهو الذي إذا باشر أراق ماءَه قبل أن يجامِع. وهذا أيضاً مما زيدت فيه الميم؛ لأنه من الزَّلَق. وهو من باب أَزْلَقَتِ الأنثى، وذلك إذا لم تقبل رحمُها ماءَ الفحل ورَمت به.
ومن ذلك (الزَّهْمَقَة) وهي الزَّهَم، أو رائحة الزُّهُومة. فالقاف فيه زائدة.
ومن ذلك قولهم (ازْمَهَرَّت) الكواكبُ، إذا لَمَعَتْ. وهذا مما زيدت فيه الميم؛ لأنه من زَهَرَ الشيء، إذا أضاء.
فأما (الزَّرَجُون) ففارسية معرّبة([1])، واشتقاقه من لون الذَّهَب.
ومن ذلك سيل (مُزْلَعِبٌّ)، وهو المُتدافع الكثير القَمْش. وهذا ممّا زِيدت فيه اللام. وهو من السَّيل الزّاعب، وهو الذي يتدافع.
ومن ذلك (الزُّلقوم)، وهو الحلقوم فيما ذكره ابن دريد([2]). فإن كان صحيحاً فهو منحوت من زَلِقَ وزقم، كأنَّ اللقمة تزلَق فيه.
ومن ذلك (الزُّهلُوق([3])) وهو الخفيف، وهو منحوت من زلق وزهق([4])، وذلك إذا تهاوى سِفْلاه.
ومن ذلك (الزُّعْرور) السَّيِّئُ الخُلُق. وهذا ممّا اشتقاقُه ظاهر؛ لأنه من الزّعارَة، والراء *فيه مكرَّرة.
ومن ذلك (الزَّمْجَرة): الصَّوت. والميم فيه زائدة، وأصله من الزّجر.
ومن ذلك قول الخليل: (ازَلَغَبّ([5])) الشعر، وذلك إذا نَبَتَ بعد الحلْق. وازلغَبَّ الطائر. إذا شوَّك([6]). وهذا مما نُحِت من كلمتين، من زَغَب ولَغَب. والزَّغب معروف، واللَّغْب: أضعف الريش.
ومن ذلك (الزَّغْدَب)، وهو الهدير الشديد، حكاه الخليل. وأمرُ هذا ظاهر. لأن الباء فيه زائدة. والزَّغْد: أشدّ الهدير.
ومن ذلك (الزَّغْبَد)([7]).
ومن ذلك (الزَّرْدَمَة([8])): موضع الازدرام، وهو الابتلاع. فهذا مما زيدت فيه الميم. لأنّه من زَرِدت الشيء.
ومن ذلك (ازْرَأَمَّ) الرجلُ فهو (مزرئمّ)، إذا غضب. وهذا مما زيدت فيه الهمزة، وهو من زَرِم، إذا انقطع، كذلك إذا غضب تغيَّر خُلقه وانقطع عمّا عُهد منه.
ومن ذلك (الزَّغْرَب) وهو الماء الكثير. فهذا مما زِيدت فيه الزّاء، والأصل راجع إلى الغَرَب، وهو من باب كثرة الماء.
ومما وُضع فيه وضعا (الزَّنْتَرَة): ضِيق الشيء. و(الزَّعْفقة([9])): سوء الخُلق. و(الزِّعْنِف): الرجل اللئيم. و(زعانف) الأديم: أطرافه.
ومما وُضع وضعاً وبعضُه مشكوك في صحته (الزِّبرج)، و(الزَّعْبَج). فالزِّبرِج: الزينة. والزَّعْبَج: سحاب رقيق.
حدثنا عليّ بن إبراهيم، قال: حدثنا عليّ بن عبد العزيز، قال: حدثنا أبو عبيد، قال: قال الفراء: الزَّعبج السحاب الرقيق. قال أبو عبيد: وأنا أنكر أن يكون الزَّعبَج من كلام العرب، والفرّاء عندي ثِقة.
وأمّا (الزَّمْهَرير) فالبرد، ممكنٌ أن يكون وضع وضعاً، وممكنٌ أن يكون مما مضى ذكره، من قولهم: ازمهرَّت الكواكب؛ وذلك أنّه إذا اشتدَّ البرد زَهَرت إذاً [و] أضاءت.
ومن ذلك (الزَّرْنَب):  ضرب من الطِّيب([10]). و(الزَّبَنْتَر([11])) القصير. و(الزِّخْرِط): مُخاط النعجة. و(الزُّخْرُف): الزينة. ويقال الزُّخْرُف الذهب. وزخارف الماء: طرائقُ تكونُ فيه.
و(زمْخَرَ) الصوت: اشتد. والزَّمْخَرة: الزَّمَّارة. و(الزَّمْخَر([12])): القصب الأجوف الناعم من الرّيّ. والزَّمْخر: نُشَّاب العَجَم. والزَّمْخَر: الكثير الملتفّ من الشجر. وممكن أن يكون الميم فيه زائدة، ويكون من زَخَرَ النبات. وقد مضى ذكره. والله أعلم.
(تم كتاب الزاء)
 --------------ـــــ
([1]) هي بالفارسية "زركون". و"زر" بمعنى الذهب. و"كون" لون، فمعناه لون الذهب. انظر اللسان والمعرب 165، ومعجم استينجاس 615. والزرجون في العربية: الخمر، وقضبان الكرم في لغة أهل الطائف وأهل الغور. وقال ابن شميل: الزرجون شجر العنب،  كل شجرة زرجونة.
([2]) الجمهرة: (3: 379).
([3]) هذه الكلمة مما فات صاحب اللسان. وقد وردت في المجمل والقاموس والجمهرة (3: 381).
([4]) في الأصل: "زعق"، تحريف.
([5]) وردت في الأصل بالعين المهملة في هذا الموضع وتاليه. والصواب ما أثبت.
([6]) في اللسان: "ازلغب الطائر: شوك ريشه قبل أن يسود".
([7]) لم يفسره. وفي اللسان "الزغبد: الزبد"، وأنشد:
صبحونا بزغبد وحتى ***  بعد طرم وتامك وثمال
([8]) الزردمة: الغلصمة، وقيل هي فارسية.
([9]) الزعفقة: بالعين المهملة. ووردت في الأصل بالمعجمة محرفة.
([10]) هو الزعفران. وقيل الزرنب: ضرب من النبات طيب الرائحة.
([11]) في الأصل: "الزبتر" تحريف، صوابه من المجمل واللسان.
([12]) وردت هذه الكلمة والكلمتان قبلها بالجيم، صوابهما بالخاء المعجمة كما أثبت.

كتاب السّين:
ـ

##### Türkçe

(Üç harften daha fazla olan, başı **زاء** olan Arapların كلامından gelen şeyler babı)
Bu babın yolu, geçen şeyin yoludur. Ondan, اشتقاقı açık olan türemiş vardır; ondan da وضع olarak konulmuş olan vardır.
Türemişten, اشتقاقı zahir olan: onların (**الزُّرْقُم**) sözü; dil ehlinin hepsi, aslının **الزَّرَق**’tan olduğunda ve içindeki **ميم**’in زائد olduğunda icmâ etmiştir.
Bundan (**الزُّمَّلِق**) ve (**الزُّمَالِق**) vardır; o, temas edince, cima etmeden önce suyunu akıtandır. Bu da, içinde **ميم** artırılmış olanlardandır; çünkü o **الزَّلَق**’tandır. Ve o, **أَزْلَقَتِ** dişinin babındandır; bu, rahmi erkeğin suyunu kabul etmediği ve onu atıp fırlattığı zamandır.
Bundan (**الزَّهْمَقَة**) vardır; o, **الزَّهَم**’dır; yahut **الزُّهُومة** kokusudur. Onda **قاف** زائدedir.
Bundan onların (**ازْمَهَرَّت**) yıldızlar sözü vardır; parladıkları zaman. Bu, içinde **ميم** artırılmış olanlardandır; çünkü o, şeyin **زَهَرَ**’ındandır; aydınlandığı zaman.
أما (**الزَّرَجُون**) ise, Arapçalaştırılmış Farsçadır, ve اشتقاقı **الذَّهَب** rengindendir.
Bundan sel (**مُزْلَعِبٌّ**) vardır; o, çok itişip kakışan, çok **قَمْش** sahibi olandır. Bu, içinde **لام** artırılmış olanlardandır. Ve o, **الزّاعب** selindendir; o, itişip kakışandır.
Bundan (**الزُّلقوم**) vardır; İbn Düreyd’in zikrettiğine göre o, **الحلقوم**’dur. Eğer صحيح ise, **زَلِقَ** ve **زقم**’dan yontulmuştur; sanki lokma onda kayıp gider.
Bundan (**الزُّهلُوق**) vardır; o, hafiftir; **زلق** ve **زهق**’tan yontulmuştur; bu, alt tarafı yuvarlanıp düştüğü zaman.
Bundan (**الزُّعْرور**) vardır: kötü huylu. Bu, اشتقاقı zahir olanlardandır; çünkü o **الزّعارَة**’dandır; ve **راء** onda tekrarlanmıştır.
Bundan (**الزَّمْجَرة**) vardır: ses. Onda **ميم** زائدedir; aslı **الزّجر**’dandır.
Bundan Halîl’in sözü: (**ازَلَغَبّ**) kıl; bu, tıraştan sonra bittiği zaman. Ve (**ازلغَبَّ**) kuş; dikenlendiği zaman. Bu, iki kelimeden yontulmuş olanlardandır: **زَغَب** ve **لَغَب**’dan. **الزَّغب** bilinir; **اللَّغْب** ise: tüyün en zayıfıdır.
Bundan (**الزَّغْدَب**) vardır; o, şiddetli uğultudur; Halîl onu hikâye etti. Bunun işi zahirdir; çünkü onda **باء** زائدedir. **الزَّغْد**: uğultunun en şiddetlisidir.
Bundan (**الزَّغْبَد**) vardır.
Bundan (**الزَّرْدَمَة**) vardır: **الازدرام** yeri; o da yutmadır. Bu, içinde **ميم** artırılmış olanlardandır; çünkü o, “şeyi **زَرِدت**”dendir.
Bundan adam (**ازْرَأَمَّ**) oldu; o hâlde o (**مزرئمّ**) olur; öfkelendiği zaman. Bu, içinde **همزة** artırılmış olanlardandır; ve o, **زَرِم**’dendir; koptuğu zaman; aynı şekilde, öfkelendiği zaman huyu değişir ve kendisinden alışılmış olandan kopar.
Bundan (**الزَّغْرَب**) vardır; o, çok sudur. Bu, içinde **زّاء** artırılmış olanlardandır; asıl **الغَرَب**’a racidir; ve o, suyun çokluğu babındandır.
Ve وضع olarak konulmuş olanlardan (**الزَّنْتَرَة**): şeyin darlığı. Ve (**الزَّعْفقة**): kötü huy. Ve (**الزِّعْنِف**): alçak adam. Ve (**زعانف**) derinin: uçları.
Ve وضع olarak konulmuş olanlardan, bir kısmı da sıhhatinde şüpheli olan: (**الزِّبرج**) ve (**الزَّعْبَج**). **الزِّبرِج**: süstür. **الزَّعْبَج**: ince buluttur.
Bize Ali b. İbrâhîm haber verdi; dedi: bize Ali b. Abdülazîz haber verdi; dedi: bize Ebû Ubeyd haber verdi; dedi: Ferrâ dedi ki: **الزَّعبج** ince buluttur. Ebû Ubeyd dedi ki: Ben, **الزَّعبَج**’ın Arapların كلامından olmasını inkâr ederim; Ferrâ ise benim yanımda güvenilirdir.
Ve أما (**الزَّمْهَرير**) ise soğuktur; وضع olarak konulmuş olması mümkündür; ve geçmişte zikri geçenlerden olması da mümkündür: onların “yıldızlar **ازمهرَّت**” sözünden; çünkü soğuk şiddetlendiği zaman, o vakit parlar ve aydınlanır.
Bundan (**الزَّرْنَب**) vardır: bir tür güzel koku. Ve (**الزَّبَنْتَر**) kısa. Ve (**الزِّخْرِط**): koyunun sümüğü. Ve (**الزُّخْرُف**): süs. Ve denir ki **الزُّخْرُف** altındır. Ve suyun **زخارف**’i: onda bulunan yollar/şeritlerdir.
Ve (**زمْخَرَ**) ses: şiddetlendi. Ve **الزَّمْخَرة**: **الزَّمَّارة**. Ve (**الزَّمْخَر**): Rey’den, içi boş yumuşak kamış. Ve **الزَّمْخر**: Acemlerin oku. Ve **الزَّمْخَر**: ağaçtan çok, birbirine dolanmış olan. Ve onda **ميم**’in زائد olması mümkündür; ve bitkinin **زَخَرَ**’ından olması mümkündür. Onun zikri geçmişti. Ve Allah daha iyi bilir.
(**الزّاء** kitabı tamam oldu)
--------------ـــــ
([1]) O, Farsçada “زركون”dur. Ve “زر” altın mânâsınadır. Ve “كون” renktir; böylece mânâsı altın rengidir. Lisân’a ve Mu‘arrab 165’e ve Steingass sözlüğü 615’e bak. Ve **الزرجون** Arapçada: şarap; ve Tâif ehlinin ve Gawr ehlinin dilinde asma çubuklarıdır. İbn Şümeyl dedi ki: **الزرجون** üzüm ağacıdır; her ağaç bir **زرجونة**’dır.
([2]) el-Cemhere: (3: 379).
([3]) Bu kelime, Lisân sahibinin kaçırdıklarındandır. Mücmel’de, Kâmûs’ta ve Cemhere’de (3: 381) vârid olmuştur.
([4]) Asılda: “زعق”; tahriftir.
([5]) Asılda bu yerde ve sonrakinde noktasız **عين** ile vârid olmuştur. Doğrusu, tesbit ettiğimdir.
([6]) Lisân’da: “**ازلغب** kuş: tüyü kararmadan önce dikenlendi.”
([7]) Onu açıklamadı. Lisân’da “**الزغبد**: **الزبد**” ve şu beyit okundu:
صبحونا بزغبد وحتى ***  بعد طرم وتامك وثمال
([8]) **الزردمة**: **الغلصمة**’dır; ve denildi ki o Farsçadır.
([9]) **الزعفقة**: noktasız **عين** iledir. Asılda noktalı ile tahrif edilmiş olarak vârid olmuştur.
([10]) O, **الزعفران**’dır. Ve denildi ki **الزرنب**: güzel kokulu bir tür bitkidir.
([11]) Asılda: “**الزبتر**” tahriftir; doğrusu Mücmel ve Lisân’dandır.
([12]) Bu kelime ve ondan önceki iki kelime **جيم** ile vârid olmuştur; doğruları, tesbit ettiğim üzere noktalı **خاء** iledir.

**كتاب السّين**:
ـ
