# مسك — es-Sıhâh

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%85%D8%B3%D9%83/sozluk/sihah
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%85%D8%B3%D9%83/entries/sihah

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [مسك](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%85%D8%B3%D9%83.md)
- es-Sıhâh: Cevherî · 10. yy

## Madde başı: مسك

أمْسَكْتُ الشيء، وتَمَسَّكْتُ به، واسْتَمْسَكْتُ به، وامْتَسَكْتُ به، كلُّه بمعنى اعتصمت به. وكذلك مَسَّكْتُ به تَمْسيكاً. وقرئ: "ولا تُمسكوا بعِصَمِ الكوافِرِ". وأمْسَكْتُ عن الكلام، أي سكتُّ. وما تَماسَكَ أن قال ذلك، أي ما تمالك. والمَسيكُ: البخيل. وكذلك المُسُكُ. يقال: فيه إمْساكٌ ومَساك ومَساكَةٌ، أي بخلٌ. والمَساكُ أيضاً: المكان الذي يُمْسِكُ الماء. ويقال: فيه مُسْكَةٌ من خير، أي بقيَّة. والمُسْكَةُ أيضاً من البئر: الصُلبةُ التي لا تحتاج إلى طيٍّ. والمِسْكُ من الطيبِ: فارسيٌّ معرَّب، وكانت العرب تسمِّيه المشموم. وأمَّا قول الشاعر:
جاءتْ ومن أردانِها المِسْكُ تَنْفَحُ
فإنَّما أنَّثه لأنَّه ذهب به إلى ريح المِسْكِ. وثوبٌ مُمَسَّكٌ: مصبوغٌ به. والمَسْكُ، بالفتح: الجِلْدُ. ومنه قولهم: أنا في مَسْكِكَ إن لم أفعل كذا وكذا. والمَسَكُ بالتحريك: أَسورَةٌ من ذَبْلٍ أو عاجٍ. قال جرير:
ترى العَبَسَ الحوْلِيَّ جَوْناً بكوعِها		لها مَسَكاً من غير عاجٍ ولا ذَبْلِ
الواحدة مَسَكَةٌ. ورجلٌ مُسَكَةٌ، أي بخيل، ويقال هو الذي لا يعلَق بشيءٍ فيتخلَّص منه.

### Türkçe

**أمْسَكْتُ** şeyi, ve onunla **تَمَسَّكْتُ**, ve onunla **اسْتَمْسَكْتُ**, ve onunla **امْتَسَكْتُ**; hepsi **اعتصمت به** anlamındadır. Yine bunun gibi: onunla **مَسَّكْتُ** **تَمْسيكاً** (sağlamca tutma). Ve şöyle okunmuştur: "ولا **تُمسكوا** بعِصَمِ الكوافِرِ". Ve sözden **أمْسَكْتُ**; yani sustum. Ve o, bunu söyledi diye **تَماسَكَ** etmedi; yani kendini tutmadı. Ve **المَسيكُ**: cimri. Yine bunun gibi **المُسُكُ**. Denir ki: onda **إمْساكٌ** ve **مَساك** ve **مَساكَةٌ** vardır; yani cimrilik. Ve **المَساكُ** da: suyu tutan yer. Ve denir ki: onda hayırdan bir **مُسْكَةٌ** vardır; yani bir kalıntı. Ve **المُسْكَةُ** da kuyudan: katlanmaya ihtiyaç duymayan sert (kısım). Ve güzel kokudan **المِسْكُ**: Farsça olup Arapçalaştırılmıştır; Araplar ona **المشموم** adını verirlerdi. Şaire gelince:
جاءتْ ومن أردانِها **المِسْكُ** تَنْفَحُ
onu ancak müennes yaptı; çünkü onu **ريح المِسْكِ**e götürdü. Ve **ثوبٌ مُمَسَّكٌ**: onunla boyanmış. Ve **المَسْكُ**, fetha ile: deri. Ondandır ki onların sözü: “Ben senin **مَسْكِكَ**indeyim; eğer şunu şunu yapmazsam.” Ve **المَسَكُ** hareke ile: fildişinden yahut عاجdan bir bilezik(ler). Cerîr dedi ki:
ترى العَبَسَ الحوْلِيَّ جَوْناً بكوعِها		لها **مَسَكاً** من غير عاجٍ ولا ذَبْلِ
tekili **مَسَكَةٌ**. Ve bir adam **مُسَكَةٌ**; yani cimri; ve denir ki o, bir şeye yapışmayan, sonra ondan sıyrılıp kurtulandır.
