# نزأ (ن-ز-أ) — Arapça kök

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%86%D8%B2%D8%A3
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%86%D8%B2%D8%A3

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Harfler: ن - ز - أ
- Bu kök Kur'an'da geçmiyor.
- 6 sözlük
- Bu sayfa şu yazımları da kapsar: نزء

## Sözlükler (6)

### [es-Sıhâh](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%86%D8%B2%D8%A3/sozluk/sihah.md) — Cevherî · 10. yy

أبو زيد: نَزَأْتُ بين القوم نَزْءً ونُزوءً، إذا حَرَّشْتَ وأفسدتَ. ونَزَأَ الشيطانُ بينهم: ألقى الشرَّ والإغراءَ. الكسائي: نَزَأْتُ عليه نَزْءًا: حَمَلْتُ. يقال: ما نَزَأَكَ على هذا، أي ما حَمَلَكَ عليه. ورجلٌ مَنْزوءٌ بكذا، أي مولَعٌ. ويقال: إنَّك لا تدري علامَ يَنْزَأُ هَرِمُكَ، ولا تدري بمَ يولَعُ هَرِمُكَ، أي نفسُكَ وعقلُكَ.

##### Türkçe

أبو زيد: **نَزَأْتُ** قومun arasında **نَزْءًا** ve **نُزوءً** (yaptım); **حَرَّشْتَ** ve **أفسدتَ** olduğun zaman (yani kışkırttığın ve bozduğun zaman). Ve şeytan onların arasında **نَزَأَ**: şerri ve **الإغراءَ**yı (ayartmayı) attı. الكسائي: Ona karşı **نَزَأْتُ** **نَزْءًا**: حمل ettim (sevk ettim). Denir ki: Bu şeye karşı seni **نَزَأَ** eden nedir; yani ona seni حمل eden nedir. Ve bir adam, şu şey ile **مَنْزوءٌ**dur; yani müptelâdır. Ve denir ki: Sen bilmezsin, senin **هَرِمُكَ** ne üzerine **يَنْزَأُ**; ve bilmezsin, senin **هَرِمُكَ** ne ile müptelâ olur; yani senin nefsin ve aklın.

### [Tehzîbu'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%86%D8%B2%D8%A3/sozluk/tehzib.md) — Ezherî · 10. yy

ز ن ( و ا ي ء )
زين ، زون ، زني ، زنأ ، وزن ، نزا ، نزأ ، نوز : مستعملة .
زين : الزَّيْن : نقيضُ الشَّين ، وسمعتُ صبيّاً من بني عُقَيل يقول لصبيّ آخَر : وجهِي زَيْن ووجهُك شَيْن ، أراد أنه صَبيح
الوجه ، وأن الآخر قبيحُه ، والتقدير : وجهِي ذو زَيْن ، ووجهُك ذو شَيْن ، فنعتهما بالمَصْدَر ، كما يقال : رجلٌ صَوْم وعَدْل ، أي : ذو عَدْل .
وقال اللّيث : زانَه الحُسُن يَزِينه زيناً . وازدانت الأرضُ بنباتها ازدِياناً ، وازَّيّنَتْ وتَزَيّنَتْ ، أي : حَسُنت وبَهُجَتْ .
قال : والزِّينة اسمٌ جامعٌ لكلّ شيء يُتَزيَّن به .
( زون ) : قال : والزُّون موضعٌ تُجمَع فيه الأصنام وتُنصَب ، وقال رؤبة :
وَهْنانة كالزُّون يُجْلى صَنَمُهْ
وقال غيره : كلُّ ما عُبِد من دون الله فهو زُون وزُور . نقلت عن محمد بن حبيب قالت أعرابية لابن الأعرابي : إنك تَزونُنا إذا طلعت كأنك هلال في قثمان . قال : تَزوننا وتَزينُنا واحد .
وقال الليث : رجلٌ زَوَن وامرأة زِونّةٌ إذا كانا قَصِيرين وقد قاله غيره .
وأخبَرَني المنذريُّ عن ثعلب عن ابن الأعرابي قال : الزَّوَنْزسي : الرجلُ ذو الأبّهة والكِبْر ؛ والزَّوَنَّكُ : المُخْتالُ في مِشْيَته ، النّاظرُ في عِطْفَيه ، يُرى أن عندَه خيراً وليس عنده ذاك .
قلتُ : وقد شدّده بعضُهم فقال : رجلٌ زَوَنّكٌ ، والأصْل فيه الزَّوَنُّ فزيدت الكاف وترك التشديد .
ورَوَى أبو العبّاس عن ابن الأعرابي أنه قال : الزُّوَنَةُ : المرأةُ العاقلة ، والزِّوَنّة : المرأة القصيرة .
ثعلب عن ابن الأعرابيّ : في الطعام زُوَان وزُؤان وزِوان : وهو الزريُّ منه الّذي يُرمَى به .
وقال اللّيث : الزُّوَان : حَبٌّ يكون في الحِنْطَة يسمِّيه أهلُ الشام الشَّيْلَم ، الواحدة زُوَانةٌ .
ورَوَى سلمةُ عن الفرّاء أنه قال : الأزناء : الشَّيْلَم .
قلت : ولا أدري لم جمعه أزناء .
وزن : قال الله جلّ وعزّ : ( فَلاَ نُقِيمُ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَزْناً ) ( الكهف : 105 ) .
قال أبو العبّاس : قال ابن الأعرابيّ : العَرَب تقول : ما لِفلان عندنا وَزْن ، أي : قَدْرٌ لخِسّته .
وقال غيرُه : معناه : خِفّة موازِينهم من الحَسنات .
ويقال : وَزَن فلانٌ الدراهمَ وَزْناً بالمِيزان ، وإذا كالَ فقد وَزَنه أيضاً .
ويقال : وزنَ الشيءَ إذا قَدَّره ، ووَزَن ثمرَ النّخل إذا خَرَصه .
وأخبَرَني ابن منيع عن عليّ بن الجعد عن شُعبَة عن عمرو بن مرّة عن أبي البَخْتَريّ قال : سألت ابنَ عبّاس عن السلَف في النَّخْل فقال : نَهَى رسولُ الله ( صلى الله عليه وسلم ) عن بيع النَّخل حتى يُؤكل منه وحتّى يُوزَن . قلتُ : وما يُوزَن ؟ فقال رجلٌ عندَه : حتّى يَحْزَر .
قلتُ : جَعَل الحَزْرَ وَزْناً ، لأنّه خَرْصٌ وتقدير .
وقال الليث : الوَزْن ثَقْلُ شيءٍ بشيء مِثله ، كأوزان الدّراهم ، ومِثلُه الرَّزْن .
قلتُ : ورأيتُ العَرَب يسمُّون الأوزانَ الّتي يُوزَن بها التّمر وغيره الّتي سُوّيتْ من الحجارة كالأمْناء وما أشبَهَها : الموازين ، واحدها ميزان ، وهو المَثاقيل واحدها مِثْقال ، ويقال للآلهة الّتي يُوزَن بها الأشياء : مِيزان أيضاً ، وجمعُه الموازين . وجائزٌ أن يقال للميزان الواحد بأوزانِه وجميعِ آلَتِهِ : المَوازين ؛ قال الله جلّ وعزّ : ( وَنَضَعُ الْمَوَازِينَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيَامَةِ ) ( الأنبياء : 47 ) ، يريد : نَضَع الميزانَ ذا القِسْطِ .
وقال جلّ وعزّ : ( وَالْوَزْنُ يَوْمَئِذٍ الْحَقُّ فَمَن ثَقُلَتْ مَوَازِينُهُ فَأُوْلَائِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ) ( الأعراف : 8 ) .
أراد ، والله أعلم : فمن ثَقلتْ أعمالُه الَّتي هي حَسناتُه .
وقال الزجّاج : اختَلفت الناسُ في ذكر الميزان يومَ القيامة ، فجاء في بعض التّفسير أنّه ميزان له كِفّتان ، وأنّ الميزان أُنزِل في الدّنيا ليتَعامَل الناس بالعَدْل وتُوْزَنَ به الأعمال .
وقال بعضُهم : المِيزان : العدلُ ، وذهب إلى قولهم ، هذا في وزن هذا ، وإن لم يكن مما يوزن ، وتأويله أنه قد قام في النفس مساوياً لغيره ؛ كما يقوم الوزن في مرآة العين . قال بعضهم : الميزان : الكتابُ الّذي فيه أعمالُ الخَلْق . هذا كلُّه في باب اللغة ، والاحتجاجُ سائغٌ ، إلاّ أَن الأوْلى من هذا أن يُتَّبعَ ما جاء بالأسانيد الصِّحاح ، فإن جاء في الخَبَر أنّه مِيزانٌ له كِفَّتان من حيث يَنقُل أهلُ الثّقة ، فينبغي أن يُقبَل ذلك .
وقد رُوِي عن جُوَيْبِر عن الضَّحاك أنّ الميزان العَدْلُ ، والله أعلم ، بحقيقةِ ذلك .
ثعلب عن ابن الأعرابيّ : امرأةٌ مَوْزُونة : قصيرةٌ عاقلةٌ . قال : والوَزْنة : المرأةُ القصيرة .
وقال الليث : جارية مَوْزونة : فيها قِصَر . قال : والوَزِين : الحَنظَل المطحون ، وكانت العَرَب تتَّخذ طعاماً من هِبِيد الحَنظَل يَبلُونه ، باللبن فيأكلونه ، يسمُّونه الوَزِين ؛ وأَنشَد :
إذا قَلَّ العُثَانُ وصارَ يوماً
خَبيئةَ بيتِ ذي الشرفِ الوَزِين
أي : صار الوزين يوماً خبيئة ببيت ذي الشرف .
ورجلٌ وَزِينُ الرأيِ ، وقد وَزُنَ وَزانةً : إذا كان متثبِّتاً .
وقال أبو سَعيد : أَوْزَنَ فلانٌ نفسَه على الأمر وأَوْزَمَها : إِذا وطّن نفسَه عليه .
وقال أبو زيد : أكلَ فلانٌ وَزْمة ووَزْنَةً ، أي : وَجْبةً ؛ وقاله أبو عمرو .
ويقال : وَزَنْتُ فلاناً شيئاً ، وَوَزَنْتُ له شيئاً بمعنًى واحد ، قال الله : ( يَسْتَوْفُونَ وَإِذَا كَالُوهُمْ أَوْ وَّزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ ) ( المطففين : 3 ) ، المعنى : إذا كالُوا لهم أو وَزَنوا لهم .
نزا : قال الليث : النَّزْوُ : الوَثَبان ، ومنه نَزْوَ التّيْس ولا يقال إلاّ للشّاة والدّواب والبقر في معنى السِّفاد .
وقال الفرّاء : الإنزاء : حَرَكات التّيُوس عند السِّغاد ، رواه سلمة عنه .
أبو بكر : يقال للفحل : إنه لكبير النزاء ، أي : النزو . وقال : وحكى الكسائي : النزاء بالكسر قال : والهُذَاء من الهذيان بضم الهاء .
وقال الليث : النَّازِيةُ : حِدَّةُ الرجل المتَنَزِّي إلى الشرّ ، وهي النَّوازِي . ويقال : إن قلبَه ليَنْزُو إلى كذا ، أي : ينزع إليه .
قال : وقَصْعةٌ نازِية القَعْرِ ، أي : قَعيرة ، وإذا لم تُسَمِّ قعرَها قلتَ : هي نَزِيةٌ أي قَعيرة . والنزَاءُ : هو النزَوان في الوَثْب .
أبو عُبَيد عن الأصمعيّ : وقَع في الغَنَم نُزاء ونُقازٌ وهما معاً داءٌ يأخذها فتَنْزُو منه وتَنقُزُ حتّى تموت .
ويقال : نزا الطعامُ يَنْزُو : إذا غَلاَ سِعْرُه .
وفي حديث أبي عامر الأشعريّ أنه كان في وقعة هَوَازنَ رُمِيَ بَهْمٌ في رُكبتيه فنُزيَ منه فمات ، معناهُ : أنَّه نزِف منه بِكثرةِ ما سالَ من دَمِه .
ويقال : نزِيَ ونزِف ، وأصابتهُ جراحةٌ فنُزِيَ منها ومات .
نزأ : أبو عبيد عن أبي عمرو : ونَزأْت عليه ، عَمَلت عليه .
وقال أبو زيد : نَزَأْتُ بين القوم أنْزَأ نَزْأً : إذا أفسَدْتَ بينهم ، وكذلك نَزَغتُ بينهم .
ابن بُزُرج قال : الواحد من النزآت نَزأة ، فعلة مفتوحة الفاء خفيفة ، وهي الحاجة تنزأ ؛ أي : تطرأ على صاحبها وهو عاقل ، وهو مهموز .
زني ( زنأ ) : يقال : زَنيَ الزّاني يَزنِي زِناً ، مقصورٌ ، وزِناءً ممدود .
وقال الفرّاء في ( كتاب المصادر ) : هو لغَيّةٍ ولِزَنْيَةٍ ، وهو لغَيْرِ رَشْدة ، كلُّه بالفتح .
قال : وقال الكسائيّ : ويجوزُ رَشْدة ورِشْدة بالكسر والفتح ، فأما غَيَّة فهو بالفتح لا غير . ومن أمثالهم : ( لا حِصْنُها حِصْنٌ ولا الزِّنا زِنا ) .
قال أبو زيد : يضرب مثلاً للذي يَكُفّ عن الخير ثم يُفرِّط فيه ، أو الّذي يَكُفّ عن الشر ثم يفرّط فيه ولا يَدوم على طريقةٍ واحدة .
وقال زيد بن كُثوة : الزِّنْءُ : الزُّنُوّ في الجَبَل .
وقال ابن السكّيت : يقال زَنَأ عليه : إذا ضَيّق عليه ؛ مثقّلة مهموزة . والزّناءُ : الضيِّق .
وأنشَدَني ابن الأعرابي :
لا هُمَّ إنَّ الحارِثَ بنَ جَبَلَةَ
زَنَّى على أَبِيه ثم قَتَلَهْ
ورَكِبَ الشادِخةَ المُحَجَّلةَ
قال : وكان أصلُه زَنَّا على أبيه بالهمز ، للضَّرورة . وقد زَنّاه من التزنِية ، أي : قَذَفه .
قال : ويقال : زَنَأَ في الجَبَل يَزْنَأُ زَنْأً : إذا صَعِد فيه .
وقالت امرأةٌ من العرب :
أشْبِه أبا أمِّكَ أو أشبهْ حَمَلْ
وارقَ إلى الخيرات زَنْأً في الجَبَلْ
أبو عُبيد عن أبي عمرو : الزَّناء ، ممدود : القَصِير ، وقال ابن مقبل :
وتولِجُ في الظِّل الزَّناء رُؤُوسَها
وتحسبها هِيماً وهُنّ صَحائحُ
ورُوِي عن النبيّ ( صلى الله عليه وسلم ) أنّه نَهَى أن يصلِّيَ الرجُل وهو زَنَاء .
قال أبو عُبيد : قال الكسائيّ : الزّناءُ هو الحاقِن بَوْلَه ، يقال منه قد زَنأَ بَوْلَه يَزْنَأُ زُنُوءاً إذا احتَقَن . وأَزْنَأ الرجُل بَوْلَه إزْناءً : إذا حَقَنَه .
قال أبو عُبيد : هو الزَّناء ممدود ، وأصلُه الضيّق ، وكلُّ شيء ضَيِّق فهو زَناء ، وقال الأخطلُ يذكر القَبر :
وإذا قذِفْتُ إلى زنَاءٍ قَعْرُها
غَبراءَ مُظْلِمةٍ مِن الأَحْفارِ
وقال : وكأنّ الحاقِنَ سمِّي زَنَاءً لأنّ البولَ يَحتقِن فيُضيِّق عليه .
قال : وقال أبو عمرو : زَنأْتُ إلى الشيء : دَنَوْت .
وقال الفرّاء : زَنَأَ فلانٌ للخمسين إذا دَنَا لها .
وقال أبو زيد : زَنَأَ إليه يَزْنَأ : إذا لَجَأَ إليه ، وأَزْنَأْتُه : ألجأتُه .
أبو عبيد عن الأصمعيّ : زنأتُ إلى الشَّيء : دَنَوْت منه .
وقال ابن الأعرابيّ : يقال للسِّقَاء : الّذي ليس بضخمٍ آدِيٌ ، فإذا كان صغيراً فهو نزىء مهموز .
وقال : النَّزِيّةُ بغير همز : ما فاجَأَك من مَطَر أو سوقٍ أو أَمْرٍ ، وأنشد :
وفي العارِضِين المُصْعِدين نَزِيّةٌ
من الشَّوْقِ مَجْتُوبٌ به القَلبُ أَجْمَعُ
سلمة : قالت الدُّبَيْرِيّة : الزَّانُ : التُّخمة ، وأنشدت :
مُصَحَّحٌ ليس يَشْكو الزانَ خَشْلَتُه
ولا يُخافُ على أمعائه العَرَبُ
ويقال : رمح يَزَنّي وأَزني ، مَنسوبٌ إلى ذي يَزَن ، أحد ملوك الأَزواءِ من اليمن . وبعضهم يَهمِزُ فيقول : رُمْح يَزْدَنِيّ وأَزْأَنِيّ ، ذكره ابن السكّيت .
نوز : شَمر عن القَعْنَبيّ عن حِزام بن هشام عن أبيه قال : رأيتُ عمرَ أتاه رجلٌ بالمصلَّى عامَ الرَّمادة من مُزينة فشكا إليه سوءَ الحال ، وإشراف عيالِه على الهلاك ، فأعطاه ثلاثة أنْبَابٍ جزائر ، وجعل عليهن
غَرائر فيهنّ رِزَمٌ من دقيق ، ثم قال له : سِرْ ، فإذا قدمْتَ فانحرْ نَاقةً فأطعمهم بوَدكِها ودقيقها ، ولا تُكثر إِطعامهم في أوَّل ما تُطعمهم ونَوِّزْ ثم لَبِثَ حيناً ، فإذا هو بالشيخ المُزَنَّى فسأَله ، فقال : فعلتُ ما أَمرتني به ، وأتَى اللَّهُ بالحيَا ، فبعْتُ الناقتين ، واشتريتُ للعيال صُبّةً من الغنم ، فهي تروح عليهم .
قال شمر : قال القَعْنَبِيُّ : قوله : نَوِّزْ ، أي : قَللْ .
قال شمر : ولم أسمعْ هذه الكلمة إلاَّ له .

##### Türkçe

ز ن ( و ا ي ء )
**زين** ، **زون** ، **زني** ، **زنأ** ، **وزن** ، **نزا** ، **نزأ** ، **نوز** : kullanımdadır.

**زين** : **الزَّيْن** : **الشَّين**’in zıddıdır; Benî **عُقَيل**’den bir çocuğun başka bir çocuğa şöyle dediğini işittim: “Yüzüm **زَيْن** ve yüzün **شَيْن**”; onun muradı, yüz güzeli bir çocuk olduğu, ötekinin de yüz çirkini olduğudur. Takdir: “Yüzüm **زَيْن** sahibi, yüzün **شَيْن** sahibi”; böylece ikisini de mastarla niteledi; nitekim “adam **صَوْم** ve **عَدْل**” denir; yani: **عَدْل** sahibi.

Leys dedi: Onu güzellik süsledi; onu **يزِينه** **زيناً**. Yer, bitkisiyle **ازدِياناً** süslendi; **وازَّيّنَتْ** ve **تَزَيّنَتْ**; yani: güzelleşti ve sevinç verdi.

Dedi: **والزِّينة** her **يُتَزيَّن به** olan şeyin tümünü kapsayan bir isimdir.

( **زون** ) : Dedi: **والزُّون** putların toplandığı ve dikildiği bir yerdir. Rü’be dedi:
وَهْنانة كالزُّون يُجْلى صَنَمُهْ

Başkası dedi: Allah’tan başka ibadet edilen her şey **زُون** ve **زُور**’dur. Muhammed b. Habîb’den naklettim: Bir bedevî kadın İbnü’l-A‘râbî’ye dedi ki: “Sen bize **تَزونُنا** edersin, doğduğun vakit, sanki **قثمان** içinde bir hilâl gibisin.” Dedi: **تَزوننا** ile **تَزينُنا** birdir.

Leys dedi: Kısa oldukları zaman adama **زَوَن** ve kadına **زِونّةٌ** denir; bunu başkası da söylemiştir.

Münzirî bana, Sa‘leb’den, İbnü’l-A‘râbî’den haber verdi; dedi ki: **الزَّوَنْزسي**: heybet ve kibir sahibi adamdır; **والزَّوَنَّكُ**: yürüyüşünde kurumlanan, iki yanına bakan; onda bir hayır var sanılır, hâlbuki onda o yoktur.

Dedim: Bazıları onu şeddeli kıldı da şöyle dedi: adam **زَوَنّكٌ**; aslı onda **الزَّوَنُّ**dur; kâf artırıldı ve şedde terk edildi.

Ebû’l-‘Abbâs, İbnü’l-A‘râbî’den rivayet etti: O dedi ki: **الزُّوَنَةُ**: akıllı kadın; **والزِّوَنّة**: kısa kadın.

Sa‘leb, İbnü’l-A‘râbî’den: Yiyecekte **زُوَان** ve **زُؤان** ve **زِوان** vardır: o, onun atılan bayağı kısmıdır.

Leys dedi: **الزُّوَان** buğdayda bulunan bir danedir; Şam ehli ona **الشَّيْلَم** der; teki **زُوَانةٌ**dur.

Seleme, Ferrâ’dan rivayet etti: O dedi ki: **الأزناء**: **الشَّيْلَم**.

Dedim: Onu niçin **أزناء** diye cem‘ etti, bilmiyorum.

**وزن** : Allah celîl ve azîz dedi: ( فَلاَ نُقِيمُ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَزْناً ) ( الكهف : 105 ) .

Ebû’l-‘Abbâs dedi: İbnü’l-A‘râbî dedi: Araplar der ki: “Falancanın bizim yanımızda **وَزْن**’i yok”; yani: aşağılığı sebebiyle bir değer( i ) yok.

Başkası dedi: Manası: onların hasenatlardan mîzanlarının hafifliğidir.

Denir: Falanca dirhemleri mîzanla **وَزْناً** tarttı; ölçtüğü zaman da onu yine **وَزَنه** etmiş olur.

Denir: Bir şeyi **وزن** etti; yani onu takdir etti. Hurma meyvesini **وَزَن** etti; yani onu **خَرَص** etti.

İbn Menî‘ bana, Ali b. el-Ca‘d’dan, Şu‘be’den, ‘Amr b. Murre’den, Ebû’l-Bahtârî’den haber verdi; dedi: İbn Abbâs’a hurmada selef hakkında sordum; dedi: Resûlullah ( صلى الله عليه وسلم ) hurmanın satılmasını, ondan yeninceye ve **يُوزَن** oluncaya kadar yasakladı. Dedim: “Ne **يُوزَن** olur?” Yanındaki bir adam dedi ki: “**حتّى يَحْزَر** oluncaya kadar.”

Dedim: **الحَزْر**’ı **وَزْناً** kıldı; çünkü o **خَرْصٌ** ve takdirdir.

Leys dedi: **الوَزْن** bir şeyin ağırlığının, onun benzeri bir şeyle (ölçülmesi)dir; dirhemlerin tartıları gibi; benzeri de **الرَّزْن**’dir.

Dedim: Arapların, hurma ve başkası tartılan, taşlardan **الأمْناء** ve benzerleri gibi düzlenmiş tartıları **الموازين** diye adlandırdıklarını gördüm; teki **ميزان**dır. O, **المَثاقيل**dir; teki **مِثْقال**dır. Eşyaların tartıldığı âletlere de **مِيزان** denir; cem‘i **الموازين**dir. Bir tek mîzana, tartılarıyla ve bütün âletiyle, **المَوازين** denmesi caizdir; Allah celîl ve azîz dedi: ( وَنَضَعُ الْمَوَازِينَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيَامَةِ ) ( الأنبياء : 47 ) ; muradı: **ذا القِسْطِ** olan mîzanı koyarız.

Celîl ve azîz dedi: ( وَالْوَزْنُ يَوْمَئِذٍ الْحَقُّ فَمَن ثَقُلَتْ مَوَازِينُهُ فَأُوْلَائِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ) ( الأعراف : 8 ) .

Muradı, Allah daha iyi bilir: Hasenat olan amelleri ağır gelen kimse.

Zeccâc dedi: İnsanlar kıyamet günü mîzanın zikrinde ihtilaf etti; bazı tefsirde geldi ki o, iki kefeli bir mîzandır; mîzan dünyada, insanların adaletle muamele etmeleri ve amellerin onunla tartılması için indirildi.

Bazıları dedi: **المِيزان**: adalettir. “Bu, bunun **وزن**’undadır” sözlerine gitti; tartılan şeylerden olmasa bile. Te’vili: nefiste, başkasına eşit olarak durmuştur; tıpkı ağırlığın göz aynasında durması gibi. Bazıları dedi: **الميزان**: mahlûkun amellerinin bulunduğu kitaptır. Bu, dil babındandır; istidlal câizdir; ancak bunun daha evlâsı, sahih isnadlarla gelenin izlenmesidir; eğer haberde, güven ehlinin naklettiği yönden, onun iki kefeli bir **مِيزان** olduğu gelirse, bunun kabul edilmesi gerekir.

Cüveybir’den, Dahhâk’tan rivayet edildi ki: **الميزان** adalettir; Allah daha iyi bilir, bunun hakikatini.

Sa‘leb, İbnü’l-A‘râbî’den: **امرأةٌ مَوْزُونة**: kısa, akıllı. Dedi: **والوَزْنة**: kısa kadın.

Leys dedi: **جارية مَوْزونة**: onda kısalık vardır. Dedi: **والوَزِين**: öğütülmüş **الحَنظَل**dır. Araplar **هِبِيد الحَنظَل**’dan bir yiyecek edinirlerdi; onu sütle ıslatırlar, sonra yerlerdi; ona **الوَزِين** derlerdi. Şu beyti okudu:
إذا قَلَّ العُثَانُ وصارَ يوماً
خَبيئةَ بيتِ ذي الشرفِ الوَزِين

Yani: **الوَزِين** bir gün şeref sahibinin evinde bir saklı (azık) oldu.

Ve adam **وَزِينُ الرأيِ**’dir; **وَزُنَ وَزانةً** olmuştur: eğer ağırbaşlı/temkinli ise.

Ebû Sa‘îd dedi: Falanca, işi üzerine nefsini **أَوْزَنَ** etti ve onu **أَوْزَمَها** etti: eğer nefsini ona alıştırdıysa.

Ebû Zeyd dedi: Falanca bir **وَزْمة** ve **وَزْنَةً** yedi; yani: bir öğün; Ebû ‘Amr da söylemiştir.

Denir: Falancaya bir şeyi **وَزَنْتُ**; ve ona bir şeyi **وَوَزَنْتُ**; mana bakımından birdir. Allah dedi: ( يَسْتَوْفُونَ وَإِذَا كَالُوهُمْ أَوْ وَّزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ ) ( المطففين : 3 ) ; mana: onlara ölçtüklerinde veya onlara tarttıklarında.

**نزا** : Leys dedi: **النَّزْوُ**: sıçramadır; ondan **نَزْوَ التّيْس**; yalnız koyun, binek hayvanları ve sığır için, çiftleşme manasında söylenir.

Ferrâ dedi: **الإنزاء**: çiftleşme sırasında tekelerin hareketleridir; Seleme onu ondan rivayet etti.

Ebû Bekr: Erkeğe denir ki: o, büyük **النزاء** sahibidir; yani: **النزو**. Dedi: Kisâî’den nakletti: **النزاء** kesre ile. Dedi: **الهُذَاء** da he’nin zammıyla, hezeyandan (gelir).

Leys dedi: **النَّازِيةُ**: şerre doğru atılan adamın keskinliği; bunlar **النَّوازِي**dir. Denir: “Kalbi şuna **يَنْزُو** eder”; yani: ona meyleder.

Dedi: **وقَصْعةٌ نازِية القَعْرِ**; yani: derin. Eğer dibini adlandırmazsan: “O **نَزِيةٌ**dir”; yani: derin. **والنزَاءُ**: sıçramada **النزَوان**dır.

Ebû ‘Ubeyd, Asma‘î’den: Koyuna **نُزاء** ve **نُقازٌ** düştü; ikisi birlikte, onu tutan bir hastalıktır; ondan dolayı **تَنْزُو** eder ve **تَنقُزُ** eder, ta ki ölünceye kadar.

Denir: Yiyecek **نزا** eder, **يَنْزُو**: eğer fiyatı yükselirse.

Ebû ‘Âmir el-Eş‘arî hadîsinde: Hevâzin vak‘asında idi; dizlerine bir ok atıldı; ondan **فُنُزيَ** oldu ve öldü; manası: kanının çokça akmasından dolayı ondan kanı çekildi.

Denir: **نزِيَ** ve **نزِف**; ona bir yara isabet etti de ondan **فُنُزِيَ** oldu ve öldü.

**نزأ** : Ebû ‘Ubeyd, Ebû ‘Amr’dan: “Ona karşı **نَزأْت**”; ona karşı iş yaptım.

Ebû Zeyd dedi: Kavim arasında **نَزَأْتُ** ederim, **أنْزَأ** **نَزْأً**: eğer aralarını bozarsan; aynı şekilde aralarında **نَزَغتُ**.

İbn Büzürc dedi: **النزآت**’ın teki **نَزأة**’dir; fâ’sı fethalı, hafif **فَعْلة**; o, **تنزأ** eden ihtiyaçtır; yani: sahibine, o akıllı iken, ansızın arız olur; hemzelidir.

**زني** ( **زنأ** ) : Denir: zina eden **زَنيَ** eder, **يَزنِي** **زِناً**; kısaltılmıştır; ve **زِناءً** uzatılmıştır.

Ferrâ ( **كتاب المصادر** )’da dedi: O, **لغَيّةٍ** ve **لِزَنْيَةٍ** içindir; o, **لغَيْرِ رَشْدة** içindir; hepsi fetha iledir.

Dedi: Kisâî dedi: **رَشْدة** ve **رِشْدة** kesre ve fetha ile caizdir; fakat **غَيَّة** yalnız fetha iledir. Mesellerindendir: ( لا حِصْنُها حِصْنٌ ولا الزِّنا زِنا ) .

Ebû Zeyd dedi: Hayırdan geri duran sonra onda gevşeklik eden kimseye; yahut şerden geri duran sonra onda gevşeklik eden ve tek bir yol üzere devam etmeyen kimseye misal olarak vurulur.

Zeyd b. Kusve dedi: **الزِّنْءُ**: dağda **الزُّنُوّ**dur.

İbnü’s-Sikkît dedi: “Ona karşı **زَنَأ** etti” denir: eğer ona daraltırsa; şeddeli, hemzeli. **والزّناءُ**: darlıktır.

İbnü’l-A‘râbî bana okuttu:
لا هُمَّ إنَّ الحارِثَ بنَ جَبَلَةَ
زَنَّى على أَبِيه ثم قَتَلَهْ
ورَكِبَ الشادِخةَ المُحَجَّلةَ

Dedi: Aslı, zaruret için hemze ile “**زَنَّا** على أبيه” idi. Onu **التزنِية**’den **زَنّاه** etti; yani: ona iftira attı.

Dedi: Denir: Dağda **زَنَأَ** eder, **يَزْنَأُ** **زَنْأً**: eğer onda yükselirse.

Araplardan bir kadın dedi:
أشْبِه أبا أمِّكَ أو أشبهْ حَمَلْ
وارقَ إلى الخيرات زَنْأً في الجَبَلْ

Ebû ‘Ubeyd, Ebû ‘Amr’dan: **الزَّناء** uzatılmış: kısa boylu. İbn Mukbil dedi:
وتولِجُ في الظِّل الزَّناء رُؤُوسَها
وتحسبها هِيماً وهُنّ صَحائحُ

Peygamber’den ( صلى الله عليه وسلم ) rivayet edildi: Adamın, o **زَنَاء** iken namaz kılmasını yasakladı.

Ebû ‘Ubeyd dedi: Kisâî dedi: **الزّناءُ** idrarını tutandır; ondan “İdrarını **زَنأَ** etti, **يَزْنَأُ** **زُنُوءاً**” denir: eğer tuttuysa. Adam idrarını **أَزْنَأ** etti, **إزْناءً**: eğer onu hapsettiyse.

Ebû ‘Ubeyd dedi: O, uzatılmış **الزَّناء**dır; aslı darlıktır; dar olan her şey **زَناء**dır. Ahtal, kabri anarak dedi:
وإذا قذِفْتُ إلى زنَاءٍ قَعْرُها
غَبراءَ مُظْلِمةٍ مِن الأَحْفارِ

Dedi: Sanki idrarını tutan, **زَنَاء** diye adlandırıldı; çünkü idrar tutulur da ona dar gelir.

Dedi: Ebû ‘Amr dedi: Bir şeye doğru **زَنأْتُ**: yaklaştım.

Ferrâ dedi: Falanca elliye **زَنَأَ** etti: eğer ona yaklaştıysa.

Ebû Zeyd dedi: Ona **زَنَأَ** eder, **يَزْنَأ**: eğer ona sığınırsa; ve onu **أَزْنَأْتُ**: onu sığındırdım/zorladım.

Ebû ‘Ubeyd, Asma‘î’den: Bir şeye doğru **زنأتُ**: ona yaklaştım.

İbnü’l-A‘râbî dedi: Tuluma, iri olmayanına **آدِيٌ** denir; eğer küçük olursa o, hemzeli **نزىء**’dür.

Dedi: Hemzesiz **النَّزِيّةُ**: seni ansızın yakalayan yağmurdan, pazardan veya işten olan şeydir. Şu beyti okudu:
وفي العارِضِين المُصْعِدين نَزِيّةٌ
من الشَّوْقِ مَجْتُوبٌ به القَلبُ أَجْمَعُ

Seleme: Dübeyriyye dedi: **الزَّانُ**: tıka basa doymadır. Şunu inşad etti:
مُصَحَّحٌ ليس يَشْكو الزانَ خَشْلَتُه
ولا يُخافُ على أمعائه العَرَبُ

Denir: Mızrak **يَزَنّي** ve **أَزني**; Yemen’den **ذي يَزَن**’e nispetlidir; o, **الأَزواءِ** krallarından biridir. Bazıları hemzeler de şöyle der: mızrak **يَزْدَنِيّ** ve **أَزْأَنِيّ**; onu İbnü’s-Sikkît zikretti.

**نوز** : Şemmer, Ka‘nebî’den, Hızâm b. Hişâm’dan, babasından: Dedi: Kıtlık yılı **الرَّمادة**’de, Müzeyne’den bir adam musallâda Ömer’e geldi; kötü hâlini ve çoluk çocuğunun helâke yaklaşmasını ona şikâyet etti. Ona üç **أنْبَابٍ** kesimlik deve verdi; üzerlerine, içinde un demetleri bulunan çuvallar koydu; sonra ona dedi ki: “Yürü; vardığında bir deve kes; onları onun yağı ve unu ile doyur; onları ilk doyurduğunda çokça doyurma; **ونَوِّزْ**; sonra bir müddet bekle.” Derken bir de baktı ki Müzennî ihtiyar; ona sordu; o da dedi: “Bana emrettiğini yaptım; Allah yağmuru getirdi; iki deveyi sattım; çoluk çocuğa bir sürü koyun satın aldım; işte onlar akşamleyin onlara dönüp gelir.”

Şemmer dedi: Ka‘nebî dedi: Onun sözü: **نَوِّزْ**; yani: azalt.

Şemmer dedi: Bu kelimeyi ondan başkasından işitmedim.

### [Lisânü'l-Arab](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%86%D8%B2%D8%A3/sozluk/lisan.md) — İbn Manzûr · 13. yy

نَزَأَ بينهم يَنْزَأُ نَزْءاً ونُزُوءاً: حَرَّش وأَفْسَد بينهم. وكذلك نَزَغَ بينهم. ونزأَ الشيطانُ بينهم: أَلْقَى الشَّرَّ والإِغْراءَ. والنَّزِيءُ، مثال فَعِيل، فاعِلُ ذلك. ونَزَأَه على صاحبه: حَمَلَه عليه. ونَزَأَ عليه نَزْءاً: حَمَل. يقال: ما نَزَأَك على هذا؟ أَي ما حَمَلَك عليه.
ونَزَأْتُ عليه: حَمَلْتُ عليه.
ورَجُلٌ مَنْزُوءٌ بكذا أَي مُولَعٌ به. ونَزَأَه عن قوله نَزْءاً: ردَّه. وإِذا كان الرجلُ عل طَرِيقةٍ حَسَنةٍ أَو سَيِّئةٍ، فَتَحَوَّلَ عنها إِلى غيرها، قلت مُخاطِباً لنفسِك: إِنك لا تَدْري عَلامَ يَنْزَأُ هَرَمُك، ولا تدري بِمَ يُولَعُ هرمك أَي نَفْسُك وعَقْلُك. معناه: أَنك لا تدري إِلامَ يَؤُولُ حالُكَ.

##### Türkçe

**نَزَأَ** onların arasında **يَنْزَأُ** **نَزْءاً** ve **نُزُوءاً**: kışkırttı ve onların arasını bozdu.

Ve bunun gibi: onların arasında **نَزَغَ**. Ve: şeytan onların arasında **نَزَأَ**: şerri ve ayartmayı attı.

Ve **النَّزِيءُ**, **فَعِيل** misali, bunu yapan (kimsedir). Ve onu sahibine karşı **نَزَأَه**: onu ona karşı sevk etti.

Ve ona karşı **نَزَأَ** **نَزْءاً**: sevk etti. Denir: Bu şeye karşı seni ne **نَزَأَ**? yani: seni ona ne sevk etti?

Ve ona karşı **نَزَأْتُ**: ona karşı sevk ettim.

Ve bir adam, şu şey ile **مَنْزُوءٌ**: yani ona düşkün. Ve onu sözünden **نَزَأَه** **نَزْءاً**: onu geri çevirdi. Ve eğer adam iyi yahut kötü bir yol üzere olur da, ondan başkasına doğru ondan dönüşürse, kendi nefsine hitap ederek dedin: Sen bilmezsin, ihtiyarlığın neye **يَنْزَأُ**; ve bilmezsin, ihtiyarlığın yani nefsin ve aklın ne ile düşkün olur. Manası: sen bilmezsin, hâlin nereye varır.

### [Tâcü'l-Arûs](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%86%D8%B2%D8%A3/sozluk/tac.md) — Zebîdî · 18. yy

نزأ بينهم كمنع ينزأ نزءا ونزوءا: حرش وأفسد بينهم، وكذلك نزغ بينهم، ونزأ الشيطان بينهم: ألقى الشر. والنزء الإغراء، والنزيء مثال فعيل: فاعل ذلك، ونزأ عليه: حمل، يقال: ما نزأك على هذا? أي ما حملك عليه? حكاه الجوهري عن الكسائي. ونزأ فلانا عليه أي صاحبه: حمله عليه، ونزأه عن كذا أي قوله أو فعله: رده وكفه عنه. ونزئ كعني، صرح به أرباب الأفعال وهو منزوؤ به أي مولع، ورجل نزاء، وإذا كان الرجل على طريقة حسنة أو سيئة فتحول عنها إلى غيرها قلت مخاطبا لنفسك إنك لا تدري علام، أصله على ما حذفت ألفها لدخول حرف الجر، ورواه الجوهري: بم ينزأ بالبناء للمفعول هرمك مضبوط في نسختنا ككتف، وهو الموجود بخط الصغاني، وفي نسخة شيخنا بالتحريك بم أي على أي شيء أو بأي شيء يولع عقلك ونفسك قاله ابن السكيت ومعناه أنك لا تدري إلام إلى أي شيء يؤول حالك من حسن أو قبيح. ومما يستدرك عليه: النزئ على فعيل: السقاء الصغير، عن ابن الأعرابي، ونزأ لغة في نزع.

##### Türkçe

**نزأ** aralarında, **منع** gibi, **ينزأ**; **نزءا** ve **نزوءا**: aralarını kızıştırdı ve aralarını bozdu; bunun gibi **نزغ** aralarında. Ve **نزأ الشيطان بينهم**: şerri attı. Ve **النزء** kışkırtmadır. Ve **النزيء** (fa‘îl vezni misali): bunu yapan (kimsedir). Ve **نزأ عليه**: yüklenip taşıdı; denilir: **ما نزأك على هذا?** yani: **ما حملك عليه?** Bunu Cevherî, Kisâî’den hikâye etti. Ve **نزأ فلانا عليه** yani onun arkadaşı: onu ona karşı kışkırttı. Ve **نزأه عن كذا** yani onun sözü veya fiili: onu ondan geri çevirdi ve ondan alıkoydu. Ve **نزئ** **عني** gibi; fiillerin erbabı bunu açıkça söyledi; ve o, onunla **منزوؤ به**’dir, yani müptelâ. Ve adam **نزاء**’dır. Ve erkek iyi veya kötü bir yol üzere olup da ondan başka bir şeye dönüştüğünde, nefsine hitaben: “Sen bilmezsin ne üzerine” dersin; aslı, cer harfinin girmesi sebebiyle elifini hazf ettiğin şey üzerinedir. Cevherî rivayet etti: **بم ينزأ** mef‘ûl için bina ile. **هرمك** bizim nüshamızda **كتف** gibi ضبط edilmiştir; ve bu, Sağânî’nin hattında bulunan şeydir. Şeyhimizin nüshasında hareke ile: **بم** yani hangi şey üzerine veya hangi şey ile aklın ve nefsin müptelâ olur; bunu İbnü’s-Sikkît söyledi. Ve manası: sen bilmezsin **إلام**; yani hâlinin iyi veya çirkin olarak hangi şeye varacağını.

Ve onun üzerine istidrâk olunanlardandır: **النزئ** fa‘îl üzere: küçük kırba; İbnü’l-A‘râbî’den. Ve **نزأ** **نزع**’da bir lugattır.

### [Lane's Lexicon](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%86%D8%B2%D8%A3/sozluk/lexicon.md) — Edward W. Lane · 19. yy

نَزَأَ بَيْنَهُمْ
1 نَزَأَ بَيْنَهُمْ ذ , (S, K,) aor. نَزَاَ , inf. n. نَزْءٌ and نُزُوْءٌ, (S,) He excited discord between them: (AZ, S, K:) like نَزَعَ. (TA.) ― -b2- نَزَأَهُ عَلَى صَاحِبِهِ He incited, or urged, him against his companion. (K, * TA.) ― -b3- مَا نَزَأَكَ عَلَى هٰذَا What incited, urged, or induced, thee to this? (Ks, S.) ― -b4- نَزَأَ عَلَيْهِ, (S, K,) inf. n. نَزْءٌ, (S,) He made an attack, or assault, upon him; syn. حَمَلَ. (Ks, S. K.) ― -b5- نَزَأَهُ عَنْ قَوْلِهِ He turned him back from what he had said. (K, * TA.) ― -b6- نُزِئَ بِهِ, like عُنِىَ, [i. e., pass. in form, but neut. in signification,] He was addicted, or devoted, to it; desirous of it. (TA.) ― -b7- اِنَّكَ لَا تَدْرِى عَلَامَ يُنْزَأُ هَرِمُكَ, (S, K,) thus thou sayest, addressing thyself, when a man has been pursuing a good or an evil way, and turned from it to another way, or accord. to some copies of the S, بِمَ instead of عَلَامَ, [which is for عَلَى مَا;] (TA;) Verily thou knowest not to what thing thy mind will become addicted, or devoted: (ISk, S, K:) i. e., to what thy state will come. (K.) In one copy of the K, هَرَمُكَ thine old age, is put instead of هَرِمُكَ. (TA.)

نَزِىْء
نَزِىْء ذ An inciter, instigator, or exciter. (TA.)

رَجُلٌ نَزَّآءٌ
رَجُلٌ نَزَّآءٌ ذ [A man much addicted, or devoted, to a thing; very desirous of it]. (TA.) [See نَزِئَ.]

مَنْزُوْءٌ بِهِ
مَنْزُوْءٌ بِهِ ذ Addicted, or devoted, to it; desirous of it. (S, K.)

##### Türkçe

**نَزَأَ بَيْنَهُمْ**
1 **نَزَأَ بَيْنَهُمْ** ذ , (S, K,) muzâri‘i **نَزَاَ** , mastar ismi **نَزْءٌ** ve **نُزُوْءٌ**, (S,) O, aralarında ayrılık (fitne) çıkardı: (AZ, S, K:) **نَزَعَ** gibi. (TA.) ― -b2- **نَزَأَهُ عَلَى صَاحِبِهِ** O, onu arkadaşına karşı kışkırttı yahut tahrik etti. (K, * TA.) ― -b3- **مَا نَزَأَكَ عَلَى هٰذَا** Seni buna ne kışkırttı, tahrik etti yahut sevk etti? (Ks, S.) ― -b4- **نَزَأَ عَلَيْهِ**, (S, K,) mastar ismi **نَزْءٌ**, (S,) O, ona saldırdı yahut hücum etti; eş anlamlısı **حَمَلَ**. (Ks, S. K.) ― -b5- **نَزَأَهُ عَنْ قَوْلِهِ** O, onu söylediği sözden geri çevirdi. (K, * TA.) ― -b6- **نُزِئَ بِهِ**, **عُنِىَ** gibi, [yani şekilce meçhul, fakat anlamca lâzım,] O, ona düşkün oldu yahut ona kendini verdi; onu arzulayıcı oldu. (TA.) ― -b7- **اِنَّكَ لَا تَدْرِى عَلَامَ يُنْزَأُ هَرِمُكَ**, (S, K,) bir adam iyi yahut kötü bir yol tutmuşken ondan başka bir yola yahut gidişe dönünce, kendine hitap ederek böyle dersin; yahut S’nin bazı nüshalarına göre **عَلَامَ** yerine **بِمَ**, [ki bu **عَلَى مَا** yerinedir;] (TA;) Şüphesiz sen, zihninin hangi şeye düşkün olacağını yahut kendini vereceğini bilmezsin: (ISk, S, K:) yani hâlinin neye varacağını. (K.) K’nin bir nüshasında **هَرِمُكَ** “senin ihtiyarlığın” **هَرِمُكَ** yerine konulmuştur. (TA.)

**نَزِىْء**
**نَزِىْء** ذ Kışkırtıcı, tahrik edici yahut fitne çıkarıcı. (TA.)

**رَجُلٌ نَزَّآءٌ**
**رَجُلٌ نَزَّآءٌ** ذ [Bir şeye çok düşkün olan yahut kendini ona çok veren; onu pek çok arzulayan]. (TA.) [Bkz. **نَزِئَ**.]

**مَنْزُوْءٌ بِهِ**
**مَنْزُوْءٌ بِهِ** ذ Ona düşkün olan yahut kendini ona veren; onu arzulayan. (S, K.)

### [Salmone](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%86%D8%B2%D8%A3/sozluk/salmone.md) — H. Anthony Salmone · 19. yy

#### Madde başı: نزء

نَزَأَ
نَزَأَ A ( n. ac. نَزْء [ 1 ] ,  نُزُوْء [ 27 ] )
a.  [ Bain ], Stirred up discord between.

b.  [ acc. &  'Ala ], Incited, instigated to.

c.  [ 'Ala ], Assailed.

d.  [ acc. &  'An ], Turned from.

e.  [ pass. ] [ Bi ], Was inclined to.

نَزِيْء
نَزِيْء [ 25 ],
a.  Inciter, instigator.

نَزّآء
نَزّآء [ 28 ],
a.  Desirous.

مَنْزُوةء بِهِ
مَنْزُوةء بِهِ
a.  Addicted to; fond of.

##### Türkçe

نَزَأَ
نَزَأَ A ( i. mastar. **نَزْء** [ 1 ] , **نُزُوْء** [ 27 ] )
a. [ Bain ], arasında ayrılık meydana getirdi; arasında fesat çıkardı.

b. [ acc. & 'Ala ], (birini) (bir şeye) kışkırttı; (birini) (bir şeye) teşvik etti.

c. [ 'Ala ], saldırdı.

d. [ acc. & 'An ], (bir şeyi) (bir şeyden) çevirdi.

e. [ edilgen ] [ Bi ], (bir şeye) meyletti.

نَزِيْء
نَزِيْء [ 25 ],
a. Kışkırtıcı; teşvik edici.

نَزّآء
نَزّآء [ 28 ],
a. Arzulayıcı.

مَنْزُوةء بِهِ
مَنْزُوةء بِهِ
a. (bir şeye) müptela; (bir şeye) düşkün.
