# ملذ — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%85%D9%84%D8%B0/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%85%D9%84%D8%B0/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [ملذ](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%85%D9%84%D8%B0.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: ملذ

مَلَذَه يَمْلُذُه مَلْذاً: أَرضاه بكلام لطيف وأَسمعه ما يسر ولا فعل له معه؛ قال أَبو إِسحق: الذال فيها بدل من الثاء.
ورجل مَلاَّذٌ ومِلْوذ ومَلَذان ومَلَذانيٌّ: يتصنع كذوب لا يصح ودّه، وقيل: هو الكذاب الذي لا يصدق أَثره يكذبك من أَين جاء؛ قال الشاعر: جئتُ فسلّمتُ على مُعاذِ،
تسليمَ مَلاَّذٍ على مَلاَّذِ
والمَلْثُ: مثل المَلْذِ؛ وأَنشد ثعلب:
إِني إِذا عَنَّ مِعَنٌّ مِتْيَحُ،
ذو نَخْوَةٍ أَو جَدِلٌ بَلَنْدَحُ،
أَو كَيْذُبانٌ مَلَذَانٌ مِمْسَحُ
والمِمْسَحُ: الكذاب؛ وفي حديث عائشة وتمثلت بشعر لبيد:
مُتَحدّثُون قابِلُهُمْ، وإِن لم يَشْعَبِ
المَلاذَةُ: مصدر مَلَذَه مَلْذاً ومَلاذَةً. والمِلْوذُ: الذي لا يصدق في مودته، وأَصل الملْذ السرعة في المجيء والذهاب. الجوهري: المَلاَّذُ المُطَرْمِذ الكذاب، له كلام وليس له فعال.
ومَلَذَهُ بالرمح مَلْذاً: طعنه. والمَلْذُ في عدو الفرس: مَدٌّ ضَبُعَيْه؛ قال الكميت يصف حماراً وأُتنه:
إِذا مَلَذَ التَّقْريبَ حاكَينَ مَلْذَهُ،
وإِن هو منه آلَ أُلْنَ إِلى النَّقَلْ
وملذ الفرسُ يَمْلُذُ مَلْذاً، وهو أَن يمدَّ ضَبُعَيْهِ حتى لا يجد مزيداً للحاق ويحبس رجليه حتى لا يجد مزيداً للحاق في غير اختلاط. وذئب ملاَّذ: خفيّ خفيف. والمَلَذانُ: الذي يُظهر النصح ويضمر غيره.

### Türkçe

**مَلَذَه** **يَمْلُذُه** **مَلْذاً**: Onu latif sözle razı etti ve ona sevindiren şeyi işittirdi; onunla beraber bir fiili yoktur. Ebû İshak dedi: İçindeki **الذال** **الثاء**’dan bedeldir.

Ve bir adam **مَلاَّذٌ** ve **مِلْوذ** ve **مَلَذان** ve **مَلَذانيٌّ**: yapmacık yapan, yalancı; sevgisi sahih olmaz. Ve denildi ki: O, izi doğru olmayan yalancıdır; nereden geldi diye sana yalan söyler. Şair dedi:
جئتُ فسلّمتُ على مُعاذِ،
تسليمَ **مَلاَّذٍ** على **مَلاَّذِ**

Ve **المَلْثُ**: **المَلْذِ** gibidir. Ve Sa‘leb inşad etti:
إِني إِذا عَنَّ مِعَنٌّ مِتْيَحُ،
ذو نَخْوَةٍ أَو جَدِلٌ بَلَنْدَحُ،
أَو كَيْذُبانٌ **مَلَذَانٌ** مِمْسَحُ

Ve **المِمْسَحُ**: yalancı. Ve Âişe hadîsinde; Lebîd’in şiiriyle temessül etti:
مُتَحدّثُون قابِلُهُمْ، وإِن لم يَشْعَبِ

**المَلاذَةُ**: **مَلَذَه**’nin **مَلْذاً** ve **مَلاذَةً** masdarıdır. Ve **المِلْوذُ**: muhabbetinde doğru olmayan kimsedir. Ve **الملْذ**’ün aslı, geliş ve gidişte sürattir. Cevherî: **المَلاَّذُ** **المُطَرْمِذ** yalancıdır; onun sözü vardır, fiili yoktur.

Ve **مَلَذَهُ** mızrakla **مَلْذاً**: onu mızrakladı. Ve atın koşusunda **المَلْذُ**: iki **ضَبُع**’ını uzatmadır. Kümeyt, bir merkebi ve dişilerini vasfederek dedi:
إِذا **مَلَذَ** التَّقْريبَ حاكَينَ **مَلْذَهُ**،
وإِن هو منه آلَ أُلْنَ إِلى النَّقَلْ

Ve at **مَلَذَ** eder, **يَمْلُذُ** **مَلْذاً**; o, iki **ضَبُع**’ını uzatmasıdır; ta ki yetişmeye bir ziyade bulmasın; ve iki ayağını tutar; ta ki karışma olmaksızın yetişmeye bir ziyade bulmasın. Ve **ذئب ملاَّذ**: gizli, hafif. Ve **المَلَذانُ**: nasihati izhar edip başkasını gizleyen kimsedir.
