# موأ — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%85%D9%88%D8%A3/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%85%D9%88%D8%A3/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [موأ](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%85%D9%88%D8%A3.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: موأ

ماء أهمله الجوهري، قال اللحياني: ماء السنور، وفي العباب: الهر، وهو أخصر يموء مؤاء بالضم في أوله وهمزتين وصريح عبارته أن المؤاء مصدر، وقال شيخنا: وهو القياس في مصادر فعل المفتوح الدال على صوت الفم، كما في الخلاصة، وظاهر عبارة اللسان وغيره من كتب اللغة أن مصدره موء، كقول والصوت المؤاء، وفي بعض النسخ المواء، بالواو قبل الألف: صاح، به فسره غير واحد، فهو أي السنور مؤوء كمعوع أي بالهمزة قبل الواو الساكنة، وتجد هنا في بعض النسخ مووء بالواوين. والمائئة، بهمزتين، والمائية بتشديد الياء ويخفف فيقال مائية كماعية، وهو قول ابن الأعرابي، وبه صدر في اللسان، فلا يلتفت إلى قول شيخنا: فلا معنى لذكر التخفيف، كما هو ظاهر: السنور أهليا كان أو وحشيا. وأموأ السنور إذا صاح، حكاه أبو عمرو، والرجل: صاح صياحه أي السنور نقله الصاغاني.

### Türkçe

**ماء**: Cevherî onu ihmal etti. Lihyânî dedi ki: **ماء السنور**; ve el-ʿUbâb’da: **الهر**. Ve o daha kısadır: **يموء** **مؤاء**; başında zamme ile ve iki hemze ile. İbaresinin sarih olanı şudur ki **المؤاء** bir mastardır. Şeyhimiz dedi ki: Ve o, ağzın sesine delâlet eden meftûh fiilin mastarlarında kıyastır; el-Ḫulâsa’da olduğu gibi. Lisân’ın ibaresinin ve dil kitaplarının diğerlerinin zahiri şudur ki onun mastarı **موء**’dur; “ve ses **المؤاء**” sözü gibi. Bazı nüshalarda **المواء** (eliften önce vav ile): bağırdı; onu birden çok kimse bununla tefsir etti. O hâlde o, yani **السنور**, **مؤوء**’dur; **كمعوع** gibi; yani sâkin vavdan önce hemze ile. Ve burada bazı nüshalarda iki vav ile **مووء** bulursun.

Ve **المائئة**, iki hemze ile; ve **المائية** yâ’nın şeddelenmesiyle; ve hafifletilir de **مائية** denir, **كماعية** gibi. Bu, İbnü’l-Aʿrâbî’nin sözüdür; ve Lisân’da bununla başlatıldı. Öyleyse Şeyhimizin “hafifletmeyi zikretmenin mânâsı yoktur” sözüne iltifat edilmez; zâhir olduğu üzere: **السنور**; ehlî olsun yahut vahşî.

Ve **أموأ السنور**: bağırdığı zaman; Ebû ʿAmr onu hikâye etti. Ve **الرجل**: onun bağırması gibi bağırdı; yani **السنور**; onu es-Sâğânî nakletti.
