# نأي — Müfredât

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%86%D8%A3%D9%8A/sozluk/mufredat
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%86%D8%A3%D9%8A/entries/mufredat

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [نأي](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%86%D8%A3%D9%8A.md)
- Müfredât: Râgıb el-İsfahânî · 11. yy

## Madde başı: نأى

- يقال: نأى بجانبه. قال أبو عمرو: نأى ينأى نأيا، مثل: نعى: أعرض، وقال أبو عبيدة: تباعدا (انظر: مجاز القرآن 1/389). وقرئ: ﴿نأى بجانبه﴾ [الإسراء/83] (وهي قراءة الجميع إلا ابن ذكوان وأبا جعفر) مثل: نعى. أي: نهض به، عبارة عن التكبر كقولك: شمخ بأنفه، وازور بجانبه (وفي معناه: صد وصدف، وازور وجنف، ونبا عنه وجفاه، ونفر عنه وقلاه، وثنى عطفه، وطوى كشحه. انظر: جواهر الألفاظ ص 255).
انتأى
- افتعل منه، والمنتأى: الموضع البعيد، وقرئ: ﴿وناء بجانبه﴾ [الإسراء/83] (و (ناء) قراءة ابن ذكوان وأبي جعفر. الإتحاف ص 286) أي: تباعد. ومنه: النؤي: لحفيرة حول الخباء تباعد الماء عنه.
والنية تكون مصدرا، واسما من: نويت، وهي توجه القلب نحو العمل، وليس من ذلك بشيء.

### Türkçe

- Denilir: **نأى بجانبه**. Ebû Amr dedi: **نأى** **ينأى** **نأيا**; şu gibi: **نعى**: yüz çevirdi; Ebû Ubeyde dedi: uzaklaştılar (bak: Kur’ân’ın mecazı 1/389). Ve okundu: ﴿**نأى بجانبه**﴾ [el-İsrâ/83] (bu, İbn Zekvân ve Ebû Ca‘fer hariç hepsinin kıraatidir) **نعى** gibi. Yani: onunla doğruldu; kibirlenmeye dair bir ibaredir; senin “burnuyla yükseldi” demen gibi; ve “yanıyla meyletti” (ve onun mânâsında: yüz çevirdi ve saptı; ve meyletti ve haksızlık etti; ondan uzaklaştı ve ona cefa etti; ondan ürktü ve ona buğzetti; omzunu büktü; ve böğrünü dürdü. bak: Cevâhirü’l-elfâz s. 255).

انتأى
- Ondan **افتعل** babına getirildi; ve **المنتأى**: uzak yer. Ve okundu: ﴿**وناء بجانبه**﴾ [el-İsrâ/83] (ve **ناء** İbn Zekvân ile Ebû Ca‘fer’in kıraatidir. el-İthâf s. 286) yani: uzaklaştı. Ondandır: **النؤي**: çadırın etrafındaki bir çukurluğa; su ondan uzaklaştırılır.

Ve **النية** masdar olur, ve **نويت**’ten bir isim olur; o, kalbin işe yönelmesidir; ve bu şeyden değildir.
