# نسغ — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D9%86%D8%B3%D8%BA/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D9%86%D8%B3%D8%BA/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [نسغ](https://lisan.digital/tr/kok/%D9%86%D8%B3%D8%BA.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: نسغ

نَسَغَت الواشِمةُ بالإِبرة نَسْغاً: غَرَزَتْ بها. والنسْغُ: تَغْرِيزُ الإِبرة، وذلك أَنّ الواشِمةَ إذا وشَمَتْ يدها ضَبَّرَتْ عِدَّة إبر فَنَسَغَتْ بها يدها ثم أَسَفَّتْه النَّؤُورَ، فإِذا بَرَأَ قُلِعَ قِرْفُه عن سَواد قد رَصُنَ. ونَسَغَ الخبزة نَسْغاً غَرَزَها. ابن الأَعرابي: المِنْسغةُ والمِبْزغةُ البَرْكُ الذي يُغْرَزُ به الخُبْزُ. والمِنْسغةُ: إِضْبارةٌ من ريشِ الطائر أَو ذنَبه يَنْسَغُ بها الخَبَّازُ الخُبْزَ، وكذلك إذا كان من حديد. والنَّسْغُ مثل النخس. ونَسَغَه بيد أَو رُمْحٍ أَو سوط نَسْغاً ونَسَّغَه: طعنه، وكذلك أَنْسَغَه. ونَسَغَه بكلمة: مثل نَزَغه. ورجل ناسِغٌ من قوم نُسَّغٍ: حاذقٌ بالطعن؛ قال: إِنِّي على نَسْغِ الرِّجالِ النُّسَّغِ
ونَسَغَ البعيرُ: ضَرَبَ مَوْضِعَ لَسْعةِ الذُّبابِ بخُفّه. وأَنْسَغَتِ الفَسيلةُ ونَسَّغَتْ: أَخْرَجَتْ قُلْبَها، وقيل: أَخرجت سعفاً فوق سعَف، وأَنْسَغتِ الشجرة: نبتت بعد القطع، وكذلك الكرمُ. وانْتَسَغَ الرجلُ: تَحَرّى. ونَسَغ في الأَرض نَسْغاً: ذهب. ونَسَغَتْ ثَنِيَّتُه: تَحَرَّكَتْ ورَجَعَتْ. والنَّسِيغُ: العَرَقُ. وانْتَسَعَتِ الإِبلُ وانْتَسَغَتِ انْتِساغاً، بالعين والغين، إِذا تَفَرَّقَتْ في مَراعِيها وتَباعَدَتْ؛ وقال الأَخطل:
رجَِنَّ بِحَيْثُ تَنْتَسِغُ المَطَايا ،
فلا بَقًّا تَخافُ ، ولا ذُبابَا
(* في ديوان الأخطل: دجنّ بدل رجنّ، والمعنى واحد)

### Türkçe

**نَسَغَت** dövmeci kadın iğne ile **نَسْغاً**: onunla batırdı. Ve **النسْغُ**:
iğnenin batırılmasıdır; bu da şudur ki dövmeci kadın elini dövdüğü zaman birkaç
iğneyi bir araya bağlar da onunla elini **نَسَغَتْ**; sonra onu **النَّؤُورَ** ile
aşağıdan yukarıya sürter; iyileştiği vakit, kararmış olan bir siyahlığın üzerinden
onun kabuğu soyulur. Ve ekmeği **نَسَغَ** **نَسْغاً**: onu batırdı. İbn
el-A‘râbî: **المِنْسغةُ** ve **المِبْزغةُ** ekmeğin kendisiyle batırıldığı
**البَرْكُ**tur. Ve **المِنْسغةُ**: kuşun tüyünden yahut kuyruğundan bir demettir;
fırıncı onunla ekmeği **يَنْسَغُ**; aynı şekilde demirden olduğu zaman da. Ve
**النَّسْغُ** **النخس** gibidir. Ve onu el ile yahut mızrak ile yahut kırbaç ile
**نَسْغاً** **نَسَغَه** ve **نَسَّغَه**: onu mızrakladı; aynı şekilde **أَنْسَغَه** de.
Ve onu bir söz ile **نَسَغَه**: **نَزَغه** gibidir. Ve **ناسِغٌ** bir adam,
**نُسَّغٍ** bir kavimdendir: mızraklamada mahir; dedi ki:
إِنِّي على **نَسْغِ** الرِّجالِ **النُّسَّغِ**
Ve deve **نَسَغَ**: sineğin ısırığı yerini toynağıyla vurdu.
Ve fidan **أَنْسَغَتِ** ve **نَسَّغَتْ**: kalbini çıkardı; ve denildi ki: yaprak üstüne
yaprak çıkardı. Ve ağaç **أَنْسَغتِ**: kesmeden sonra bitti; asma da böyledir. Ve
adam **انْتَسَغَ**: araştırdı. Ve yerde **نَسَغ** **نَسْغاً**: gitti. Ve onun ön dişi
**نَسَغَتْ**: hareket etti ve geri döndü. Ve **النَّسِيغُ**: terdir. Ve develer
**انْتَسَعَتِ** ve **انْتَسَغَتِ** **انْتِساغاً**, **بالعين والغين**, otlaklarında
dağıldıkları ve uzaklaştıkları zaman; el-Ahtal dedi ki:
رجَِنَّ بِحَيْثُ تَنْتَسِغُ المَطَايا ،
فلا بَقًّا تَخافُ ، ولا ذُبابَا
(* el-Ahtal divanında: **دجنّ** **رجنّ** yerine, anlam birdir)
