# منأ — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%85%D9%86%D8%A3/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%85%D9%86%D8%A3/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [منأ](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%85%D9%86%D8%A3.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: منأ

المنيئة على فعيلة، هو الجلد أول ما يدبغ، ثم هو أفيق، ثم أديم. قال حميد بن ثور:
  إذا أنت باكرت المنيئة باكرت                      مداكا لها من زعفران وإثمدا
  والمدبغة، نقله الجوهري عن الأصمعي والكسائي وقول أبي علي الفارسي: إن المنيئة مفعلة من اللحم النيء قاله ابن سيده في المحكم: أنبأني عنه بذلك أبو العلاء. قال: وهذا يأباه منأ أي يدفعه ولا يقبله، انتهى. ومراده بأبي العلاء صاعد اللغوي الوارد عليهم في العراق، كما في المشوف. والمنيئة أيضا: الجلد ما كان في الدباغ. وبعثت امرأة من العرب بنتا لها إلى جارتها فقالت: تقول لك أمي: أعطيني نفسا أو نفسين أمعس به منيئتي فإني أفدة. وفي حديث عمر رضي الله عنه: وآدمة في المنيئة. أي في الدباغ. كذا فسروه. قلت: لعله في المدبغة، ويقال للجلد ما دام في الدباغ منيئة، ففي حديث أسماء بنت عميس: وهي تمعس منيئة لها. والممنأة: الأرض السوداء يهمز وقد لا يهمز، وأما المنية من الموت فمن باب المعتل. ومنأه أي الجلد كمنعه يمنؤه إذا نقعه في الدباغ حتى اندبغ. ومنأته: وافقته، على مثال فعلته، وهو مستدرك عليه.

### Türkçe

**المنيئة** “فعيلة” vezni üzerinedir; o, derinin ilk tabaklandığı zamanki hâlidir; sonra o **أفيق**’tir; sonra **أديم**’dir. حميد بن ثور dedi ki:
  Eğer sen **المنيئة**’yi erkenden yaparsan, erkenden yaparsın                      ona sürtme işini, safrandan ve sürmeden
  Ve **المدبغة**; onu الجوهري, الأصمعي ve الكسائي’den nakletti; ve أبي علي الفارسي’nin sözü: “Şüphesiz **المنيئة** çiğ etten **مفعلة**’dir” dedi; bunu ابن سيده **المحكم**’de söyledi: “Bunu bana onun hakkında أبو العلاء haber verdi.” Dedi ki: “Ve bunu **منأ** (yani iter, onu kabul etmez) reddeder; bitti.” Ve onun أبو العلاء ile muradı, **المشوف**’ta olduğu üzere, Irak’ta onların üzerine gelen صاعد اللغوي’dir. Ve **المنيئة** ayrıca: tabaklamada bulunduğu sürece deri. Ve Araplardan bir kadın, kızını komşusuna gönderdi; dedi ki: “Annem sana diyor: Bana bir nefes yahut iki nefes ver; onunla **منيئتي**’mi ovayım; çünkü ben **أفدة**’yim.” Ve عمر رضي الله عنه hadîsinde: “Ve **آدمة** **المنيئة**’de.” Yani tabaklamada. Onu böyle tefsir ettiler. Dedim ki: Belki **المدبغة**’dedir; ve deri, tabaklamada kaldığı müddetçe ona **منيئة** denir; nitekim أسماء بنت عميس hadîsinde: “Ve o, kendisine ait bir **منيئة**’yi ovuyordu.” Ve **الممنأة**: siyah toprak; hemzelenir ve hemzelenmeyebilir. Ama ölümden olan **المنية** ise illetli باب’dandır. Ve **منأه** yani deri; **منعه** gibi, **يمنؤه**: onu tabaklamada ıslatıp tabaklanıncaya kadar bekletirse. Ve **منأته**: ona muvafakat ettim; **فعلته** misali üzere; ve o, onun üzerine müstedrektir.
