# نحن — Tehzîbu'l-Luğa

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%86%D8%AD%D9%86/sozluk/tehzib
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%86%D8%AD%D9%86/entries/tehzib

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [نحن](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%86%D8%AD%D9%86.md)
- Tehzîbu'l-Luğa: Ezherî · 10. yy

## Madde başı: نحن

ح ن ف
نحن ، حنف ، حفن ، نحف ، نفح : ( مستعملة ) .
فحن : أما فحن فمهملٌ عند الليث . وفَيْحَانُ اسم موضع ، وأظُنُّهُ فَيْعَالاً من فَحَنَ ، والأكثر أنه فَعْلاَن من الأفْيَحِ وهو الواسِعُ وسمَّت العرب المرأة فَيْحُونَةَ .
حنف : قال الليث : الحَنَفُ مَيَلٌ في صدر القدَمِ ، فالرَّجُلُ أَحْنَفُ والرجْلُ حَنْفَاءُ ، ويقال : سُمي الأحنفُ بنُ قَيْسٍ به لِحَنَفٍ كان في رِجْله .
وروى ثعلبٌ عن أبي نصر عن الأصمعي أنه قال : الحَنَفُ أن تُقْبِلَ إبْهِامُ الرجْلِ اليُمْنَى على أُخْتِهَا من اليُسْرَى وأَنْ تُقْبِلَ الأُخْرَى إلَيْها إقْبَالاً شديداً .
وأنشد لِدَايَةِ الأحْنفِ وكانت ترقصُه وهو طفل :
والله لولاَ حَنَفٌ برِجْلِهِ
ما كانَ في فِتْيَانِكُمْ مِنْ مِثْلِه
ومِنْ صلةٌ هَهُنا .
عمرو عن أبيه قال : الحنيفُ المائِل من خَيْرٍ إلى شَرَ ومن شَرَ إلى خَيْرٍ .
قال ثعلب ومنه أُخِذَ الحَنَفُ .
ورَوَى ابْنُ نجدة عن أبي زيد أنه قال الحنيف المستقيم ، وأنشد :
تعلَّمْ أن سيَهْدِيكُم إلَيْنَا
طريقٌ لا يَجُورُ بِكم حَنِيفُ
وقال الليث : الحنيفُ المسلم الذي يستقبِلُ البيتَ الحرامَ على مِلَّةِ إبراهيمَ فهو حنيفٌ . وقيل : كلُّ من أَسْلَمَ لأمرِ الله ولم يلْتَوِ فهو حنيفٌ .
وقال أبو عبيدة في قول الله جلّ وعزّ : ( بَلْ مِلَّةَ إِبْرَاهِيمَ حَنِيفًا ) ( البَقَرَة : 135 ) .
قال : مَنْ كان على دين إبراهيمَ فهو حنيفٌ .
قال : وكان عَبَدَةُ الأوْثَانِ في الجاهليَّة يقولون : نحن حُنَفَاءُ على دين إبراهيم ، فلمَّا جاء الإسلامُ سَمَّوا المُسْلِمَ حنِيفاً .
وقال الأخْفش : الحنيفُ المُسْلِمُ وكان في الجاهلية يُقَال لِمَن اخْتَتَن وحَجَّ البيْتَ حنيفٌ ؛ لأَنَّ العربَ لم تتمسَّكْ في الجاهليّة بشيء من دين إبراهيم غيرَ الخِتَان وحَج البيت ، فكلُّ من اخْتَتَن وحَجَّ قيل له حَنِيفٌ . فلمَّا جاءَ الإسلامُ عادت الحنيفيَّةُ فالحنيف المسلم .
حدَّثَنَا الحسين قال حدثنا عثمان قال حدثنا وكيعٌ عن مرزوق قال سمعت الضَّحَّاك يقول في قوله تعالى : ( حُنَفَآءَ للَّهِ غَيْرَ مُشْرِكِينَ بِهِ ) ( الحَجّ : 31 ) قال حُجَّاجاً وكذلك قال السّدي قال حنفاء حُجَّاجاً .
وقال أبو إسحاق الزجاج نَصَبَ ) حَنِيفًا ( في هذه الآيةِ على الحَالِ ، المعنى بل نَتَّبِعُ مِلَّةَ إبراهيم في حَالِ حَنِيفِيَّتِه ، ومَعْنَى الحَنِيفِيَّةِ في اللغة المَيْلُ ، والمعنى أَنَّ إبراهيم حَنَفَ إلى دين الله ودين الإسلام فإنما أُخِذَ الحَنَفُ من قولهم : رِجْل حَنْفَاءُ ورَجُلٌ أَحْنَفُ ، وهو الذي تَمِيلُ قَدَمَاه كلُّ واحدةٍ إلى أُختِها بِأَصَابعها .
وقال الفرَّاءُ : الحنيفُ مَنْ سُنَّتُهُ الاخْتِتَانُ .
وقال اللَّيْثُ السُّيُوف الحنيفية تنسب إلى الأحْنفِ بْنِ قَيْسٍ لأنه أَوَّلُ مَنْ أَمَرَ باتخَاذِها . قال : والقياس أحْنَفِيُّ . وبنو حنيفةَ حَيٌّ من ربيعةَ . ويقال : تَحَنَّفَ فلانٌ إلى الشيء تحنُّفاً إذا مال إليه . وحَسَبٌ حَنِيفٌ أي حديث إسلامي لا قَدِيمَ له .
وقال بن حَبْنَاء التميميُّ :
وماذَا غيرَ أنك ذو سِبَالٍ
تُمَسحُها وذُو حَسَبٍ حَنِيفِ
ثعلب عن ابن الأعرابي : الْحَنْفَاءُ شجرةٌ . والحَنْفَاءُ القوس ، والحَنْفَاءُ الموسى ، والحَنْفَاءُ السُّلَحْفَاةُ ، والحنْفَاء الحرباءة ، والحَنْفَاء الأَمَة المتلوّنة تكسَل مَرة وتنشط أُخْرَى .
نحف : قال اللَّيثُ : نَحُفَ الرجل يَنْحُفُ نحافة فهو نَحِيفٌ قَضِيفٌ ضَرِبٌ قليل اللحم ، وأنشد :
ترى الرَّجُلَ النحيفَ فَتَزْدَرِيه
وتَحْتَ ثِيَابِه رَجُلٌ مَزِير
نفح : أخبرني المنذريُّ عن ثعلب عن ابن الأعرابي قال : النَّفِيحُ والمِنفَحُ والمِعَنُّ الداخل مع القومِ وليس شأنُه شَأْنَهُم .
قال الأزهري : هكذا جَاء به في هذا الموضع .
وقال في موضع آخر : النَّفِيج بالجيم الذي يَعْتَرِض بين القوم وَلا يُصلح ولا يفسد ، وهَذَا قَوْلُ ثعلب .
قال : وقال ابن الأعرابي : النَّفِيحُ الذي يَجيءُ أَجْنَبِيّاً فيدخلُ بين القوم ويسُلّ بينهم ويُصلح أمرهم .
وقال اللَّيْثُ : نَفَح الطيبُ يَنْفَحُ نَفْحاً ونُفُوحاً إذا فَاح رِيحُه ، وله نَفْحَةٌ طيبةٌ ونَفْحَةٌ خبيثَةٌ ونَفَحت الدابة إذا رمِحت بِرِجْلِها ورمت بحدّ حافرها .
ونَفَحَهُ بالسّيف إذا تناوله شَزْراً ، ونَفَحَه بالمال نَفْحاً ؛ ولا تزال له نَفَحَاتٌ من المعْرُوفِ أي دفعات . قال : والله هو النَّفَّاحُ المُنْعِمُ على عبَادِه . قلت : لم أَسْمَعْ النَّفَّاحَ في صفات الله التي جاءت في القرآن ثُمَّ في سُنَّةِ المصطفى عليه السلام ، ولا يجوز عند أَهْلِ العِلْم أن يُوصف الله جل وعز بصفة لم يُنْزِلْها في كتابه ، ولم يبينْهَا على لسان نَبِيه ج . وإذا قِيلَ للرَّجُل نَفَّاحٌ فمعناه الكثير العَطَايَا .
وأخبرني المنذري عن أبي الهيثم أنه قال في قول الله جلّ وعزّ : ( وَلَئِن مَّسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِّنْ عَذَابِ رَبِّكَ ) ( الأنبيَاء : 46 ) فقال : أصابَتْنَا نَفْحَةُ الصَّبا أي رَوْحَةٌ وَطِيبٌ لا غَمّ فيها ولا كَرْبَ ، وأصابتنا نَفْحَةٌ من سَمُومٍ : أي حَرٌّ وغمٌّ وكربٌّ وأنشد في طيب الصَّبا :
إذا نَفَحَتْ مِنْ عَنْ يمين المَشَارِق
ونَفَحُ الطيب إذا فَاحَ رِيحُه وقال جِرانُ العود يذكر جارَته :
لَقدْ عَاجَلَتْنِي بالقَبِيح وَثوْبُها
جَدِيدٌ ومن أَرْدَانِها المسْكُ يَنْفَحُ
أي يفُوح طيبُه ، فجعل النَّفْحَةَ مَرَّة أشَدَّ العذابِ لقول الله جلّ وعزّ : ( وَلَئِن مَّسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِّنْ عَذَابِ رَبِّكَ ( . وجعلها مرةً ريحَ مِسْكٍ . وقال الأصمعيُّ : ما كان من الريح سَمُوماً فله لَفْحٌ وما كان بارِداً فله نَفْحٌ .
وقال الليث : الإنْفَحَةُ لا تكُونُ إلا لكل ذي كَرِش ، وهو شيء يُسْتَخْرَجُ من بَطْنِ ذِيهِ أصفرُ يُعْصَرُ في صوفَةٍ مُبْتَلَّةٍ في اللبن فيغلَظُ كالجُبن . الحراني عن ابن السكيت هي إِنْفَحَةُ الجَدْي وإِنْفَحَّةُ الْجدي ولا تقل أَنْفِحَة . قال : وحضرني أَعْرابِيَّانِ فَصيحَانِ من بني كلابٍ ، فقال أحدهما : لا أقول إلاَّ إنْفَحَةً وقال الآخَرُ : لا أقولُ إلا مِنْفَحَةٍ ، ثم افترقا على أن يسألاَ عنهما أشياخ بَنِي كلاب ، فاتفقت جماعةٌ على قولِ ذَا وجماعةٌ على قولِ ذَا ، فهما لُغتانِ .
وقال أبو عبيد : هي الإنْفَحَةُ بكسر الألف وروى أبو العباس عن ابن الأعرابي : إِنْفَحَةٌ وإِنْفَحَةٌ وهي اللغة الجَيدَة ، ويقال مِنْفَحَةٌ وبِنَفْحَةٌ .
وفي الحديث : ( أَوَّلُ نَفْحَةٍ من دم الشهيد ) ، قال شمر قال خالد بن جَنْبة : نفحة الدّم أَوَّلُ فَوْرَةٍ مِنْهُ ودَفْعَةٍ . وقال الراعي :
نَرْجُو سِجَالاً من المعروف ينفحها
لِسَائِلِيه فلا مَنٌّ ولا حَسَدُ
وقال أبو الهيثم : الجَفْرُ من أَوْلادِ الضَأَنِ والمعز ما قد استكرش وفُطِمَ خمسينَ يَوْماً من الوِلادة أو شَهْرَيْنِ أو صارت إِنْفَحَتهُ كَرِشَاً حين رَعَى النَّبْتَ وإنما تكون إنْفَحَةً ما دام يَرْضَعْ . وقال الفراء طعنة نَفُوحٌ يَنْفَحُ دَمُها سَريعاً .
وقال أبو زيد : من الضُّروع النَّفُوحُ وهي التي لا تحبس لَبَنَها ثعلب عن ابن الأعرابي : النَّفْحُ الذبُّ عن الرَّجُلِ ، يقال : هو يُنَافِحُ عن فُلانٍ . وقال غيره : هو يُنَاضِحُ عنه . وقال ابن السكيت : النَّفِيحةُ القَوْسُ وهي شطيبة من نَبْعٍ وقال مُليحٌ الهذلي :
أَنَاخُوا مُعِيداتِ الوَجيفِ كأَنَّها
نَفَائِحُ نَبْعٍ لم تَربَّعْ ذَوَابِل
ويقال للقوس النفيحة أيضاً ، وهي الفجواءُ المُنفَحَّة .
حفن : قال الليث : الحَفْنُ أَخْذُكَ الشَّيْءَ بِرَاحَةِ الكَف والأصابِع مضمومةً . ومِلْءُ كُل كفَ حَفْنَةٌ . واحْتَفَنْتُ إذا أخذتَ لنفسك .
والمحْفَنُ ذُو الجَفْنِ الكثيرِ . وكان مِحْفَنٌ أبا بَطحَاءَ إليه ينسب الدوابّ البَطْحَاوِيَّةُ .
أبو عبيد عن أبي زيد : احتَفَنْتُ الرجلَ احْتِفَاناً إذا اقتلعَته من الأرض .
قال وقال أبو عمرو : الحُفْنَةُ الحُفْرَةُ ، وجمعها حُفَن .
وقال شمر : الحُفنة الحُفْرَةُ وأنشد :
هَلْ تَعْرِفُ الدَّارَ تَعفَّتْ بالحُفَنْ
قال : وهي قَلَتَاتٌ يَحْتَفِرُها الماءُ كَهَيْئَةِ البِرَكِ .
وقال ابْنُ السكيتِ : الحُفَن : نُقرٌ يكون الماءُ فيها ، وفي أَسْفَلِها حَصًى وتُرابٌ . وأنشدني أبو بكر الإيادي لعَدِيّ بن الرقاع العاملي .
بِكْرُ تُرَيثها آثَارُ مُنْبَعِقٍ
تَرى بِه حُفَنَاً زُرْقاً وغُدْرَانَا

### Türkçe

ح ن ف
**نحن** ، **حنف** ، **حفن** ، **نحف** ، **نفح** : (kullanılanlar).

**فحن** : **فحن**’a gelince, o, Leys katında ihmaldir. **فَيْحَانُ** bir yer adıdır; ve ben onu **فَحَنَ**’dan **فَيْعَالاً** sanıyorum; daha çoğu, **الأفْيَحِ**’den **فَعْلاَن**’dır; o da geniş olandır. Araplar kadına **فَيْحُونَةَ** adını vermiştir.

**حنف** : Leys dedi: **الحَنَفُ** ayağın ön kısmında bir meyildir; böylece adam **أَحْنَفُ**tur, ayak **حَنْفَاءُ**dır. Ve denir ki: **الأحنفُ بنُ قَيْسٍ** ona, ayağında bulunan bir **حَنَفٍ** sebebiyle adlandırıldı.

Sa‘leb, Ebû Nasr’dan, o da Asma‘î’den rivayet etti; dedi ki: **الحَنَفُ** şudur: sağ ayağın başparmağının, soldaki kardeşine doğru yönelmesi ve ötekinin de ona doğru şiddetli bir yönelişle yönelmesidir.

**الأحْنفِ**’in dadısı için inşad etti; o, çocuk iken onu oynatırdı:
Allah’a yemin olsun, ayağında bir **حَنَفٌ** olmasaydı
Sizin delikanlılarınız içinde onun gibisi olmazdı

Burada **مِنْ** bir sıla’dır.

Amr, babasından: dedi ki: **الحنيفُ** hayırdan şerre ve şerden hayra meyledendir.

Sa‘leb dedi: Bundan **الحَنَفُ** alınmıştır.

İbn Nacde, Ebû Zeyd’den rivayet etti; dedi ki: **الحنيف** dosdoğru olandır; ve inşad etti:
Öğren ki sizi bize iletecek
Sizi saptırmayan bir yol, **حَنِيفُ**

Leys dedi: **الحنيفُ** İbrahim’in milleti üzere Beyt-i Harâm’a yönelen Müslümandır; o, **حنيفٌ**tir. Ve denildi: Allah’ın emrine teslim olan ve eğrilmeyen herkes **حنيفٌ**tir.

Ebû Ubeyde, Allah’ın (aziz ve celil) sözü hakkında: (**بَلْ مِلَّةَ إِبْرَاهِيمَ حَنِيفًا**) (Bakara: 135).
Dedi: İbrahim’in dini üzere olan kimse **حنيفٌ**tir.
Dedi: Cahiliyede putlara tapanlar: “Biz İbrahim’in dini üzere **حُنَفَاءُ**yız” derlerdi; İslam gelince Müslümana **حنِيفاً** adını verdiler.

Ahfeş dedi: **الحنيفُ** Müslümandır. Cahiliyede sünnet olan ve Beyt’i hacc eden kimseye **حنيفٌ** denirdi; çünkü Araplar cahiliyede İbrahim’in dininden sünnet ve Beyt’in haccı dışında bir şeye tutunmadılar; sünnet olan ve hacc eden herkese **حَنِيفٌ** denirdi. İslam gelince **الحنيفيَّةُ** geri döndü; artık **الحنيف** Müslümandır.

Bize Hüseyin haber verdi; dedi: bize Osman haber verdi; dedi: bize Vekî‘, Merzûk’tan haber verdi; dedi: Dahhâk’ı, Yüce Allah’ın sözü hakkında: (**حُنَفَآءَ للَّهِ غَيْرَ مُشْرِكِينَ بِهِ**) (Hac: 31) şöyle derken işittim: “Hacc edenler.” Suddî de böyle dedi; dedi: **حنفاء** “hacc edenler”dir.

Ebû İshak ez-Zeccâc dedi: Bu ayette (**حَنِيفًا**) hâl üzere nasbedilmiştir; mana: “İbrahim’in milletine, onun **حَنِيفِيَّتِه** hâlinde uyarız.” **الحَنِيفِيَّةِ**’nin dilde manası meyildir; mana: İbrahim Allah’ın dinine ve İslam dinine meyletti. Şu halde **الحَنَفُ**, onların “**رِجْل حَنْفَاءُ** ve **رَجُلٌ أَحْنَفُ**” sözünden alınmıştır; o, ayaklarının her birinin parmaklarıyla ötekine doğru meylettiği kimsedir.

Ferrâ dedi: **الحنيفُ** sünneti **الاخْتِتَانُ** olan kimsedir.

Leys dedi: **السُّيُوف الحنيفية** **الأحْنفِ بْنِ قَيْسٍ**’e nispet edilir; çünkü onu edinmeyi ilk emreden odur. Dedi: Kıyas **أحْنَفِيُّ**dur. **بنو حنيفةَ** Rebîa’dan bir kabiledir. Ve denir ki: “Falanca şeye **تَحَنَّفَ** etti, **تحنُّفاً**” yani ona meyletti. Ve **حَسَبٌ حَنِيفٌ**: yani eski olmayan, İslami bir (nesep/şeref).

Temîmli İbn Habnâ’ dedi ki:
Ve nedir, bıyıkları olan birisi olmandan başka,
Onları silersin; ve **حَسَبٍ حَنِيفِ** sahibi (olmandan).

Sa‘leb, İbnü’l-A‘râbî’den: **الْحَنْفَاءُ** bir ağaçtır. **الحَنْفَاءُ** yaydır; **الحَنْفَاءُ** usturadır; **الحَنْفَاءُ** kaplumbağadır; **الحنْفَاء** bukalemundur; **الحَنْفَاء** renk değiştiren cariyedir; bir kere tembellik eder, başka bir kere canlılık gösterir.

**نحف** : Leys dedi: Adam **نَحُفَ** eder, **يَنْحُفُ** eder; **نحافة** (zayıflık) olur; o, **نَحِيفٌ** (zayıf), **قَضِيفٌ** (ince), **ضَرِبٌ** (çelimsiz), az etlidir. Ve inşad etti:
Zayıf adamı görürsün de onu küçümsersin,
Hâlbuki elbiselerinin altında güçlü bir adam vardır.

**نفح** : Münzirî bana, Sa‘leb’den, o da İbnü’l-A‘râbî’den haber verdi; dedi: **النَّفِيحُ** ve **المِنفَحُ** ve **المِعَنُّ**: kavimle birlikte içeri giren, hâli onların hâli olmayan kimsedir.

Ezherî dedi: Bu yerde böyle gelmiştir.

Başka bir yerde dedi ki: **النَّفِيج** (ج ile) kavmin arasına girip araya giren; ne düzeltir ne bozar; bu Sa‘leb’in sözüdür.

Dedi: İbnü’l-A‘râbî dedi: **النَّفِيحُ** yabancı olarak gelip kavmin arasına giren, aralarını açan ve işlerini ıslah eden kimsedir.

Leys dedi: Güzel koku **نَفَح** eder, **يَنْفَحُ** eder; **نَفْحاً** ve **نُفُوحاً** (olarak) eğer kokusu yayılırsa. Onun güzel bir **نَفْحَةٌ**si ve kötü bir **نَفْحَةٌ**si vardır. Ve binek hayvanı **نَفَحت** etti: ayağıyla çifte attığında ve toynağının keskin ucu ile fırlattığında.

Ve onu kılıçla **نَفَحَهُ** etti: ona yan bakışla uzandığında. Ve onu mal ile **نَفَحَه** etti, **نَفْحاً**; ve onun için **نَفَحَاتٌ** (iyilik) eksik olmaz; yani defalar. Dedi: Allah, kullarına nimet veren **النَّفَّاحُ**tır. Dedim: Kur’an’da sonra da seçilmiş Peygamber’in (ona selam) sünnetinde gelen Allah’ın sıfatları içinde **النَّفَّاحَ**’ı işitmedim; ilim ehli katında, Allah (aziz ve celil) kitabında indirmediği ve Peygamberinin diliyle açıklamadığı bir sıfatla vasfedilmesi caiz değildir. Bir adama **نَفَّاحٌ** denirse manası: çokça bağışlar verendir.

Münzirî bana Ebû’l-Heysem’den haber verdi; dedi ki Allah’ın (aziz ve celil) sözü hakkında: (**وَلَئِن مَّسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِّنْ عَذَابِ رَبِّكَ**) (Enbiyâ: 46) şöyle dedi: “Bize **نَفْحَةُ الصَّبا** isabet etti” yani içinde gam ve keder bulunmayan bir ferahlık ve hoşluk. “Bize **نَفْحَةٌ** semûmdan isabet etti”: yani sıcaklık, gam ve keder. Ve **الصَّبا**’nın hoşluğu hakkında inşad etti:
Doğuların sağ tarafından estiğinde

Ve güzel koku **نَفَحُ** eder: kokusu yayıldığında. Ve Cırânu’l-‘Ûd komşusunu anarak dedi:
Çirkinlikle bana acele etti; elbisesi
Yeni; ve yenlerinden misk **يَنْفَحُ**
Yani kokusu yayılır. Böylece **النَّفْحَةَ**yı, Allah’ın (aziz ve celil) sözü sebebiyle şiddetli azabın bir defası kıldı: (**وَلَئِن مَّسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِّنْ عَذَابِ رَبِّكَ**). Ve onu bir defa da misk kokusu kıldı. Asma‘î dedi: Rüzgârdan semûm olanın **لَفْحٌ**ı vardır; soğuk olanın **نَفْحٌ**ı vardır.

Leys dedi: **الإنْفَحَةُ** ancak işkembesi olan her şey için olur; onun karnından çıkarılan sarı bir şeydir; ıslak bir yün parçasında süte sıkılır da peynir gibi koyulaşır. Harrânî, İbnü’s-Sikkît’ten: o, **إِنْفَحَةُ الجَدْي** ve **إِنْفَحَّةُ الْجدي**’dir; **أَنْفِحَة** deme. Dedi: Beni Kilâb’dan iki fasih bedevi yanımda bulundu; biri dedi: “Ben ancak **إنْفَحَةً** derim.” Öteki dedi: “Ben ancak **مِنْفَحَةٍ** derim.” Sonra, Beni Kilâb’ın şeyhlerine bunları sormak üzere ayrıldılar; bir topluluk bunun sözünde, bir topluluk şunun sözünde birleşti; ikisi de iki lehçedir.

Ebû Ubeyd dedi: O, elifi kesreli olarak **الإنْفَحَةُ**’dır. Ebû’l-Abbâs, İbnü’l-A‘râbî’den rivayet etti: **إِنْفَحَةٌ** ve **إِنْفَحَةٌ**; bu iyi dildir. Ve denir: **مِنْفَحَةٌ** ve **بِنَفْحَةٌ**.

Hadiste: (**أَوَّلُ نَفْحَةٍ من دم الشهيد**) ; Şemmer dedi: Hâlid b. Cenbe dedi: **نفحة الدّم** kandan ilk kaynama ve ilk itiştir. Râ‘î dedi:
İyilikten bolca akış umarız; onu
İsteyenlerine **ينفحها**; ne başa kakma var ne haset.

Ebû’l-Heysem dedi: **الجَفْرُ**, koyun ve keçi yavrularından, işkembesi oluşmuş ve doğumdan elli gün yahut iki ay sütten kesilmiş olan; yahut bitki otladığında **إِنْفَحَتهُ** işkembe olduğunda (olan)dır. **إنْفَحَةً** ancak emdiği müddetçe olur. Ferrâ dedi: **طعنة نَفُوحٌ**: kanı hızlıca **يَنْفَحُ** eden bir darbe.

Ebû Zeyd dedi: Memelerden **النَّفُوحُ**: sütünü tutmayan (meme)dir. Sa‘leb, İbnü’l-A‘râbî’den: **النَّفْحُ** adamı savunmadır; denir: o, falanca için **يُنَافِحُ** eder. Başkası dedi: o, onun için **يُنَاضِحُ** eder. İbnü’s-Sikkît dedi: **النَّفِيحةُ** yaydır; o, **نَبْعٍ**dan bir şerit parçadır. Müleyh el-Hüzelî dedi:
Hızlı koşunun döndürülenlerini çöktürdüler; sanki onlar
Kuruyup sertleşmemiş **نَفَائِحُ نَبْعٍ**dır

Yaya **النفيحة** da denir; o, **الفجواءُ المُنفَحَّة**’dir.

**حفن** : Leys dedi: **الحَفْنُ** avuç içiyle ve parmaklar bitişik halde şeyi almandır. Her avucun dolusu bir **حَفْنَةٌ**dir. Kendin için aldığında **احْتَفَنْتُ**.

**المحْفَنُ** çok **الجَفْنِ** sahibi olandır. **مِحْفَنٌ** Ebâ Bathâ’ idi; ona nispetle binekler **البَطْحَاوِيَّةُ** diye anılır.

Ebû Ubeyd, Ebû Zeyd’den: Bir adamı yerden söküp çıkardığında onu **احتَفَنْتُ** ettim, **احْتِفَاناً**.

Dedi: Ebû Amr dedi: **الحُفْنَةُ** çukurdur; çoğulu **حُفَن**.

Şemmer dedi: **الحُفنة** çukurdur; ve inşad etti:
Evi tanır mısın? **بالحُفَنْ** ile silinip yok olmuş

Dedi: O, suyun havuzlar gibi kazdığı küçük çukurlardır.

İbnü’s-Sikkît dedi: **الحُفَن**: içinde su bulunan oyuklardır; alt tarafında çakıl ve toprak vardır. Ebû Bekir el-İyâdî bana, Adiyy b. er-Rikâ‘ el-Âmilî için inşad etti:
Bir ilk doğan; onun izlerini, fışkıran bir kaynağın izleri geciktirir;
Orada mavi **حُفَنَاً** ve gölcükler görürsün.
