# نسا — es-Sıhâh

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%86%D8%B3%D8%A7/sozluk/sihah
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%86%D8%B3%D8%A7/entries/sihah

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [نسا](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%86%D8%B3%D8%A7.md)
- es-Sıhâh: Cevherî · 10. yy

## Madde başı: نسا

النِسْوَةُ والنُسْوَةُ، والنِساءُ والنِسْوانُ: جمع امرأةٍ من غير لفظها. وتصغير نِسْوَةٍ: نُسَيَّةٌ، ويقال نُسَيَّاتٌ، وهو تصغير الجمع. والنِسيانُ: خلاف الذِكْرِ والحفظ. ورجلٌ نَسْيانُ: كثير النسْيانِ للشيء. وقد نَسيتُ الشيء نِسياناً ولا تقل نَسَياناً بالتحريك، لأنّ النَسَيانِ إنَّما هو تثنية نَسا العِرْقِ. وأنْسانيهِ الله ونَسَّانيه تَنْسِيةً بمعنًى. وتَناساهُ: أرى من نفسه أنَّه نَسيه. والنِسيانُ: الترك. قال الله تعالى: "نَسوا الله فَنَسِيَهم:، وقال تعالى: "ولا تَنْسَوا الفضل بينكم"، وأجاز بعضهم الهمز فيه. الأصمعيّ: النَسا بالفتح مقصورٌ: عِرقٌ يخرج من الوِرك فيستبكن الفخذين ثم يمرُّ بالعرقوب حتَّى يبلغ الحافر، فإذا سمنت الدابَّة انفلقت فخذاها بلحمتين عظيمتين وجرى النَسان بينهما واسْتَبانَ، وإذا هزلتْ الدابَّة اضطربت الفخذان وماجت الرَبَلتان وخَفِيَ النَسا. وقال أبو زيد في تثنيته: نَسَوانِ ونَسَياني والجمع أَنْساءٌ. ويقال: نَسِيَ الرجل فهو نَسٍ على فَعِلٍ، إذا اشتكى نَساهُ. ونَسَيْتُهُ فهو مَنْسِيٌّ، إذا أصبتَ نَساهُ. والنَسْيُ والنِسْيُ: ما تلقيه المرأة من خرق اعتلالها. والنِسْيُ أيضاً: ما نُسِيَ وما سقط في منازل المرتحلين من رُذال أمتعتهم.

### Türkçe

**النِسْوَةُ** ve **النُسْوَةُ**; ve **النِساءُ** ve **النِسْوانُ**: **امرأةٍ**’nin, onun lafzından olmaksızın cem‘idir. Ve **نِسْوَةٍ**’nin tasğîri: **نُسَيَّةٌ**’dir; ve **نُسَيَّاتٌ** denilir; ve o, cem‘in tasğîridir. Ve **النِسيانُ**: **الذِكْرِ** ve **الحفظ**’ın zıddıdır. Ve **رجلٌ نَسْيانُ**: şey için **النسْيانِ**’ı çok olan (kimsedir). Ve muhakkak ben şeyi **نِسياناً** olarak unuttum; ve hareke ile **نَسَياناً** deme; çünkü **النَسَيانِ** ancak **نَسا العِرْقِ**’ın tesniyesidir. Ve Allah onu bana unutturdu: **أنْسانيهِ الله**; ve **نَسَّانيه تَنْسِيةً** (da) bir mânâ ile (aynıdır). Ve **تَناساهُ**: kendi nefsinden, onu unuttuğunu gösterdi. Ve **النِسيانُ**: terk etmektir. Allah Teâlâ dedi: “**نَسوا الله فَنَسِيَهم**”; ve dedi: “**ولا تَنْسَوا الفضل بينكم**”; ve bazısı onda hemzeyi câiz gördü. **الأصمعيّ**: **النَسا** fetha ile, maksûr: **عِرقٌ**tur; **الوِرك**’ten çıkar, iki **الفخذين**’i birbirine bitiştirir; sonra **العرقوب** üzerinden geçer, tâ **الحافر**’e ulaşır; binek hayvan semirdiği vakit iki **فخذاها** iki büyük et parçasıyla yarılır ve **النَسان** ikisinin arasında akar ve belirginleşir; ve binek hayvan zayıfladığı vakit iki **الفخذان** çalkalanır ve iki **الرَبَلتان** dalgalanır ve **النَسا** gizlenir. Ve Ebû Zeyd onun tesniyesinde dedi: **نَسَوانِ** ve **نَسَياني**; ve cem‘i **أَنْساءٌ**’dır. Ve denilir: **نَسِيَ** adam, böylece o **نَسٍ**’dir, **فَعِلٍ** üzere; **نَساهُ**’ndan şikâyet ettiği zaman. Ve ben onu **نَسَيْتُهُ**; böylece o **مَنْسِيٌّ**’dir; **نَساهُ**’na isabet ettiğin zaman. Ve **النَسْيُ** ve **النِسْيُ**: kadının hastalığından dolayı attığı paçavralardır. Ve **النِسْيُ** ayrıca: unutulan şeydir ve göçenlerin konak yerlerinde, eşyalarının döküntüsünden düşen şeydir.
